Солтүстік-Батыс компаниясы: тарихы, Hudson Bay компаниясымен бәсекесі, қақтығыстар мен бірігуі. Батыс Канада және Оңтүстік-Батыс Онтарио аймақтарындағы тері саудасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
тарихи тері сауда компаниясы
Historical fur trading company
тарихи тері сауда компаниясы
the historical fur trading company
"North West Company" 1779-1821 жылдар аралығында Монреаль қаласында штаб-пәтері орналасқан тері сауда компаниясы болды. Бұл компания кейін Батыс Канада және Солтүстік-Батыс Онтарио аймақтарында "Hudson's Bay Company" компаниясына қарсы күшейе түскен бәсекелестікке қатысты. Зор байлық қауіпте болғандықтан, компаниялар арасындағы шиеленіс кішігірім қарулы шайқастарға дейін жетті, содан кейін британ үкіметі екі компанияны біріктіруге мәжбүр етті.
The North West Company was a fur trading business headquartered in Montreal from 1779 to 1821. It competed with increasing success against the Hudson's Bay Company in the regions that later became Western Canada and Northwestern Ontario. With great wealth at stake, tensions between the companies increased to the point where several minor armed skirmishes broke out, and the two companies were forced by the British government to merge.
Компания алдында
1608 жылы француздар Квебекке қоныс аударғаннан кейін, coureurs des bois таралып, Сент-Лоуренс алқабында тері саудасы империясын құрды. Француздар Нью-Йоркте голландтармен (1614 жылдан бастап) және ағылшындармен (1664), ал Гудзон шығанағында ағылшындармен (1670) бәсекелесті. Француздардың солтүстік ішкі аймаққа саяхаттап, алғашқы ұлттармен олардың лагерьлері мен ауылдарында сауда жасауынан айырмашылығы, ағылшындар Гудзон шығанағында сауда посттарында базалар құрып, жергілікті халықты саудаға шақырды. 1731 жылдан кейін Пьер Гольтье де Варенн, Ла Веренрь сиы, сауданы батысқа, Виннипег көлінен әрі жылжытты. 1763 жылы Жаңа Францияны британдықтар басып алғаннан кейін (және Францияның Еуропада жеңіліске ұшырауынан кейін) тері сауда посттарын басқару ағылшын тілінде сөйлейтіндерге өтті. Осылай аталатын «педларлар» бәсекелестік оларға қымбатқа түскені және алыс батысқа каноэлерді жабдықтаудың жоғары құнына байланысты бірігуге көшті.
After the French landed in Quebec in 1608, coureurs des bois spread out and built a fur trade empire in the St. Lawrence basin. The French competed with the Dutch (from 1614) and English (1664) in New York and the English in Hudson Bay (1670). Unlike the French who traveled into the northern interior and traded with First Nations in their camps and villages, the English made bases at trading posts on Hudson Bay, inviting the indigenous people to trade. After 1731, [[Pierre Gaultier de Varennes, Sieur de La Vérendrye pushed trade west beyond Lake Winnipeg. After the British conquest of New France in 1763 (and the defeat of France in Europe), the management of the fur trading posts was taken over by English speakers. These so called "pedlars" began to merge because competition cost them money and because of the high costs of outfitting canoes to the far west.
Басталуы
Солтүстік-Батыс компаниясы туралы алғашқы деректер 1770 жылға дейін жетеді, оның ішінде Монреальде орналасқан саудагерлер Бенджамин Фробишер, Исаак Тодд, Александр Генри-аға және басқалар есімдері кездеседі. Алайда, тарих деректері компанияның 1779 жылы құрылған 16 үлестік ұйымға қатысты екенін көрсетеді, оған Тодд, Саймон МакТавиш және Джеймс МакГилл кірген. 1780 жылы Солтүстік Америкадағы тері саудасы бойынша Гудзон шығанағы компаниясының монополиясын бұзу мақсатымен Питер Понд пен Александр Эллис, оның ағалары Роберт пен Джеймс (кейіннен оның ұлдары, соның ішінде Эдвард Эллис) осы ұйымға қосылды. 1783-1784 жылдардың қысында Солтүстік-Батыс компаниясы Монреальдегі Водреуил көшесіндегі кеңсесімен ұзақ мерзімді негізде ресми түрде құрылды. Компанияны бизнесмендер Бенджамин Фробишер, оның ағасы Джозеф және МакТавиш басқарды, ал инвесторлардың арасында Эллистер, Роберт Грант, Николас Монтур, Патрик Смолл, Уильям Холмс және Джордж Макбит болды.
