Манхэттендегі әріптер қаласы

Кіріспе

Алфавит-Сити – Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Ист-Виллидждің ішінде орналасқан аудан. Оның атауы Манхэттендегі жалғыз әріпті атаулары бар A, B, C және D даңғылдарынан шыққан. Ол оңтүстікке қарай Хьюстон көшесімен, солтүстікке қарай 14-ші көшемен шектеледі және шамамен A даңғылынан Ист-Риверге дейін созылады. Танымал орындарына Томпкинс-сквер паркі, Нюйорка ақындарының кафесі және Чарли Паркердің үйі кіреді. Бұл аудан ұзақ тарихқа ие, Манхэттеннің неміс, поляк, испан және еврей иммигранттары үшін мәдени орталық және этникалық анклав ретінде қызмет еткен. Дегенмен, Лоуэр Ист-Сайд, Алфавит-Сити және Ист-Виллидж шекаралары туралы көптеген пікірталас бар. Тарихи тұрғыдан алғанда, Манхэттеннің Лоуэр Ист-Сайды солтүстік жағында 14-ші көшемен, шығысында Ист-Ривермен және батысында Бірінші даңғылмен шектелген; бүгінде бұл аймақ Алфавит-Сити деп аталады. Аймақтағы немістердің 20-ғасырдың басындағы ықпалы, 1904 жылы «Генерал Слокум» апатынан кейін дерлік тоқтады. Алфавит-Сити Манхэттеннің 3-ауданының бөлігі болып табылады және оның негізгі почта индексі 10009. Жоспар бойынша, қала орталығының солтүстігіндегі A және B даңғылдарының бөліктері қайта аталды. 1943 жылы A даңғылы солтүстікке қарай 25-ші көшеге дейін, B даңғылы 21-ші көшеде аяқталды, ал C даңғылы 18-ші көшеге жетті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жеке тұрғын үй құрылысы – Stuyvesant Town, 14-ші көшеден жоғары A және B даңғылдарының қалған бөлігін жойды (тек C даңғылының бірнеше блогы қалды). 1811 жылғы әріптелген даңғылдардың қалдығы кейбір адамдардың пікірінше, Алфавит-Сити деп аталды. Бұл атаудың алғашқы қолданылуы туралы келіспеушіліктер бар. Көптеген адамдар оны 1980-жылдары келген риэлторлар мен басқа да gentrifiers-тердің маркетингтік ойлап тапқан өнімі деп санайды. Алайда, социолог Кристофер Меле бұл терминді 1970-жылдардың соңындағы өнер ортасымен байланыстырады, ол өз кезегінде жылжымайтын мүлік инвесторларын тартты. Осылайша, Меле айтуынша, Алфавит-Сити және оның көптеген түрлері – Альфавиль, Альфабетленд сияқты – «ойыңқы» болғанымен, сонымен қатар «аумақтың кең таралған физикалық және әлеуметтік құлдырауын жасырып, аймақтың латындық үлгісін төмендетті». Нью-Йорк қаласында ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген журналист Пит Хамилл, оның қараңғырақ шығу тегін айтады. Оның сөзіне сүйенсек, 1950-жылдары Нью-Йорк полициясының қызметкерлері B даңғылының шығысындағы ең нашар аймақтарды Алфавит-Сити деп атаған. Оның шығу тегіне қарамастан, бұл атау 1980 жылға қарай баспаға түсе бастады, оның үш ассоциациясы – қылмыс, өнер және gentrification. 1980 жылғы желтоқсанда Daily News газетінде шығысқа қарай gentrification ағыны туралы хабарланды: А даңғылы әлі де DMZ болып табылады. Бір жағы хиппилердің жұмағы болған кезден бері Ист-Виллидж болса, екінші жағы испан тілінде сөйлейтін жергілікті тұрғындар үшін Лоисаида, ал қолмен сүртуші риэлторлар үшін Алфавит-Сити деп аталады. 1980 жылғы қазанда жарық көрген The Official Preppy Handbook кітабында преппилердің кіші тобы «сенбі-жексенбілерін төменгі шығыс жағындағы алфавиттік қалада (A, B, C және D даңғылдарында) өткізетін панкты білетін білушілер» деп сипатталған. Сол сияқты, 1984 жылғы қарашада The New York Times газетінде «Жас суретшілер қала орталығына көшіп келеді, бұл аймақ әртүрлі атаулармен – Альфабетленд, Альфабетвилл немесе Алфавит-Сити (Манхэттеннің төменгі шығыс жағындағы A, B, C және т.б. даңғылдары) деп аталады» делінген. Бұл термин 1983 жылғы наурызда Нью-Йорк Daily News газетінде аймақтағы есірткіге қарсы рейдтер туралы жарияланған. Бұл туралы 1984 жылғы сәуірде The New York Times газетінде қала әкімі Эд Кохтың соңғы полиция операцияларын ақтаған редакторлық мақаласында да жазылған: Бірінші даңғылдан өзенге дейін шығысқа қарай өтетін әріптелген даңғылдары бар Алфавит-Сити деп белгілі аудан жылдар бойы баңгизатпен айналысатын көше сатушыларының қасарысқан ауруымен айналысып келді, олардың ашық есірткі сатуы ауданның қоғамдық өмірін жойды. Меле атап өткендей, ертедегі қолданыстардың барлығында «қауіпті өмір сүрудің құпиясы» болған. Алайда, 1989 жылы Newsday газетінде жаңадан келгендер арасында да көңіл-күй өзгергендігі айтылды: Тұрғындар Хьюстон мен 14-ші көшелер арасындағы A даңғылының шығысындағы аймақты «жақын», «Ист-Виллидж», «Лоуэр Ист-Сайд» немесе оның испан тіліндегі нұсқасы «Лоисаида» деп атайды. Себебі, оны «Алфавит-Сити» деп атау сырттан келгендер A, B, C және D даңғылдарына галереялар, клубтар мен есірткі үшін келген күндерді еске түсіреді. ABCD белгісімен байланысты бірнеше жергілікті есімдерге «Adventurous, Brave, Crazy and Dead» кіреді, ал жақында жазушы Джордж Пендл «Affluent, Bourgeois, Comfortable, Decent» деп атады.

Neighborhood of Manhattan in New York City

Alphabet City is a neighborhood located within the East Village in the New York City borough of Manhattan. Its name comes from Avenues A, B, C, and D, the only avenues in Manhattan to have single letter names. It is bounded by Houston Street to the south and 14th Street to the north, and extends roughly from Avenue A to the East River. Some famous landmarks include Tompkins Square Park, the Nuyorican Poets Cafe and the Charlie Parker Residence. The neighborhood has a long history, serving as a cultural center and ethnic enclave for Manhattan's German, Polish, Hispanic, and immigrants of Jewish descent. However, there is much dispute over the borders of the Lower East Side, Alphabet City, and East Village. Historically, Manhattan's Lower East Side was 14th Street at the northern end, bound on the east by East River and on the west by First Avenue; today, that same area is Alphabet City. The area's German presence in the early 20th century, in decline, virtually ended after the General Slocum disaster in 1904. Alphabet City is part of Manhattan Community District 3 and its primary ZIP Code is 10009. The plan called for stretches of Avenue A and Avenue B north of midtown, all of which have been renamed. In 1943, Avenue A went as far north as 25th Street, Avenue B ended at 21st Street and Avenue C reached 18th Street. Stuyvesant Town, a post–World War II private residential development, blotted out the rest of A and B above 14th Street (sparing only a few blocks of Avenue C). What remained of 1811's lettered avenues came to be called, by some, Alphabet City. There is disagreement about the earliest uses of the name. It is often characterized as a marketing invention of realtors and other gentrifiers who arrived in the 1980s. However, sociologist Christopher Mele connects the term to the arts scene of the late 1970s which in turn attracted real estate investors. As such, argues Mele, Alphabet City and its many variants—Alphaville, Alphabetland, etc.—were "playful" but also "concealed the area's rampant physical and social decline and downplayed the area’s Latino identity." Pete Hamill, a longtime New York City journalist, cites darker origins. NYPD officers, he claims, referred to the most degraded areas east of Avenue B as Alphabet City in the 1950s. Whatever its origins, the name began to appear in print around 1980 with all three associations—crime, art, and gentrification. A December 1980 article in the Daily News reported on the eastward flow of gentrification:

