Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уоррант – бұл белгілі бір түріндегі рұқсат беруге арналған бұйрық, яғни, құзыретті лауазымды тұлға, әдетте судья немесе қазы шығарған, жеке құқықтарды бұзатын әрекетті заңды етуге және оны орындаған адамды зияннан қорғауға мүмкіндік беретін жазбаша тапсырма. Уоррант көбінесе соттан шығарылады және шерифке, констебльге немесе полиция қызметкеріне бағытталған болады. Соттан шығарылатын уорранттардың арасында іздестіру ордері, тұтқындау ордері және орындау ордерлері болады.
Order that serves as a specific type of authorization
A warrant is generally an order that serves as a specific type of authorization, that is, a writ issued by a competent officer, usually a judge or magistrate, that permits an otherwise illegal act that would violate individual rights and affords the person executing the writ protection from damages if the act is performed. A warrant is usually issued by a court and is directed to a sheriff, a constable, or a police officer. Warrants normally issued by a court include search warrants, arrest warrants, and execution warrants.
Ұлыбритания
Ұлыбританияда жоғары лауазымды тағайындамалар үкімет ұсынысы бойынша, монархтың жеке қолымен жасалған корольдік жарлық арқылы жүзеге асырылады. Орта ғасырлардан жеткен қызықты дерек – егер олар орындалмаған болса, мұндай жарлықтар монархтың қайтыс болуымен күшін жоғалтады. Бұл, әсіресе Англияда өлім жазасы қолданылған кезде, өлім жазасына қатысты маңызды рөл атқарды. Соның ең мәшһүр мысалы 17 қараша 1558 жылы болды, сол кезде Англияны католик королева Мэри I биледі, ол Генрих VIII және испандық католик Екатерина Арагонның қызы еді. Бірнеше протестант ерестік айыбымен өлім жазасына кесілді. Олар Лондонның орталық аймағындағы ашық базар – Смитфилдте тіреуге байланды, отын жинақтарын жаққылы тұрғанда, патшалық хабаршы Мэри I-нің қайтыс болғанын жеткізді: олардың өлімін жариялаған жарлықтар күшін жоғалтты. Мэридің мұрагері, Генрих VIII және Анна Болейннің қызы, протестант Елизавета I-нің алғашқы ресми әрекеті – бұл жарлықтарды қайтадан беруден бас тарту болды; протестанттар бірнеше аптадан кейін босатылды.
In the United Kingdom, senior public appointments are made by warrant under the royal sign manual, the personal signature of the monarch, on the recommendation of the government. In an interesting survival from medieval times, these warrants abate (lose their force) on the death of the sovereign if they have not already been executed. This particularly applied to death warrants in the days when England authorized capital punishment. Perhaps the most well known example of this occurred on 17 November 1558, when England was under the rule of a Catholic queen, Mary I, daughter of Henry VIII and the Spanish Catholic Catherine of Aragon. Several Protestants convicted of heresy had been condemned to die. They were tied to stakes in Smithfield, an open market area in central London, and the firewood bundles were about to be lit, when a royal messenger rode up to announce that Mary I had died: the warrants for their death had lost their force. The first formal act of Mary's successor, the Protestant Elizabeth I, daughter of Henry VIII and Anne Boleyn, was to decline to re issue the warrants; the Protestants were released a few weeks later.
Тарих
Көп жылдар бойы ағылшын, кейін британдық үкімет өз заңдарын орындау үшін "жалпы жарлықты" пайдаланды. Бұл жарлықтар кең ауқымды болып, олардың не үшін шығарылғаны және кімнің тұтқындалғаны туралы нақты мәліметтер берілмеді. Жалпы жарлық әскери қызметкерге немесе шерифке іздестіру немесе тұтқындау құқығына дерлік ешқандай шектеу қоймады. Бұл қағида билік иелері ешқандай құқық бұзушылық болмаған кезде өз жауларын тұтқындау үшін жалпы жарлықтар шығарған кезде үлкен мәселеге айналды. Ұлыбритания Парламенті 1767 жылы "Revenue Act" (7 Geo. 3. c. 46) қабылдады, ол көмек ордерлерінің, яғни жалпы іздестіру ордерлерінің заңдылығын қайта растады және кеден қызметкерлеріне контрабандалық тауарларды іздеу үшін үйлер мен кәсіпорындарды тексеруге кең өкілеттік берді. Бұл заң Ұлыбританияның Америка революциясына әкелген маңызды актілерінің бірі болды және Американың Құрылтайшы Әкелері 1791 жылы АҚШ Конституциясына Төртінші түзетуді бекіту арқылы АҚШ-та жалпы жарлықтардың заңсыз екендігіне кепілдік берді.
