XIV Бенедикт папасы: өмір және қызметі

Кіріспе

Католик шіркеуінің басшысы 1740 жылдан 1758 жылға дейін Папа Бенедикт XIV (Бенедикт XIV; 31 наурыз 1675 – 3 мамыр 1758), туған Просперо Лоренцо Ламбертини, 17 тамыз 1740 жылдан 1758 жылдың мамыр айында қайтыс болғанға дейін Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды. Пап тағына отырған ең білімді ғалымдардың бірі саналатын, бірақ көбінесе назардан тыс қалған Бенедикт ғылыми білімді, барокко өнерін, томизмді қайта жандандыруды және адам денесін зерттеуді қолдады. Трент соборының қаулыларын орындауға және нағыз католик іліміне берілген Бенедикт бұрынғы Бревиардағы өзгерістерді жойды, Еуропалық сарайлардағы секуляризмнің күшеюіне қарсы бейбіт жолмен тұруға тырысты, салтанатты рәсімдерді әсемдікпен күшейтті және өмірі мен билігі бойында көптеген теологиялық және шіркеулік трактаттар жариялады. Папалық мемлекетті басқарған кезінде ол кейбір тауарларға салықты азайтты, ал басқаларына арттырды; сондай-ақ ол ауыл шаруашылығын дамытуға және Папалық мемлекеттерде еркін сауданы қолдауға көмектесті. Ол ғалым ретінде қазіргі Ватикан мұражайларының құрамына кіретін қасиетті және дүниелік мұражайларды құрды. Көне әдебиетті зерттеудегі мол еңбектері, шіркеулік кітаптар мен құжаттарды жариялауы, адам денесін зерттеуге деген қызығушылығы және өнер мен теологияға берілгендігі үшін оны белгілі бір дәрежеде полимат деп санауға болады. Папалық қызметінің соңында Бенедикт XIV Иса қоғамына қатысты мәселелермен күресуге мәжбүр болды. 1758 жылы, өліміне аз уақыт қалғанда, Жозеф I-нің бұйрығымен оларды Португалиядан қуды. Папалық билік иезуиттерге қарсы талаптарға көнбеді, бірақ олардың таратылуына теологиялық негіз келтіруге тырысты. Хорас Уолпол оны «католиктердің сүйіктісі, протестанттардың құрметтеуі, мақтан мен жеке мүддеден ада дін қызметкері, жақындары жоқ ханзада, туысқандыққа құмар емес папа, мақтаншақтықсыз жазушы, ақыл-ойы мен билігі оны бұзбаған адам» деп сипаттады.

Туу және оқу

Ламбертини Болонья қаласындағы ақсүйек отбасында дүниеге келді, Марчелло Ламбертини мен Лукреция Булгаринидің бес баласының үшіншісі болды. Ол туған кезде Болонья Папа мемлекетіндегі екінші ірі қала еді. Оның алғашқы білімі жеке репетиторлармен болды, содан кейін Сомаски орденінің әкелері қызмет ететін Конвито дель Портоға жіберілді. Он үш жасында ол Римдегі Колледжио Клементиноға оқуға түсті, онда риторика, латын тілі, философия және теологияны оқыды (1689–1692). Жастық шағында оқып жүргенде, ол өзінің сүйікті авторы және әулиесі болған Аквиналық Томаның еңбектерін жиі зерттеді. Колледжио Клементинода оқыған кезінде оның назары азаматтық және канондық құқыққа ауды. Одан кейін, 1694 жылы он тоғыз жасында қасиетті теология докторы және екі құқық докторы (діни және азаматтық құқық) атағын алды.

