Кіріспе
Неміс композиторы Стефан Вольпе (25 тамыз 1902, Берлин – 4 сәуір 1972, Нью-Йорк қаласы) – неміс текті американдық композитор. Ол интердисциплинарлық модернизммен байланысты болды, Баухаус, Берлин агитпроп театры және кибуц қозғалысынан бастап, Сегізінші көше суретшілер клубы, Блэк Маунтин колледжі және Дармштадт жазғы жаңа музыка курстарымен байланысы бар еді. Ол нацистер билікті басып алғанға дейін Берлинде (1902–1933) өмір сүрді және жұмыс істеді, содан кейін Венаға (1933–34) және Иерусалимге (1934–38) көшіп, Нью-Йорк қаласына (1938–72) қоныстанды. "Battle Piece" (1942/1947) және "Үш фортепианоға арналған орындалулар" (Enactments for Three Pianos) ішіндегі "In a State of Flight" (1953) сияқты шығармаларында ол өзінің туған жерінен алыс қалған өмірінің жағдайларына өзіндік санамен жауап берді, бұл тақырыпты ол көп томдық күнделіктерінде, хат алмасуында және лекцияларында кеңінен зерттеді. Оның тығыз эклектикалық музыкасы пост-тональділік, бибоп және араб классикалық музыкасы сияқты әртүрлі көркемдік орталардан идеялар мен стильдерді сіңірді.
Stefan Wolpe (25 August 1902, Berlin – 4 April 1972, New York City) was a German born American composer. He was associated with interdisciplinary modernism, with affiliations ranging from the Bauhaus, Berlin agitprop theater and the kibbutz movement to the Eighth Street Artists' Club, Black Mountain College, and the Darmstadt Summer Courses for New Music. He lived and worked in Berlin (1902–1933) until the Nazi seizure of power forced him to move first to Vienna (1933–34) and Jerusalem (1934–38) before settling in New York City (1938–72). In works such as Battle Piece (1942/1947) and "In a State of Flight" in Enactments for Three Pianos (1953), he responded self consciously to the circumstances of his uprooted life, a theme he also explored extensively in voluminous diaries, correspondence, and lectures. His densely eclectic music absorbed ideas and idioms from diverse artistic milieus, including post tonality, bebop, and Arab classical musics.
Өмір
Вольпе Берлинде еврей ата-анасының отбасында дүниеге келген. Он төрт жасынан бастап Клиндуорт Шарвенка консерваториясында, ал бір семестр бойы Берлиндегі Мемлекеттік академиялық музыка колледжінде (қазіргі Берлиндегі Өнер университеті) оқыды. Композицияны Франц Шрекерден оқыды, сонымен қатар Ферруччо Бусонидің шәкірті болды. 1923 жыл шамасында Баухауста оқып, дадаистердің кейбіреулерімен танысып, Курт Швиттерстің «Анна Блюм» поэмасын музыкаға қойды. 1928 жылы Вольпенің алғашқы операсы «Зевс және Элида» Берлинде көрсетілді. 1929 жылы оған «Schöne Geschichten» және «Anna Blume» опералары қосылды. 1927 жылы Чехословакиядан келген суретші Ола Окуневскаға үйленді, ал 1931 жылы қызы Катарина Вольпе дүниеге келді, бірақ жұбайлар ажырасып кетті. 1938 жылы әйелі Лондонға қашып кетті, ал қызы соғыс жылдарында Бернде жетім қалды. 1929-1933 жылдар аралығында Вольпе жазған музыка Арнольд Шенбергтің он екі тондық техникасын пайдаланып, диссонанстық болды. Бірақ, Пауль Хиндемиттің «Gebrauchsmusik» (әлеуметтік функция атқаратын музыка) тұжырымдамасының ықпалымен, және өзінің жақтас социалисті ретінде, ол жұмысшылар одақтары мен коммунистік театр ұйымдары үшін бірнеше шығармалар жазды. Ол стилін джаз және халық музыкасы элементтерін қосып, оңай түсінілетін етті. Германияда нацистер билікке келген кезде, еврей және коммунист болған Вольпе елден қашып, алдымен Чехословакиядағы қарындасына, содан кейін Цюрихке кетті. Совет Одағына қысқа сапардан кейін, 1933 жылы Венада Антон Вебернмен танысып, одан сабақ алды. Серіктесі Ирма Шенбергпен бірге Румынияға, кейін Палестинаға көшіп барды. Ол жерде кибуцтар үшін қарапайым әндер жазып, батыс, мизрахи және араб мәдениеттерінің бірігіне ұмтылды. Алайда, концерттік өнерге арналған музыкасы күрделі және атональды болып қалды. Осының салдарынан Палестина консерваториясымен 1938-1939 оқу жылындағы келісімі жаңартылмады. 1938 жылы Вольпе Нью-Йоркке көшіп келді. 1945 жылы ол АҚШ азаматы болып, Бруклиндегі музыка мектебінде сабақ беруді бастады.