Кіріспе

Бенедикт, кейде Benedictus Abbas (латынша "Аббат Бенедикт"; 29 қыркүйек 1193 жылы қайтыс болды) Питерборо аббаты болған. Бұрын оның есімі қате түрде 12 ғасырдағы ағылшын жылнамалары – Gesta Henrici Regis Secundi және Gesta Regis Ricardi-мен байланыстырылған, бірақ қазір бұл жылнамалар Роджер Хоуденге жатқызылады.

Өмір

Бенедикт алғаш рет 1174 жылы архиепископ Ричардтың канцлері ретінде танылады, ол Томас Беккеттің қызметін жалғастырған адам болды. 1175 жылы Бенедикт Кентерберидегі Киелі Үштік шіркеуінің преоры болды; 1177 жылы Генрих II оған Питерборо аббаттығын сыйлады, және ол өмірінің соңына дейін осы қызметте болды. Аббат ретінде ол құрылыс ісіндегі белсенділігімен, аббаттығының қаржысын басқаруда және кітапхана жинауда көзге түсті. Ол "Хроника Петробургенсе" еңбегінде "аты да, ісі де сәнді" деп сипатталған.

Шығармалары

Бенедикт Бекеттің жанкүйерлерінің қатарына жатты және оның қаһарманының шейіттігі мен кереметтері туралы екі еңбек жазды. Алғашқы еңбектің үзінділері бізге «Квадрилог» деп аталатын жинақта жеткен, ол Джеймс Крейг Робертсонның «Томас Бекет тарихына материалдар» («Rolls» сериясы) төртінші томында жарияланған; кереметтер толық сақталған және сол жинақтың екінші томында басылған. Бенедикт бұрын «Геста»ның авторы деп есептелген, себебі оның аты ең көне қолжазбаның тақырыбында кездеседі. Алайда, Бенедикттің осы еңбекті Питерборо кітапханасы үшін көшіруге тапсырғанына нақты дәлелдер бар. Тек әдет-ғұрыптың күшімен ғана бұл шығарма кейде оның атымен аталады. ХХ ғасырда Д. М. Стентон теория қалыптастырды, оны Дэвид Корнер одан әрі дамытты, және қазір бұл теория жалпы қабылданды, «Геста»ның нағыз авторы – Роджер Хауден. Ол үшінші крест жорығынан оралғаннан кейін, оларды үлкен «Хроникасын» құрастыруда пайдаланды, оларды қайта қарап, қосымша материалдар қосты. ХІХ ғасырда авторлық мәселесін Т. Д. Харди, Уильям Стаббс және Феликс Либерман талқылады. Стаббс «Геста»ның (1170–1177) бірінші бөлігін Генрих ІІ-нің қазынашысы және «Dialogus de Scaccario» авторы Ричард Фиц Нилдің замандас оқиғалардың тізімі «Liber Tricolumnis»-пен байланыстырды; ал соңғы бөлігін (1177–1192) Стаббс Роджер Хауденге жатқызды. Оның «Liber Tricolumnis» теориясын Либерман және «Dialogus»-тың басқа редакторлары қабылдамады (А. Хьюз, C. G. Крамп және C. Джонсон, Оксфорд, 1902).