There are historical references to a North West Company as early as 1770, including the Montreal based traders Benjamin Frobisher, Isaac Todd, Alexander Henry the elder and others, but the standard histories trace the company to a 16 share organization formed in 1779, which included Todd, Simon McTavish and James McGill. Seeking to break the Hudson's Bay Company monopoly over the North American fur trade, in 1780, the organization was joined by Peter Pond and Alexander Ellice, with his brothers, Robert and James, (and, later, his sons, including Edward Ellice). In the winter of 1783–1784, the North West Company was officially created on a long term basis, with its corporate offices on Vaudreuil Street in Montreal. It was led by businessmen Benjamin Frobisher, his brother, Joseph, and McTavish, along with investor partners who included the Ellices, Robert Grant, Nicholas Montour, Patrick Small, William Holmes, and George McBeath.
Ресми құрылуы
1787 жылы Солтүстік-Батыс компаниясы Грегори, МакЛеод және Co. атты бәсекелес ұйыммен бірікті, осы арқылы Джон Грегори, Александр Маккензи және оның туысы Родерик Маккензи сияқты бірнеше дарынды серіктестер қосылды. 1787 жылғы компания 20 үлеске бөлінді, олардың бір бөлігі Монреальдегі агенттерде (төменде қараңыз), ал қалғаны қыстау серіктестерінде болды. Қыстау серіктестері сауда маусымын терілік аймақта өткізіп, жергілікті халықтармен сауданы бақылап отырды. Қыстау серіктестері мен Монреаль агенттері әр шілде айында компанияның Супериор көліндегі Гранд Портж қоймасында кездесіп, кейін Форт-Уильямға көшірілді. Компанияның қолдауымен Александр Маккензи екі маңызды зерттеу экспедициясын жүргізді. 1789 жылы ол Гранд өзені (қазіргі Маккензи өзені) арқылы Солтүстік Мұзды мұхитқа, ал 1793 жылы Пейс өзенінен құрлықпен Тынық мұхитқа жетті. 1797 жылдан бастап Дэвид Томпсон, содан кейін Саймон Фрейзер қосымша зерттеулер жүргізді. Олар Роки таулары мен Ішкі жазықтықтың қалың орманды аймақтарына, тіпті Тынық мұхитының жағалауындағы Джорджия бұғазына дейін жол ашты.
In 1787 the North West Company merged with a rival organization, Gregory, McLeod and Co., which brought several more able partners in, including John Gregory, Alexander Mackenzie, and his cousin Roderick Mackenzie. The 1787 company consisted of 20 shares, some held by the agents at Montreal (see below), and others by wintering partners, who spent the trading season in the fur country and oversaw the trade with the aboriginal peoples there. The wintering partners and the Montreal agents met each July at the company's depot at Grand Portage on Lake Superior, later moved to Fort William. Also under the auspices of the company, Alexander Mackenzie conducted two important expeditions of exploration. In 1789, he descended the Grand River (now called the Mackenzie River) to the Arctic Ocean, and in 1793 he went overland from Peace River to the Pacific Ocean. Further explorations were performed by David Thompson, starting in 1797, and later by Simon Fraser. These men pushed into the wilderness territories of the Rocky Mountains and Interior Plateau and all the way to the Strait of Georgia on the Pacific Coast.
