Итальянский стиль брака (İtalian stili braka)

Кіріспе

1964 жылы түсірілген Витторио Де Сиканың фильмі

"Италия стилінде неке" (matriˈmɔːnjo allitaˈljaːna) – Витторио Де Сиканың режиссерлік жұмысы болған, София Лорен мен Марчелло Мастроянни бас рөлдерде ойнаған 1964 жылғы романтикалық комедиялық драма. Фильм Эдуардо Де Филиппоның "Филюмена Мартурано" пьесасы негізінде Леонардо Бенвенути, Ренато Кастеллани, Пьеро Де Бернарди және Тонино Гера жазған сценарий бойынша түсірілді. "Филюмена Мартурано" бұрын 1950 жылы Аргентинада фильм ретінде де экранизацияланған.

Сюжет

Екінші дүниежүзілік соғыс дәуірінде орын алған фильмде циникалық, бірақ табысты 28 жастағы Доменико (Мастроянни) есімді бизнесмен, 17 жастағы ауыл қызы Филуменамен (Лорен) Неаполидегі жезөкшехананың сыртында бомбалау кезінде кездескеннен кейін, 22 жыл бойы қайтадан қарым-қатынас бастайды. Филумена алғашқы сәттен бастап Доменикоға қатты ғашық, бірақ оның махаббаты қайталанбайды. Филумена өзінің тек қана әйелі болуды қалайтынын білдіргеннен кейін, Доменико Розалие кіші қыз ретінде және Альфредо (Альдо Пуглиси) үй басқарушы ретінде жалға алынған үйді ұйымдастырады және оған өз дүкенінде жұмыс орнын ұйымдастырады. Ақырында ол оны өзінің ауру, қартайған анасына қамқорлық жасау үшін Кармеланың (анасының бұрынғы қызметші қызы) немересі деп жарым ресми сүйіктісі ретінде үйіне алады. Домениконың Филуменаның өткені туралы ойлауы оны қарым-қатынасына мән бермеуге мәжбүр етеді. Доменико (қазіргі жасы 50) дүкеніндегі 20 жасар кассирге ғашық болып, онымен үйленуге ниетті. Бірақ ол Филумена ауру болып көрінгенде және "өлім төсегінде" оған үйленуге өтініш білдіргенде, өзін бұғауланған күйде табады. Бірнеше сағаттан кейін ол қайтыс болады, ал неке тіркелмейді деп ойлап, ол келіседі. Өзінің заңды қалыңдығы болып жарияланғаннан кейін, ақылды және тапқыр Филумена өлімді ойлап табуды тастайды. Бұл Домениконы ашуға салады, өйткені ол Филумена оны ақша үшін алдады деп санайды. Бірақ Филумена некеге тұруға шынайы себепті айтады: ол оны өзі туып алған үш бала үшін жасады (Умберто, Риккардо және Мишель). Балалары өскен сайын, ол оларға Домениконың әкесінің атын беруді қалады. Доменико бұған келіспей, некеге қарсылық білдіреді. Заң оның пайдасына шешіледі, ал неке бұзылған. Филумена неке бұзуды қабылдайды, бірақ Доменикоға балалардың біреуіне әке болғанын айтады. Ол қайсысы екенін айтпады, өйткені олардың барлығын бірдей деп санайды. Алайда, ол оған оның баласы Домениконың "біз сүйгендей етіп көрсету" деген түнде жүкті болғанын және оған 100 лиралық купюра бергенін, оған күнін жазып, содан бері медальонға сақтағанын айтады. Ол хатты Доменикоға береді, онда күн жазылған бұрышты жыртып алады. Домениконың бұл аяннан қатты қиналғандығы анық, бірақ ол бұл ілмекке жауап таба алмайды. Доменико қай баланың әкесі екенін анықтауға тырысады. Ол жұмыс орындарында балаларды көріп, басқа да тәсілдермен тырысады, бірақ ол еш нәтиже бермейді. Ол Филуменамен кездесіп, одан жауап алуға тырысады, бірақ ол одан артық ештеңе айтпайды. Соңғы шара ретінде Доменико балаларды тікелей қарсы алуға шешім қабылдайды, бірақ Филумена бұған қатаң қарсылық білдіреді, өйткені Домениконың ақшасын алу мүмкіндігі балалар арасында араздық тудырады. Филумена мен Доменико ұрысып жатқанда, олар құлап түсіп, бір-бірінің қолына құлап, ыстықтай сүйіседі. Кейін олар бір-біріне деген сүйіспеншілігін білдіріп, (қайта) некеге тұруды шешеді. Шіркеуде балалар күтеді, Доменико келеді. Доменико олардың анасына үйленетіндіктен, оларға өз есімін беретінін айтады. Ол оларды ілмек іздеуді жалғастырады, бірақ олар әрқайсысы оның кейбір қасиеттерін бөліскендіктен, ештеңе таба алмайды. Филумена үйге асығып кіреді; Доменико қуаныштан күлімсіреп, оның қаншалықты керемет көрінетінін айтады және үйлену өтеді. Үйдегілер аналарына сәлем айтып, қоштасады. Олар бірінен соң бірі Доменикоға сәлем айтып, оны әкелері деп атайды, ол кеңінен күлімсірейді және оларды ертең көретінін айтады. Филумена қуаныштан жылап отыр. Доменикодан неге жылап отырғанын сұрағанда, ол жылаудың өзі керемет сезім екенін айтады.