Ave A. is still the DMZ. While the one side has been the East Village since the days of hippie heaven, the other side has become known, by Spanish speaking locals, as Loisaida, and, by hand rubbing realtors, as Alphabet City. The Official Preppy Handbook, published in October 1980, caricatured a subgroup of preppies as "connoisseurs of punk who spend their weekends in alphabet city (Avenues A, B, C, and D) on the Lower East Side." Similarly, a November 1984 article in The New York Times reported "Younger artists are moving downtown to an area variously referred to as Alphabetland, Alphabetville, or Alphabet City (Avenues A, B, C and so forth on the Lower East Side of Manhattan)." The term appeared in March 1983 in the New York Daily News regarding anti drug raids in the area. It also appeared in The New York Times in an April 1984 editorial by Mayor Ed Koch justifying recent police operations:

The neighborhood, known as Alphabet City because of its lettered avenues that run easterly from First Avenue to the river, has for years been occupied by a stubbornly persistent plague of street dealers in narcotics whose flagrantly open drug dealing has destroyed the community life of the neighborhood. In common, Mele notes, the early uses shared the "mystique of 'living on the edge.'" As early as 1989, however, a Newsday article suggested the mood, even among newcomers, had changed:

Residents call the area east of Avenue A between Houston and 14th Streets "the neighborhood," "The East Village," "The Lower East Side" or its Spanglish version, "Loisaida." That's because calling it "Alphabet City" brings too many memories of the days when outsiders began coming to Avenues A, B, C and D for the galleries, the clubs and the drugs. Several local nickname sets associated with the ABCD denotation have included Adventurous, Brave, Crazy and Dead and, more recently by writer George Pendle, "Affluent, Bourgeois, Comfortable, Decent".

Қалаландырудан бұрын

Алфавит қаласының қазіргі ауданы даму алдында тұзды батпақ болып, оны Ист-Ривердің (техникалық тұрғыдан алғанда, саға, өзен емес) толқындары үнемі суға батып тұратын. Батпақтар азық тізбегінде маңызды рөл атқарды және жағалауды қорғады. Еуропалықтар келгенге дейін Манхэттенде тұрған Ленапе тайпасы Нью-Йорк шығанағынан Делавэр шығанағына дейінгі ұқсас экожүйелерді басқарды. Олар көбінесе ормандық алаңдарға қоныстанды. Бірақ жаз айларында олар моллюскалар аулап, тоқымаға арналған қамыс жинап, батпақты жерлерді пайдаланды. Голланд қоныс аударушылары жерді меншікке алу мен пайдаланудың басқаша моделін әкелді. 1625 жылы Голландтың Батыс Индия компаниясының өкілдері Манхэттеннің төменгі бөлігіне көз тікті, мақсаты – төбесінде бекітілген қала және оның үстіндегі шаруашылықтар. 1626 жылы олар аралды жергілікті Ленапе тайпасынан "сатып алып", жерді боуэрияларға (голланд тілінен "ферма" деген мағынада) бөліп бастады. Алфавит қаласы ауданының солтүстік жартысы Боуэрия №2-нің бөлігі болды. Оңтүстік-батыс ширегі Боуэрия №3-тің бөлігі болды. Бастапқыда екеуі де компанияға тиесілі болған, бірақ жақын арада жеке тұлғаларға сатылды. 1663 жылы, колонияны Англияға өткізуге бір жыл қалғанда, бас директор Питер Стьювесант басқа қоныс аударушылардан №2 және №3-тің тиісті бөліктерін сатып алды. Компания Алфавит қаласының оңтүстік-шығыс бөлігін жағалаудан алыс орналасқан үлкен учаскелермен байланысты шағын учаскелерге бөлді. Голландтар жерді қайта өңдеу мүмкіндігін ерекше сезімталдықпен қабылдады. Алайда, қаланың алғашқы екі ғасырында кең көлемдегі топырақ толтыру аралдың оңтүстік бөлігіндегі, әсіресе Ист-Ривердің сағасындағы кемежайлармен шектелді. Стьювесант және оның мұрагерлері, құл еңбегінің көмегімен, өздерінің фермаларын ауылдық иелік ретінде пайдалана берді, оны жеңіл өңдеп, жерге көп өзгеріс енгізбеді.