Діни қызмет

Ламбертини Ротаның аудиторы Алессандро Капрарраның көмекшісі болды. 1700 жылы қарашада папа Климент XI сайланғаннан кейін, 1701 жылы консисториалдық адвокат болып тағайындалды. Көп ұзамай ол Рим және Дүниежүзілік инквизицияның Жоғары қасиетті кеңесінің консультанты, ал 1708 жылы – сенімді насихаттаушы болып тағайындалды. Сенімнің насихаттаушысы ретінде ол екі маңызды жетістікке қол жеткізді. Біріншісі – папа Пий V-ті қасиетті деп жариялау. Екіншісі – әулиелерді қасиеттілікке көтеру процесі туралы трактатын жазу. 1712 жылы Ламбертини Ватикан базиликасының капитулының канон-теологы және Қасиетті ритуалдар кеңесінің мүшесі болып тағайындалды; 1713 жылы ол монсеньор болып тағайындалды; ал 1718 жылы – Киелі кеңестің хатшысы болып тағайындалды. 1724 жылғы 12 маусымда, сайланғанынан екі апта өткен соң, папа Бенедикт XIII Ламбертиниді Аркадиядағы Теодосиополис епископы етіп тағайындады. Ламбертини 1724 жылғы 16 шілдеде Ватикан сарайындағы Каппелла Паолинада папа Бенедикт XIII қолдарынан епископқа бекітілді. Оған бірге қызмет еткендер: Мира архиепискобы Джованни Франческо Николай (Ватикан базиликасының викарийі) және Назианз архиепискобы Никола Мария Леркари (Папалық камерагер). 1725 жылы Ламбертини папа Бенедикт XIII-нің Рим синодында канонист қызметін атқарды. 1718 жылы Болоньядағы Istituto delle scienze ed Arti Liberali күнделікті қажеттілік үшін Құдай ананың хабарлауына арналған капелланың құрылысын бастады. 1725 жылы Рим Куриясында жұмыс істеген, бірақ өзінің түбін есінде ұстаған Теодосия епископы Просперо Ламбертини капелланы сурет салуға бұйырды. Ол бұл жұмысты Карло Саларолоға тапсырды, ол капелла қабырғаларын безендірді. Ламбертини сондай-ақ бас алтарь үстіндегі суретті тапсырып, төледі – бұл Маркантонио Франчесчинидің туындысы, періштемен сәлемдескен Құдай ананың бейнесі. 1727 жылғы 27 қаңтарда ол Анкона епископы болып тағайындалды және архиепископ атағын, сондай-ақ оған бұрын берілген барлық лауазымдарды сақтауға рұқсат берілді. Оған сонымен қатар Пиза епархиясындағы С. Стефано ди Цинторио (Cemeterio) Камалдоле монастырының аббаттығын сақтап қалуға рұқсат етілді. 1731 жылы жаңа епископ собордың бас алтары мен хорын қалпына келтіріп, жаңартты. Папа болғаннан кейін Ламбертини бұрынғы епархиясын еске алып, Анкона шіркеуіне жыл сайын алтын немесе күмістен жасалған қасиетті ыдыстар, алтарь жиынтығы, киім және басқа да заттарды сыйлады.

Lambertini became an assistant to Alessandro Caprara, the Auditor of the Rota. After the election of Pope Clement XI in November 1700, he was made a consistorial advocate in 1701. Shortly after, he was created a Consultor of the Supreme Sacred Congregation of the Roman and Universal Inquisition, and then in 1708 Promoter of the Faith. As Promoter of the Faith, he achieved two major successes. The first was the canonization of Pope Pius V. The second was the composition of his treatise on the process of the beatification and canonization of saints. In 1712, Lambertini was named Canon Theologus of the Chapter of the Vatican Basilica and member of the Sacred Congregation of Rites; in 1713 he was named monsignor; and in 1718 secretary of the Sacred Congregation of the Council. On 12 June 1724, only two weeks after his election, Pope Benedict XIII appointed Lambertini titular bishop of Theodosiopolis in Arcadia. Lambertini was consecrated a bishop in Rome, in the Cappella Paolina of the Vatican Palace, on 16 July 1724, by Pope Benedict XIII. The co consecrators were Giovanni Francesco Nicolai, titular Archbishop of Myra (Vicar of the Vatican Basilica), and Nicola Maria Lercari, titular Archbishop of Nazianzus (Papal Maestro di Camera). In 1725, he served as the Canonist at the Roman Synod of Pope Benedict XIII. In 1718, the Istituto delle scienze ed Arti Liberali in Bologna had begun construction of a chapel for everyday convenience dedicated to the Annunication of the Virgin Mary. In 1725, Bishop Prospero Lambertini of Theodosia, who was working in the Roman Curia but was mindful of his origins, ordered the chapel to be painted. He handed over the work to Carlo Salarolo, who had the walls of the chapel adorned. Lambertini also ordered and paid for the painting above the main altar, an image of the Virgin being greeted by the angel, the work of Marcantonio Franceschini. He was made Bishop of Ancona on 27 January 1727, and was permitted to retain the title of Archbishop, as well as all the offices which he had already been granted. He was also allowed to continue as Abbot Commendatory of the Camaldolese monastery of S. Stefano di Cintorio (Cemeterio) in the diocese of Pisa. In 1731, the new bishop had the main altar and the choir of the cathedral restored and renovated. Once he became pope, Lambertini remembered his former diocese, sending an annual gift to the Church of Ancona, of sacred vessels of gold or silver, altar appointments, vestments, and other items.

Кардинал

1726 жылдың 9 желтоқсанында епископ Ламбертини кардинал дәрежесіне көтерілді, бірақ оның тағайындалуы туралы ресми хабарлама 1728 жылдың 30 сәуіріне дейін кейінге шегерілді. 1728 жылдың 10 мамырында оған Иерусалимдегі Санта-Кроче шіркеуінің титулярлық мәртебесі берілді. Ол 1730 жылғы конклавқа қатысты. 1731 жылдың 30 сәуірінде Кардинал Ламбертини Папа Клемент XII тарапынан Болонья архиепископы болып тағайындалды. Архиепископ қызметін атқару кезеңінде ол үш томдық "De synodo dioecesana" атты епархиялық синодтар тақырыбындағы кең көлемді зерттеме жазды, онда әрбір епархияның дін қызметкерлерінің маңызды жиналыстарын өткізу тарихы, канондық құқығы, тәжірибесі және рәсімдерінің жиынтығы ұсынылды. Шын мәнінде, ол Болонья епархиясы үшін өзінің синодын өткізуге дайындық жұмыстарын жүргізіп, осы күтуді алғаш рет 1732 жылдың 14 қазанындағы Notificazione арқылы жариялады. "De Synodo" еңбегінің бірінші басылымы 1748 жылы жарық көргенімен, синод әлі өткізілмеген еді. Ол папа болғаннан кейін де Болонья архиепископы лауазымында қалды, соңғы рет 1754 жылдың 14 қаңтарында отставкаға кетті.

