Кіріспе
Ағылшын заңгері, жазушы және саясаткер (1600–1669)
Уильям Прайн (1600 – 24 қазан 1669), ағылшын заңгері, сөзшең жазушы, poleмист және саяси қайраткер, Кентербери архиепископы Уильям Лаудтың (1633–1645) кезінде шіркеу саясатына қарсы күрескен көрнекті пуритан болды. Оның көзқарастары пресвитериандық болғанмен, 1640 жылдары ол діни мәселелердің барлығын мемлекеттік бақылауға беруді жақтаған эрастиан ретінде танылды.
Ерте өмір
Сомерсет штатының Бат қаласына жақын Суэйнсвик қаласында туған Уильям Прайн Бат грамматикалық мектебінде және Оксфордтың Ориел колледжінде білім алған. Ол 1621 жылғы 22 қаңтарда бакалавр дәрежесін алып, сол жылы Линкольн қонақ үйінің студенті болып қабылданды және 1628 жылы адвокаттыққа қол жеткізді. Энтони Вудтың сөзіне сәйкес, ол Линкольн қонақ үйінің лекторы Джон Престонның ықпалымен өзінің белсенді пуритандық көзқарастарын нығайтты. 1627 жылы ол 200-ден астам еңбегінің біріншісін, "Регенерацияланған адамның мәртебесінің мәңгілігі" атты теологиялық трактатын жариялады. Келесі үш жылда арминиандық пен оның жақтастарына қарсы үш еңбек жарық көрді. Ол біреуінің кіріспесінде Парламенттен кальвинистік доктринаға қарсы жазылғандарды тоқтатуды және дін қызметкерлерін Дорт Синодының шешімдеріне қол қоюға мәжбүрлеуді сұрады. Прайн қатаң тәртіпті сақтаушы еді. Салауат айту әдетінің күнә екенін айтқаннан кейін, ол ер адамдардың шашын ұзын өсіруі "христиандарға лайықсыз және заңсыз", ал әйелдердің шашын қысқа қырқуы "еркекше, табиғатқа қайшы, арсыз және христиандыққа жат" екенін мәлімдеді.
1630-шы жылдар
Пюритандықтар сияқты Прынн де шіріккендікке қарсы болды. Ол діни мерекелерге, соның ішінде Рождествоға, және сахналық қойылымдар сияқты әуесқойлыққа қатысты күшті қарсылық білдірді. Ол өзінің "Histriomastix" (1632) шығармасына актрисаларды айыптауды қосты, бұл көпшілік королева Генриетта Марияға шабуыл ретінде қарастырылды. Бұл кітап оның өміріндегі ең маңызды оқиғаларға әкелді, бірақ оқиғаның уақыты кездейсоқ болды. Вильям Ной, бас прокурор ретінде, Жұлдыз палатасында Прыннге қарсы іс қозғады. Бір жыл Лондон мұнарасында қамалғаннан кейін, ол 17 ақпанда 1634 жылы өмір бойына бас бостандығынан айырылды, 5000 фунт стерлинг айыппұл төледі, Линкольн қонақүйінен шығарылды, Оксфорд университетінің дәрежесінен айырылды және екі құлағын да кесті. Оның кітабы оның көз алдында өртеліп, мыңнан астам беттерімен Прынннің түтінінде тұншығып кетті. Оны қайтадан Жұлдыз палатасына алып келді. 14 маусымда 1637 жылы Прынн тағы да 5000 фунт стерлинг айыппұл төледі, өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Бас судья Джон Финчтің ұсынысы бойынша оның екі жағына "буыншыл жамандаушы" дегенді білдіретін S. L. әріптерімен таңба басылды. Прынн 30 маусымда Генри Бертон мен Джон Баствикпен бірге өлім жазасына кесілді; Прынн палачтың қатыгездігіне ұшырады. Түрмеге оралған кезде ол "S. L." әріптерінің "мақтау белгісі" немесе "Лауд белгісі" деген мағынаны білдіретінін түсіндіретін латын тіліндегі екі жол айтты. Прынн 1645 жылдың ақпанында лорд Магуайрдың сотында парламенттің кеңесшілерінің бірі болды. Ол Уильям Лаудтың