Испанияда 4 ғасырда пайда болған, Присциллиандық христиан сектасы – гностицизм негізінде құрылған, православие және католиктермен мойыспаған діни ағым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Монтанисттер фракциясы
Испан Ибериясындағы исламға дейінгі христиандық секта. Присциллиандық – 4-шы ғасырда Рим империясы тұсында Пиреней түбегінде Присциллиан қалыптастырған христиандық секта. Ол Мысырлық Мемфис қаласынан келген Маркұстың үйреткен гностик ілімдерінен туындады. Кейін Присциллиандық Шығыс православие және Рим-католик шіркеулері тарапынан ерестік деп танылды.
the Montanist faction
Pre Islamic Christian sect in Spanish Iberia
Priscillianism was a Christian sect developed in the Iberian Peninsula under the Roman Empire in the 4th century by Priscillian. It is derived from the Gnostic doctrines taught by Marcus, an Egyptian from Memphis. Priscillianism was later considered a heresy by both the Eastern Orthodox Church and the Roman Catholic Church.
Тарих
Маркус Мысырдың Мемфис қаласынан Испанияға келіп, гностикалық теорияларды үйретті. Оның екі ізбасары – Агапе есімді испан әйелі және Хеллидиус есімді риторик – «асыл текті, зор байлыққа ие, батыл, мазасыз, шешен, көп оқыған, пікірталас пен әңгімеге мұңайтын» Прискиллианды дінге көндірді. Прискиллиан өз сөз өнерімен және тым қатал аскетизмге деген беделімен көптеген ізбасарларды, оның ішінде Хельпидийді және екі епископты – Инстанцийді және Сальвианды тартты. Олар серттес қоғам ретінде жаңа секта құрды, бұл Кордова епископы Игинусқа белгілі болды. Игинус өзінің алаңдауын Эмерита епископы Гидатийге және Осноба епископы Итацийге жеткізді. 380 жылы Испания және Аквитания епископтары Сарагосада синод өткізді. Шақырылғанмен, Прискиллиандықтар қатысудан бас тартты. Синод төрт жетекшіге – Инстанцийге, Сальвианға, Хельпидийге және Прискиллианға қатысты айырылым жазасын (экскоммуникация) шығарды. Олар жеке құдайшылдыққа және аскетизмге, оның ішінде ұялдаспауға және ет пен шараптан тыйылуға күшті шақыруды қамтиды. Барлық сенушілердің рухани сыйлары тең дәрежеде расталады. Жазбаларды оқуға кеңес беріледі. Прискиллиан Киелі кітаптың деутероканондық кітаптарына ерекше мән берді, оларды шабыттандырылмаған, бірақ шындықты және жалғанды ажыратуға көмектесетін деп есептеді; алайда, кітаптардың бірнешеуі нағыз және шабыттандырылған деп саналды. Ұзақ уақыт бойы Прискиллианның өзінің барлық жазбалары жойылған деп есептелді, бірақ 1885 жылы Георг Шепс Вюрцбург университетінде он бір түпнұсқа трактат тапты, олар Priscilliani quae supersunt деген атпен жарияланды. Георг Шепс өңдеді. (Corpus scriptorum ecclesiasticorum latinorum, 18.) Вена, 1889 жыл. Олардың төртеуі Прискиллианның есімін тасыса да, Прискиллианның сот процесін сипаттаған төрт жазбаны оның жақын ізбасары жазған сияқты. Реймонд Браунның «Жохан хаты» еңбегінде Comma Johanneum көзі Прискиллианның латын тіліндегі «Liber Apologeticus» кітабынан шыққан болып көрінеді.
Marcus, a native of Memphis in Egypt, came to Spain and taught Gnostic theories. Two of his followers, a Spanish woman named Agape and the rhetorician Helpidius, converted Priscillian, who was a layman "of noble birth, of great riches, bold, restless, eloquent, learned through much reading, very ready at debate and discussion". Through his oratorical gifts and reputation for extreme asceticism, Priscillian attracted a large following, including Helpidus and two bishops, Instantius and Salvianus. They established a new sect as an oath bound society, attracting the attention of the bishop Hyginus of Cordoba. Hyginus made his fears known to Hydatius, Bishop of Emerita, and Ithacius of Ossonoba. The bishops of Hispania and Aquitaine held a synod at Zaragoza in 380. Though summoned, the Priscillianists refused to appear. The synod pronounced sentence of excommunication against the four leaders, Instantius, Salvianus, Helpidius and Priscillian. They contain a strong call to a life of personal piety and asceticism, including celibacy and abstinence from meat and wine. The charismatic gifts of all believers are equally affirmed. Study of scripture is urged. Priscillian placed considerable weight on the deuterocanonical books of the Bible, not as being inspired but as helpful in discerning truth and error; however, several of the books were considered to be genuine and inspired. It was long thought that all the writings of Priscillian himself had perished, but in 1885, Georg Schepss discovered at the University of Würzburg eleven genuine tracts, published as Priscilliani quae supersunt. Edited by Georg Schepss. (Corpus scriptorum ecclesiasticorum latinorum, 18.) Vienna, 1889. Though they bear Priscillian's name, four describing Priscillian's trial appear to have been written by a close follower. According to Raymond Brown's Epistle of John, the source of the Comma Johanneum appears to be the Latin book Liber Apologeticus by Priscillian.