Папалыққа сайлау

Папа Клемент XII 6 ақпан 1740 жылы қайтыс болғаннан кейін, кардинал Ламбертини мұрагерді таңдау үшін папалық конклавқа қатысты. Конклав 18 ақпанда ашылды, бірақ Ламбертини 5 наурызға дейін келмеді. Ол «папабили» тізімінде болған жоқ, өйткені ол Империалистер, испандықтар, француздықтар, Зелантилер сияқты ешбір топтың сүйіктісі емес еді. Конклав алты айға созылды. Бастапқыда кардиналдар коллегиясының деканы кардинал Пьетро Оттобони сайлауға үміткер болып есептелді, бірақ көптеген кардиналдар оған қарсы болды, себебі ол Папалық Курияда Францияның қорғаушысы еді. 1740 жылдың 29 ақпанындағы өлімі оны қарастырудан шығарды. Кардинал Доменико Ривьера Урбино біраз уақытқа дейін құрметті дауыстар жинады, содан кейін шілде айында Болониялық кардинал Помпео Альдрованди. Бірақ оның қарсыластары жетерлік дауыс жинап, оның сайлау үшін қажетті үштен екі дауысқа жете алмайтынын қамтамасыз етті. Оның ең ірі қарсыласы, Камерленго кардинал Аннибале Альбани, оның орнына Римде Курияда қызмет ететін Флоренциялық кардинал Джакомо де Ланфрединиді қолдауды жөн көрді. Тамыздың ортасында Альбани Империалистік фракцияның басшысы кардинал Николо дель Джудичеден Ламбертини туралы ойлануын сұрады. Ұзақ кеңес соң Ламбертини кардинал сайлаушыларға келісімді кандидат ретінде ұсынылды, және ол кардиналдар коллегиясының мүшелеріне: «Егер сіздер қасиетті адамды сайлауды қаласаңыз, Готтині таңдаңыз; мемлекет қайраткерін – Альдровандини, ал адал адамды – мен» деді. Винченцо Людовико Готти (1664–1742) – Сент-Томас колледжінің философия профессоры және, мүмкін, сол заманның ең көрнекті томисті. Кардинал Альдрованди – канондық құқықшы. Бұл өткір әзіл оның ісіне көмектескен сияқты, сонымен қатар оның терең білімі, мейірімділігі, даналығы және саясаттағы келісімге ұмтылысы да пайда келтірді. 1740 жылдың 17 тамызында, шамамен сағат 21:00-де, 255-ші дауыс беру кезінде ол папа болып сайланды және өзінің рухани мансабын оған қарыздар болған Папа Бенедикт XIII құрметіне Бенедикт XIV деген атты алды. Ол 1740 жылдың 21 тамызында протодиаконмен салтанатты түрде тәж кигізілді. 1740 жылдың 30 тамызына қарай Чинея мерекесінің әйгілі эфемерлік барокколық құрылыстары мен Бенедикт XIV-нің жеңіс аркасы Неаполь королі Карл VII және папаның вассалымен салынысты.

After the death of Pope Clement XII on 6 February 1740, Cardinal Lambertini attended the papal conclave to choose a successor. The Conclave opened on 18 February, but Lambertini did not arrive until 5 March. He was not one of the 'papabili', not being one of the favorites of any of the factions (Imperialists, Spanish, French, Zelanti). The Conclave lasted for six months. At first Cardinal Pietro Ottoboni, the Dean of the College of Cardinals, was favored to be elected, but a number of cardinals were opposed to him because he was the protector of France in the Papal Curia. His death on 29 February 1740 eliminated him from consideration. Cardinal Domenico Riviera of Urbino received a respectable number of votes for a while, and then, in July, Cardinal Pompeio Aldrovandi of Bologna. He had enemies, however, who assembled enough votes to ensure that he would never get the two thirds needed to be elected. His greatest enemy, the Camerlengo Cardinal Annibale Albani, chose instead to support Cardinal Giacomo de Lanfredini of Florence, who worked in Rome in the Curia. In mid August, Albani asked the leader of the Imperialist faction, Cardinal Niccolò del Giudice, to give a thought to Lambertini. After long deliberations, Lambertini was put forth to the cardinal electors as a compromise candidate, and it is reported that he said to the members of the College of Cardinals "If you wish to elect a saint, choose Gotti; a statesman, Aldrovandi; an honest man, me." Vincenzo Ludovico Gotti (1664–1742) was professor of philosophy at the College of Saint Thomas, and perhaps the leading Thomist of his time. Cardinal Aldrovandi was a canon lawyer. This witticism appears to have assisted his cause, which also benefited from his reputation for deep learning, gentleness, wisdom, and conciliation in policy. On the evening of 17 August 1740 at around 9:00 pm, on the 255th ballot, he was elected pope and took the throne name of Benedict XIV in honour of Pope Benedict XIII to whom he owed his ecclesiastical career. He was solemnly crowned by the protodeacon on 21 August 1740. By 30 August 1740 the famous ephemeral baroque structures of the Festival of the Chinea and the triumphal arch of Benedict XIV were erected by Charles VII of Naples, King of Naples and a papal vassal.