Фробишер мен МакТавиштің келісімі
Бенджамин Фробишердің қайтысы Саймон МакТавиштің Солтүстік-Батыс компаниясын иеленуіне мүмкіндік берді, ол Фробишердің аман қалған ағасы Джозефпен келісім жасады. 1787 жылдың қараша айында құрылған МакТавиш, Фробишер және Компания фирмасы компанияның жиырма акциясының он бірін тиімді басқарды. Ол кезде компанияда 23 серіктес болды, бірақ «оның агенттері, факторлары, кеңсе қызметкерлері, жетекшілері, аудармашылары, қазіргі уақытта көбінесе вояжерлер деп аталатындар 2000 адамды құрады». Александр Маккензиден басқа, бұл топқа америкалықтар Питер Понд және Александр Генри-ұлы да кірді. 1795 және 1802 жылдары серіктестік қайта ұйымдастырылды, әр жолы акциялар көбірек қысқы серіктестерді қамтамасыз ету үшін бөлінді. Бизнестің тік интеграциясы 1792 жылы аяқталды, онда Саймон МакТавиш пен Джон Фрейзер Лондон үйін құрып, сауда тауарларын жеткізуге және терілерді сатуға мүмкіндік берді, МакТавиш, Фрейзер және Компания. Солтүстік-Батыс компаниясының ұйымы мен капитализациясы англо-кебектіктерден келсе, Саймон МакТавиш пен Джозеф Фробишер француз канадалықтарына үйленді. Көптеген француз канадалықтары операциялар барысында маңызды рөл атқарды, олар елдің шағын-шоғырлы орналасқан сауда посттарын салуда, басқаруда және үлестік басқаруда, сондай-ақ жергілікті тұрғындармен тікелей сауда жасаған вояжерлердің қатарында болды. Солтүстік-батыста компания өз жұмысын Ұлы Аю көлінің солтүстігіне дейін және Роки тауларынан батысқа қарай кеңейтті. Бірнеше жыл бойы олар британдық Ост-Инд компаниясының монополиясынан қашу үшін америкалық кемелерді пайдаланып, Қытайға тікелей тері сатуға тырысты, бірақ онда аз пайда болды. Компания сонымен қатар АҚШ-тың Солтүстік-Батыс аумағына (қазіргі Мичиган, Иллинойс, Индиана, Огайо және Висконсин штаттарының орталық-батыс бөлігі) кеңейді. 1796 жылы, саясаттың маңызды рөл атқарған жаһандық нарықта жақсырақ орналасу үшін Солтүстік-Батыс компаниясы қысқа уақытқа Нью-Йоркте агенттік құрды. Оның күш-жігеріне қарамастан, Солтүстік-Батыс компаниясы ең жақсы терілерді ұстаған Руперт жерінде монополияға ие болған Гудзон шығанағы компаниясымен терілер үшін бәсекелесуде айқын кемшілікке ұшырады. Компания британдық парламентті келісімді өзгертуге көндіруге тырысты, кем дегенде Солтүстік-Батыс компаниясы тері саудасына қажетті тауарларды батысқа тасымалдау үшін транзиттік құқықтарды алуға мүмкіндік беру үшін. Саймон МакТавиш премьер-министр Уильям Питке жеке өтініш жасады, бірақ барлық өтініштер қабылданбады. Бірнеше жылдан кейін Гудзон шығанағы компаниясының ықпалынан ешқандай жеңіліс таба алмай, МакТавиш пен оның тобы тәуекелге бел буды. Олар Монреальден Джеймс шығанағына дейін құрлықпен және теңіз арқылы экспедиция ұйымдастырды. 1803 жылдың қыркүйегінде құрлықтағы топ Шарлтон аралында кездесті, қазіргі Нунавут территориясында, Фрейзер сатып алған «Эддистон» кемесімен. Шарлтон аралында олар Солтүстік-Батыс компаниясының атынан инуиттер мекендеген аймаққа иелік құқығын жариялады және сол аймақтың бай терілерін пайдалана алды. Олардың солтүстік-батысқа қарай кеңейуі Гудзон шығанағы компаниясының пайдасын төмендетті. 1800 жылы HBC саудадан 38 000 фунт стерлинг пайда тапты, ал Солтүстік-Батыс компаниясы 1800 жылы 144 000 фунт стерлинг пайда тапты. Бұл батыл қадам Гудзон шығанағы компаниясын күдікке түсірді. Кейінгі жылдары ол келіссөздер арқылы қол жеткізіледі деп үміттенген келісімге қол жеткізудің орнына кек алды.