Жолдарды дамыту

Революциялық соғыстан кейін халық санының және сауданың өсуімен қала солтүстікке қарай кеңейе бастады. 1789 жыл шамасында сол атпен танымал бас директордың шөбересі Питер Стьювесант аймақ үшін жоспар жасады, салынатын көшелерді және сатылатын учаскелерді картаға түсірді. Осылайша ол оңтүстіктегі жер иелерінің дәстүрін жалғастырды. Алайда, сол кезде қала өзінің жолдарын салуда еді және барлығын біріктіруді қалады. Бірлескен көшелер жүйесі үшін алғашқы ұсыныс – Мангин-Герк жоспары. 1799 жылы ұсынылған бұл жоспар Стьювесанттың торларын Алфавит қаласының үстіндегі шығанаққа дейін кеңейтіп, жағалау сызығын түзуледі, соның салдарынан Алфавит қаласы мен Төменгі Шығыс жағы енді оқшауланған икемділік болмады. Бұл жоспар саяси тартыстар мен жер иелерінің талаптарына байланысты тоқтап қалғанда, қала мемлекеттен жобаны бекітуді сұрады. Нәтижесінде 1811 жылғы Комиссарлар жоспары пайда болды, ол Хьюстон көшесінің үстіндегі Манхэттеннің көше желісін белгіледі. Комиссарлар "Жалпы алғанда, – деп шешті, – барлығы тіктөртбұрышты болуы керек". Дегенмен, жаңа жолдар Алфавит қаласының төменгі жағындағы ескі жолдарға қарағанда бұрылысты болды. Сонымен қатар, комиссарлар жағалауды түзеуге көп күш сала алмады. Олар жарғы бойынша су деңгейі төмендегеннен кейін 400 футқа дейін қалпына келтірумен шектелді, бұл Мангин-Герк жоспарынан әлдеқайда аз еді. Бірінші даңғыл осы шекті көрсетеді. Ол Бесінші даңғылға (алдыңғы жобаларда Ортаңғы жол деп аталған) параллель, мүмкіндігінше шығысқа қарай, суға тым жақын келмей созылды. Бірінші даңғылдан тыс жерлерде жердің икемсіз бөліктері көтеріліп тұрды, сондықтан комиссарлар әріптік даңғылдарға жүгінді. А және В даңғылдары Алфавит қаласының маңында пайда болды, кейін қала орталығында және тағы бір рет Гарлемде пайда болды (кейіннен Алфавит қаласының үстінде олардың атаулары өзгертілді немесе алынып тасталды). С және D даңғылдары тек Алфавит қаласында ғана болды. Осылайша, ауданның ескі желісімен байланысы үзіліп, жаңа желіге байланысы нашарлады. Екінші жағынан, Алфавит қаласы Шығыс өзенінің бойындағы ұзын, иісті жағалауын сақтап қалды, қаланың өмірін қамтамасыз еткен, үнемі өсіп келе жатқан порттар мен кеме жасау орындарының солтүстігінде орналасқан. Комиссарлар аралдың шығыс жағындағы даңғылдарды тығыз құрылыс күтілуіне байланысты жақынырақ орналастырды. Ал Алфавит қаласының өзі үшін олар бүкіл қаланы азық-түлікпен қамтамасыз ететін көтерме азық-түлік базарын көздеді. Ол 7-ші көшеден 10-шы көшеге дейін және Бірінші даңғылдан өзенге дейін созылуы керек еді, ортасында канал болады. Комиссарлар былай деп жазды: "Осы мақсат үшін таңдалған жер тұзды батпақ, сондықтан оның бағасы төмен, бірақ мақсатына қарай басқа жерлерге қарағанда құндырақ". Міндетті жоспар іздегеніне қарамастан, қала орындау кезінде мемлекеттен көптеген өзгерістерді сұрады, әдетте мүлік иелерінің талаптарына сәйкес. Батпақтық ортаны ескере отырып, Алфавит қаласының жер иелері, көбінесе Стьювесанттар, ерекше құрмет көрсетуді талап етті және қала келісті: [жер иелерінің] меморандумында айтылған және бұл факт күмәнсіз, Солтүстік көшесі [қазіргі Хьюстон көшесі] мен Брэнди мулах нүктесі [Бурт Милл нүктесі, 12-ші көшеге жақын] арасында жатқан су астында қалған шалғын жердің кең аумағы, егер шығынның ең экономикалық шкаласы және қоғамның мүддесіне сәйкес корпорация ұсына алатын барлық көтермелеулер болмаса, иелеріне пайда әкелу перспективасымен жақсара алмайды. Осы мақсатта, жоспардағы көпшілік кеңістіктер сияқты, ұсынылған базар да жеке меншікке қайтарылды. 1815 жылы ол аздап қысқартылды, содан кейін 1824 жылы мүлдем жойылды. Қалалық әкімдік бұл жердің сол кездегі мақсатына қызмет етуге тым шалғай екендігін және оны ұстап тұру дамуға кедергі келтіретінін айтты. Қала тарихшысы Эдвард Спанн: "Бәлкім, жоспардың ең алысқа бағытталған ерекшелігі бірінші болып толық жойылған" деп қайғырды. Базарды жойған заңмен мемлекет жер иелерінің тек әріптік даңғылдарды ғана қысқарту туралы өтінішін қабылдады. Авеню A стандартты 100 фут (30 м) енінен 80 фут (24 м), Авеню B, C және D 60 фут (18 м) еніне дейін қысқартылды, бұл көпшілік қиылысқан көшелердің ені. Қалалық кеңес былай деп жазды: "Оларды қалаға кіретін және қаладан келетін жолдар ретінде пайдалануға болмай, оларды сөздің дұрыс мағынасында даңғылдар деп қарастыруға болмайды". Оның орнына, олар "мүмкіндігінше Хьюстонның астындағы Ескі көшелермен сәйкес келуі керек, олар жалғасын құрайды және бірдей атаулармен аталады, сондай-ақ қалалық кеңес тарапынан көшелер ретінде реттеледі". Осы шешімдерге басты себеп батпақ және одан ағып шыққан немесе ағып шықпаған су болды. Алфавит қаласының көшелерін тегістеу және дренаждау туралы пікірталас он жылдан астам уақыт бойы жалғасты, тіпті толықтыру жұмыстары жүріп жатқанда да. Стандартты жоба бойынша жер суға қарай біркелкі төмендеуі керек еді, бұл Боуэриге дейін созылған су алабының ішінде. Алайда, жол құрылысының құнына бағаланатын жер иелері, мұндай көп мөлшердегі топыраққа мұқтаж болған шығынға қарсы шықты. 1823 жылы жаңадан құрылған комитет 1811 жылғы жоспарды өзгертуге құқық алып, жабық кәріздер желісімен ақшаны үнемдеуді ұсынды, бірақ бұл кәріздер қаланың ескі бөліктерінде қайталап бітелгендіктен жаман беделге ие болды. Басқа ұсыныс, жаңа комитеттен, бұрынғы базарлық жобаны қайталады, 6-шы, 9-шы және 14-ші көшелерде ашық, әсемделген каналдарды салуды ұсынды. 1832 жылы толықтырудың ешқандай мөлшері мерзімдік су тасқындарын тоқтата алмағандықтан, қала қарапайым кәріз жүйесін қабылдады. Бұл жобада жер 14-ші көшедегі өзенге (C даңғылы 80 футқа дейін кеңейтілді) дейін шығыстан және батыстан ванна сияқты төмендеуі керек еді. Бұл шешілгеннен кейін жолдар мен ғимараттар салына бастады, бірақ кәріз құрылысы ондаған жылдарға созылды. C даңғылының 8-ші көшесі бойындағы археологиялық қазбалар 1820 мен 1840 жылдар арасында учаске 10–12 футқа дейін көтерілгенін, 1840 жылдардан бастап (жеке цистернаның көмегімен) пайдаланылғанын және 1867 жылы ұсынылған кәріз желісімен ғана дренаждалғанын көрсетті.

After the Revolutionary War, with a surge in population and trade, the city was poised to grow northward. Around 1789, Peter Stuyvesant, great grandson of the Director General by that name, came up with a plan for the area, mapping out streets to build and lots to sell. In doing so, he was following the precedent of landowners to the south. However, by this time, the city was laying out roads of its own and wanted to connect the whole. The first proposal for a unified street system was the Mangin–Goerck Plan. Presented in 1799, it extended Stuyvesant's grid into the cove above Alphabet City, straightening the shoreline such that Alphabet City and the Lower East Side were no longer an isolated bulge. When this plan succumbed to political squabbles and landowner demands, the city appealed to the state to dictate a design. The result was the Commissioners' Plan of 1811, setting out the street grid of Manhattan above Houston Street. "In general," the commissioners resolved, everything "should be rectangular." However, the new roads were rotated relative to the existing ones just below Alphabet City. Moreover, the commissioners could do little to straighten the shoreline. They were limited by charter to reclaiming 400 feet beyond the low water mark, much less than the Mangin Goerck plan entailed. First Avenue reflected this limit. It was drawn parallel to Fifth Avenue (called Middle Road in earlier designs) as far east as possible while not straying too far into the water. Irregular bits of land protruded beyond First Avenue and, for these cases, the commissioners turned to lettered avenues. Avenues A and B appeared around Alphabet City, popped up again above midtown, and once more in Harlem (they were eventually renamed or eliminated above Alphabet City). Avenues C and D existed only in Alphabet City. Thus the neighborhood was misaligned with the old grid and relatively disconnected to the new one. On the other hand, Alphabet City retained its long, arcing bank along the East River, just north of the ever growing ports and shipyards that animated the city. The commissioners placed the avenues on the east side of the island closer together in anticipation of denser development there. For Alphabet City proper, they envisioned a wholesale food market supplying the entire city. It would extend from 7th to 10th Street and from First Avenue to the river, with a canal up the middle. The commissioners wrote: "The place selected for this purpose is a salt marsh, and from that circumstance, of inferior price, though in regard to its destination, of greater value than other soil." Despite having sought a binding plan, the city requested many modifications from the state during execution, generally along lines demanded by property interests. Given the marshy environs, Alphabet City landowners, mostly Stuyvesants, argued for an extra measure of deference and the city concurred:

It is stated in the memorial [of the landowners] and the fact is unquestionable that the extensive tract of sunken meadow land lying between North Street [now Houston Street] and Brandy mulah Point [Burnt Mill Point, near 12th Street] cannot be improved with any prospect of Benefit to the Owners unless upon the most Economical Scale of Expense and under all the Encouragements which can be offered by the Corporation Consistently with the public Interests. To this end, the proposed market place, like most of the public spaces in the plan, was returned to private hands. It was reduced to a sliver in 1815, then scrapped altogether in 1824. The city argued that the land was too remote to serve its intended purpose at the time and that holding onto it would deter development. Urban historian Edward Spann lamented, "What was perhaps the most far sighted feature of the Plan was the first to be completely eliminated." In the same act that abolished the market place, the state accommodated a landowner petition to narrow just the lettered avenues. From the standard avenue width of 100 feet (30 m), Avenue A was reduced to 80 feet (24 m), Avenues B, C and D to 60 feet (18 m), the width of most cross streets. "Incapable of use as thoroughfares to and from the City," wrote the city council, "they cannot be considered as avenues in the proper Sense of the term." Instead, they should "correspond as far as possible with the Old Streets [below Houston] of which they will form the Continuation & be called by the Same names & be regulated by the Corporation as Streets." Weighing heavily in these decisions was the marsh itself and the water that drained—or failed to drain—through it. The debate about grading and draining Alphabet City's streets went round and round for over a decade, even as filling proceeded. The standard design called for the land to slope down to the river uniformly throughout the watershed, which extended as far inland as Bowery. However, landowners, who would be assessed the cost of road construction, objected to the expense of so much landfill. In 1823, a newly created committee, with latitude to amend the 1811 plan, proposed to save money with a network of closed sewers, but these suffered a bad reputation from repeated clogging in older parts of the city. Another proposal, from a new committee, echoed the former market place design, calling for open, ornamented canals on 6th, 9th and 14th Streets. In 1832, as no amount of fill seemed to stem periodic flooding, the city resolved on a simpler sewer system. In this design, the land would slope down to Avenue C from both east and west like a trough, and flow through a sewer to the river at 14th Street (Avenue C was widened to 80 feet for the purpose). With this decided, roads and buildings went forward, though sewer construction itself would wait for decades. Archaeological excavations along Avenue C at 8th Street show that the site was incrementally raised 10–12 feet between 1820 and 1840, occupied from the 1840s (with the aid of a private cistern), and only drained by the proposed sewer line in 1867.

Құрғақ док ауданы

Алфавит қаласы аймағы бастапқыда 1820 жылдары өзен жағасында, қаланың кеме жасау және жөндеу өнеркәсібінің кеңеюінің бір бөлігі ретінде дамыды. Кеме жасау орындары кеме жасаушылар, кеме жасауға қатысты шеберлер сияқты мамандандырылған жұмысшылармен және темір өңдеу зауыттары сияқты қосымша өндірістермен тығыз байланыста жұмыс істеді. Оларға сонымен қатар арзан кеңістік қажет болды. Сондықтан қаланың өсуі кеме жасау орындарын мезгіл-мезгіл шеткі жерлерге көшіруге мәжбүр етті: 1750 жылы Дувер көшесінен жоғары, 1800 жылы Корлерс-Хуктан төмен (Хьюстон көшесінен оңтүстікке қарай шамамен бес блок), содан кейін 1820 жылдары бастап Алфавит қаласының батпақтарына. 1840 және 50 жылдары Ист-Ривер, Корлерс-Хуктан 13-ші көшеге дейін және ішкі аймақтағы Авеню С-ге дейін елдегі кеме жасау қызметінің ең үлкен шоғырлануын білдірді. Азамат соғысынан кейін жер мен еңбек құнының артуы, ағаштан үлкен темір корпусқа ауысумен бірге, өнеркәсіпті аралдан толығымен шығарып тастады. Кеме жасау орындары алғаш рет аймақтың жағалауының оңтүстік жағында, шамамен Стэнтон мен 3-ші көше арасында пайда болды. Бұл жер қазіргі кемежайларға жақын ғана емес, сонымен қатар салыстырмалы түрде биік болды. Шындығында, ол қызықтай, Манхэттен аралы деп аталды, себебі тұзды батпақтағы дөңеске сілтеме жасалды, ол кемежайлармен көміліп кетті. 1806-1807 жылдары Чарльз Браунн алғашқы коммерциялық бу кемесін, Роберт Фултонның «Клермонтын» салды, бұл қаланың кеме жасау беделін нығайтуға көмектесті. Адам және Ноа Браун (Чарльзбен туыс емес) және Генри Экфорд бұл жерді иеленді және 1819 жылға қарай Льюис көшесі бойымен, жаңа жоспардан шығысқа қарай 5-ші көшеге дейін кемежайды кеңейтті. 1811 жылғы Комиссарлар жоспарында 7-ші және 10-шы көшелер арасында азық-түлік базары қарастырылған, бірақ жергілікті жер иелері бұған келіспеді, соның нәтижесінде осыған ұқсас жағдай туды. 1825 жылы кеме иелері мен құрылысшыларының тобы қаладағы жөндеу жұмыстарын жақсарту үшін «Нью-Йорк құрғақ док компаниясын» құрды. Олар Stuyvesants компаниясы жақында сатқан жағалаудың бір бөлігін, 6-шыдан 13-шы көшеге дейін сатып алды және 10-шы көше маңында «Құрғақ док банкі», «Құрғақ док көшесі» (қазіргі Szold Place) және кемелерді жөндеу үшін көтеруге арналған жаңа теңіз теміржолдарын салды. Сондықтан бүкіл ауданды көбінесе «Құрғақ док» деп атады. 1828 жылы бір бақылаушы былай деп жазды: «Осы аралда адамның жойқын қолы табиғаттың бет-кейін өзгертуге осы деңгейде әсер еткен жер жоқ. Өте үлкен төбелер толығымен тегістеліп немесе кесіліп, кемежайлар мен кемежайларды толтыру үшін пайдаланылды». 1840 жылдардың басында кеме жасау орындары өзен жағалауындағы берік сызықты құрады, бұл саздың бұрынғы төменгі су деңгейінен бірнеше жүз футқа созылды. Кеме жасаушылардың арасында Смит & Даймон (4-ші мен 5-ші көшелер), Уильям Х. Вебб (5-ші мен 7-ші көшелер), Джейкоб А. Вестервелт (7-ші мен 8-ші көшелер) және Уильям Х. Браун (11-ші мен 12-ші көшелер) болды. Олардың қасында дамып келе жатқан кесір машиналар үшін мачталар жасағандар, сондай-ақ бу машиналарын өндірген темір шеберханалар жұмыс істеді. Морган темір шеберханасы (9-шы мен 10-шы көшелер) және «Новелти» темір шеберханасы (12-ші мен 14-ші көшелер) көп ұзамай осы аймақтың ең ірі жұмыс берушілеріне айналды. «Новелти» 1850 жылдары шамамен 1200 жұмысшыны жұмысқа алды және ол инженерлік және операциялық жағынан керемет деп есептелді. Кеме жасау орындары өзен жағасын толтырғанда, жақын жерде тұрғын үйлер пайда болды. Көп жағдайда кеме жасаушылар өздері девелоперлердің рөлін атқарды. Мысалы, Ноа Браун Хьюстонның оңтүстігінде тағылымдамадан өтушілер үшін пансионат салып, солтүстікте үлкен жер учаскелерін сатып алды. 1830 жылдан бастап Фикетттер, тағы бір кеме жасаушы әулеті, Авеню D бойында және батысқа қарай Авеню C-ға дейінгі көшелерде көптеген үш қабатты кірпіш үйлер салды. Олар кейбіреулерін өздері иеленді және білікті жұмысшыларға арзан нұсқаларын жалға берді. 1840 жылдардың басында кеме жасау орындарының иелері ауданды жайғастырды, ал қаланың кеме жасаушыларының көпшілігі Авеню D және Льюис көшесі бойындағы блоктардың тар жолағында, кемежайлардан бір тас лақтыру қашықтықта тұрды. Осы кезеңде өнеркәсіп Нью-Англияның айналасындағы ауылдардан және кеме жасау аймақтарынан келген көшіп келушілердің басымдығын көрді. Олар дәстүрлі өндіріс моделін ұсынды, онда шеберлер үйреншіктерден шеберлерге, содан кейін шеберлерге өсті, бәрі бірге тұрып, жұмыс істеді. Шон Виленц, соғысқа дейінгі Нью-Йорк қаласының тер төгуші кәсіптерін зерттеген, кеме жасауды дәстүрді сақтап, жалақыны, біліктілікті және құрметті жоғары деңгейде ұстаған сирек өнеркәсіп ретінде атап көрсетті. Ол және басқалар кеме жасаушылардың АҚШ-та жұмыс уақытын қысқартуды бастағанын да мойындайды. 1834 жыл шамасында шеберлерге қамтамасыз етілген он сағаттық жұмыс күнін сақтау үшін Алфавит қаласының өзен жағасында «Механиктер қоңырауы» ондаған жылдар бойы ілінді. Еңбек реформаторы Джордж МакНилл оны «еңбек етушілердің ұлдары үшін «Тәуелсіздік қоңырауына» теңеді».

