Джон Генри О’Хара: Американдық жазушының өмірі мен шығармашылығы
John O'Hara
Жон Генри О’Хара – американдық жазушы, әңгімелер авторы (1905-1970). «Appointment in Samarra» романымен танымал, стильді жазу шебері. Әдебиеттегі орны бағалы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист және әңгімеші (1905–1970)
American novelist and short story writer (1905–1970)
Джон Генри О'Хара (31 қаңтар 1905 – 11 сәуір 1970) – Американың ең нәтижелі әңгіме жазушыларының бірі, ол «The New Yorker» журналының әңгіме стилін қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Ол 30 жасқа толмас бұрын «Самаррадағы кездесу» және «Баттерфилд 8» романдарымен танымал болды. О'Хараның жазушы ретіндегі мұрасы әлі де талқыланып жүр, бірақ оның туындыларын Эрнест Хемингуэй мен Ф. Скотт Фицджеральд сияқты замандастары жоғары бағалады, ал оның жақтастары оны 20 ғасырдың бағаланбаған американдық жазушыларының қатарында санайды. 1970 жылы О'Хараның қазасынан кейін білім алған көптеген студенттер оны танымайды, себебі ол өзінің шығармаларын университеттерде оқытуға қолданылатын антологияларда қайта басылуына рұқсат бермеді. «О'Хара ХХ ғасырдың ең жақсы әңгімешісі болмаса да, ол ең құнарлы», – деп жазды 2013 жылы «The Paris Review» журналының бас редакторы Лорин Стейн О'Хараның туындыларын бағалай келе. Стейн былай қосты: «Оның жинақтарын кейбір адамдар «Mad Men» сериалын көрудей құмарлықпен қарап, оған ұқсас себептермен тәуелді бола аласыз. Ол тап, жыныс және алкоголь тақырыптарында – яғни, оған маңызды болған нәрселерде американдық өмірдің құпия тарихын жазды». О'Хара Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін коммерциялық сәттілікке жетті, оның туындылары «Publishers Weekly» журналының жылдық тізімінде АҚШ-тағы ең көп сатылған он туындының ішіне бірнеше рет енді. Осы бестселлерлердің қатарында «Өмір сүруге құштарлық» (1949), «Тен Норт Фредерик» (1955), «Террасадан» (1959), «Өзімізді тану» (1960), «Уағыздар мен содалы су» (1960) және «Элизабет Апплтон» (1963) кіретін еді. Оның бес туындысы 1950-1960 жылдары танымал фильмдерге бейімделді. Осы кітаптардың танымалдығына қарамастан, О'Хараның үлкен және тез ренжітін мінезі, алкогольге құмарлығы, ұзақ уақыт бойы сақталған ашуы және 1960-шы жылдардағы әдеби ортада сәнсіз болған консервативті көзқарастары оған қарсыластарды жинады. О'Хараның қазасынан кейін оның шығармаларын бағалаған Джон Апдайк, оның өнімділігі «біздің бағалау қабілетімізден асып түсті; енді біз оған қайтадан таңданып, таңғала аламыз» деді.
John Henry O'Hara (January 31, 1905 – April 11, 1970) was one of America's most prolific writers of short stories, credited with helping to invent The New Yorker magazine short story style. He became a best selling novelist before the age of 30 with Appointment in Samarra and BUtterfield 8. While O'Hara's legacy as a writer is debated, his work was praised by such contemporaries as Ernest Hemingway and F. Scott Fitzgerald, and his champions rank him highly among the major under appreciated American writers of the 20th century. Few college students educated after O'Hara's death in 1970 have discovered him, chiefly because he refused to allow his work to be reprinted in anthologies used to teach literature at the college level. "O’Hara may not have been the best story writer of the twentieth century, but he is the most addictive," wrote Lorin Stein, then editor in chief of The Paris Review, in a 2013 appreciation of O'Hara's work. Stein added, "You can binge on his collections the way some people binge on Mad Men, and for some of the same reasons. On the topics of class, sex, and alcohol—that is, the topics that mattered to him—his novels amount to a secret history of American life." O'Hara achieved substantial commercial success in the years after World War II, when his fiction repeatedly appeared in Publishers Weekly's annual list of the top ten best selling fiction works in the United States. These best sellers included A Rage to Live (1949), Ten North Frederick (1955), From the Terrace (1959), Ourselves to Know (1960), Sermons and Soda Water (1960) and Elizabeth Appleton (1963). Five of his works were adapted into popular films in the 1950s and 1960s. Despite the popularity of these books, O'Hara accumulated detractors due to his outsized and easily bruised ego, alcoholic irascibility, long held resentments and politically conservative views that were unfashionable in literary circles in the 1960s. After O'Hara's death, John Updike, an admirer of O'Hara's writing, said that the prolific author "out produced our capacity for appreciation; maybe now we can settle down and marvel at him all over again."
