Arado Ar 196: Екінші дүниежүзілік соғыстың теңіздік-ойшыл ұшағы
Arado Ar 196
Arado Ar 196: Екінші дүниежүзілік соғыста неміс теңіз күштерінің басты барлаушы ұшағы. Құрылысы, тарихы, қолданылуы және сақталған үлгілері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1936 жылы Arado компаниясы жасаған теңіздік барлауға арналған гидросамолеттер отбасысы.
1936 maritime reconnaissance floatplane family by Arado
Arado Ar 196 – неміс авиациялық өндіруші Arado компаниясы жобалаған және шығарған, кемедегі барлауға арналған, төмен қанатты моноплан ұшақ. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Германия әскери-теңіз күштерінің (Kriegsmarine) стандартты бақылау гидросамолеті болды және соғыс бойында қызмет еткен жалғыз неміс гидросамолеті еді. Германиядан басқа, Ar 196 Болгария әуе күштеріне экспортталды. Одақтас әскерлер көптеген даналарын жаулап алды, олардың кейбіреулері 1955 жылға дейін пайдаланылды. Бірнеше Ar 196 ұшақтары 21-ші ғасырға дейін сақталды, олар стационарлық көрмеге қойылды; ұшуға жарамды екені белгілі емес.
The Arado Ar 196 was a shipboard reconnaissance low wing monoplane aircraft designed and produced by the German aircraft manufacturer Arado. It was the standard observation floatplane of the Kriegsmarine (German Navy) throughout the Second World War, and was the only German seaplane to serve throughout the conflict. In addition to Germany, the Ar 196 was exported to the Bulgarian Air Force. Numerous examples were captured by the Allies, some of which were operated as late as 1955. Several Ar 196s have survived through to the twenty first century, preserved for static display; none are known to be in an airworthy condition.
Өмірбаян
1933 жылы Кригсмарин кемедегі бақылауға арналған стандартты ұшу аппаратын іздеді. Ұзаққа соқпай, Рейхсфлюгертминстер (Германияның Әуе министрлігі, RLM) Heinkel He 60 екі қанатты ұшағын таңдады. Бұл, бірнеше ұшу аппараттары, оқушылық және жауынгерлік ұшақтар түрінде пайда болған негізгі екі қанатты конструкцияның бірі болды. Бірнеше ай ішінде жеткізілімдер басталды. 1935 жылдың басында He 60 ұшағының көрсеткіштері жеткіліксіз екені анықталды, сондықтан RLM Heinkel-ден жаңа ұшақ жобалауды сұрады, нәтижесінде He 114 пайда болды. Алғашқы прототип Daimler Benz DB 600 тізбекті қозғалтқышымен жабдықталды, бірақ осы қозғалтқыштың көлемі шектеулі болады дегені анық болды, сондықтан өндіріс үлгілері BMW 132 радиалды қозғалтқышына көшті. Дегенмен, ұшақ He 60-тан аздап жақсырақ болды, ал теңіздегі қасиеттері нашар деп танылды және катапультадан ұшуға қажетті күштілік талаптарына сай келмеді. Жедел түзетулер нәтижесінде тоғыз прототип жасалды, бірақ бұл мәселенің шешілуіне көп көмектеспеді. Әскери-теңіз күштері бас тартып, ұшақтар Румыния, Испания және Швецияға сатылды.
In 1933, the Kriegsmarine looked for a standardized shipboard observation floatplane. After a brief selection period, the Reichsluftfahrtministerium (German Air Ministry, RLM) decided on the Heinkel He 60 biplane. This was one of a line of developments of a basic biplane airframe that appeared as a number of floatplanes, trainers, and fighters. Deliveries started in a matter of months. By early 1935, it was determined that the He 60's performance was lacking, thus the RLM requested that Heinkel design a replacement aircraft, resulting in the He 114. The first prototype was powered by the Daimler Benz DB 600 inline engine, but it was clear that supplies of this engine would be limited and the production versions turned to the BMW 132 radial engine instead. However, the aircraft proved to have only slightly better performance than the He 60 while its sea handling was deemed to be poor and it did not meet strength requirements for catapult launches. Rushed modifications resulted in a series of nine prototypes in an attempt to solve some of the problems, but they did not help much. The Navy gave up, and the planes were eventually sold off to Romania, Spain and Sweden.