Паптық билігі

Бенедикт XIV-нің папалық қызметі үлкен қиындықтар кезінде басталды, оны антиклирикализм күшейтті. Бұл қиындықтардың басты себебі – католик мемлекеттері мен папалық арасындағы епископтарды тағайындау құқығын шіркеуге берудің орнына, үкіметтердің талап етуіне байланысты туған даулар еді. Ол осы мәселелердің көпшілігін шеше алды – Неаполь, Сардиния, Испания, Венеция және Австрия Корольдіктерімен қасиетті тақтың даулары реттелді.

Pastoralis Romani Pontificis (Ромалық пасторлық әулиелік)

Пасторал Романи понтификаты, Бенедикттің дәстүрлі In Coena Domini анафематизациясының қайта қарауы, 1741 жылғы 30 наурызда жарияланды. Онда Бенедикт лютерандар, кальвинистер, цвинглиандар және гугеноттарды қоса алғанда, протестант секталарының барлық мүшелерін қайтадан қауымнан шығарды. Папаның шешімдеріне қарсы шыққандардың экуменикалық кеңестерге жүгінбеуін бұйырды. Оның ең қатаң тармағы §20 болды:

Біз Рим қаласын, Сицилия Корольдігін, Сардиния және Корсика аралдарын, Лезинадан бергі жақтардағы аумақтарды, Тосканадағы Әулие Петрдің мүлігін, Сполето Герцогтығын, Венассен және Сабина графтықтарын, Анкона маркасын, Масса Требарияны, Романьяны, Кампаньяны және теңіз жағалау провинцияларын, олардың аумақтары мен жерлерін, сондай-ақ Арнульфи комиссиясының арнайы бақылауындағы аумақтарды, және біздің Болонья, Чезена, Римини, Беневенто, Перуджа, Авиньон, Читта ди Кастелло, Тоди, Феррара, Комакио және басқа қалаларды, аумақтарды және жерлерді, немесе Рим шіркеуіне тиесілі құқықтарды, тікелей немесе жанама түрде Рим шіркеуіне бағынышты деп жариялаймыз. Сондай-ақ, бізге және аталған Рим шіркеуіне тиесілі жоғары билікті тартып алуға, бұзуға, ұстап тұруға немесе түрлі жолдармен қиындық тудыруға тырысатындарды, олардың жақтастары, демеушілері мен қорғаушыларын, немесе оларға кез келген түрде көмектесетін, кеңес беретін немесе қолдау көрсетіп, көмектесетін барлық адамдарды қауымнан шығарамыз. Егер осы тармақ қолданылса, Испания, Франция және Габсбург монархиясының үкіметтері, сондай-ақ Папаның рұқсаты немесе инвеститурасысыз Папалық талап еткен аумақты иеленген кіші княздықтар да қауымнан шығарылар еді. Бұл бұйрыққа тіпті Бенедикттің өзі де күлімсіреп: «Мен Ватиканның молнияларын ұйықтап қалдыруды жақсы көремін» деген. Оның 1768 жылы Папа Клемент XIII Парма герцогтығына қолданылуы еуропалық мемлекеттерден иезуиттерді қуудың басталуын қоса алғанда, маңызды салдарларға әкелді.

