Болашақты болжау демократиясы: сайлаушылардың пікірін ескере отырып, болашақ оқиғаларды болжау арқылы демократиялық шешім қабылдау. Тоffler, Gingrich сияқты сарапшылардың идеялары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Алдын ала демократия – сайлаушылардың сенімін тудыратын болашақ оқиғалардың болжамдарын ескере отырып, демократиялық шешім қабылдауға негізделген азаматтық теория. Бұл терминді Альвин Тоффлер «Болашақ шокы» кітабында енгізген, ал 1978 жылы Клемент Безолд редакциялаған «Алдын ала демократия» кітабында оны кеңінен дамытқан. Алдын ала қарау тәсілін жақтаған танымал тұлғалардың қатарында Ньют Гингрич, Хайди Тоффлер, К. Эрик Дрекслер және Робин Хансон бар. Олардың барлығы да осы «болжам жасау» процесіне сарапшылар ғана емес, жалпы халықтың да қатысуын қолдайды. АҚШ үкіметінің Ақпараттық хабардарлық кеңсесінің FutureMAP бағдарламасы 2003 жылдың 29 шілдесінде тоқтатылуына дейін болжам нарығын ұсынған болатын.
Anticipatory democracy is a theory of civics relying on democratic decision making that takes into account predictions of future events that have some credibility with the electorate. The phrase was coined by Alvin Toffler in his book Future Shock and was expanded on in the 1978 book Anticipatory Democracy, edited by Clement Bezold. Other well known advocates of the anticipatory approach include Newt Gingrich, Heidi Toffler, K. Eric Drexler, and Robin Hanson. They all advocate approaches where the public, not just experts, participate in this "anticipation". The FutureMAP program of the Information Awareness Office program of the United States government proposed a prediction market prior to its cancellation on July 29, 2003.
Нұсқалар
Биорегионалдық демократия, кез келген әрекеттің экологиялық денсаулық салдарын (ұқсас ғылыми процесті пайдалана отырып) болжайтындықтан, алдын ала демократияның бір түрі болып көрінеді. Дегенмен, ол көбінесе одан бекем емес құралдарға және салыстырмалы өлшемдер мен сандық көрсеткіштерге аз сүйенеді. Екінші жағынан, кеңесу демократиясы, алдын ала немесе биорегионалдық үлгілердің кез келгенімен үйлесе алады. Ол болашақ оқиғаларға тікелей ставка жасау үшін формалды модельдерге және нарықтық жүйеге емес, көбірек пікір алмасуға баса назар аударады. Кеңесу, алдын ала және биорегионалдық тәсілдердің бәрі де қатысу демократиясының әртүрлі деңгейдегі қатысу жеңілдігі, дәлелдеу жүктемесі, адам емес тіршілікке немесе болашақ ұрпақтарға деген алаңдаушылық, сондай-ақ қатысушылардың төзімділігі мен қалауларының арасындағы айырмашылықтарын көрсететін түрлері болып қарастырылуы мүмкін. Кейде кеңесу үлгісі "солшыл" деп, ал алдын ала үлгі "оңшыл" деп сипатталады. Осы пікірталасқа қатыспай, екі тәсілдің де артықшылықтарын көретіндер, мысалы, жасылдар, көбінесе "қатысу демократиясы" деген жалпы атауды қолданады. Бұл термин жасыл саясаттың негізгі ұғымына айналды. Сондай-ақ, жақтастарымен немесе әдістерімен байланысты нақты мағынасы бар басқа терминдерге: халықтық демократия, жартылай тікелей демократия, консенсустық демократия жатады.
Bioregional democracy can appear as a variant of anticipatory democracy in that it anticipates (using a similar scientific process) the ecological health outcomes of any given action. However it usually relies more on far less fragile means, and less on compared measures and quantities. An alternative, deliberative democracy, may combine with either the anticipatory or the bioregional model. It relies less on formal models and a market system for betting on future events, and more on discussion. Deliberative, anticipatory and bioregional approaches can all be considered variants of participatory democracy with different thresholds of ease of participation, burden of proof, concern for non human life or future generations, and reflection of participants' tolerances versus preferences or ideals of truth. Sometimes a deliberative model is described as more "left" and an anticipatory model as more "right". Those who wish to avoid this debate and see merits to both approaches, e. g. Greens, usually prefer the generic term "participatory democracy". This term has become fundamental to green politics itself. Other terms which likewise have more specific associations with advocates or methods include: grassroots democracy, semi direct democracy, consensus democracy.