Set during the World War II era, the film follows a cynical but successful 28 year old businessman named Domenico (Mastroianni), who, after meeting a naive 17 year old country girl, Filumena (Loren), during a bombing outside a Neapolitan brothel, starts an on again, off again relationship spanning 22 years. From the very beginning, Filumena is deeply in love with Domenico, but her love is not reciprocated. After Filumena expresses her wish to be solely his woman, Domenico arranges a leased home for her, with Rosalie as a maid and Alfredo (Aldo Puglisi) as the butler, and arranges a job for her in his shop. He eventually takes her into his house as a semi official mistress under the pretence that she is the niece of Carmela (his mother's former maid) there to take care of his ailing, senile mother. Domenico's mindset about Filumena's past keeps him from taking their relationship seriously. After falling for the 20 year old cashier in his store, Domenico (now 50) plans to marry her. But he finds himself cornered when Filumena feigns illness and, while "on her deathbed," asks him to marry her. Thinking she will be dead in a matter of hours and the marriage won't even be registered, he agrees. After being proclaimed his legal bride, the shrewd and resourceful Filumena drops the charade of feigning death. This sends Domenico into a fit of rage, as he feels that Filumena tricked him for his money. But Filumena reveals the real reason for the marriage: she did it for the three children she had borne (Umberto, Riccardo, and Michele). As the children were coming of age, she wanted them to have Domenico's family name. Domenico won't accept this and decides to contest the marriage. The law rules in his favour, and the marriage is annulled. Filumena accepts the annulment but tells Domenico that he had fathered one of the children. She does not say which one, as she considers all of them equal. However, she gives him a hint that his child was conceived on the night Domenico had said "to pretend we are in love" and had given her a 100 lira note, on which she had written the date and kept it in a locket ever since. She gives the note to Domenico, having torn off the corner containing the date. Domenico is visibly rattled by this revelation but can't solve the clue. Domenico tries desperately to figure out which child he had fathered. He visits the children at their workplaces and tries other means but hits a dead end. He meets up with Filumena and tries to force an answer out of her, but she reveals nothing more. As a last resort, Domenico decides to confront the children directly, but Filumena vehemently opposes this, as the prospect of Domenico's money would drive a wedge between the children. As Filumena and Domenico scuffle, they tumble down, fall into each other's arms, and passionately kiss. They then declare their love for each other and decide to (re)marry. At the church, the boys wait, and Domenico arrives. Domenico mentions that, because he will be marrying their mother, he will give them his name. He continues to prod them for clues but again comes out with nothing, as they each share some of his traits. Filumena rushes in; Domenico, smiling with joy, tells her how wonderful she looks, and the marriage takes place. Back at home, the boys bid their mother goodnight. As, one after another, they say goodnight to Domenico calling him their father, he smiles broadly and says that he will see them tomorrow. Filumena sits and weeps with joy at this. When Domenico asks why she is crying, she states that it feels wonderful to cry.

Кассалық жинақ

Ол Италияда 3,725,000 долларлық кассалық табыспен "Бір қолтық доллар" фильмінен кейін екінші орынды иеленді. The New York Times бұл режиссер Витторио Де Сика мен София Лореннің төртінші сапалы бірлескен жұмысы екенін, ал Марчелло Мастроянниді қатыстырған екінші фильм екенін жазды. Бұл фильмге 1963 жылғы "Кеше, бүгін және ертең" фильмі дайындық болған. Мақалада фильм "таңғажайып әсем" деп сипатталды, сондай-ақ Неапольдің (кем дегенде 1964 жылы) "өте ерекше орын" екені, ондағы адамдардың өте жеке болғаны және ерекше қарым-қатынастарға ие болғаны айтылды. Фильм 1965 жылы "Үздік шетелдік фильм" номинациясын жеңіп алды. Сондай-ақ ол 1965 жылы 4-ші Мәскеу халықаралық кинофестиваліне ұсынылды.