сотын бақылап, оның өлім жазасына кесілгенін көрді. Ол өзіне тағылған айыпты дәлелдеу үшін дәлелдер жинап, оларды реттеп, көптеген айыптарды өзі растады, архиепископқа қарсы куәгерлерді іздеп тауып, прокурорға барлық жағынан көмектесті. Сол кезде кейбір адамдар оның куәгерлерді бұрмалап отырғанын ойлады. Прыннге Тауэрдегі Лаудтың бөлмесін қағаздар іздеу міндеті жүктелді. Ол Лаудтың күнделігін редакциялап, сот процесінің кіріспесі ретінде қызмет ететін томды жариялады. Лаудты өлтіргеннен кейін, Прыннге Палаталар палатасы (1645 жылдың 4 наурызында) сот процесінің есебін жасауға тапсырма берді; басқа да даулар оған кітапты аяқтаудан кедергі келтірді. Ол Джон Гудвинге шабуыл жасап, өзінің ескі азап шегуші серігі Генри Бертонмен кездесті. Ол Джон Лилбернді айыптап, оған қарсы шығып, парламентті сектанттарды жоюға шақырды. Прынн пресвитериан дін қызметкерлерінің өз жүйесін құру талаптарын бірдей қарсы алды: Прынн шіркеудің үстінен мемлекеттің үстемдігін сақтады. "Мырза Прынн және Эрастиан адвокаттары қазір біздің remora", - деп шағымданады Роберт Бейли 1645 жылдың қыркүйегінде. Ол өзінің парақшаларында дін қызметкерлерінің мемлекет заңдарында белгіленген жағдайларды қоспағанда, құрметті қабылдаудан шеттету немесе тоқтату құқығын жоққа шығарды. Оған Сэмюэл Рутерфорд жауап берді. Уильям М. Ламонт былай деп жазады: Прынннің билікке деген сенімсіздігі немесе еркіндікке деген абстрактілі сүйіспеншілігі болған жоқ. Оның "Христиандық сот билігінің семсері" атты парақшасы ағылшын тіліндегі азаматтық биліктің толыққанды репрессивті іс-қимылын талап ететін ең қанды өтініштердің бірі болып табылады. Прынн Джон Милтонмен де кездесті, ол ажырасу туралы ілімін айыптап, ақын оның Коластериондағы үзіндіде жауап берді. Сондай-ақ, Милтон өзінің "Адамгершіліктің күштері" атты сонетіне "Прынннің шеткі құлақтары" деген сөзді енгізді. Сонымен қатар, ол ресми жұмыстарды да атқарды. 1644 жылдың ақпан айынан бастап ол есеп комитетінің мүшесі болды, ал 1647 жылдың 1 мамырында Оксфорд университетінің сапары жөніндегі комиссиялардың бірі болып тағайындалды. 1648 жылы сәуірде Прынн Оксфордтың канцлері ретінде үйлердің бас тартқан басшыларын қуып шығаруға келген Пемброктың 5-ші графы Филипп Гербертпен бірге болды. Ол өзінің орнына отырғанда-ақ, әскерге қарсы екенін білдірді. Ол Палаталар палатасын оларды бүлікші деп жариялауға шақырды және Чарльзтың соңғы келісімде берген жеңілдіктері бейбітшілік үшін қанағаттанарлық негіз болды деп мәлімдеді. Екі күннен кейін "Прайдтың тазаруы" болды. Прынн полковник Томас Прайд пен сэр Хардресс Уоллер тұтқындады және алдымен асханада (Адамзада деп аталады), содан кейін Страндтағы "Лебедь" және "Корольдің бас қонақүйінде" тұтқынға алды. Прынн Суэйнсвикте болған кезде жарияланған еңбектердің бірі. Тазартылған Прынн Лорд Фэрфакске хаттармен және өзі және басқа тұтқындалған мүшелер атынан басып шығарылған мәлімдемелермен наразылық білдірді. Ол сондай-ақ Карл патшаның ұсынылып отырған сотына қарсы пікір жариялады, оған өзінің бұрынғы памфлеттерінен үзінділер жинағы жауап берді. 1649 жылдың қаңтар айында қамақтан бос�...