Қаржы

Оның билік етуінің басында папалық үкімет 56 миллион скуди көлемінде қарызға батып, жылдық тапшылығы 200 мыңнан астам скудиді құрады. Бенедикт Папа мемлекетінің қаржысын жақсартуға тырысты, бірақ тіпті өлімінен кейін де әкімшілік тапшылықпен күресіп жатты. Оның ең маңызды экономикалық қадамы – Папа әскерінің санын қысқарту болды, ол заманауи әскери талаптарға сай келмейтін және тіпті Папа мемлекеттерінде тәртіп сақтауға да қабілетсіз болды; сондай-ақ ол офицерлер мен сарбаздардың жалақысын күрт төмендетті. Ол өзінің үй шаруашылығында да, бюрократияда да үнемдеу шараларын енгізді, бірақ бұл қарыз бен тапшылықты ескергенде, маңызды рөл атқармады. 1741 жылы кардинал Альдобрандинидің (Бенедикт орнына папа болып сайлануға дерлік жақындаған) кеңесімен ол заңды құжаттарға мөр басылған қағазға салық енгізді; алайда, ол күтілген кірісті әкелмеді және 1743 жылы жойылды. Импортталған мал, май және жібекке салынатын салықты азайтып, бірақ әк, қыш, тұз, шарап, сабан және шөпке жаңа салықтар қосты. 1744 жылы ол жер салығын, үй жалдау ақысын, барондарға берілген феодалдық иеліктерді және пребендтерден алынатын зейнетақыны арттырды. Осы қаржылық қиындықтарға қарамастан, Папалық Ұлыбританиядан екі фрегат сатып алды, ал 1745 жылдың сәуір айында Бенедикт жеке өзі тапсырыс берген «Бенедетта» атты галереяны суға түсірді. Ол сондай-ақ Анцио портын жаңғыртуға бұйрық берді, бірақ жұмыс тым қымбатқа түскендіктен 1752 жылы тоқтатылды. Ол ауыл шаруашылығы мен еркін сауданы қолдады және әскери бюджетті күрт қысқартты, бірақ бұрынғы папалық кезеңдерден қалған сыбайлас жемқорлықтан әкімшілікті толыққанды реформалай алмады. Болонья университетінде анатомиялық зерттеулерді қайта жаңғыртты және хирургия кафедрасын ашты. Ол шіркеу мәселелерін жақсы түсінді, түрлі пікірлерге құрметпен қарады және догма мен теорияны ажырата білді.

Басқа қызмет түрлері

1741 жылы 22 желтоқсанда Бенедикт XIV «Immensa Pastorum Principis» атты бұйрық шығарды және Бразилия епископтарына, Португалия королі V Иоаннға Америка және басқа елдердің жергілікті халықтарын құлдыққа салуға қарсы апостолдық хат жіберді. Ол, қандай да бір себеппен бразилиялықты құлға айналдырған кез келген адамды қауымнан шығарды. Бұл бұйрықта африкалықтар туралы ештеңе айтылмады. Бұйрық иезуиттерге өздерінің жарғыларында қатаң тыйым салынған саудамен айналысуды және саясатқа араласуды тоқтатуға бұйрық берді. Алайда, Бразилияда бұл бұйрық орындалмады. 1741 жылғы «Sacramentum Poenitentiae» апостолдық конституциясы Рим және Жалпы Инквизицияның Қасиетті Жоғарғы Конгрегациясына күнә сырын сақтау жауапкершілігін жүктеді. 1743 жылғы 18 мамырда Бенедикт XIV Польша-Литва одағының архиепископтары мен епископтарына неке туралы құжатқа қол қойды, онда Польша шіркеу соттарының некелерді негізсіз немесе канондық құқықты бұза отырып таратуына наразылығын білдірді. «Жасырын неке» деп аталатын мәселелер туды, яғни әдеттегі некеге түспей, өздері қалаған адамға үйлену үшін жасалған құпия келісімдер. Бенедикт XIV, кардинал Доменико Сильвио Пасьонеимен бірге, Ватикан кітапханасындағы шығыс қолжазбаларының каталогын жасауды бастады. Рим папасы жинаққа 3300-ге жуық өзінің кітаптарын қосты. 1741 жылы қытай діні мен тарихына қатысты қолжазбалар жинағы Фуше, бұрынғы миссионердің өсиеті бойынша Ватикан кітапханасына қалдырылды. Оның өмірінде Маркиз Алессандро Каппонидің кітапханасы өсиет арқылы сатып алынды. Флоренциялық антиквар Филиппо Стоштің коллекциясы да оның өлімінен кейін Ватикан кітапханасына келді, оның ішінде он екінші ғасырға дейінгі қолжазбалардың үлкен жинағы бар еді. 1747 жылы Бенедикт «Postremo mense superioris anni» бұйрығын шығарды, онда нәрестелерді крещение рәсіміне қатысты католик дінінің кейбір аспектілері жинақталып, қайта айтылды, атап айтқанда: 1) еврей отбасынан туған баланы ата-анасының рұқсатынсыз крещение рәсіміне салу әдетте рұқсат етілмейді, 2) ата-анасының рұқсатынсыз өлім қаупі төнген еврей баланы крещение рәсіміне салуға рұқсат етіледі, 3) мұндай крещение рәсімінен өткеннен кейін (рұқсатты немесе рұқсатсыз) шіркеу билігі балаға христиандық тәрбие беру үшін баланы ата-анасының қамқорлығынан алуға міндетті.

