Джон Блэквуд: Шотландиялық баспагер және «Мага» журналының редакторы

Кіріспе

Шотланд баспашысы

Джон Блэквуд (1818-1879) – шотланд редакторы және баспашысы, Уильям Блэквудтың алтыншы ұлы, «Уильям Блэквуд & Sons» баспа компаниясының негізін қалаушы. 1845 жылы ағасы Александрдың қайтысынан кейін Джон Блэквуд «Блэквудтың Эдинбург журналының» (әдетте Мага деп аталады) менеджері және редакторы болды, ал кейін ағасы Роберт қайтыс болғаннан кейін фирманың басшысы атанды. Блэквуд 1879 жылы қайтыс болды, ол компанияны отыз төрт жыл бойы басқарды, бұл «Блэквуд» баспасының барлық редакторлары арасында ең ұзақ мерзімді басқару болды.

Өмір

Джон Блэквуд 1818 жылдың 7 желтоқсанында Эдинбургтің оңтүстігіндегі 2 Солсбери-роудта дүниеге келді. Эдинбургтегі жоғары мектепте және Эдинбург университетінде білім алған Блэквуд жас кезінде әдеби талғамдарын көрсетіп, «кішкентай редактор» деген лақап атқа ие болды. 16 жасында Блэквуд ағасы Александр және оның ұстазы Уильям Хеймен бірге үш жыл бойы Еуропалық саяхатта болды. Еуропада Блэквуд француз және итальян тілдерін жақсы меңгерді, оның тілдік дағдылары ересек өмірінде де сақталды, сондай-ақ Уордсуортпен танысты. 1838 жылы Блэквуд Лондонға барып, Уиттакер және Ко компаниясында баспа ісін үйренді. 1840 жылы Блэквудтың ағалары Джонға 22 Палл Моллдегі Лондондық бизнесті басқаруды тапсырды, ал бес жылдан кейін 37 Патерностер Роудағы филиалды басқарды. Блэквудтың кеңсесі әдебиетшілердің кездесу орнына айналды, оның ішінде The Quarterly Review журналының редакторы Джон Гибсон Локхарт, The Times газетінің редакторы Джон Делан және Punch журналының авторы, Vanity Fair романының жазушысы Уильям Макепис Такеррей кірді. Соңғы екеуі Блэквудпен жақын дос болды. Блэквудтың Лондонғы міндеттерінің бірі – Maga журналы үшін авторларды іздеу болды. 1842 жылы Блэквуд лорд Эдвард Бульвер Литтонмен байланыс жасады, ол журналға Фридрих Шиллердің өлеңдері мен балладаларын аударуды бастады. 1845 жылы Блэквуд Александрдың қайтысынан кейін Maga журналын басқару және редакциялау үшін Эдинбургке оралды, ал оның ағасы Роберт журналдың қаржылық жағын басқарды. 1852 жылы Роберт қайтыс болғаннан кейін Джон Уильям Блэквуд және ұлдары баспа үйінің басшысы болды. Содан кейін Джонның ағасы, майор Уильям Блэквуд II, 1861 жылы қайтыс болғанға дейін Джонмен серіктестік құрды, ал оның ұлы Уильям Блэквуд III серіктес болып, Джонмен бірге жұмыс істеді. Блэквуд консервативті көзқарастарымен белгілі болғанымен, ол саяси көзқарасына қарамастан авторларды қабылдады. Ол көпшіліктің қалауын біліп, тақырыпты жақсы жазатын авторды таңдады. Блэквуд командасын қатаң және әзіл-қалжыңмен басқарды, авторлардың алаңдаушылықтарын әдептілікпен сейілтетін. Блэквуд көптеген авторлармен жақын қарым-қатынаста болды. 1871 жылы Сент-Эндрюс қаласында өткен Скотттың 100 жылдық мерекесінде сөйлеген сөзінде ол «Авторлар – менің өмірімнің барлық күндері маған ең жақын достарым және серіктестерім болды» және «қуаныш пен қайғыда оларға сенімді және шынайы көңіл білдіру үшін жүгіне аламын» деді. Блэквудтың ең танымал әдеби байланысы «Миддлмарч» романының авторы Джордж Элиотпен болды. 1856 жылы Элиоттың серігі және іскерлік серіктесі Джордж Генри Льюз Элиотты Блэквудқа «The Sad Fortunes of the Reverend Amos Barton» атты әңгімесі арқылы таныстырды, ол кейін «Clerical Life Scenes» әңгімелер жинағына енді. Блэквуд оның талантын бірден мойындады. Элиотты үнемі қолдаған Блэквуд оның сенімділігін арттыруға көмектесті, ол Блэквуд үшін «Ромола» романынан басқа барлық кітаптарын жазды. Элиотпен басталған бұл іскерлік байланыс олардың өмір бойы сақталған достыққа айналды. Блэквудтың қайтысы алдындағы соңғы ауру кезінде Элиот Льюстің ұлына: «Ол мен үшін үлкен шығын болады. Ол менің өмірімдегі ең маңызды нәрселермен жиырма жылдан астам уақыт бойы байланыста болды, оның жақсы қасиеттері мен үшін көптеген нәрселерді оңай етті, ал ол болмаса, олар жиі қиын болар еді» деп жазды. Өмірінің соңғы жиырма жылында Блэквуд Страттирум, Шотландияның Сент-Эндрюс маңындағы жалға алынған үйінде және Эдинбургтің Жаңа қаласындағы 3 Рэндольф Крессенттегі үйінде тұрды. Ол Лондон қаласында да жиі жұмыс істеді. Гольфты жақсы көретін Блэквуд елдегі үйінде күн сайын ойнайтын, Страттирумнан жақын жердегі Сент-Эндрюс маңындағы әйгілі Линксті тамашалап тұратын. Көбінесе отбасымен бірге кешке Блэквуд жақын маңдағы Солтүстік теңізге барып, Сент-Эндрюс шығанағын және Белл Рок маяк үйін көретін. Страттирумға келген қонақтардың қатарында «Фрамли пасторшасы» романының авторы Энтони Троллоп, бұрынғы Конфедеративтік штаттардың президенті Джефферсон Дэвис және Нил өзенінің қайнар көзін ашқан капитан Джон Ханнинг Спек болды. 1854 жылы үйленген Блэквуд пен оның әйелі Джулияның екі баласы болды: әкесі туралы жазған «Annals of a Publishing House» кітабының үшінші томын жазған Мэри және 1882 жылы 25 жасында қайтыс болған Джон немесе Джек, ол 1878 жылы сэр Артур Халкеттің милициясында қызмет еткен. Джон Блэквуд 1879 жылдың 29 қазанында Страттирум үйінде қайтыс болды. Блэквуд Эдинбургтегі Дикан зиратының оңтүстік жағындағы кішкентай батысқа қараған қабырғаның бөлігіне жерленді. Джонға арналған екінші ескерткіш оның әкесінің отбасылық мазарындағы Ескі Калтон зиратында орналасқан. Күні бүгінге дейін Блэквуд отбасы Шотландияның Эйршир аймағында, Дун аймағы және басқа Эйршир аймақтарында тұрып жатыр.

