Кіріспе

Британдық суретші Джиллиан Уэринг CBE, RA (10 желтоқсан 1963 жылы туған) – ағылшын концептуалды суретшісі, «Жас британдық суретшілер» тобының мүшесі және 1997 жылғы Тернер сыйлығының лауреаты. 2007 жылы Уэринг Лондон Корольдік өнер академиясының толыққанды мүшесі болып сайланды.

Ерте өмір

Уэринг 1963 жылы Англияның Бирмингем қаласында дүниеге келген. Ол Дартмут орта мектебін Ұлы Барр, Бирмингемде оқыды. Ол Лондонның Челси қаласына көшіп, Челси өнер мектебінде өнерді оқыды және Овал Маншнс тұрғын үй кешенінде тұрды. 1987 жылы өнер және дизайн саласында технология бакалавры дәрежесін, ал 1990 жылы Лондон университетінің Голдсмитс колледжінде BFA дәрежесін алды. Джон Слайс Уэрингтің бейнелеу әдісін "өзін басқаларды бейнелегендей бейнелеу" деп сипаттады. Оның фотосурет және видео жұмыстары алғашқыда теледидар мен деректі фильмдердегі журналистік құжаттама тәсілдеріне ұқсас көрінеді, бірақ одан әрі зерттегенде бұқаралық ақпарат құралдарының қағидаларына сай емес екені анық болады. 1990 жылдардың басында Уэринг фотосурет көрмелерін ұйымдастыра бастады, онда ол бейтаныс адамдармен жұмыс істеді. Оның туындыларында суретшінің антрополог рөліндегі ойын-қалжыңын бейнелейтін тұрақты үлгі бар, бірақ оның антропологиялық ізденістері жат мәдениетті ашуға емес, керісінше біз білетін нәрсеге күдік тудыруға бағытталған. Джон Слайс айтқандай: "Джиллиан Уэринг басқалар үшін сөйлеудің ар-ұятсыздығын сезінбейді". Сондықтан Уэринг өзінің тақырыптарына объективті құжаттама ұсынудың орнына, олардың жеке ойларын суретке енгізуге шақырады.

Өздеріңіздің не айтқыңыз келетінін емес, басқа біреудің не айтқыңыз келетінін айтатын белгілер (19921993)

Өзінің "Сіз не айтқыңыз келсе, соны көрсететін белгілер, ал емес біреудің сізге айтқысын келгенін көрсететін белгілер" (1992–1993) атты туындысында Уэринг көшеде кездесетін бейтаныс адамдарға жақындап, олардың ойларын плакатқа жазуын сұрап, портреттер сериясын жасады. Уэринг: "Олар жазған нәрселермен келгенде, бұл [өзінің] олар туралы қабылдауын күйретіп жіберді" деді. Осы тәжірибе арқылы түрлі әлеуметтік ортадан, діннен, жастан және әлеуметтік статустан шыққан адамдар өнер арқылы бірігіп, "күрттен адамдарды қайта бағалауға тура келеді" деді.

Маска

Рассел Фергюсонның "Өз сезімдеріңді көрсет" еңбегінде ол Wearing-тің маска қолдануы кем дегенде классикалық грек трагедиясына дейінгі ежелгі дәстүрге қатысты екенін айтады: "Маска бір жекелікті екіншісімен алмастыру үшін емес, физикалық сыртқы жақтарын жою арқылы негізгі шындықтарды ашу үшін қолданылады". Видеоға барлығын айт. Уайымдама, сен жасырынып аласың. Қызықты ма? "Call Gillian" (1994) – бұл 30 минуттық видео, онда Wearing "Time Out" журналында жарнама беріп, бейтаныс адамдарды шақырып, оларға камера алдында өздерінің қорқыныштары мен қиялдары туралы айтуға мүмкіндік берді, ал олардың жеке басын костюм-маскалар қорғады. Маска – Wearing-тің туындыларында жиі кездесетін элемент, ол қорғау құралы ретінде де, киюшіге күш сыйлайтын құрал ретінде де жұмыс істейді; жеке басын жасырып, оларға шектеусіз өзін-өзі таныстыруға мүмкіндік береді. Бірақ бәлкім, олар көп жылдар бойы басынан өткерген ауыртпалықтарын қайта-қайта ойлап, айтып отырған шығар. Бұл туынды Wearing досының машинасынан өтіп бара жатып, басы жаңылған әйелді көргеннен кейін дүниеге келді. Ол анасының, әкесінің, әпкесінің, ағасының және өзінің маскаларын силиконнан жасады, ал оған Лондонның "Мадам Тюссо" мұражайында тәжірибелі мамандар көмектесті. Wearing бекітілген камераны қолданды және позаның ұзақтығы ұзақ болды, нәтижесінде қиын жеке сәт туды. Жазба жалғасқан сайын әрбір мүшенің жекелігі көріне бастайды, ал офицерлер "қалыпты адамдарға" айналады. Wearing-тің Ұлыбританиядағы алғашқы көрмелерінің бірі 1997 жылдың маусымында Лондонның шығысындағы Чизенхейл галереясында өтті. 1997 жылы Wearing Тернер сыйлығын жеңіп алды және "60 минут үнсіздік" сияқты видеоларын көрсетті, ол 26 униформа киген полицейдің бейнесі, бірақ көрерменге алғашқыда фотосурет сияқты көрінеді. Wearing: "Бұл туынды билік, шектеу және бақылау туралы" деді. Ол сондай-ақ ана мен қызының арасындағы сезімдерді бейнелейтін "Саша мен анасы" туындысын көрсетті. Wearing бұл туындыны былай сипаттады: "Эмоцияларды толығымен аяқтау мүмкін емес – олар әрқашан күйреуде болады және екі қарама-қарсы бағытқа бұрылуы мүмкін". Корнелия Паркер, Кристин Борланд және Анжела Буллох та іріктеуге түскен суретшілердің қатарында болды. 1990 жылдардың соңында Wearing "Мас" (1997–1999) атты үш арналы видео жасады, онда ол студиясының сыртында танысқан көшедегі мас адамдар тобын ақ түсті фотографтық фонға қарсы түсірді. Мас адамдар жеке-жеке және топта әртүрлі сахналарда көрсетіледі. Олар теңселіп, ұрысып, ұйықтап, соңында бірі фонға қарсы тұрып, зәр шығарады.