The death of Benjamin Frobisher opened the door to a takeover of the North West Company by Simon McTavish, who made a deal with Frobisher's surviving brother Joseph. The firm of McTavish, Frobisher and Company, founded in November 1787, effectively controlled eleven of the company's twenty outstanding shares. At the time the company consisted of 23 partners, but "its staff of Agents, factors, clerks, guides, interpreters, more commonly known today as voyageurs amounted to 2000 people." In addition to Alexander Mackenzie, this group included Americans Peter Pond and Alexander Henry the elder. Further reorganizations of the partnership occurred in 1795 and 1802, the shares being subdivided each time to provide for more and more wintering partners. Vertical integration of the business was completed in 1792, when Simon McTavish and John Fraser formed a London house to supply trade goods and market the furs, McTavish, Fraser and Company. While the organization and capitalization of the North West Company came from Anglo Quebecers, both Simon McTavish and Joseph Frobisher married French Canadians. Numerous French Canadians played key roles in the operations both in the building, management, and shareholding of the various trading posts scattered throughout the country, as well numbering among the voyageurs involved in the actual trading with natives. In the northwest, the Company expanded its operations as far north as Great Bear Lake, and westwards beyond the Rocky Mountains. For several years, they tried to sell furs directly to China, using American ships to avoid the British East India Company's monopoly, but little profit was made there. The company also expanded into the United States' Northwest Territory (today's Midwest of Michigan, Illinois, Indiana, Ohio and Wisconsin). In 1796, to better position themselves in the increasingly global market, where politics played a major role, the North West Company briefly established an agency in New York City. Despite its efforts, the North West Company was at a distinct disadvantage in competing for furs with the Hudson's Bay Company, whose charter gave it a virtual monopoly in Rupert's Land, where the best furs were trapped. The company tried to persuade the British Parliament to change arrangements, at least so the North West Company could obtain transit rights to ship goods to the west needed for trading for furs. It is said that Simon McTavish made a personal petition to Prime Minister William Pitt, but all requests were refused. A few years later, with no relief to the Hudson's Bay Company's stranglehold, McTavish and his group decided to gamble. They organized an overland expedition from Montreal to James Bay and a second expedition by sea. In September 1803, the overland party met at Charlton Island, in what is now Nunavut Territory, the Eddystone, a ship that Fraser acquired. At Charlton Island, they laid claim to the region inhabited by the Inuit, in the name of the North West Company, and were able to capitalize on the rich furs of the area. Their expansion northwestward cut into the profits of the Hudson's Bay Company. In 1800, HBC profited £38,000 in trade compared to the North West Company's £144,000 in 1800. This bold move caught the Hudson's Bay Company off guard. In succeeding years it retaliated rather than reaching a compromise, which McTavish had hoped might be negotiated.
18 ғасырдың соңы - 19 ғасырдың басында
