Кіріспе
Рефлексивті тепе-теңдік – жалпы қағидаларды қарастыру арқылы қол жеткізілген сенімдер жиынтығының тепе-теңдік күйі. Рефлексивті тепе-теңдік – жалпы қағидалар мен жеке үкімдердің бір-бірін салмақтау және келісу процесі арқылы қол жеткізілген сенімдер жиынтығының үйлесімділігі немесе тепе-теңдігі. Философ Нельсон Гудман бұл терминді қолданбаса да, индуктивті логика қағидаларын негіздеу әдісі ретінде рефлексивті тепе-теңдік әдісін енгізді (қазір бұл Гудман әдісі деп белгілі). Рефлексивті тепе-теңдік терминін Джон Роулз қолданды және оның «Әділдік теориясы» еңбегінде әділдік қағидаларының мазмұнына жету әдісі ретінде танымал болды. de осы идеяның негізділігін төмендетуге әкелетін Роулз әдісінен ауытқулар арқылы рефлексивті тепе-теңдіктің көптеген интерпретациялары бар екенін көрсетті. Хюбнердің пікірінше, осы қате түсініктердің арасында рефлексивті тепе-теңдіктің мынадай анықтамалары бар: «а) теориялық тұжырымдамаларды интуитивті сенімдермен салыстыру; б) жалпы қағидаларды жеке үкімдермен салыстыру; в) қарама-қарсы этикалық ұғымдарды немесе әртүрлі моральдық мәлімдемелерді салыстыру». Роулз бұл әдісті адамдар әлеуметтік шартқа келісетін гипотетикалық бастапқы жағдай туралы түсінігіне қолданды. Ол әділдіктің ең оңтайлы теориясы – адамдар өз әлеуметтік жағдайларын білмей, білімсіздік пердесінің артында келісетін теория деген қорытындыға келді.
Reflective equilibrium is a state of balance or coherence among a set of beliefs arrived at by a process of deliberative mutual adjustment among general principles and particular judgements. Although he did not use the term, philosopher Nelson Goodman introduced the method of reflective equilibrium as an approach to justifying the principles of inductive logic (this is now known as Goodman's method). The term reflective equilibrium was coined by John Rawls and popularized in his A Theory of Justice as a method for arriving at the content of the principles of justice. de has pointed out that there are many interpretations of reflective equilibrium that deviate from Rawls' method in ways that reduce the cogency of the idea. Among these misinterpretations, according to Hübner, are definitions of reflective equilibrium as "(a) balancing theoretical accounts against intuitive convictions; (b) balancing general principles against particular judgements; (c) balancing opposite ethical conceptions or divergent moral statements". Rawls applied this technique to his conception of a hypothetical original position from which people would agree to a social contract. He arrived at the conclusion that the optimal theory of justice is the one to which people would agree from behind a veil of ignorance, not knowing their social positions.
Кең рефлексиялық тепе-теңдік
Раулз алғаш рет енгізген кең рефлексивті тепе-теңдікті Норман Дэниелс "белгілі бір адамның ұстаған сенімдерінің реттелген үштік жиынтығында үйлесімділікті қамтамасыз етуге бағытталған әдіс ретінде сипаттады, атап айтқанда: (а) салмақты моральдық бағалаулар жиынтығы, (b) моральдық принциптер жиынтығы және (с) қатысты (ғылыми және философиялық) түсіндірме теорияларының жиынтығы".
Конструктивизммен байланысы
Кай Нильсен "рефлективті тепе-теңдікті қорғайтын философтар да конструктивисттер" деп мәлімдеді, бұл оның рефлективті тепе-теңдік қажетті түрде алдын ала қалыптасқан, үйлесімді моральдық сенімдер мен тәжірибелер жүйесімен жұмыс жасайды деген қате түсінікке жауап ретінде айтылды: Цитата: "Тікелей сенімдердің үлгісі, оның ішінде маңызды моральдық сенімдер, тілдің терең "тереңдік грамматикасына" ұқсас (егер мұндай нәрсе болса), табылған немесе қазылып алынған құрылым емес, керісінше, рефлективті тепе-теңдік әдісін сақтықпен және нық қолдану арқылы жасалған нәрсе. Біз өз қағидаларымыздан (сенімдерімізден) бастаймыз, олар мәдени және тарихи тұрғысынан бұрмаланған болуы мүмкін. Бұл – сөзсіз – өзіміздің көзқарасымыздан қарауды білдіреді. Басқа қайдан бастауға болады? Біз мәдени және тарихи жағдайымыздан шыға алмаймыз. Тагард рефлективті тепе-теңдіктің "көптеген проблемаларының" ішінде "интуицияға тым көп сенуді және тұрақты, бірақ ең жақсы нәтиже бермейтін нормалар жиынтығына жету қаупін" санады. Рефлективті тепе-теңдіктің орнына Тагард нормаларды негіздеудің салдарлы әдісін ұсынды, ол практика саласын анықтау, практикаға қатысты нормаларды анықтау, практиканың мақсаттарын анықтау, әртүрлі практиканың осы мақсаттарға жету деңгейін бағалау және осы мақсаттарға ең жақсы жеткен практикаларды қабылдаудан тұрады.