Ерте өмір және білім
О'Хара Пенсильвания штатының Поттсвилл қаласында бай ирланд-американдық отбасында дүниеге келді. Бала кезінде оның отбасы шығыс Пенсильванияның әулетті топтарының арасында өмір сүргенімен, О'Хараның ирландтық католик тегі оған WASP қоғамының ішіндегі сырттан қараушының көзқарасын сыйлады – бұл тақырып оның шығармаларында қайта-қайта қозғалды. Ол Нью-Йорк штатының Льюистон қаласындағы Ниагара дайындық мектебінде оқыды, онда 1924 жылғы түлектердің арасында «Сынып ақыны» атанды. Сол шамада әкесі қайтыс болды, оның армандаған Йель колледжіне оқуға ақшасы жетпей қалды. Барлық есептер бойынша, жақсы дәрігер отбасының сәнді өмірінен (клуб мүшелігі, атпен жүру және би сабақтары, маңрайдағы қымбат көліктер, үйдегі қызметшілер) бірден қаржылық құлдырауға түсу О'Хараны өмірінің соңына дейін мәртебелік алаңдаушылыққа ұшыратты, оның туындыларын сипаттайтын өткір әлеуметтік жіктелу сезімін қалыптастырды. The New Yorker журналында О'Харамен бірге жұмыс істеген Брендан Гилл, О'Хараның Йельге бармағаны үшін әлеуметтік кемсінушілік сезіміне бейім екенін айтты. "Адамдар О'Хараның Йельге түсуді қатты қалағанына күлді, бірақ О'Хара үшін бұл ешқашан әзіл болған емес. Колледж және дайындық мектептері туралы барлық нәрсені білгендей көрінетін". Хемингуэй бірде "Джон О'Хараны Йельге жіберу үшін ақша жинау қоры құру керек" деген еді. Әдеби даңқы арта келе, О'Хара Йельден құрметті диплом алуға құштар болды, тіпті ол үшін университеттен тікелей сұрады. Гиллдің сөзіне қарағанда, Йель О'Хараның "өтініші бойынша" марапаттаудан бас тартты.
O'Hara was born in Pottsville, Pennsylvania, to an affluent Irish American family. Though his family lived among the gentry of eastern Pennsylvania during his childhood, O'Hara's Irish Catholic background gave him the perspective of an outsider on the inside of WASP society, a theme he returned to in his writing again and again. He attended the secondary school Niagara Prep in Lewiston, New York, where he was named Class Poet for Class of 1924. His father died about that time, leaving him unable to afford to attend Yale, the college of his dreams. By all accounts, this fall in social status from a privileged life of a well heeled doctor's family (including club memberships, riding and dance lessons, fancy cars in the barn, domestic servants in the house) to overnight insolvency afflicted O'Hara with status anxiety for the rest of his life, honing the cutting social class awareness that characterizes his work. Brendan Gill, who worked with O'Hara at The New Yorker, claimed that O'Hara was nearly obsessed with a sense of social inferiority due to not having attended Yale. "People used to make fun of the fact that O'Hara wanted so desperately to have gone to Yale, but it was never a joke to O'Hara. It seemed that there wasn't anything he didn't know about it in regard to college and prep school matters." Hemingway once said someone should "start a bloody fund to send up a collection to send John O'Hara to Yale." As his literary acclaim grew, O'Hara yearned for an honorary degree from Yale, so much so that he even asked the university for it. According to Gill, Yale was unwilling to award the honor because O'Hara "asked for it."