The Alphabet City area initially developed along the riverfront, during the 1820s, as part of the city's expanding shipbuilding and repair industry. Shipyards tended to form tight clusters in close proximity to specialized workers, such as ship carpenters, and ancillary manufacturers, such as iron works. They also required lots of cheap space. Hence, the city's growth forced the shipyards to migrate periodically to peripheral sites: above Dover Street around 1750, below Corlears Hook (some five blocks south of Houston Street) around 1800, then, beginning in the 1820s, the marshes of Alphabet City. During the 1840s and 50s, the East River, from Corlears Hook to 13th Street, and inland as far as Avenue C, represented the greatest concentration of shipbuilding activity in the country. After the Civil War, land and labor costs, along with the switch from wood to more massive iron hulls, would push the industry off the island entirely. Shipyards first appeared along the southern end of the area's shoreline, roughly between Stanton and 3rd Street. This location was not only close to existing yards but also a relative high point. Indeed, it was called, rather confusingly, Manhattan Island, in reference to a knoll in the salt marsh, increasingly buried under wharfs. Here, in 1806 7, Charles Brownne built the first commercial steamboat, Robert Fulton's Clermont, which helped establish the city's shipbuilding reputation. Brothers Adam and Noah Brown (no relation to Charles) and Henry Eckford took over the spot and, by 1819, extended the wharf along Lewis Street, east of the new grid plan, to 5th Street. The Commissioners' Plan of 1811 called for a wholesale food market between 7th and 10th Street, but local landowners put a stop to this, clearing the way for more of the same. In 1825, a well capitalized group of shipowners and builders formed the New York Dry Dock Company to upgrade the city's repair facilities. They bought a chunk of waterfront recently sold off by Stuyvesants, running from 6th to 13th Street, and built an elaborate campus around 10th Street including Dry Dock Bank, Dry Dock Street (present day Szold Place), and novel marine railways to elevate ships for repair. Hence, the neighborhood as a whole was often called Dry Dock. In 1828, an observer wrote, "No place on this island has the destroying hand of man done more to alter the face of nature Hills of great magnitude have been entirely levelled, or cut down, and used to fill up docks and wharves." By the early 1840s, the shipyards formed a solid line along the riverfront, jutting out several hundred feet from the former low water mark of the marsh. Shipbuilders included Smith & Dimon (4th to 5th Street), William H. Webb (5th to 7th Street), Jacob A. Westervelt (7th to 8th Street) and William H. Brown (11th to 12th Street). Alongside them were sparmakers, who built masts for the booming clipper trade, as well as iron works, which manufactured steam engines. Morgan Iron Works (9th to 10th Street) and Novelty Iron Works (12th to 14th Street) soon became the area's largest employers. Novelty had about 1200 workers at its peak in the 1850s, and was regarded as a marvel of engineering and operations. As shipyards filled the riverfront, housing popped up nearby. In many cases, shipbuilders themselves played the role of developer. Noah Brown, for example, built a boardinghouse for apprentices south of Houston and invested in large plots to the north. Beginning around 1830, the Ficketts, another shipbuilding clan, built numerous three story brick houses along Avenue D as well as cross streets west to Avenues C. They occupied some themselves and rented lesser variants to skilled laborers. By the early 1840s, shipyard owners dotted the neighborhood, and the majority of the city's ship carpenters lived in a narrow strip of blocks along Avenue D and Lewis Street, a stone's throw from the wharfs. Throughout this period, the industry was dominated by in migrants drawn to the booming shipyards from surrounding countryside and boatbuilding regions across New England. They shared a traditional production model in which artisans progressed from apprentices to journeymen to masters, all while living and working side by side. Sean Wilentz, who documented the sweatshop proclivities of antebellum New York City, points to shipbuilding as the rare industry where tradition persisted and kept wages, skill and respect generally high. He and others also credit shipyard workers with pioneering the reduction of work hours in the United States. A "Mechanics' Bell" hung for decades along the Alphabet City riverfront to enforce the ten hour day that journeymen secured around 1834. Labor reformer George McNeill likened it to a "'Liberty Bell' for the sons of toil."

19 ғасыр

Комиссияның жоспары және оның нәтижесінде пайда болған көшелер желісі қаланың солтүстікке қарай кеңеюіне түрткі болды, ал қысқа мерзім ішінде қазіргі Альфабет-Ситидің төменгі шығыс бөлігі қаладағы ең бай тұрғын үйлердің біріне айналды. Көшелерді дайындағаннан кейін, 1830-шы жылдардың басында шығыс жағына және Нохоға қатарластырылған үйлер салынды. 1833 жылы Томас Э. Дэвис және Артур Бронсон 10-шы көшедегі Авеню А-дан Б-ға дейінгі толық учаскені сатып алды. Бұл учаске сол жылы құрылған Томпкинс-сквер паркіне жақын орналасқан, ол 7-ші және 10-шы көшелер арасында, Авеню А-дан Б-ға дейін орналасқан. Парк 1811 жылғы Комиссияның бастапқы жоспарында болмаса да, Бірінші авенюдің шығысындағы 7-ші мен 10-шы көшелер аралығындағы жердің бір бөлігі ешқашан салынбаған базар үшін бөлінген. Елиза Пек, Ансон Грин Фелпс, Эфраим Х. Вентворт, Кристофер С. Хаббард және Генри Х. Кейси сияқты құрылысшылар қатарластырылған үйлерді 2,5-3 қабатты етіп салды. Ауданның қарқынды өсуінен кейін, 1837 жылы Манхэттеннің 17-ші округі 11-ші округтен бөлінді. Біріншісі Авеню Б-ден Бауэриге дейінгі аумақты, ал екіншісі Авеню Б-ден Ист-Риверге дейінгі аумақты қамтыды. 19-шы ғасырдың ортасына қарай, көптеген бай адамдар солтүстікке қарай, Үстіңгі Батыс және Үстіңгі Шығыс жаққа көшіп кетті. Кейбір бай отбасылар қалды, және 1880-ші жылдары бір бақылаушы олардың "Бесінші авенюдің жаңадан келгендеріне үлкен жеңілсіздікпен қарағанын" айтты. Бірақ, жалпы алғанда, ауданның бай халқы солтүстікке қарай көшкен сайын азая бастады. Қазіргі Ирландия, Германия және Австриядан келген иммигранттар осы жерге қоныстанды. Манхэттеннің 17-ші округінің халқы, қазіргі Альфабет-Ситидің батыс бөлігін қамтитын, 1840 жылы 18 000 адамнан 1850 жылы 43 000-нан астам адамға дейін екі есеге өсті, ал 1860 жылы тағы да екі есеге жуық өсіп, 73 000 адамды құрады, сол кезде қаланың ең көп халқы бар округіне айналды. 1837 жылғы паниканың салдарынан қала алдыңғы жылдары құрылыс жұмыстарын азайтты, сондықтан иммигранттар үшін жеткілікті тұрғын үй болмады, нәтижесінде төменгі Манхэттендегі көптеген үйлер бөлінді. Тағы бір шешім – шығыс жағындағы жаңа "жалдамалы үйлер" немесе пәтерлер салды. Аудан Вена мен Берлиннен кейін ең көп неміс халқына ие үшінші қала болды. Бұл Американың алғашқы шетел тілді ауданы болды, осы кезеңде жүздеген саяси, әлеуметтік, спорттық және ойын-сауық клубтары құрылды. Ауданға көптеген шіркеулер салынды, олардың көптегені бүгінгі күнге дейін сақталған. Сонымен қатар, Кіші Германияның жақын маңдағы Шығыс ауылындағы Екінші авенюде өз кітапханасы болды. Алайда, қауым 1904 жылдың 15 маусымында мыңнан астам неміс-американдықтары қаза тапқан "Генерал Слокум" кемесінің батып кетуінен кейін құлдырауға бастады. Бұл аймақтан көшіп кеткен немістердің орнына көптеген басқа ұлт өкілдері келді. Оларға итальяндықтар мен Шығыс Еуропалық яһудилер, сондай-ақ гректер, венгрлер, поляктар, румындар, орыстар, словактар және украиндықтар кірді, олардың әрқайсысы салыстырмалы түрде біртекті топтарға қоныстанды. Бұрынғы Кіші Германияны мекендеген алғашқы топтардың бірі – идиш тілінде сөйлейтін ашкенази яһудилері болды, олар солтүстікке қарай көшкенге дейін Хьюстон көшесінің оңтүстігінде қоныстанды. Рим-католик поляктары мен протестант венгрлері де 20-шы ғасырдың басында 7-ші көше бойында бір-біріне жақын ғибадатханалар салып, Шығыс жағына елеулі әсер етті. 1890-шы жылдарға қарай пәтерлер әсем Анн стилінде және Романдық жаңғыру стилінде жобаланды, бірақ онжылдықтың соңында салынған пәтерлер қайта жаңғыру стилінде салынды. Сол кезде бұл аймақ көбінесе Төменгі Шығыс жақтың бөлігі ретінде танылды.