John Blackwood was born at 2 Salisbury Road in south Edinburgh on 7 December 1818. Educated at the High School in Edinburgh and the University of Edinburgh, as a young man Blackwood displayed literary tastes, procuring for himself the nickname "the little Editor". At age 16, Blackwood spent three years in continental travel during his Grand Tour with his brother Alexander and his tutor, Mr. William Hay. In Europe, Blackwood excelled in French and Italian, keeping much of his language skill during his adult life, and met Wordsworth. In 1838, Blackwood began work in London learning the publishing trade at Whittaker & Co. In 1840, Blackwood's older brothers gave John the responsibility of managing the London business at 22 Pall Mall and five years later at 37 Paternoster Row. Blackwood's office became a place for literary rendezvous, with visitors such as John Gibson Lockhart of the Quarterly Review; John Delane, editor of The Times; and William Makepeace Thackeray, author for Punch and of the novel Vanity Fair. The latter two associates became intimate friends with Blackwood. One of Blackwood's functions in London was to recruit authors for Maga, and it was in London that Blackwood formed an association with Lord Edward Bulwer Lytton, who began in 1842 to contribute to the magazine his translation of the poems and ballads of Friedrich Schiller. In 1845, Blackwood returned to Edinburgh to manage and edit Maga after the death of Alexander, while his brother Robert maintained the business side of the magazine. At the death of Robert in 1852, John became head of William Blackwood & Sons publishing house. Then John's brother Major William Blackwood II shared the partnership with John until his death in 1861, when his son, William Blackwood III, became partner and worked side by side with John. Although Blackwood was a staunch conservative and published the chief monthly periodical of conservatism, he welcomed authors without regard to political affiliations. He recognized what the public wanted and carefully chose the best author who would handle the subject. Blackwood managed his team firmly and with a notable sense of humor, tactfully warding off authorial concerns. Above all, Blackwood maintained amiable and intimate relations with many authors, famously declaring in a speech he gave at the 1871 Scott Centenary Banquet at St. Andrews, Scotland, that "Authors had been his dearest friends and companions all the days of his life" and that "he could turn [to them] in joy and sorrow for safe and certain sympathy". Blackwood's most famous literary relationship was with George Eliot, author of Middlemarch. In 1856, George Henry Lewes, Eliot's companion and business partner, introduced Eliot to Blackwood through her short story, "The Sad Fortunes of the Reverend Amos Barton", first in a series of stories later combined as Scenes of Clerical Life, and Blackwood immediately recognized her talent. Consistently encouraging Eliot, Blackwood became an important part of Eliot's growth in confidence, and she wrote all of her books for Blackwood's except one, Romola. This commencement of a business connection with Eliot soon developed into one of friendship that lasted their lives. Upon the final illness that preceded the death of Blackwood, Eliot wrote to Lewes's son, "He will be a heavy loss to me. He has been bound up with what I most cared for in my life for more than twenty years and his good qualities have made many things easy to me that without him would often have been difficult". For the last twenty years of his life, Blackwood split his home between Strathtyrum, his rented country house near St. Andrews, Scotland, and owned by the Cheape family, and his home in the New Town of Edinburgh at 3 Randolph Crescent on the southern edge of the Moray Estate. He also often worked in London. A passionate lover of golf, Blackwood played every afternoon while at his country home, enjoying the famed Links near St. Andrews such a short distance from Strathtyrum. Often with his family, in evenings Blackwood walked to the nearby North Sea adjacent to the property and viewed St. Andrews Bay and the Bell Rock Lighthouse. A wide variety of guests enjoyed visiting Strathtyrum, including Anthony Trollope, author of Framley Parsonage; Jefferson Davis, president of the former Confederate States; and Captain John Hanning Speke, discoverer of the source of the Nile. Married in 1854, Blackwood and his wife Julia had two children: Mary, who would later write volume three of the Annals of a Publishing House, which focused on the life of her father; and John, or, Jack, who died in 1882 at the young age of 25, having served in Sir Arthur Halkett's Militia in 1878. John Blackwood died at Strathtyrum House on 29 October 1879. Blackwood is buried on a small west facing section of wall on the southern edge of Dean Cemetery in Edinburgh. A secondary memorial to John is within his father's family vault in Old Calton Burial Ground. To this day, the Blackwood family still live in Ayrshire, Scotland, around the Doon Valley area and other parts of Ayrshire.