Кіріспе
Британдық армия офицері (1886–1946)
Полк маршалы Джон Стандиш Суртиз Предергаст Верекер, 6-шы виконт Горт, (10 шілде 1886 – 31 наурыз 1946) – британдық армияның жоғары шенді офицері. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жас офицер болып қызмет еткен ол, Солтүстік канал шайқасындағы ерлігі үшін Виктория кресімен марапатталды. 1930 жылдары ол Императорлық Бас штабтың бастығы (британдық армияның кәсіби басшысы) лауазымында болды. Ол ең әйгілісі Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы жылы Францияға жіберілген, бірақ келесі жылы Дюнкерктен эвакуацияланған британдық экспедициялық корпусын басқарғаны үшін танымал. Кейін Герт Гибралтар мен Мальтаның губернаторы, Палестина және Трансиорданияның жоғарғы комиссары қызметтерін атқарды.
Жас шағы мен отбасы
Верекер Лондонда туған. Оның анасы Элеонора, виконтесса Горт, туған Суртис (1857–1933; кейін Элеонора Бенсон), жазушы Роберт Смит Суртистің қызы. Верекердің әкесі Джон Гейдж Прендергаст Верекер, 5-ші виконт Горт (1849–1902) болды. 1907 жылғы 1 сәуірде лейтенант қызметіне тағайындалды. Кембридж университетінің Тринити колледжінде оқып жүргенде Исаак Ньютон университетінің ложасына қабылданды. Горт 1910 жылғы мамыр айында король Эдуард VII-нің жерлеу рәсімінде табытты көтерген Гренадерлер гвардиясының жасағына басшылық етті. 1911 жылғы 22 ақпанда Горт өзінің екінші туысы Коринна Кэтрин Верекерге үйленді. Олардың екі ұлы мен бір қызы болды. Ұлдарының үлкені Чарльз Стандиш Верекер 1912 жылғы 23 ақпанда дүниеге келді және Гренадерлер гвардиясында лейтенант болып қызмет етті, кейіннен өзіне-өзі қол жұмсады (1941 жылғы 26 ақпан). Екінші ұлы, Джоселин Сесил Верекер 1913 жылғы 27 шілдеде дүниеге келді, бірақ екінші туған күніне дейін қайтыс болды. Ол Британ экспедициялық корпусымен бірге Францияға барып, Батыс майданында соғысты, 1914 жылғы тамызда Монстан шегінуге қатысты. 1914 жылғы желтоқсанда Бірінші армия штабының штаб офицері болды, содан кейін 1915 жылғы сәуірде 4-ші (Гвардия) бригадасының бригад майоры болды. 1916 жылғы маусымда майордың кавалерлік дәрежесіне көтеріліп, Британ экспедициялық корпусы штабының штаб офицері болды және 1916 жылғы күзінде Сомма шайқасында шайқасты. 4-ші батальонның командирі болып тағайындалып, 1917 жылғы маусымда өзінің батальонымен Пасшендейл шайқасында басшылық етті. Осыдан кейін ол «Тигр» Горт деп аталды. 1919 жылғы қаңтарда өзінің Дистинктивті қызмет орденіне (DSO) екінші таяқшасын жеңіп алды. Ол соғыс кезінде сегіз рет деспаттарда аталды. 1919 жылы Штаб колледжінде қысқа курс өткеннен кейін Лондон округі штаб-пәтеріне қосылды және 1921 жылғы 1 қаңтарда подполковник болып тағайындалды. Колледжге нұсқаушы ретінде оралды. Горт 1926 жылғы сәуірде полковник болып тағайындалды (дәрежесі 1925 жылғы 1 қаңтарға дейін кері есептелді). 1926 жылы Лондон округінің штаб офицері болды, кейін Ширнесстегі аға офицерлер мектебінің бас оқытушысы болды. 1930 жылдан бастап екі жыл бойы Гвардия бригадасына қолбасшылық етті, содан кейін Үндістанда уақытша бригада офицері атағымен оқуды бақылады. 1932 жылы ол ұшақпен айналыса бастады, де Гавиленд Мот ұшағын сатып алды, «Генриетта» деп атады және Үй шаруашылығы бригадасының ұшқыштар клубының төрағасы болып сайланды. 1935 жылғы 25 қарашада, бейбіт уақытта (қызметке көтерілу өте баяу болғандықтан) салыстырмалы түрде жас, 49 жасында генерал-майор болып тағайындалды. 1936 жылы Штаб колледжіне оның коменданты болып оралды. 1937 жылғы қыркүйекте ол әскери министр Лесли Хоре Белишаның әскери хатшысы болды, уақытша генерал-лейтенант дәрежесімен. 1937 жылғы 6 желтоқсанда Белишаның жоғары лауазымды офицерлерді тазалауының бөлігі ретінде Горт Армия кеңесіне тағайындалды, генерал болды және фельдмаршал сэр Сирил Девереллді Императорлық бас штабтың (CIGS) бастығы ретінде алмастырды. 1938 жылғы 1 қаңтарда ол Бат орденінің кавалер-командующийы болды. Оның тағайындалуы әскерде жақсы қабылданды, бірақ оның көптеген үлкен және жоғары лауазымды офицерлерді, олардың ішінде Джон Дилл, Арчибальд Уэвелл және Алан Брукты, кейіннен Горттың ашық сыншысына айналғандығын ашуланды. Ол өзінің зиялы қабілеті үшін ерекше жоғары бағаланбады, сондықтан генерал-майор Рональд Адам Горттың Императорлық Бас штабтың орынбасары болып тағайындалды. CIGS ретінде Горт құрлық әскерін құрудың және Франция мен Төменгі елдерді қорғаудың басымдығын жақтады, Франция өзінің неміс шабуылына қарсы қорғанысын жасай алмайтынын айтқаннан кейін. 1938 жылғы 2 желтоқсанда Горт британдық армияның дайындығы туралы есеп берді. Ол нацистік Германияның Чехословакияны басып алу нәтижесінде өткен жылға қарағанда мықты позицияда екенін және үкіметтің 1937 жылы «жалпы мақсаттағы» армия құру туралы шешімінің нәтижесінде Ұлыбританияның Францияны қорғауға қажетті күштері жоқ екенін айтты. 