On 22 December 1741, Benedict XIV issued the Bull Immensa Pastorum Principis and sent an Apostolic Brief to the Bishops of Brazil and King John V of Portugal, against the enslavement of the indigenous peoples of the Americas and other countries. It excommunicated any person who, for whatever motive, enslaved a native Brazilian. It did not address the case of black Africans. The Bull ordered the Jesuits to cease engaging in commerce, which was strictly forbidden by their own statutes, and meddling in politics. The bull went unenforced in Brazil. The Apostolic constitution Sacramentum Poenitentiae of 1741 assigned to the Supreme Sacred Congregation of the Roman and Universal Inquisition the responsibility of safeguarding the sanctity of the sacrament of penance. On 18 May 1743, Benedict XIV signed a document addressed to the Archbishops and Bishops of the Polish–Lithuanian Commonwealth regarding marriage, communicating his dissatisfaction with the dissolution of Christian marriages, some even long stable ones, by the Ecclesiastical Courts of Poland without due cause or in violation of canon law. Troubles arose from what are called "clandestine marriages", a secret arrangement between partners, usually for the purpose of marrying a person of choice rather than entering into an "arranged marriage". Benedict XIV was also responsible, along with Cardinal Domenico Silvio Passionei, for beginning the catalogue of the oriental manuscripts in the Vatican Library. The Pope added some 3,300 of his own books to the collection. In 1741 the collection of manuscripts relating to Chinese religion and history were left to the Vatican Library by bequest of Fouchet, a one time missionary. During his reign the library of Marchese Alessandro Capponi was acquired through bequest. The collection of the antiquarian Filippo Stosch of Florence also came to the Vatican Library after his death, including a large collection of manuscripts that went back as far as the twelfth century. In 1747, Benedict promulgated the bull Postremo mense superioris anni, which summarised and restated certain aspects of Catholic teaching on infant baptism, in particular that 1) it is generally not licit to baptise a child of a Jewish family without parental consent, 2) it is licit to baptise a Jewish child in danger of death without parental consent, 3) once such a baptism had occurred (whether licit or not), the ecclesiastical authorities have a duty to remove the child from its parents' custody in order to provide it with a Christian education.

Шығыс ырымдары

Бенедикт Киелі Офисте (Инквизиция) кеңесші болған кезінен бастап, миссиялық мәселелерге қатысты, христиан емес адамдарды дінге көндіруге, сондай-ақ еретиктер мен шииаларды Рим шіркеуімен келістіруге тырысқандарға қатысты. Бір мәселе – Мысырдың жоғарғы бөлігіндегі копт христиандары, копт патриархымен бірігуге жасалған әрекеттер сәтті болмады. Көптеген копт дін қызметкерлері мен мирян Риммен одақтасып, бірақ олардың қажеттіліктерін қамтамасыз ететін епископ болған жоқ. 1741 жылғы 4 тамыздағы *Quemadmodum ingenti* бұйрығында Бенедикт олардың қамқорлығын Риммен одақтас копт епископына, Иерусалим патриархы Афанасийге тапсырды, ол Египеттегі копттарды бақылауға кең өкілеттік алды. 1755 жылғы 26 шілдеде жарияланған және *Congregation de propaganda fide* басшылығымен жұмыс істейтін миссионерлерге жіберілген *Allatae Sunt* энциклопедиясында Папа Бенедикт түрлі шығыс обрядтарына, әсіресе армян және сирия обрядтарына жататын дін қызметкерлері мен мирянмен қарым-қатынаста туындаған көптеген мәселелерге тоқталды. Ол миссионерлерге адамдарды схизма мен ерестен қайтарып жатқанын еске салды:
Біз сондай-ақ, Апостолдық Тақтың Шығыс католиктеріне деген ізгі ниетін, оларға католик дініне немесе әдепке қайшы келмейтін ежелгі обрядтарын толығымен сақтауға бұйрық беру арқылы барлық адамдарға жеткізуді қаладық. Шіркеу схизматиктерден католиктік бірлікке оралғанда олардың обрядтарын тастауды талап етпейді, тек олар ерестіктен бас тартып, оны жек көрулерін талап етеді. Оның үлкен тілегі – түрлі халықтарды жою емес, сақтау, яғни бәрі латынға айналудың орнына католик болуы. Алайда, Бенедикт XIV, Папа Геласий I-нің сөздерін қайталап, әйелдердің дін қызметкерлеріне алтарьда қызмет етуіне толық тыйым салды, өйткені бұл әдет кейбір шығыс обрядтарында тараған.