Саймон МакТавиш компанияға бірнеше отбасы мүшелерін әкелді, бірақ туысқандық қарым-қатынас қабілетке қарағанда екінші орында тұрды. Оның қайын інісі Чарльз Шабойльес Төменгі Қызыл өзендегі сауда бекетін басқарды. МакТавиш сондай-ақ бірнеше туыстарын, және оның немере інілері Уильям МакГилливрэй мен Дункан МакГилливрэйді бизнеске үйрену үшін жұмысқа алды. Уильям МакГилливрэйді оның ағасы Солтүстік-Батыс компаниясының директоры болып табылатын лауазымға дайындады, және 1796 жылға қарай ол оны тиімді түрде атқарып, Гранд-Портеж және кейін Форт-Уильямдағы жылдық жиналыстарда Монреаль агенттерінің өкілі ретінде әрекет етті. Саймон МакТавиш бизнестегі күшті күштер кез келген әлсіздікке шабуыл жасауға әрқашан дайын екенін түсінген агрессивті бизнесмен болды. Сондықтан, оның амбициясы мен қатаң ұстанымдары оның және кейбір акционерлердің арасында келіспеушіліктерге әкелді, олардың бірнешесі 1790 жылдары Солтүстік-Батыс компаниясынан кетіп қалды. Осы наразылардың кейбіреуі өздерінің компаниясын құрды, ол XY компаниясы деп белгілі болды, өйткені олар тері балдарын белгілеу үшін қолданған таңбасы үшін осылай аталды. Олардың ісі 1799 жылы Солтүстік-Батыс компаниясының батыр зерттеушісі Александр Маккензи ескі серіктестігінен кетіп, көп ұзамай оларға қосылғанда күшейді. Бәсекелестер арасында қызылқай бәсеке болды. 6 шілдеде 1804 жылы Саймон МакТавиш қайтыс болғаннан кейін, жаңа басшы Уильям МакГилливрэй төрт жылдық бәсекелестікті тоқтатуға кірісті. Бұл жағдай осылай өршіген, Солтүстік-Батыс компаниясының Great Bear көліндегі бекетінің бастығы XY компаниясының қызметкерімен дау кезінде атып өлтірілді. МакГилливрэй 1804 жылы XY компаниясымен келісімге келді. Келісім бойынша, бұрынғы Солтүстік-Батыс компаниясының серіктестері акцияның 75 пайызын, ал бұрынғы XY компаниясының серіктестері қалған 25 пайызын иеленді. Александр Маккензи жаңа серіктестікке кіргізілмеді. Уильям МакГилливрэйдің басшылығымен компания 19 ғасырдың алғашқы онжылдығында кеңейіп, пайда табуын жалғастырды. Алайда, Гудзон шығанағы компаниясымен бәсекелестік күшейді, және пайда маржасы қысылды. Нью-Йорктегі Солтүстік-Батыс компаниясының филиалы канадалықтарға Британдық Шығыс Үндістан компаниясының монополиясын айналып өтіп, қытай нарығына терілерді жіберуге мүмкіндік берді. Солтүстік-Батыс компаниясына тиесілі жүк кемелері ыңғайлы түрде американдық тудың астында жүзіп жүрді, және бұл Джон Джейкоб Астормен ынтымақтастықты жалғастыруды білдірді. Алайда, Астор Саймон МакТавиш сияқты агрессивті болды. Оның және Уильям МакГилливрэйдің арасында шығыс нарығы және батысқа қарай кеңейту үшін қазіргі Вашингтон және Орегон штаттарындағы Колумбия өзенінің алабындағы иеленбеген аумаққа қатысты қызылқай бәсекелестік пайда болды. Астордың Тынық мұхиты тері компаниясы Колумбияның аузына жақын Форт Асторияны құруда Солтүстік-Батыс компаниясын жеңді. Теңіз суырықтарының санының төмендеуі және 1812 жылғы соғыс кезінде Асторияны британдықтардың басып алу мүмкіндігі 1813 жылы оны Солтүстік-Батыс компаниясына сатуға әкелді. HMS Racoon және оның капитаны Блэк келгенде, ол фортты иелену рәсімін өткізді, тіпті форт бұрыннан британдықтардың бақылауында болғанмен де. Гент шартының тұтқындалған активтерді қайтаруды талап ететін шарттарының салдарынан, 1817 жылы сайттың болжамды меншік құқығы АҚШ-қа қайтарылды. Солтүстік-Батыс компаниясы фортты Форт Джордж деп атады, және Гудзон шығанағы компаниясы сатып алғанға дейін және Форт Асторияны Форт Ванкувермен алмастырғанға дейін жұмыс істей берді. 1820 жылға қарай компания монеталар шығара бастады, әрбір мыс жеребе бір бобёр терісінің құнын білдірді. Бірақ Солтүстік-Батыс компаниясының жалғасатын қызметі күмәнді болды, және акционерлердің жек көретін бәсекелесімен бірігуге келісуден басқа жолы болмады, өйткені Генри Батерст, соғыс және отарлар жөніндегі мемлекеттік хатшы компанияларға жауыздықты тоқтатуға бұйрық берді. 1821 жылдың шілдесінде, Британдық Солтүстік Америкадағы тері саудасын реттейтін жаңа ережелерді қабылдаған британ үкіметінің күшті қысымымен Гудзон шығанағы компаниясымен бірігу туралы келісімге қол қойылды. Осылайша, Солтүстік-Батыс компаниясының аты 40 жылдан астам жұмыс істегеннен кейін жоғалып кетті. Бірігу кезінде біріктірілген компанияда Солтүстік-Батыс компаниясына тиесілі 97 сауда бекеті және Гудзон шығанағы компаниясына тиесілі 76 сауда бекеті болды. Екі компания арасындағы бәсекелестік аяқталғаннан кейін жаңа директорлар кеңесі...