The Commissioners' Plan and resulting street grid was the catalyst for the northward expansion of the city, and for a short period, the portion of the Lower East Side that is now Alphabet City was one of the wealthiest residential neighborhoods in the city. Following the grading of the streets, development of rowhouses came to the East Side and NoHo by the early 1830s. In 1833, Thomas E. Davis and Arthur Bronson bought the entire block of 10th Street from Avenue A to Avenue B. The block was located adjacent to Tompkins Square Park, located between 7th and 10th Streets from Avenue A to Avenue B, designated the same year. Though the park was not in the original Commissioners' Plan of 1811, part of the land from 7th to 10th Streets east of First Avenue had been set aside for a marketplace that was ultimately never built. Rowhouses of 2.5 to 3 stories were built on the side streets by such developers as Elisha Peck and Anson Green Phelps; Ephraim H. Wentworth; and Christopher S. Hubbard and Henry H. Casey. Following the rapid growth of the neighborhood, Manhattan's 17th ward was split from the 11th ward in 1837. The former covered the area from Avenue B to the Bowery, while the latter covered the area from Avenue B to the East River. By the middle of the 19th century, many of the wealthy had continued to move further northward to the Upper West Side and the Upper East Side. Some wealthy families remained, and one observer noted in the 1880s that these families "look[ed] down with disdain upon the parvenus of Fifth avenue." In general, though, the wealthy population of the neighborhood started to decline as many moved northward. Immigrants from modern day Ireland, Germany, and Austria moved into the neighborhood. The population of Manhattan's 17th ward, which included the western part of the modern Alphabet City, doubled from 18,000 people in 1840 to over 43,000 in 1850, and nearly doubled yet again to 73,000 persons in 1860, becoming the city's most highly populated ward at that time. As a result of the Panic of 1837, the city had experienced less construction in the previous years, and so there was a dearth of units available for immigrants, resulting in the subdivision of many houses in lower Manhattan. Another solution was brand new "tenant houses", or tenements, within the East Side. The neighborhood had the third largest urban population of Germans outside of Vienna and Berlin. It was America's first foreign language neighborhood; hundreds of political, social, sports and recreational clubs were set up during this period. Numerous churches were built in the neighborhood, of which many are still extant. In addition, Little Germany also had its own library on Second Avenue in nearby East Village, However, the community started to decline after the sinking of the General Slocum on June 15, 1904, in which over a thousand German Americans died. The Germans who moved out of the area were replaced by immigrants of many different nationalities. This included groups of Italians and Eastern European Jews, as well as Greeks, Hungarians, Poles, Romanians, Russians, Slovaks and Ukrainians, each of whom settled in relatively homogeneous enclaves. One of the first groups to populate the former Little Germany were Yiddish speaking Ashkenazi Jews, who first settled south of Houston Street before moving northward. The Roman Catholic Poles as well as the Protestant Hungarians would also have a significant impact in the East Side, erecting houses of worship next to each other along 7th Street at the turn of the 20th century. By the 1890s, tenements were being designed in the ornate Queen Anne and Romanesque Revival styles, though tenements built in the later part of the decade were built in the Renaissance Revival style. At the time, the area was increasingly being identified as part of the Lower East Side.

20 ғасыр

[[Файл:St Nicholas Manhattan NYC 1914. png|thumb|200px|St. Николас шіркеуі, Шығыс 2-ші көше, Авеню А-дан батысқа қарай. 1960 жылы шіркеу мен көшедегі дерлік барлық ғимараттар бұзылып, олардың орнына Village View Houses үшін тұрақтар салынды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ауданның театрларында түніне 20-30 қойылым өтті, ал 1950 жылдардың ортасына қарай ауданда небары бірнеше театр қалды. Қала 1935-1936 жылдары Бірінші даңғыл мен А даңғылының арасындағы Шығыс 3-ші көшенің оңтүстік жағында және А даңғылының батыс жағында, Шығыс 2-ші және Шығыс 3-ші көшелер арасында алғашқы тұрғын үйлерді салды. Шығыс ауылдағы поляктардың қауымдастығы сақталды, бірақ көптеген басқа иммигранттар көшіп кетті, ал олардың бұрынғы шіркеулері сатылып, православие кафедралық соборларына айналды. Латын Америкасынан келген иммигранттар Шығыс жағына көшіп, ауданның шығыс бөлігінде қоныстанды және кейін Лоисаида деп аталған қауымдастықты құрды. 1930 жылдардағы Ұлы депрессияның басталуымен, 1924 жылғы Иммиграциялық заңның қабылдануымен және Нью-Йорк қаласы метрополитенінің қала сыртындағы аудандарға кеңейтілуімен Шығыс жағының халқы азая бастады. Көптеген ескі үйлер "тозығы жеткен" және қажетсіз деп есептелді, олар 20 ғасырдың ортасында бұзылды. Village View Houses 1964 жылы Шығыс 2-ші және 6-шы көшелер арасындағы Бірінші даңғылда ашылды, ішінара ескі Санкт-Николай шіркеуінің орнында. 20 ғасырдың ортасына дейін бұл аймақ төменгі Шығыс жақтың солтүстік бөлігі болып табылды, иммигранттар мен жұмысшы табының ұқсас мәдениетімен. 1950-1960 жылдары Битниктердің Шығыс ауылға көшіп келуі хиппилерді, музыканттарды, жазушыларды және суретшілерді тартты, олар Гринвич Виллиджінің жылдам түрленуіне байланысты қымбатқа түсті. Алфавит қаласына дейін шығысқа қарай бұрылған алғашқы Гринвич Виллидж тұрғындарының бірі – ақын Аллен Гинзберг, ол 1951 жылы Шығыс 7-ші көшесінің 206-ға көшіп келді. Оның пәтері Уильям Берроуз, Джек Керуак және Грегори Корсо сияқты жазушылар үшін "нерв орталығы" болды. Бұл өз кезегінде Шығыс жағын ықтимал тұрғындар үшін тартымды етті, ал 1960 жылы The New York Times "бұл аймақ біртіндеп Гринвич Виллиджінің жалғасы ретінде танылып, Нью-Йорктің богемиясын өзеннен өзенге дейін кеңейтеді" деп мәлімдеді. Бұл аймақ Нью-Йорктегі контрмәдениеттің орталығына айналды және панк-рок пен Нюйорка әдеби қозғалысы сияқты көптеген көркемдік қозғалыстардың туған жері және тарихи үйі болды. 1970 және 1980 жылдары қала жалпы алғанда құлдырап, банкротқа жақындады, әсіресе 1975 жылғы Нью-Йорк қаласының қаржылық дағдарысынан кейін. Алфавит қаласы мен Шығыс ауылдағы тұрғын үйлер күтпеушілікке ұшырады, өйткені үй иелері ғимараттарды дұрыс күтпеді. Қала осы ғимараттардың көпшілігін сатып алды, бірақ қаржы жетіспеушілігіне байланысты оларды ұстай алмады. Аймақтың құрылыстарының нашарлауына қарамастан, оның музыка және өнер салалары жақсы дамыды. 1970 жылдары ауданда гей-би кештері мен панк-рок клубтары ашыла бастады. Олардың ішінде 1979 жылы 101 Авенюде ашылған Пирамида клубы бар; онда Нирвана және Red Hot Chili Peppers сияқты музыкалық топтар, сондай-ақ РуПол және Энн Магнусон сияқты драг-артистер өнер көрсетті.