Карьерасы мен беделі
Бастапқыда О'Хара әртүрлі газеттерде тілші болып жұмыс істеді. Нью-Йоркке көшіп келген соң, ол журналдарға әңгімелер жаза бастады. Мансабының басында ол киносыншы, радио комментаторы және баспасөз хатшысы болды. 1934 жылы О'Хара өзінің алғашқы романы – «Самаррадағы кездесу» романын жариялады. Романды мақұлдап, Эрнест Хемингуэй былай деп жазды: «Егер сіз не туралы жазғанын нақты білетін және керемет жазған жазушының кітабын оқығыңыз келсе, «Самаррадағы кездесуді» оқыңыз». О'Хара «Самаррадан» кейін «Буттерфилд 8» романын шығарды, ол флэппер Старр Фейтфуллдің трагикалық, қысқа ғұмырына негізделген, оның 1931 жылы құпия өлімі таблоидтарда сенсация тудырды. Төрт онжылдық бойы О'Хара роман, повесть, пьеса, сценарий және 400-ден астам әңгімелер жариялады, олардың көпшілігі «The New Yorker» журналында жарық көрді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Тынық мұхитындағы театрға тілші болып сапар шекті. Соғыстан кейін ол сценарийлер мен тағы да романдар жазды, соның ішінде 1956 жылы Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алған «Тен Норт Фредерик» романын.
Initially, O'Hara worked as a reporter for various newspapers. Moving to New York City, he began to write short stories for magazines. During the early part of his career, he was also a film critic, a radio commentator and a press agent. In 1934, O'Hara published his first novel, Appointment in Samarra. Endorsing the novel, Ernest Hemingway wrote: "If you want to read a book by a man who knows exactly what he is writing about and has written it marvelously well, read Appointment in Samarra." O'Hara followed Samarra with BUtterfield 8, his roman à clef based upon the tragic, short life of flapper Starr Faithfull, whose mysterious death in 1931 became a tabloid sensation. Over four decades, O'Hara published novels, novellas, plays, screenplays and more than 400 short stories, the majority of them in The New Yorker. During World War II, he was a correspondent in the Pacific theater. After the war, he wrote screenplays and more novels, including Ten North Frederick, for which he won the 1956 National Book Award
О'Хараның көптеген әңгімелері (және оның 1950-ші жылдары жазылған кейінгі романдары) Пенсильвания штатындағы Гиббсвилл қаласында өтеді, ол оның туған қаласы Поттсвиллдің шамалы қиялданумен жазылған нұсқасы, АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы антрацит аймағындағы шағын қала. Ол Гиббсвиллді өзінің досы және «The New Yorker» журналының редакторы Уолкотт Гиббстің құрметіне атады. Оның басқа да әңгімелері Нью-Йорк немесе Голливудта орын алды. О'Хараның қысқа әңгімелері оған сыншылардың жоғары бағасын әкелді. Ол «The New Yorker» журналына басқа жазушылардан гөрі көбірек материалдар жариялады. Ол мансабының соңғы онжылдығында жеті томдық әңгімелер жинағын шығарды, бірақ олар роман жазуға кеткен уақытын тоңдырды деп шағымданады. «Менде қысқа әңгімелерді жазуға шексіз құштарлық болды. Мен үшін жазу оңай болды», - деді ол. Гилл О'Харамен «The New Yorker» журналында бірге жұмыс істеген, оны «ағылшын тіліндегі немесе кез келген басқа тілдегі ең ұлы қысқа әңгімелер жазушыларының бірі» деп атады және оған «әлем «The New Yorker» әңгімесін ойлап табуға» көмектескенін айтты. Өлімінен төрт жыл бұрын