21 желтоқсанда Горт штаб басшыларына Ұлыбритания Францияға Нидерланды мен Бельгияны қорғауға көмектесуі керек екенін және осы мақсатта Британ армиясына төрт тұрақты армияның жаяу әскер дивизиясы мен екі мобильді бронедивизия үшін толық жабдық қажет екенін, ал аумақтық армияға оқу құралдарымен қаруланған және содан кейін төрт дивизия үшін соғыс техникасы қажет екенін ұсынды. Бірінші теңіз лорды адмирал сэр Роджер Бекхаус Ұлыбританияның континенттік міндеттемесі шектеулі жауапкершілік болмауы мүмкін деп жауап берді. Горт былай деп жауап берді: «Лорд Китченер ешбір ұлы мемлекет «кіші» соғысты жүргізе алмайтынын анық көрсеткен». Ол сонымен қатар теңіз күші арқылы стратегиялық жылдамдықтың теориясын жаңылыс деп сынады, өйткені қазіргі соғыста құрлықтағы көлік теңіз көлігіне қарағанда жылдам және арзан. Дэвид Ллойд Джорджтың 1917 жылғы Александретта жобасының тәжірибесі «[теңіз жағынан жасалған әрекеттер] әрқашан қол жеткізілген мақсаттың құнына пропорционал емес үлкен міндеттемелерге әкелетінін» дәлелдеді. Таза қорғаныс позициясы қабылданса, Мажино желісі бұзылар еді және британдық армия (әуе шабуылынан қорғаныспен) қорғанысқа жұмсалған 2,000 миллион фунт стерлингтің 277 миллион фунт стерлингін ғана алды.
On 27 November 1918, sixteen days after the war came to an end, Gort was awarded the Victoria Cross, the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces, for his actions on 27 September 1918 at the Battle of the Canal du Nord, near Flesquieres, France. Subsequent to this he became known as "Tiger" Gort. He won a second Bar to his DSO in January 1919, with the citation reading:
He was also mentioned in despatches eight times during the war. After attending a short course at the Staff College, Camberley, in 1919 he joined Headquarters London District and, having been promoted to brevet lieutenant colonel on 1 January 1921, he returned to the College as an instructor. Gort was promoted to colonel in April 1926 (with seniority backdated to 1 January 1925). In 1926 he became a staff officer at London District before becoming a chief instructor at the Senior Officers' School at Sheerness. He went on to command the Guards Brigade for two years from 1930 before overseeing training in India with the temporary rank of brigadier. In 1932, he took up flying, buying the de Havilland Moth aircraft Henrietta and being elected chairman of the Household Brigade Flying Club. On 25 November 1935, he was promoted, at the relatively young age (in peacetime, where promotion was painfully slow) of 49, to major general. He returned to the Staff College in 1936 as its Commandant. In September 1937, he became Military Secretary to the War Minister, Leslie Hore Belisha, with the temporary rank of lieutenant general. On 6 December 1937, as part of a purge by Hore Belisha of senior officers, Gort was appointed to the Army Council, made a general and replaced Field Marshal Sir Cyril Deverell as Chief of the Imperial General Staff (CIGS). On 1 January 1938, he was made a Knight Commander of the Order of the Bath. His appointment was generally well received in the army, although there was some resentment in his having passed over a number of much older and more senior officers, among them John Dill, Archibald Wavell and Alan Brooke, who would later become an outspoken critic of Gort. He was not especially highly regarded for his intelligence and so Major General Ronald Adam was appointed to be Gort's Deputy Chief of the Imperial General Staff. As CIGS, Gort advocated the primacy of building a land army and defending France and the Low Countries over Imperial defence after France had said she would not be able on her own to defend herself against a German attack. On 2 December 1938 Gort submitted a report on the readiness of the British Army. He observed that Nazi Germany, as a result of the acquisition of Czechoslovakia, was in a stronger position than the previous year and that as a result of the government's decision in 1937 to create a "general purpose" army, Britain lacked the necessary forces for the defence of France. On 21 December Gort recommended to the Chiefs of Staff that Britain would need to help France defend the Netherlands and Belgium and that for that purpose the British Army needed complete equipment for four Regular army infantry divisions and two mobile armoured divisions, with the Territorial army armed with training equipment and then war equipment for four divisions. The First Sea Lord, Admiral Sir Roger Backhouse, replied that Britain's continental commitment might not be a limited liability. Gort replied: "Lord Kitchener had clearly pointed out that no great country can wage a 'little' war". He also attacked as a fallacy the theory of strategic mobility by the use of seapower because in modern war land transport was faster and cheaper than transport by sea. The experience of David Lloyd George's 1917 Alexandretta project "proved that [maritime side shows] invariably led to vast commitments out of all proportion to the value of the object attained". If a purely defensive position was taken the Maginot Line would be broken, and the British Army (with anti aircraft defence) was only getting £277 million out of a total £2,000 million spent on defence.