Ұсыну және таңдау
1936 жылдың қазан айында RLM He 114-тің жаңасына тапсырыс берді; тиісті техникалық талаптарда ұшақтың BMW 132 қозғалтқышымен жабдықталуы және екі және бір жүзбелі конфигурацияларда прототиптерді дайындау сұралды. Arado төмен қанатты монопланынан басқа, түскен барлық ұсыныстар дәстүрлі бипландар болды. Ar 196 жартылай консольді төмен қанатты ұшақ еді. Arado ұсынысын ең заманауи және мүмкіндігі жоғары ұшақ деп таныған RLM төрт прототипке алғашқы тапсырыс берді. Осылайша, Fw 62-нің тек төрт прототипі ғана салынды.
During October 1936, the RLM requested for a He 114 replacement; the corresponding specification stipulated that the aircraft would use the BMW 132, and requested prototypes in both twin float and single float configurations. With the exception of the Arado low wing monoplane design, all submissions received were conventional biplanes. The Ar 196 was a semi cantilever low wing aircraft. Deeming Arado's submission to be the most modern and capable aircraft, the RLM placed an initial order for four prototypes. as such, only four prototypes of the Fw 62 were built.
Ұшуға
1937 жылдың 1 маусымында алғашқы прототип Ar 196 V1 Plauer See көлінен алғашқы ұшуын жасады. Екі нұсқа да тамаша су үстіндегі қасиеттерін көрсетті және олардың арасында айырмашылықты анықтау қиын болды. Екі қанатты жүзбектер қанаттарға күшті жүктеме түсіретіні байқалды, бірақ B үлгілеріндегі кішірек қосымша жүзбектердің суға батып қалу қаупі болғандықтан, екі қанатты жүзбектермен жабдықталған A үлгісі өндіріске жіберілді. Дегенмен, екі түрлі жүзбек конфигурациясы мен серіппелі мұз шаналары бір-бірімен алмастырылатын болды. 1938 жылдың қараша айында соңғы өзгерістерді сынау үшін тағы бір V5 прототипі жасалды. 1938 жылдың қараша және желтоқсан айларында он А0 жеткізілді, соның арқасында 1939 жылдың басында сынақтар басталды.
On 1 June 1937, the first prototype, Ar 196 V1, performed its maiden flight from the Plauer See. Both versions demonstrated excellent water handling and there seemed to be little to decide, one over the other. It was noted that the twin float version exerted greater stress upon the wings, yet, since there was a possibility of the smaller outrigger floats on the B models "digging in", the twin float A model was ordered into production. Nevertheless, the two different float arrangements were designed to be interchangeable, along with cushioned ice skis. A single additional prototype, V5, was produced in November 1938 to test final changes. Ten A 0s were delivered in November and December 1938, permitting service tests to commence in the opening weeks of 1939.