жарық көрген жинағының алғы сөзінде О'Хара: «Меннен артық ешкім оларды жаза алмайды» деп мәлімдеді. Өлгеннен кейін көп ұзамай оның тағы екі томдық әңгімелер жинағы жарық көрді. Бестселлер ретінде сәттілікке қол жеткізгеніне қарамастан, О'Хараның ұзақ туындыларының көпшілігі әдеби ортада жоғары бағаланбайды. Сыншы Бенджамин Шварц пен жазушы Кристина Шварц: «Джон О'Хараға деген әдеби әлемнің жек көруі соншалықты кең таралған, сондықтан «Самаррадағы кездесу» кітабының қазіргі кітапхананың жиырмасыншы ғасырдың ең жақсы 100 ағылшын тіліндегі романының тізіміне енгізілуі бүкіл жобаны мазақ ету үшін қолданылды». Гилл О'Хараның кітабын «үшінші және төртінші дәрежелі жазушылардың осындай көңілсіз көптеп шығарған» «отбасылық роман» деп бағалап, оны «үлкен американдық романнан басқа ештеңе жазуға ниеттенбеген» автордың «апатты» туындысы деп жариялады. Әдеби сыншылар Гиллдің пікірін «Нью-Йорктың ең танымал жазушыларының біріне жасалған жұрттық шабуыл» және «жұрттық балтамен жұмыс» деп атады. «Өткен екі онжылдықта О'Хара «The New Yorker» журналының ең көп әңгіме жазған авторы болды» (бір санауда 197-ден кем емес). Журнал Гиллдің пікірін жариялағаннан кейін О'Хара он жылдан астам уақыт бойы «The New Yorker» үшін жазуды тоқтатты, ал оқырмандар Гиллге О'Хараны қуып жібергені үшін шағымданғанда, Гилл кінәны басқа бір «The New Yorker» авторы Джеймс Турберге тақты. О'Хара 1960 жылға дейін, О'Хараны зәйтүн бұтағымен іздеген жаңа редактор келгенге дейін «The New Yorker» журналына қайтадан жазған жоқ. О'Хараның мұрасына арналған 1996 жылғы форумда Гилл көпшілік алдында О'Хараға шабуыл жасағанын түсіндіріп, өз әрекеттерін ақылға қонымды етіп түсіндіріп: «Мен роман туралы шындықты айтуым керек еді» деп өтінді. Биограф Фрэнк МакШейннің айтуынша, О'Хара Хемингуэйдің өлімінен кейін О'Хараны әдебиет саласындағы Нобель сыйлығына басты үміткер деп ойлады. О'Хара қызына «Мен шынымен де оны аламын деп ойлаймын» және «Мен Нобель сыйлығын қатты қалаймын, оны татып көремін» деп жазды. МакШейн Т.С.Элиот О'Хараға өзінің екі рет номинацияланғанын айтқан. 1962 жылы Джон Стейнбек сыйлықты жеңген кезде О'Хара: «Сізді құттықтаймын, мен оны алуды жөн көретін тек бір ғана авторды есімде сақтаймын». Екі жыл бұрын Стейнбекке жазған хатында О'Хара өзін Стейнбекпен бірге ХХ ғасырдың ірі американдық жазушыларының пантеонында, Хемингуэй, Фицджеральд және Фолкнермен бірге санады, солардың ішінде Фолкнерді «бірден-бір гений» деп атады. О'Хараның мұрасының көптеген әдеби жақтастары бар, олардың ішінде Джон Апдайк, Шелби Фут, Джоан Дидион және Фран Лебовиц сияқты жазушылар бар. Чарльз МакГрат, бұрынғы «The New Yorker» журналының көркем редактор және бұрынғы «The New York Times Book Review» журналының редакторы, О'Хараны «американдық көркем әдебиетінің ұлы тыңдаушыларының бірі, адамдардың нағыз сөйлеуіндей дыбыстайтын диалог жаза алатын және тыңдаушының құпиясын білетін – адамдардың ойларындағыны көбінесе айтпайтынын білетін» деп атады. О'Хара Ринг Ларднерді оқып «егер сіз сөзді нағыз айтылғандай жазсаңыз, шынайы кейіпкерлер жасайсыз» деп үйренгенін айтты және «кейде мен жақсы диалог жаза алатыным үшін тіпті кешірім сұрағым келеді, бірақ бұл американдық жазушылардың ең жетіспейтін қасиеті және британдық жазушылардың дерлік жоқ қасиеті» деп қосты.