Prynne had no distrust of power or abstract love of freedom. His pamphlet, The Sword of Christian Magistracy, is one of the most blood curdling pleas for total repressive action from the civil authority in the English language. Prynne also came into collision with John Milton, whose doctrine on divorce he had denounced, and was replied to by the poet in a passage in his Colasterion. Milton also inserted in the original draft of his sonnet On the Forcers of Conscience a reference to "marginal Prynne's ears". He also undertook official work. Since February 1644 he had been a member of the committee of accounts, and on 1 May 1647 he was appointed one of the commissioners for the Visitation of the University of Oxford. In April 1648 Prynne accompanied Philip Herbert, 5th Earl of Pembroke when he came as chancellor of Oxford to expel recalcitrant heads of houses. As soon as he took his seat, he showed his opposition to the army. He urged the Commons to declare them rebels, and argued that concessions made by Charles in the recent treaty were a satisfactory basis for a peace. Two days later Pride's Purge took place. Prynne was arrested by Colonel Thomas Pride and Sir Hardress Waller, and kept prisoner first at an eating house (called Hell), and then at the Swan and King's Head inns in the Strand. one of the works published when Prynne was in Swainswick]]
The purged Prynne protested in letters to Lord Fairfax, and by printed declarations on behalf of himself and the other arrested members. He published also a denunciation of the proposed trial of King Charles, being answered by a collection of extracts from his own earlier pamphlets. Released from custody some time in January 1649, Prynne retired to Swainswick, and began a paper war against the new government. He became a thorn in Cromwell's side. He wrote three pamphlets against the engagement to be faithful to the Commonwealth, and proved that neither in conscience, law, nor prudence was he bound to pay the taxes which it imposed. The government retaliated by imprisoning him for nearly three years without a trial. On 30 June 1650 he was arrested and confined, first in Dunster Castle and afterwards in Taunton Castle (12 June 1651) and Pendennis Castle (27 June 1651). He was finally offered his liberty on giving security to the amount of £1,000 that he would henceforward do nothing against the government; but, refusing to make any promise, he was released unconditionally on 18 February 1653. The proposal to lift the thirteenth century ban on the residence of Jews, being promoted then in England by Manasseh ben Israel, among others, inspired him with a pamphlet against the scheme, called in brief the Short Demurrer. The pamphlet was printed shortly before the Whitehall Conference, and was influential in strengthening opinion against the readmission of the Jews. In particular, Prynne doubts the probability that the Jews would be converted to Christianity once in England. Oliver Cromwell allowed the Jews to return to the British Isles on the condition that the Jews attend compulsory Christian sermons on a Sunday, to encourage their conversion to Christianity. Cromwell based this decision on St. Paul's epistle to the Romans 10:15. The offer of the crown to Cromwell by the "petition and advice" suggested a parallel between Cromwell and Richard III. Similarly, when the Protector, as Cromwell then was styled, set up a House of Lords, Prynne expanded the tract in defence of their rights which he had published in 1648 into an historical treatise of five hundred pages. These writings, however, attracted little attention. On 27 December when the parliament was again restored after its interruption by John Lambert, Prynne and his friends made a fresh attempt to enter, but were once more excluded. From May 1659 to February 1660 he went on publishing tracts on the case of the "secluded members and attacks on the ref formed Rump Parliament and the army". Marchamont Nedham, Henry Stubbe, John Rogers, and others printed serious answers to his arguments, while obscure libellers ridiculed him. On 21 February 1660 George Monck ordered the guards of the house to readmit the secluded members. Prynne, girt with an old basket hilted sword, marched into Westminster Hall at their head; though the effect was spoiled when Sir William Waller tripped on the sword. The house charged him to bring in a bill for the dissolution of the Long Parliament. In the debate on the bill Prynne asserted the rights of Charles II of England and claimed that the writs should be issued in his name. He also helped to forward the Restoration by accelerating the passing of the Militia Bill, which placed the control of the forces in the hands of the king's friends. A letter which he addressed to Charles II shows that he was personally thanked by the king for his services. Prynne went on to publish another three parts in 1660, 1662 and 1664.]] Prynne supported the Restoration, and was rewarded with public office. In April 1660 he was elected MP for Bath in the Convention Parliament. published by the Cotton library under the stewardship of Sir Thomas Cotton. The text contained comprehensive records of parliaments held between the reigns of Edward II and Richard III of England, and was considered a tribute to Prynne's fascination toward parliament's relationship with the English monarchy. The book was printed by renowned London publisher William Leake. Histriomastix is the one of his works that receives attention from modern scholars, but for its relevance to English Renaissance theatre. Anthony à Wood found him affable, obliging towards researchers, and courteous in the fashion of the early part of the century. Prynne died unmarried on 24 October 1669. He was buried in the undercroft of the chapel of Lincoln's Inn.