[[File:St Nicholas Manhattan NYC 1914. png|thumb|200px|St. Nicholas Kirche at East 2nd Street, just west of Avenue A. The church and almost all buildings on the street were demolished in 1960 and replaced with parking lots for the Village View Houses By World War I, the district's theaters hosted as many as 20 to 30 shows a night. and by the mid 1950s few theaters were still extant in the District. The city built First Houses on the south side of East 3rd Street between First Avenue and Avenue A, and on the west side of Avenue A between East 2nd and East 3rd Streets in 1935–1936, the first such public housing project in the United States. The Polish enclave in the East Village persisted, though numerous other immigrant groups had moved out, and their former churches were sold and became Orthodox cathedrals. Latin American immigrants started to move to the East Side, settling in the eastern part of the neighborhood and creating an enclave that later came to be known as Loisaida. The East Side's population started to decline at the start of the Great Depression in the 1930s and the implementation of the Immigration Act of 1924, and the expansion of the New York City Subway into the outer boroughs. Many old tenements, deemed to be "blighted" and unnecessary, were destroyed in the middle of the 20th century. The Village View Houses on First Avenue between East 2nd and 6th Streets were opened in 1964, partially on the site of the old St. Nicholas Kirche. Until the mid 20th century, the area was simply the northern part of the Lower East Side, with a similar culture of immigrant, working class life. In the 1950s and 1960s, the migration of Beatniks into the East Village attracted hippies, musicians, writers, and artists who had been priced out of the rapidly gentrifying Greenwich Village. Among the first displaced Greenwich Villagers to stray as far east as Alphabet City was poet Allen Ginsberg, who moved to 206 East 7th Street in 1951. His apartment served as a "nerve center" for writers such as William Burroughs, Jack Kerouac and Gregory Corso. This in turn made the East Side more attractive to potential residents, and by 1960, The New York Times said that "this area is gradually becoming recognized as an extension of Greenwich Village thereby extending New York’s Bohemia from river to river". The area became a center of the counterculture in New York, and was the birthplace and historical home of many artistic movements, including punk rock and the Nuyorican literary movement. By the 1970s and 1980s, the city in general was in decline and nearing bankruptcy, especially after the 1975 New York City fiscal crisis. Residential buildings in Alphabet City and the East Village suffered from high levels of neglect, as property owners did not properly maintain their buildings. The city purchased many of these buildings, but was also unable to maintain them due to a lack of funds. In spite of the deterioration of the area's structures, its music and arts scenes were doing well. By the 1970s, gay dance halls and punk rock clubs had started to open in the neighborhood. These included the Pyramid Club, which opened in 1979 at 101 Avenue A; it hosted musical acts such as Nirvana and Red Hot Chili Peppers, as well as drag performers such as RuPaul and Ann Magnuson.

Гентрификация

Нью-Йорк мемлекеттік кітапханасының Томпкинс скверіндегі филиалы, Е 10-шы көше. Алфавит қаласы – 20-шы ғасырдың соңы мен 21-ші ғасырдың басында джентрификацияны бастан өткерген Нью-Йорктің көптеген аудандарының бірі. Бірнеше факторлар Манхэттенде, жалпы алғанда, әсіресе Алфавит қаласында қылмыс деңгейінің төмендеуіне және жалдау бағасының өсуіне әкелді. Авенюлер A-дан D-ға дейін 21-ші ғасырда бұрынғы онжылдықтарға қарағанда айқын түрде богемиялық сипатын жоғалтты. 1970-ші жылдары жалдау бағасы өте төмен болды және бұл аудан Манхэттендегі ең қолайсыз тұру орындарының бірі саналды. Келесі жылы жас мамандар ауданның демографиялық құрамының үлкен бөлігін құрады. Дегенмен, қылмыс жиі кездесетін, ал Томпкинс сквері саябағында есірткі саудасы ашық түрде жүргізілетін. Джентрификацияға байланысты туындаған шиеленістер 1988 жылғы Томпкинс сквері саябағындағы тәртіпсіздікке әкелді, ол саябақтың қараусыз қалған халқына бағытталған ұсынылған коменданттық сағатқа наразылық білдіруден кейін болды. Тәртіпсіздіктің салдарынан джентрификация біршама баяулады, себебі жылжымайтын мүліктің бағасы төмендеді. Алайда, 20-шы ғасырдың соңына қарай жылжымайтын мүліктің бағасы қайтадан қарқынды өсті. Алфавит қаласының дүкендерінің шамамен жартысы тәртіпсіздіктен кейінгі он жыл ішінде ашылды, ал бос орындардың саны сол кезеңде 20%-дан 3%-ға дейін төмендеді, бұл көп жылдар бойы жұмыс істеген саудагерлердің көптегенінің қоныс аударғанын көрсетеді. 2012 жылы C Squat деп аталатын ғимаратта C даңғылында Қалпына келтірілген қалалық кеңістік мұражайы ашылды. Қалалық белсенділіктің мұрағаты болып табылатын бұл мұражай Шығыс ауылындағы халықтық қозғалыстардың тарихын зерттейді және қоғамдық бақтарға, сквоттарға және әлеуметтік өзгерістер орындарына экскурсиялар ұсынады.

Саяси өкілдік

Алфавит қаласы Нью-Йорктің 7-ші және 12-ші конгресс округтерінің құрамында. Сонымен қатар, ол Нью-Йорк штаты Сенатының 27-ші және 28-ші округтерінде, Нью-Йорк штаты Ассамблеясының 65-ші және 74-ші округтерінде, ал Нью-Йорк қалалық кеңесінің 1-ші және 2-ші округтерінде орналасқан.