Many of O'Hara's stories (and his later novels written in the 1950s) are set in Gibbsville, Pennsylvania, a barely fictionalized version of his home town of Pottsville, a small city in the anthracite region of the northeastern United States. He named Gibbsville for his friend and frequent editor at The New Yorker Wolcott Gibbs. Most of his other stories were set in New York or Hollywood. O'Hara's short stories earned him his highest critical acclaim. He contributed more of them to The New Yorker than any other writer. He published seven volumes of stories in the final decade of his career while complaining that they took his time away from writing novels. "I had an apparently inexhaustible urge to express an unlimited supply of short story ideas. No writing has ever come more easily to me," he claimed. Gill, who worked with O'Hara at The New Yorker, ranks him "among the greatest short story writers in English, or in any other language" and credits him with helping "to invent what the world came to call The New Yorker short story." In the foreword to a collection published four years before his death, O'Hara declared, "No one writes them any better than I do." Two more volumes of his stories were published soon after his death. Despite his success as a best selling author, most of O'Hara's longer work is not held in as high regard by the literary establishment. Critic Benjamin Schwarz and writer Christina Schwarz claimed: "So widespread is the literary world's scorn for John O'Hara that the inclusion of Appointment in Samarra on the Modern Library's list of the 100 best English language novels of the twentieth century was used to ridicule the entire project." Gill disparaged O'Hara's book as "a formula family novel" turned out by "writers of the third and fourth magnitude in such disheartening abundance" and declared it "a catastrophe" by an author who "plainly intended to write nothing less than a great American novel." Literary critics called Gill's review a "savage attack" and a "cruel hatchet job" on one of The New Yorkers most popular writers. "During the preceding two decades O'Hara had been The New Yorker's most prolific contributor of stories" (no fewer than 197 by one count). After the magazine published Gill's review, O'Hara quit writing for The New Yorker for more than a decade, and when readers complained to Gill for driving O'Hara away, Gill deflected blame onto another New Yorker contributor, James Thurber, for stirring up animosity. O'Hara would not resume writing for The New Yorker until the 1960s, upon the arrival of a new editor who sought out O'Hara with an olive branch. Nearly 50 years after the scandalous review, at a forum on O'Hara's legacy held in 1996, Gill stood up in the crowd to explain his attack on O'Hara, rationalizing his actions by pleading, "I had to tell the truth about the novel." According to biographer Frank MacShane, O'Hara thought that Hemingway's death made O'Hara the leading candidate for the Nobel Prize in Literature. O'Hara wrote to his daughter "I really think I will get it," and "I want the Nobel prize so bad I can taste it." MacShane says that T. S. Eliot told O'Hara that he had, in fact, been nominated twice. When John Steinbeck won the prize in 1962, O'Hara wired, "Congratulations, I can think of only one other author I'd rather see get it." In a letter to Steinbeck two years before that, O'Hara placed himself with Steinbeck in the pantheon of great 20th century American writers, Hemingway, Fitzgerald and Faulkner, singling out Faulkner among them as "the one, the genius." O'Hara's legacy has many literary admirers, including authors such as John Updike, Shelby Foote, Joan Didion and Fran Lebowitz. Charles McGrath, a former fiction editor of The New Yorker and former editor of The New York Times Book Review, has called O'Hara "one of the great listeners of American fiction, able to write dialogue that sounded the way people really talk, and he also learned the eavesdropper's secret—how often people leave unsaid what is really on their minds.". O'Hara said he learned from reading Ring Lardner "that if you wrote down speech as it is spoken truly, you produce true characters," and added, "Sometimes I almost feel that I ought to apologize for having the ability to write good dialogue, and yet it's the attribute most lacking in American writers and almost totally lacking in the British."
Өлім
О'Хара Нью-Джерси штатының Принстон қаласында жүрек-қан тамырлары ауруынан қайтыс болды және Принстон зиратында жерленді. Оның әйелі таңдаған, қабіріне жазылған сөздер: "Өз заманы туралы шындықты одан жақсы айтқан адам жоқ. Ол кәсіби біліктілікке ие болған және адал, әрі көркем жазған жазушы еді."
O'Hara died from cardiovascular disease in Princeton, New Jersey, and is interred in the Princeton Cemetery. A comment he made about himself and which was chosen by his wife for his epitaph reads: "Better than anyone else, he told the truth about his time. He was a professional. He wrote honestly and well."