Дамыту
1939 жылдың қарашасынан бастап өндіріс А 2 үлгісіне көшті. Жағалау күзетіне арналған, ол екі 50 кг (110 фунт) бомба тасуға арналған тіреулер, екі 20 мм MG FF зеңбірегі және 7,92 мм (.312 дюйм) MG 17 пулеметін қозғалтқыш бөлігіне орнату мүмкіндігін қосты. 1940 жылдың желтоқсанында он бес A 4 үлгісінен тұратын шағын партия өндіріске түсті. Бұл үлгі тек Kriegsmarine-нің бас кемелерінен пайдалануға арналған. Өзгерістерге ұшақ корпусын нығайту, қосымша радио орнату және VDM үлгісіне пернелерді ауыстыру кірді. 1940 жылдың соңынан 1941 жылдың күзіне дейін ұшақ корпусы қосымша нығайтылған A 3 үлгісі өндірілді. Соңғы өндіріс үлгісі 1941 жылдың соңында A 5 болды, ол радио және кабина аспаптарын жаңартты, артқы зеңбіректі 2000 оқпен жабдықталған MG 81Z-ге ауыстырды, қолданыстағы зеңбіректі 90 оқтық дүрылдері бар MG FF/M үлгісіне жаңартып, ұшқыш пен бақылаушыға броньдық қорғаныс қосты және ұшақ корпусын нығайтты. A 5 үлгісінде қозғалтқыш та BMW 132W үлгісіне жаңартылды. Arado өндіріс процесін де өзгертіп, стратегиялық бомбалаудың әсерін азайту үшін жұмысты мүмкіндігінше орталықтандырмай, таратып жіберді. 11 қыркүйекте Ar 196 британдық ауыр крейсерді уақытында анықтады, соның арқасында қақтығыстан аулақ болды және британдық кемелерді сәтті барлау жүргізді. Бірақ Ривер-Плейт шайқасынан аз бұрын ұшақ бұзылып, адмирал Граф Шпееге британдық күштердің патрульдеуі туралы ескерте алмады, нәтижесінде ол Монтевидеода батып кетті. "Адмирал Хиппер" класындағы "Адмирал Хиппер", "Блюхер" және "Принц Эйген" крейсерлері бір катапультамен және үш Ar 196 ұшағымен жабдықталған. Ar 196 ұшқыштардың арасында танымал болды, олар оның әуеде де, суда да жақсы басқарылатынын айтты. Ұшақ жағалау эскадрильяларының маңызды бөлігіне айналды және 1944 жылдың соңына дейін Жерорта, Эгей және Қара теңіздердегі түрлі аймақтарда барлау және суасты қайықтарды іздеу миссияларын орындады. Ar 196 екі ерекше операцияға қатысты: жауапты аймақты басып алу және Корольдік әуе күштерінің Армстронг Уитворт Уитли бомбалаушыларын ұстап алу. Ол истребительмен салыстырғанда кемшін болғанымен, одақтас ұшақтарынан әлдеқайда жақсырақ болды және жалпы алғанда өз класының ең жақсысы деп есептелді. Дегенмен, гидросамолеттердің көптеген қазіргі заманғы құрлықтағы ұшақтарға қарағанда кемістігі бар екені анық болды. 1944 жылдың 18 ақпанында осы Arado ұшақтарының бірі неміс UIT 23 суасты қайығының отыз аман қалған экипажын бірнеше рет өз қалқып жүретін бөліктерімен тасымалдап құтқарды.
Starting in November 1939, production switched to the heavier land based A 2 model. Intended for the coastal patrol role, it added shackles for the carriage of two 50 kg (110 lb) bombs, two 20 mm MG FF cannon in the wings, and a 7.92 mm (.312 in) MG 17 machine gun in the cowling. A small series of fifteen A 4 models commenced production in December 1940. Intended to be exclusively operated from the Kriegsmarine's capital ships, changes involved the strengthening of the airframe, the addition of another radio, and substituting propellers to a VDM model. The land based A 3, which had additional strengthening of the airframe, was produced from the end of 1940 to autumn 1941. The final production version was the A 5 from late 1941, which changed radios and cockpit instruments, switched the rear gun to the much improved MG 81Z with 2000 rounds of ammunition, retrofitted the existing cannon to the MG FF/M with extended 90 round magazines, added armour protection for the pilot and observer and strengthened the airframe. The A 5 also upgraded engine type to BMW 132W. Arado also adjusted their own manufacturing arrangements, intentionally decentralising and dispersing work wherever possible to minimise the impact of strategic bombing. The Ar 196 detected on 11 September the British heavy cruiser in time to avoid confrontation, and the airplane scouted successfully for British ships. But the aircraft broke down just before the Battle of the River Plate and was not able to warn Admiral Graf Spee of a patrolling British force, which eventually led to her scuttling at Montevideo. The Admiral Hipper class cruisers German cruiser Admiral Hipper, German cruiser Blücher and German cruiser Prinz Eugen were equipped with one catapult and three Ar 196s. The Ar 196 was a popular aircraft amongst pilots, who commonly found that it handled well both in the air and on the water. The aircraft became a staple of coastal squadrons, and as such continued to fly reconnaissance missions and submarine hunts into late 1944 across various theatres, including the Mediterranean, Aegean, and Black Seas. The Ar 196 was involved in two particularly notable operations, these being the capture of and the interception of Royal Air Force Armstrong Whitworth Whitley bombers. Although it was no match for a fighter, the aircraft was considerably better than its Allied counterparts and generally considered the best of its class. Despite this, it was apparent that floatplanes were at a disadvantage to most modern land based aircraft. On 18 February 1944, one of these Arados rescued thirtheen survivors of the German submarine UIT 23, by transferring them on its floats in several trips.
