Кіріспе

Католик шіркеуінің басшысы 401-417 жылдар аралығында Рим папасы Иннокентий I (Innocentius I) 401 жылдан 417 жылдың 12 наурызында қайтыс болғанға дейін Рим епискобы болды. Папалық билігінің басталысынан-ақ ол Шығыс және Батыс шіркеулеріндегі діни даулардың беделді төрешісі ретінде танылды. Ол Салоника архиепискобының құқықтарын бекітті және Руан епискобының жолдаған тәртіптік мәселелері бойынша жарлық шығарды. Ол жер аударылған Иоанн Златоустты қорғады және Пелагиан дауы туралы Африка епископтарымен кеңесіп, Африка синодтарының шешімдерін растады. 1500 жыл өткен соң католик дін қызметкері Иоганн Петер Кирш Иннокентийді өте белсенді және қабілетті тұлға ретінде сипаттап, ол "өз қызметін үлкен шеберлікпен атқарды" деді. Урбано Серридің сөзіне қарағанда, Папа Иннокентий Албанияда дүниеге келген.

Паптық билігі

Иннокентий Рим апостолдық креслосының билігін сақтап, кеңейту мүмкіндігін пайдадан шығармады, ол барлық шіркеулік дау-дамайлардың соңғы төрешісі ретінде қаралатын. Мұндай мүмкіндіктердің көп және әртүрлі болғаны оның Виктриций Руандық, Экзупериус Тулузалық, Александр Антиохиялық және басқалармен қарым-қатынасынан, сондай-ақ Иоанн Златоусттың Александриялық Теофилге қарсы шағымдануынан көрінеді. Пелагиандық дауға қатысты ол белгілі бір көзқарас танытты. Ол 416 жылы Карфагенде өткен Африка провинциясының синодының шешімдерін нығайтты. Осыған сәйкес ол 411 жылы Пелагиандық көзқарас ұстанған Келестийге қарсы үкімді растады. Сол жылы ол Милевадағы Нумидиялық синодтың әулеттеріне де хат жазып, олардың өтініштерін қабылдады. Ұзақ өтпей, бес африкалық епископ, олардың ішінде қасиетті Августин де болды, Иннокентийге Пелагиандық мәселедегі өз ұстанымдарын түсіндіретін жеке хат жолдады. Ол сонымен қатар Италия Субурбикарианасының епископтары үстінен митрополит ретінде де қызмет атқарды. Тарихшы Зосим өзінің "Жаңа тарихында" 410 жылы Аларик I-нің Римді тонауы кезінде Иннокентий I уақытша шара ретінде жеке түрдегі жазыққыштардың амалдарын рұқсат етуге дайын болғанын айтады. Алайда, Зосим сондай-ақ, жазыққыштардың қоғамдық құлшылықты қалпына келтіруге жасаған бұл әрекеті халықтың ықыласы болмағандықтан сәтсіз аяқталғанын болжайды, бұл Римнің бұрынғы ғасырда сәтті және толыққанды христиандыққа көшкенін көрсетеді. Оның ізбасары Зосим болды. 405 жылы Папа Иннокентий Галлия епископы Экзупериус Тулузалыққа қасиетті кітаптардың тізімін жіберді, ол 1000 жылдан астам кейін өткен Трент соборындағы тізіммен бірдей болды, бірақ қолжазба дәстүрінде Пауылға жазылған хаттардың саны 14 пе 13 болғаны туралы белгісіздік болды, егер соңғысы болса, онда Еврейлерге арналған хат жіберілмеген болуы мүмкін. Гластонберидегі Әйен Сент-Мария шіркеуінің қасиеттіленуі кезінде реликвиялар да осы шіркеуге әкелінді.