Simon McTavish brought several members of his family into the company, but nepotism took a back seat to ability. His brother in law, Charles Chaboillez, oversaw the Lower Red River trading post. McTavish also hired several cousins and his nephews William McGillivray and Duncan McGillivray to learn the business. William McGillivray was groomed by his uncle to succeed him as Director of the North West Company, and by 1796 he had effectively done so, acting as Montreal agents' representative at the annual meetings at Grand Portage, and later at Fort William. Simon McTavish was an aggressive businessman who understood that powerful forces in the business world were always ready to pounce on any weakness. As such, his ambition and forceful positions caused disagreements between him and some of the shareholders, several of whom eventually left the North West Company during the 1790s. Some of these dissidents formed their own company, known unofficially as the XY Company, allegedly because of the mark they used on their bales of furs. Their cause was greatly strengthened in 1799, when the North West Company's hero explorer, Alexander Mackenzie, quit his old partnership and soon after joined them. There was intense competition between the rivals. When Simon McTavish died on 6 July 1804, the new head William McGillivray set out to put an end to the four years' rivalry. It had escalated to a point where the master of the North West Company post at Great Bear Lake had been shot by an XY Company employee during a quarrel. McGillivray was successful in putting together an agreement with the XY Company in 1804. It stipulated that the old North West Company partners held 75 per cent of the shares, and the former XY Company partners the remaining 25 per cent. Alexander Mackenzie was excluded from the new joint partnership. Under William McGillivray, the Company continued to expand, and apparently to profit, during the first decade of the 19th century. Competition with the Hudson's Bay Company was intense, however, and profit margins were squeezed. The North West Company branch in New York City had allowed the Canadians to get around the British East India Company's monopoly and ship furs to the Chinese market. Cargo ships owned by the North West Company conveniently sailed under the American flag, and doing so meant continued collaboration with John Jacob Astor. However, Astor was as aggressive as Simon McTavish had been. An intense rivalry soon developed between him and William McGillivray over the Oriental market and westerly expansion to unclaimed territory in what is now the Columbia River basin, in the present day states of Washington and Oregon. Astor's Pacific Fur Company beat the North West Company in an effort to found a post near the mouth of the Columbia, Fort Astoria. A collapse in the sea otter population and the imminent possibility of British seizure of Astoria during the War of 1812 led to its sale to the North West Company in 1813. When HMS Racoon and its Captain Black arrived, he went through a ceremony of possession, even though the fort was already ostensibly under British control. Due to treaty complications of the Treaty of Ghent requiring the return of seized assets, putative ownership of the site was returned to the United States in 1817. Renamed as Fort George by the North West Company, continued to operate until the Hudson's Bay Company's takeover and the replacement of Fort Astoria by Fort Vancouver. By 1820, the company was issuing coinage, each copper token representing the value of one beaver pelt. But the continued operations of the North West Company were in great doubt, and shareholders had no choice but to agree to a merger with their hated rival after Henry Bathurst, the Secretary of State for War and the Colonies, ordered the companies to cease hostilities. In July 1821, under more pressure from the British government, which passed new regulations governing the fur trade in British North America, a merger agreement was signed with the Hudson's Bay Company. By this, the North West Company name disappeared after more than 40 years of operations. At the time of the merger, the amalgamated company consisted of 97 trading posts that had belonged to the North West Company and 76 that belonged to the Hudson's Bay Company. When the competition between both companies came to an end, new board of directors wanted two field governors to oversee the newly defined territory, and George Simpson was appointed to the Northern Department. George Simpson (1787–1860), the Hudson's Bay Company Governor in Chief of Rupert's Land, who became the Canadian head of the northern division of the greatly enlarged business, made his headquarters in the Montreal suburb of Lachine. The trading posts were soon reduced in number to avoid redundancy.
Әлеуметтік және этникалық құрылым
Солтүстік-Батыс компаниясының иелері немесе буржуалары көбінесе шотланд тегінен шыққан, Канадада немесе Шотландияда туған және кәсіпорынға капитал салған. Уақыт өте келе, көптегендері туысқандық байланыста болды, себебі ұлдары мен туған інілері жұмысқа алынды. Қызметшілер немесе ангажелер көбінесе француз канадалықтары, әсіресе Монреаль маңындағы ауылдық шаруалардың ұлдары болды. Көптеген метис ұлдары өз әкелерінің жолын жалғастырып, буржуа немесе ангаже болды. Тегі мен білімі арқасында буржуалар джентльмендер мәртебесіне талаптанды, ал ангажелер физикалық еңбекпен айналысты.
The masters or the bourgeois of the North West Company were most often of Scottish descent, whether born in Canada or Scotland, and brought capital to the enterprise. Over time, many were related, since sons and nephews were recruited. The servants or engagés were most often [[French Canadians, mostly peasants' sons from the countryside around Montréal. Many Métis sons followed in their fathers' footstep, whether as bourgeois or engagés. Through descent and education, the bourgeois laid claim to the status of gentlemen, while the engagés did the physical labour.