Қытайлық және үнділік діндер

Ол діни қызметкерлердің білімін, шіркеу мерекелерінің күнтізбесін және көптеген папалық институттарды реформалау арқылы өте белсенді папалық билік жүргізді. Бәлкім, Бенедикт XIV-нің понтификатының ең маңызды ісі – Ex quo singulari (1742 жылдың 11 шілдесі) және Omnium sollicitudinum (1744 жылдың 12 қыркүйегі) есімді екі бұйырғы арқылы миссиялар туралы оның әйгілі заңдарын жариялау болды. Осы бұйырғыларда ол христиан емес сөздер мен әдеттерді, жергілікті мәдениеттердің христиандық идеяларын және амалдарын білдіру үшін пайдалануды реттеді, бұл иезуиттер үнді және қытай миссияларында кеңінен қолданған тәсіл еді. Мысалы, ата-бабалардың мүсіндерін қарастырайық. Ата-бабаларға көрсетілген құрмет – бұл «ата-бабаларға табыну» ма, әлде католиктердің қасиеттілерге бағынуына ұқсас нәрсе ме деген күмән көптен бері туындаған еді. Бұл мәселе әсіресе ата-бабасының христиан еместігі белгілі болған жағдайда өзекті болды. Құдай есімінің қытай тіліндегі аудармасын таңдау мәселесі де 17 ғасырдың басынан бері талқыланып келді. Бенедикт XIV осы екі бұйырғыда осы амалдарды айыптады. Осының салдарынан көптеген жаңа мүшелер шіркеуді тастап кетті. Папалық билігінің кезінде Бенедикт XIV Никола Сальви мен Луиджи Ванвителли басқаратын архитекторлар тобына «Ванвителлидің Казертадағы сарайынан гөрі күрделі және барокко стиліндегі» үлкен сарайды жобалауды тапсырды. Сарай Санкт-Петер базиликасының оңтүстігіне салынуы тиіс еді, бірақ Бенедикттің ізбасары Клемент XIII жоспарларды елемегендіктен, салынбады. Пьос VI папалығының соңында бұл жоспарлар тағы да көтерілді, бірақ басып алу қаупіне байланысты тоқтатылды. 1744 жылдың 15 желтоқсанында Бенедикт XIV Римдегі Сант-Антонио деи Портохезидегі барокко стиліндегі капелланы (Иоанн Баптист капелласы) киеледі. 1740 жылы Португалия королі Иоанн V тапсырыс берген бұл капелланы Никола Сальви мен Луиджи Ванвителли жобалаған. Толыққаннан кейін ол Португалияға, Лиссабондағы иезуиттер шіркеуі – Игрежа де Сан-Рокеге орнату үшін жіберілді. Капуцин ордені, итальяндық дін қызметкері Джузеппе Мария Бернинидің басшылығымен, колониялық Үндістандағы Беттия христиандарының қауымын өсірді.

He had a very active papacy, reforming the education of priests, the calendar of feasts of the church, and many papal institutions. Perhaps the most important act of Benedict XIV's pontificate was the promulgation of his famous laws about missions in the two bulls, Ex quo singulari (11 July 1742), and Omnium sollicitudinum (12 September 1744). In these bulls he ruled on the custom of accommodating non Christian words and usages to express Christian ideas and practices of the native cultures, which had been extensively done by the Jesuits in their Indian and Chinese missions. An example of this is the statues of ancestors – there had long been uncertainty whether honour paid to one's ancestors was unacceptable 'ancestor worship,' or if it was something more like the Catholic veneration of the saints. This question was especially pressing in the case of an ancestor known not to have been a Christian. The choice of a Chinese translation for the name of God had also been debated since the early 17th century. Benedict XIV denounced these practices in these two bulls. The consequence of this was that many of these converts left the church. During his papacy, Benedict XIV commissioned a team of architects, led by Nicola Salvi and Luigi Vanvitelli, to design a large palace that was to be 'more complex and with greater baroque style than the box of a palace Vanvitelli designed in Caserta'. The palace was to be built south of St. Peter's Basilica, but was never built, as the plans were quietly ignored by Benedict's successor, Clement XIII. They were brought up once more by Pius VI late in his papacy, but had to stop due to the possibility of invasion. On 15 December 1744, Benedict XIV blessed the baroque chapel (Chapel of St. John the Baptist) in Sant'Antonio dei Portoghesi in Rome, which featured mosaics on the sides, floor, and wall behind the altar made of semi precious stones. The chapel, which had been commissioned by King John V of Portugal in 1740, was designed by Nicola Salvi and Luigi Vanvitelli. When complete, it was then shipped to Portugal to be placed in the Igreja de São Roque, the Jesuit church in Lisbon. The Capuchins, under the leadership of Italian priest Giuseppe Maria Bernini, grew the community of Bettiah Christians in colonial India.

Консисториялар

Бенедикт XIV жеті консисторияда 64 кардинал тағайындады; жаңа кардиналдардың қатарында Генри Бенедикт Стюартты (1747) кардинал дәрежесіне көтерді. Папа сондай-ақ бір кардиналды құпия сақтап (in pectore) белгіледі және оның атын кейіннен жариялады, осылайша тағайындауды заңдастырды.

Қасиеттілер мен ақтар

Папа өзінің понтификаты кезінде жеті қасиеттіні қанондады, олардың ішінде Камилл де Леллис және Зигмарингендік Фиделис бар. Сондай-ақ ол бірнеше адамды мақұлданды, олардың ішінде Шарлемань мен Никколо Альбергати де болды.