196-шы арматуралар одақтастардың қолында
Алғашқы тұтқынға алынған Ar 196 – неміс крейсері Admiral Hipper-ге тиесілі болған ұшақ, ол 1940 жылғы 8 сәуірде, Норвегия кампаниясының таңында, Лингстадта, Эйдеде, Норвегияның Marinens Flyvebaatfabrikk M. F.11 ұшағымен тұтқынға алынды. "HNoMS Sild" торпедалық қайығымен Кристиансунға сүйретілгеннен кейін, ол норвегиялық таңбаларымен ұшып, бұрынғы иелеріне қарсы қолданылды. 18 сәуірде сағат 03:30-да Ar 196 Норвегия Корольдік Әскери-әуе күштерінің ұшқышымен Ұлыбританияға эвакуацияланды. Ұшақ көп ұзамай, сынақтар үшін Хеленсбург теңіз әуе базасына бара жатқанда британдық ұшқыш тарапынан апатқа ұшырады. Соғыс аяқталғаннан кейін кем дегенде бір Ar 196 норвегиялық әуежайда қалды; ол Норвегия Корольдік Әуе күштерімен байланыс ұшағы ретінде батыс жағалауда шамамен бір жыл бойы қолданылды. 1944–1945 жылдары Кеңес әскерлері Польша мен Германияның Балтық теңізі жағалауында көптеген Arado ұшақтарын басып алды. Дассоуда қосалқы бөлшектер қоймасы да табылды. Жөндеуден кейін, отыз жеті Ar 196 совет радио жабдықтарымен жабдықталды және Кеңес шекара күзетінің авиациялық бөліміне қосылды. Бұл ұшақтар Балтық, Қара және Тынық мұхит жағалауларында 1955 жылға дейін қызмет етті. Бір советтік Ar 196 BMW 132 қозғалтқыштары жетіспеу жағдайында Shvetsov ASh 62 қозғалтқышымен қайта жабдықталды, бірақ бұл жетіспеушілік орын алмады және басқа Ar 196 ұшақтары қайта жабдықталмады.
The first Ar 196 to be captured by the Allies was an example belonging to the German cruiser German cruiser Admiral Hipper, which was captured in Lyngstad, Eide, by a Norwegian Marinens Flyvebaatfabrikk M. F.11 floatplane of the Trøndelag naval district on 8 April 1940, at the dawn of the Norwegian Campaign. After being towed to Kristiansund by the torpedo boat HNoMS Sild, it was used against its former owners, flying with Norwegian markings. At 03:30 on 18 April, the Ar 196 was evacuated to the UK by a Royal Norwegian Navy Air Service pilot. The aircraft was shortly thereafter crashed by a British pilot while on transit to the Helensburgh naval air base for testing. At the end of the conflict, at least one Ar 196 was left at a Norwegian airfield; it was kept in use as a liaison aircraft by the Royal Norwegian Air Force for roughly one year on the west coast. During 1944–1945, Soviet forces captured many Arados along the Baltic coast of Poland and Germany. At Dassow, a spare parts depot was recovered also. After repairs, thirty seven Ar 196s were fitted with Soviet radio equipment were integrated into the aviation element of the Soviet Border Guard. These were operated in the Baltic, Black Sea and Pacific coastal areas, serving until as late as 1955. One Soviet 196 was re engined with a Shvetsov ASh 62, in case of shortages of the BMW 132, but these shortages did not occur, and no more Ar 196s were re engined.