Буржуазиялық
Солтүстік-Батыс компаниясының буржуалары немесе қожайындары компанияда атқаратын рөлдеріне қарай үш деңгейге бөлінді. Монреаль саудагерлері немесе Монреаль агенттері сауда компанияларының иелері және Солтүстік-Батыс компаниясының акционерлері болды. Олар қызметкерлерді жалдауға, терілерді экспорттауға, жабдықтар, тауарлар мен азық-түлік сатып алуға және оларды ішкі сауда посттарына жөнелтуді ұйымдастыруға жауапты болды. Мұның үстіне, акционерлер ретінде алған пайдаларынан бөлек, комиссиялық төлемдер де алатын. Қыс бойы қалатын серіктестер немесе ассоцияттар да компанияның бір немесе екі акциясын иеленген акционерлер болды. Олар жалақы алған жоқ, бірақ акциялары арқылы компанияның пайдасынан табыс табатын. Монреаль агенттері оларға сауда тауарларын несиеге берді. Олар ішкі аймақта қыстап, бірнеше сауда посттарын қамтитын ауданды басқарды және үндістермен тікелей сауда-саттық жүргізуге жауапты болды. Жазда агенттер мен ассоцияттар Форт-Уильямда жиналатын. Қысқа толған серіктестер әдетте кеңсе кызметкері ретінде мансап жолын бастайтын.
The bourgeois or masters of the North West Company belonged to three different levels, depending on the role performed in the company. Montreal merchants, or agents de Montréal were owners of trading companies and shareholders in the North West Company. They were responsible for hiring staff, exporting furs, acquiring supplies, merchandise and provisions, and organizing their shipment to the inland trading posts. For this, they received commissions, in addition to the profits they made as shareholders. Wintering partners or associés were also shareholders in the company, owning one or two shares each. They were not salaried, but received their income from the company's profits through their shares. Trading goods were advanced to them on credit by the agents of Montreal. They wintered in the interior, managing a district with several trading posts, and were in charge of the actual trade with the Indians. During the summer, the agents and the associates met at Fort William. The wintering partners normally began their career path as clerks.
Әлеуметтік динамика
Компанияның әлеуметтік динамикасы туыстық байланыстар мен тегі немесе этникалық шығу тегіне қадағаланған еді. Компания шотландық текті адамдардың, қандық немесе некелік байланыс арқылы біріккен, жабық желісі арқылы құрылған. Бірнеше маңызды Монреаль агенттері Саймон МакТавишпен туыс болды; ал оның ізбасарлары, ағалары Уильям мен Дункан МакГиллврей оның жүректері болды. Компанияның 128 жетекші тұлғасының 77-сі шотландық текті еді. Басым туыстық құрылымдардың салдарынан, туысқан еместердің ингьежеден буржуазияға өсуі дерлік мүмкін емес еді.
The social dynamics of the company was rooted in kinship and descent or ethnic origin. The company was formed by a closed network of persons of Scots descent related through blood or marriage. Several important Montreal agents were related to Simon McTavish; and his successors, brothers William and Duncan McGillivray, were his nephews. Of 128 leading figures in the company, 77 were of Scots descent. Due to the prevalent kinship structures, it was all but impossible for unrelated men to advance from engagé to bourgeois.
Жаңғыру
1987 жылы Гудзон шығанағы компаниясының солтүстік сауда бекеттері 1990 жылы «Солтүстік-Батыс компаниясы» атауын қайта жаңғыртқан қызметкерлер консорциумына сатылды. Жаңа компания – Виннипег қаласындағы азық-түлік және тауар дүкендерінің желісі. Оның дүкендері Канаданың солтүстігінде, Аляскада, АҚШ-тың Тынық мұхитындағы аумақтарында және Кариб бассейнінде орналасқан. Штаб-пәтері «Fort Rouge, Garry және Gibraltar» Канаданың ұлттық тарихи орнының қарсы бетінде, бұрынғы «Солтүстік-Батыс компаниясы» бекінісі болған жерде орналасқан.
In 1987, the northern trading posts of the Hudson's Bay Company were sold to an employee consortium that revived the name The North West Company in 1990. The new company is a grocery and merchandise store chain based in Winnipeg, with stores in Northern Canada, Alaska, US Pacific territories and the Caribbean. Its headquarters are across the street from the Forts Rouge, Garry, and Gibraltar National Historic Site of Canada, the site of an old North West Company fort.