Бейімделулер
О'Хараның 1940 жылғы «Пал Джой» атты эпистолярлық романы сәтті Бродвей мюзикліне жол ашты, либреттосын О'Хара жазды, ал әндерін Роджерс пен Харт жазды. 1957 жылы «Пал Джой» Рита Хейворт, Франк Синатра, Ким Новак және Барбара Николс ойнаған музыкалық фильм болып түсірілді. «From the Terrace» – О'Хараның 1958 жылғы сол аттас романынан бейімделген 1960 жылғы фильм. Фильмде Пол Ньюман бай бірақ салқын қабақты әкесі мен алкогольге тәуелді анасының ұлы, ал Джоан Вудвард әлеуметтік амбициялары мол, өзін өкінішпен тыныштандыратын және адал емес әйелі Мэри Сент-Джон рөлінде ойнады. Сондай-ақ 1960 жылы О'Хараның 1935 жылғы ең көп сатылған «BUtterfield 8» романы сол атпен фильм түрінде жарық көрді. Элизабет Тейлор Глория Вандрус рөлін сомдағаны үшін «Оскар» сыйлығының «Ең үздік әйел актриса» номинациясын жеңіп алды. Тейлор фильм нұсқасы туралы: «Менің ойымша, ол жаман» деген сөзді айтқан. «Ten North Frederick» – О'Хараның 1955 жылғы сол аттас романының желісі бойынша түсірілген 1958 жылғы фильм. Гари Купер Джо Чапин рөлінде ойнады, ал Диана Варси, Сьюзи Паркер және Джеральдин Фицджеральд қосалқы рөлдерде ойнады. О'Хара Купердің өнерін «сезімтал, түсінікті және шынайы» деп бағалады. «A Rage to Live» – Уолтер Грауман режиссерлік еткен 1965 жылғы фильм. Фильмде Грейс Колдуэлл Тейт рөлінде Сузан Плешет ойнады. Джон Т. Келлидің сценарийі О'Хараның 1949 жылғы ең көп сатылған, сол аттас романына негізделген. О'Хараның Гиббсвилл туралы қысқа әңгімелері 1975 жылғы NBC телефильмі «Джон О'Хараның Гиббсвиллі» (сонымен қатар «Джим Маллойдың бұрылыс нүктесі» деп те белгілі) және 1976 жылғы NBC драмалық телесериалы «Гиббсвилл» үшін негіз болды. 1987 жылы О'Хараның 1966 жылғы «Natica Jackson» әңгімесінің бейімделуі, 1930 жылдардағы Голливудтағы актриса туралы, PBS антологиялық сериясы «Ұлы қойылымдар» үшін жасалды. Оны Пол Богарт режиссерлік етті, ал басты рөлде Мишель Пфайффер ойнады. 2007 жылдан 2015 жылға дейін AMC кабельдік арнасында көрсетілген «Mad Men» телехикаялық сериясы О'Хараның шығармаларына жаңа қызығушылықты тудырды, себебі ол 20 ғасырдың ортасындағы американдық өмірдің сол тақырыбына терезе ашты.
O'Hara's epistolary novel Pal Joey (1940) led to the successful Broadway musical, with libretto by O'Hara and songs by Rodgers and Hart. In 1957, Pal Joey was made into a musical film starring Rita Hayworth, Frank Sinatra, Kim Novak, and Barbara Nichols. From the Terrace is a 1960 film adapted from O'Hara's 1958 novel of the same title. The film starred Paul Newman as disenchanted Alfred Eaton, son of a wealthy but indifferent father and alcoholic mother as well as Joanne Woodward as his socially ambitious, self pitying and unfaithful wife Mary St. John. Also in 1960, O'Hara's best selling 1935 novel BUtterfield 8 was released as a film with the same name. Elizabeth Taylor won the Academy Award for Best Actress for her portrayal of Gloria Wandrous. Of the film version, Taylor famously said, "I think it stinks." Ten North Frederick is a 1958 film based on O'Hara's 1955 novel of the same title. Gary Cooper starred as Joe Chapin, with Diane Varsi, Suzy Parker and Geraldine Fitzgerald in supporting roles. O'Hara called Cooper's performance "sensitive, understanding and true." A Rage to Live is a 1965 film directed by Walter Grauman and starring Suzanne Pleshette as Grace Caldwell Tate, a well mannered, upper crust beauty whose passions wreak havoc on multiple lives. The screenplay by John T. Kelley is based on O'Hara's best selling 1949 novel of the same name. O'Hara's short stories about Gibbsville were used as the basis for the 1975 NBC television movie John O'Hara's Gibbsville (also known as The Turning Point of Jim Malloy) and for the short lived 1976 NBC dramatic television series Gibbsville. In 1987, an adaptation of O'Hara's 1966 story "Natica Jackson," about a film actress in 1930s Hollywood, was produced for the PBS anthology series Great Performances. It was directed by Paul Bogart and starred Michelle Pfeiffer in the title role. The television period drama series Mad Men, which aired on cable channel AMC from 2007 to 2015, generated renewed popular interest in O'Hara's work for the window it opens on the same theme of mid 20th century American life.
Басқа
Баттерфилд 8, Пал Джоуи және Доктордың ұлы және басқа да әңгімелер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерге арналған басылымдар ретінде жарық көрді.
BUtterfield 8, Pal Joey and The Doctor's Son and Other Stories were published as Armed Services Editions during WWII.