Тарихи ғимараттар

Гринвич Виллидж тарихи сақтау қоғамы (GVSHP) сияқты жергілікті қоғамдық ұйымдар Алфавит қаласының сәулеттік және мәдени ерекшеліктерін сақтау және қорғау мақсатында, оның жеке және аудандық ескерткіштер тізіміне енгізу үшін жұмыс істеп жатыр. 2011 жылдың басында Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) Томпкинс сквері саябағының солтүстігінде орналасқан 10-шы көшенің бір бөлігі үшін кішкентай ауданды ұсынды. Шығыс 10-шы көше тарихи ауданы 2012 жылдың қаңтар айында LPC-мен бекітілді. Бірнеше маңызды ғимараттар жеке ескерткіштер ретінде тағайындалған. Олар:

Сурет атауы Мекенжайы Салынған жылы(дар) Тағайындамасы 125px Чарли Паркердің үйі 151 Avenue B, 9-шы және 10-шы көшелер арасында 1849 Тарихи орындардың ұлттық тізімі (1994), Нью-Йорк қаласының ескерткіші (1999) 125px Балаларға көмек қоғамының Томпкинс сквері жатақ үйі ұлдарға және кәсіптік мектеп, сондай-ақ Оныншы округтің бұрынғы жатақ үйі 295 East 8th Street, Avenue B көшесінде 1886 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2000) 125px Кристодора үйі 143 Avenue B, 9-шы көшеде 1928 Тарихи орындардың ұлттық тізімі (1986) 125px Бет Хамедраш Хагадол Анше Унгарин қауымдастығы (бұрынғы) 242 East 7th Street, Avenues C және D көшелері арасында 1908 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2008) 125px Оныншы көше әдістелік епископалдық шіркеуі (бұрынғы) 543–547 East 11th Street, Avenues A және B көшелері арасында 1867–1868 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2010) 125px Бірінші үйлер East 3rd Street және Avenue A 1935–1936 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (1974) 125px Нью-Йорк қаласының тегін жуыну орындары (бұрынғы) 538 East 11th Street, Avenues A және B көшелері арасында 1904–1905 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2008) 125px Нью-Йорк қаласының Public National Bank ғимараты 106 Avenue C, 7-шы көшеде 1923 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2008) 125px 64-ші мектеп (бұрынғы) 350 East 10th Street, Avenues B және C көшелері арасында 1904–1906 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2006) 125px Миралық Николай шіркеуі 288 East 10th Street, Avenue A көшесінде 1882–1883 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2008) 125px Уитсуорт нан пісіру ғимараты 444 East 10th Street, Avenues C және D көшелері арасында 1927–1928 Нью-Йорк қаласының ескерткіші (2008)

Басқа құрылымдар

Басқа да ескерткіш ғимараттар: "Саяси қатар", 19 ғасырда әртүрлі саяси лидерлер тұрған C және D даңғылдары арасындағы Шығыс 7-ші көшедегі әсем қатарлы үйлер блогы; Авеню D-ге жақын Шығыс 10-шы көшедегі Уитсворт нан пісіру ғимараты; және оның жанында, 143-145 Авеню D, бір кездері Шығыс өзенінің жағалауын дамыған өнеркәсіппен толтырған Құрғақ док ауданының қалған бөлігі. Алфавит қаласында 19 ғасырдың басында салынған, ауданның теңіз тарихымен байланысты көптеген үйлер сақталған, бұл үйлер бұрын егістік жерлерге салынған алғашқы құрылыстар еді. GVSHP осы үйлерді сақтауға күш салғандарына қарамастан, LPC оларды сақтап қалған жоқ. 2012 жылы 316 Шығыс 3-ші көшедегі 1835 жылғы үй "Робин" деп аталатын 33 пәтерлік тұрғын үй салу үшін бұзылды. 2010 жылы GVSHP және Шығыс ауылдық қоғамдық коалициясы LPC-ден 326 және 328 Шығыс 4-ші көшелерін, 1837-41 жылдарға жататын екі грек стиліндегі қатарлы үйді ескерткіш ретінде қарастыруды сұрады. Бұл үйлер жылдар бойы кемежайлармен байланысты саудагерлерге, синагогаға және соңғы кезде "Уран фаланстериясы" деп аталатын өнер ұжымына тиесілі болды. Алайда, LPC бұл қатарлы үйлерге ескерткіш мәртебесін бермеді. LPC сондай-ақ 264 Шығыс 7-ші көшедегі (суретші Фелисия Бондтың бұрынғы үйі) және төрт көрші қатарлы үйді Шығыс ауыл/Төменгі Шығыс жағы тарихи ауданына қосудан бас тартты. 2008 жылы Алфавит қаласының жартылай аумағы GVSHP, жергілікті қоғамдық кеңес және жергілікті сайланған лауазымды тұлғалар бастаған жергілікті қоғамдық ұйымдардың күш-жігерінің нәтижесінде "қайта жоспарланды". Алфавит қаласының көп бөлігінде жаңа құрылыс аймақтың төменгі қабатты сипатына сәйкес келуі керек. C даңғылындағы сәнді тротуарлық бардың қасынан үйсіз адам өтіп барады.

Лоизаида

Лоисаида – испан тілінен (әсіресе пуэрторикалық диалекттен) алынған термин, «Төменгі Шығыс жағы» атауының дыбысталуын бейнелейді. Алғашында 1974 жылы ақын және белсенді Битман «Бимбо» Ривас өзінің «Лоисаида» атты өлеңінде қолданған, қазір бұл атау Алфавит-Ситидегі C даңғылын білдіреді. 1960 жылдардан бері осы ауданның халқының басым бөлігі – испаноязықты (көбінесе пуэрторикалықтар). 1940 жылдардан бастап ауданның демографиясы бірнеше рет өзгерді: Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін солтүстік жағына салынған үлкен Stuyvesant Town–Peter Cooper Village тұрғын үй кешені орта және орташа табысқа ие адамдарды қызықтырып, 21 ғасырда ауданның жаңаруына (gentrification) әсер етті. Одан оңтүстік және шығысқа қарай үлкен мемлекеттік тұрғын үйлердің салынуы және латиноамерикандықтардың санының артуы 1990 жылдардың соңына дейін ауданның үлкен бөлігін латиноамерикандық ауданына айналдырды. Сол кезде арзан бағалы пәтерлер жоғары қылмыс деңгейін басып озды, нәтижесінде көптеген суретшілер мен студенттер бұл жерге қоныс аударды. Манхэттеннің өсіп келе жатқан қалалық Қытайы Төменгі Шығыс жағының оңтүстік бөліктеріне тарады, бірақ испаноязықты халық әлі де Алфавит-Ситиде шоғырланған. Қылмыс деңгейі төмендегендіктен, Алфавит-Сити, Ист-Виллидж және Төменгі Шығыс жағы аудандары тез жаңаруда. Төменгі Шығыс жағының қазіргі шекаралары тарихи шекараларынан өзгеше: Хьюстон көшесі енді солтүстік шекара деп есептеледі, ал Хьюстон көшесі мен 14-ші көше арасындағы аудан Алфавит-Сити деп аталады. Бірақ Алфавит-Сити атауы жоғары қылмыс деңгейімен байланысты болғандықтан, ағылшын тілді тұрғындар оны Ист-Виллидждің бір бөлігі деп санайды, ал испаноязықты тұрғындар оны Лоисаида деп атай береді.

Полиция және қылмыс

Алфавит қаласын Нью-Йорк полициясының 9-шы округтік бөлімі бақылайды, ол 321-ші шығыс 5-ші көшеде орналасқан. 2010 жылы 9-шы округтік бөлім 69 патрульдік аймақтың ішінде жан басына шаққандағы қылмыс деңгейі бойынша 58-ші орында тұрды. 9-шы округтік бөлімдегі қылмыс көрсеткіші 1990-шы жылдарға қарағанда төмендеген, барлық санаттағы қылмыстар 1990 мен 2018 жылдар аралығында 78,3%-ға азайды. 2018 жылы округтік бөлім 0 кісі өлтірілген, 40 зорлау оқиғасы, 85 тонау, 149 қасақанттық шабуыл, 161 қарақшылық, 835 ірі ұрлық және 32 автокөлік ұрлығы туралы хабарлады.