Мерейтойы

1749 жылы 5 мамырда Папа Бенедикт XIV 1749 жылғы Рождество қарсаңында басталатын және келесі жыл бойы 1750 жылғы Рождествоға дейін жалғасатын қасиетті жыл жариялады. 1750 жылдың сәуір айында Тринита ауруханасында кедейлерге 43 000 тамақ берілді. Сол жылы Рим папасы карта ойындарына тыйым салды. "Перегриннтес" папалық бұйрығымен Бенедикт XIV 1750 жылы юбилейлік мереке шақырып жариялады. Сонымен қатар, папа Маврикий портының әулие Леонардына уағыз айтуға шақырды; екеуінің де жақын қарым-қатынасы болды және бұрынғы жылы Бенедикт XIV оны Римде тәубе мен нанымға қайта оралу туралы уағыздар оқуға өтінген еді. Папа юбилейлік мерекеге қатысты бастамалардың ішінде христиандық бірлікке шақыру және Римге ағылып келген паломниктерге лайықты жағдай жасауды ұйымдастыру болды. Әулие Леонардтың кеңесімен папа алғаш рет Колизейде Via Crucis (Тәуір жолы) орнатып, оны ерте христиандардың шейіт болған жері деп киеледі. Папа аренада Крест жолының бекеттерін орналастырды, бірақ олар 1874 жылы алынып тасталды және 1925 жылы қайта орнатылды.

Тұлға

Бенедикт XIV папалық тақта отырған ең білімді ғалымдардың бірі саналды, ол өткір зиялы қабілетімен және тұрақты моральдық қағидаларымен танымал болған. Әдемі мінезімен белгілі Хорас Уолпол папаға оның мүсіні мен оған қоса берілген тақта орнатты. Жазудың көшірмесі Римге бекітуге жіберілгенде, Бенедикт XIV оны оқып, күлімсіреп, басын шайқап: «Әй, қайырлы болсын! Мен Сан-Пьетро алаңындағы мүсіндер сияқтымын – алыстан көргенде ғажап, ал жақыннан қарасаң, қорқынышты!» деді. Дегенмен, Бенедикт XIV-нің жеке кемшіліктері де болды, ол картадағы құмар ойындарға тойтарыс бере алмады және оның ерте биографтарының бірі оның тілінің «жаман фразеология» деп сипаттаған жағымсыз тіл қолдануымен танылды. Папа бар күшін салса да, жаман сөздерден толығымен арыла алмады. Тебінгілі іманды адам болған Бенедикт XIV әр бөлмеге айқыш іліп қойды және оның айқышқа қарауы оның жаман тілін жиі ұстап тұруға көмектесетін болды. Өлім төсегінде қасында отырғандарға айтқан соңғы сөзі: «Сендерді Құдайдың қолына аманаттаймын». Осы сөздеріне қарамастан, папа «Sic transit gloria mundi» деген латын тіліндегі мәшһүр сөзді қайталап, «Енді мен үнсіздікке және ұмытылуға барамын, бұл менің жалғыз лайықты жерім» деп қосты. Бенедикт XIV 1758 жылдың 26 сәуірінде аурудың белгілерін көрсетті, бұған дейін ақпан айындағы подаграны қамтитын ауыр сырқаттан жазылған еді. Бірақ, қызуы көтеріліп, астмасы күшейіп, зәр шығаруда қиындықтар туды. Бірақ, оның жағдайы келесі күндері тез нашарлады, подаграсы мен бүйрек ауруының күшеюі оның азабын арттырды. Осыған қарамастан, оның аштығы басылмады, бұл оның сырқатынан жазылуы мүмкін екендігінің белгісі ретінде қабылданып, түсіндірілді. Алайда, мамыр айында оның жағдайы нашарлап, бірақ папа 3 мамырда қайтыс болғанға дейін соңғы құдайының нығметін беруге үлкерді. Қоштасу рәсімінен кейін ол Санкт-Петер базиликасына жерленді және оның құрметіне үлкен катафалк орнатылды.

Benedict XIV was considered one of the best scholars to have sat on the papal throne, noted for his keen intellect and his consistent morals. Noted for his modesty, Horace Walpole procured for the pope a statue of him with an accompanying plaque. When the copy of the inscription was forwarded to Rome for approval, Benedict XIV smiled upon reading it and, shaking his head, exclaimed: "Alas! I am like the statues of the Piazza San Pietro – admirable at a distance but monstrous when seen at close quarters!" However, Benedict XIV also had his personal faults, unable to resist gambling in cards and was known for the use of profane language which one of his early biographers classified as "unfortunate phraseology". Despite his best efforts, the pontiff was unable to completely cut out bad language. A deeply pious man, Benedict XIV had a crucifix placed in every room, and it is said that the sight of a crucifix helped to restrain his poor language more often than not. His final words to those surrounding him on his deathbed were, "I leave you in the hands of God." Despite those words, the pope is alleged to have recited the famous Latin phrase "Sic transit gloria mundi" before poignantly adding "I now fall into silence and forgetfulness, the only place that belongs to me". Benedict XIV originally demonstrated symptoms of illness on 26 April 1758 after having previously rallied from a serious illness that included gout that February. However, a contracted fever aggravated his asthma and he suffered from difficulties in urinating. However, his condition deteriorated rapidly in the following days after his gout and contracted kidney disease increased his sufferings. Despite this, his appetite had not diminished which was interpreted as a sign that he could potentially rally from his malady. However, into May, his condition had worsened considerably, though the pope remained lucid until the end, able to impart one last blessing before he died on 3 May. Following his funeral, he was interred in Saint Peter's Basilica and a large catafalque was erected in his honour.