For many years, the English, later British, government had used a "general warrant" to enforce its laws. These warrants were broad in nature and did not have specifics as to why they were issued or what the arrest was being made for. A general warrant placed almost no limitations on the search or arresting authority of a soldier or sheriff. This concept had become a serious problem when those in power issued general warrants to have their enemies arrested when no wrongdoing had been done. The Parliament of Great Britain passed the Revenue Act 1767 (7 Geo. 3. c. 46) which reaffirmed the legality of writs of assistance, or general search warrants, and gave customs officials broad powers to search houses and businesses for smuggled goods. This law was one of the key acts of Great Britain which led to the American Revolution, and is the direct reason that the American Founding Fathers ensured that general warrants would be illegal in the United States by ratifying the Fourth Amendment to the U. S. Constitution in 1791.
Практика
АҚШ Конституциясының Төртінші түзетуіне сәйкес, іздестірілетін орынды және ұсталатын адамдарды немесе заттарды нақты сипаттайтын бұйрық қажет болады; ешқандай бұйрық нақты себепсіз және судья алдында куәлікпен расталмастан шығарылмайды. Соттар көптеген бұйрықсыз іздестірулерді мойындады, оның ішінде әдеттегі әкімшілік немесе тізімдік іздестірулер, шұғыл жағдайларда жасалған іздестірулер және келісіммен жасалған іздестірулер де бар. АҚШ-тағы тұтқындау бұйрығының типік нысаны шамамен былай болады: "Осы Сот шерифке немесе констебльге аталған адамды, ол қайда болса да, тауып, оны Соттың қарауына жеткізуді бұйрық етеді." Әдетте, АҚШ тұтқындау бұйрығында бұйрық шығарған соттың атауы, тұтқындалатын адамның аты-жөні (белгілі болса), тақыпталатын қылмыс, шығарылған күні, бұйрыққа бағытталған лауазымды тұлғалар және судьяның қолы болуы тиіс. Бұйрықтарды басқа мемлекеттік органдар, оның ішінде заң шығарушы органдар да шығара алады, себебі олардың көпшілігі өз мүшелерін қатысуға міндеттеуге құқылы. Заң шығарушы орган бұйрық шығарған кезде, ол палата шақыруы деп аталады. Бұйрық бойынша тергеуге алынған, тұтқындалған немесе мүлкі тәркіленген адамға бұйрықтың көшірмесі орындалған кезде беріледі.
Under the Fourth Amendment to the United States Constitution a warrant is broadly required, which particularly describes the place to be searched, and the persons, or things, to be seized; no warrants may be issued without probable cause, and support by testimony before a judge. The courts have recognized many warrantless searches, including exceptions for routine administrative or inventory searches, searches made under exigent circumstances, and searches made with consent. A typical arrest warrant in the United States will take the approximate form of: "This Court orders the Sheriff or Constable to find the named person, wherever he may be found, and deliver said person to the custody of the Court." Generally, a U. S. arrest warrant must contain the caption of the court issuing the warrant, the name (if known) of the person to be arrested, the offense charged, the date of issue, the officer(s) to whom the warrant is directed, and the signature of the magistrate. Warrants may also be issued by other government entities, including legislatures, since most have the power to compel the attendance of their members. When a legislature issues a warrant, it is called a call of the house. The person being investigated, arrested, or having their property seized, pursuant to a warrant is given a copy of the warrant at the time of its execution.