Лео Штраус: Немец-американ саяси философының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Неміс-американдық саяси философ (1899–1973)

Лео Штраус (20 қыркүйек 1899 – 18 қазан 1973) – 20 ғасырлық неміс-американдық саяси философия ғалымы. Германияда еврей отбасында дүниеге келген Штраус кейін Германиядан АҚШ-қа эмиграциялады. Ол өмірінің көп бөлігін Чикаго университетінде саяси ғылымдар профессоры болып қызмет етті, онда бірнеше буын студенттерге дәріс берді және он бес кітап жариялады. Эрнст Кассирдің неокантиандық мектебінде тәрбиеленген және Эдмунд Гуссерл мен Мартин Хайдеггердің еңбектерін зерттеген Штраус Спиноза мен Гоббс туралы кітаптар, ал Маймонид пен Әл-Фараби туралы мақалалар жазды. 1930 жылдардың соңында оның зерттеулері Платон мен Аристотельдің мәтіндеріне, олардың орта ғасырлық ислам және еврей философиясы арқылы интерпретациясына, сондай-ақ осы идеяларды заманауи саяси теорияға қолдануға бағытталды.

Ерте өмір және білім

Штраус 1899 жылдың 20 қыркүйегінде Гессен-Нассау провинциясындағы Кирххайн шағын қаласында, Пруссия Корольдігінің (Германия империясының бір бөлігі) құрамында, Хьюго Штраус пен Дженни Штраус (құрметті Дэвид) отбасында дүниеге келді. Аллан Блумның 1974 жылғы «Саяси теория» журналындағы некрологында Штраус «ортодоксал еврей болып тәрбиеленген», бірақ отбасы ортодоксал діни тәжірибені толыққанды қабылдамаған сияқты. Штраус өзі «консервативті, тіпті ортодоксал еврей үйінен» шыққандығын, бірақ еврей діні туралы тек қана рәсімдік заңдарды қатаң сақтаудан басқа ештеңе білмейтінін айтқан. Оның әкесі мен ағасы әкесі Мейерден (1835–1919) мұра еткен шаруашылық және мал шаруашылығымен айналысты, ол жергілікті еврей қауымының белгілі бір мүшесі болған. Кирххайн халық мектебі мен протестанттық ректорат мектебін бітіргеннен кейін Лео Штраус 1912 жылы Марбургтегі Филиппин гимназиясына (Марбург университетімен байланысты) оқуға түсті (одан Иоганнес Алтузиус пен Карл Йоахим Фридрих те бітірген). Ол Марбург канторы Штрауспен (туыс емес) бірге тұрды, оның үйі неокантиан философ Герман Коэннің ізбасарларының бас қосу орыны болды. Штраус 1917 жылдың 5 шілдесінен 1918 жылдың желтоқсанына дейін Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс армиясында қызмет етті. Кейін Штраус Гамбург университетіне түсіп, 1921 жылы докторлық диссертациясын қорғады; оның диссертациясы «Ф.Х. Якобидің философиялық іліміндегі білім мәселесі» (Das Erkenntnisproblem in der philosophischen Lehre Fr. H. Jacobis) тақырыбында болды, оны Эрнст Кассир жетекшілік етті. Ол сондай-ақ Фрайбург және Марбург университеттерінде Эдмунд Гуссерл мен Мартин Хайдеггер оқыған курстарға қатысты. Штраус еврей студенттік қауымға қосылып, неміс сионисттік қозғалысында жұмыс істеді, ол оны Норберт Элиас, Лео Лёвенталь, Ханна Арендт және Вальтер Бенджамин сияқты түрлі неміс еврей зиялыларымен таныстырды. Бенджамин Штраустың және оның еңбектерінің өмір бойына жанкүйері болды. Штраустың ең жақын досы Якоб Кляйн болды, бірақ ол Герхард Крюгермен, Карл Лёвитпен, Юлиус Гуттманмен, Ханс Георг Гадамермен және Франц Розенцвейгпен (Штраус өзінің алғашқы кітабын оған арнады), сондай-ақ Гершом Школеммен, Александр Альтманмен және араб тілі маманы Пауль Краусспен (Штраус пен оның әйелі кейіннен Пауль мен Беттина Краустың баласын асырап алды, өйткені ата-анасы екеуі де Таяу Шығыста қайтыс болды) зияткерлік байланыста болды. Осы достарының бірнешеуімен Штраус өмірінің соңына дейін қарқынды хат алмасып тұрды, олардың көптеген хаттары «Жинағы» (Gesammelte Schriften) жинағында жарияланды, кейбіреулері неміс тілінен аудармада. Штраус Карл Шмиттпен де пікір алмасып тұрды. Алайда Штраус Германиядан кеткеннен кейін Шмитт оның хаттарына жауап бермегендіктен, ол бұл пікір алмасуды тоқтатты.

Strauss was born on September 20, 1899, in the small town of Kirchhain in Hesse Nassau, a province of the Kingdom of Prussia (part of the German Empire), to Hugo Strauss and Jennie Strauss, née David. According to Allan Bloom's 1974 obituary in Political Theory, Strauss "was raised as an Orthodox Jew", but the family does not appear to have completely embraced Orthodox practice. Strauss himself noted that he came from a "conservative, even orthodox Jewish home", but one which knew little about Judaism except strict adherence to ceremonial laws. His father and uncle operated a farm supply and livestock business that they inherited from their father, Meyer (1835–1919), a leading member of the local Jewish community. After attending the Kirchhain Volksschule and the Protestant Rektoratsschule, Leo Strauss was enrolled at the Gymnasium Philippinum (affiliated with the University of Marburg) in nearby Marburg (from which Johannes Althusius and Carl Joachim Friedrich also graduated) in 1912, graduating in 1917. He boarded with the Marburg cantor Strauss (no relation), whose residence served as a meeting place for followers of the neo Kantian philosopher Hermann Cohen. Strauss served in the German army from World War I from July 5, 1917, to December 1918. Strauss subsequently enrolled in the University of Hamburg, where he received his doctorate in 1921; his thesis, On the Problem of Knowledge in the Philosophical Doctrine of F. H. Jacobi (Das Erkenntnisproblem in der philosophischen Lehre Fr. H. Jacobis), was supervised by Ernst Cassirer. He also attended courses at the Universities of Freiburg and Marburg, including some taught by Edmund Husserl and Martin Heidegger. Strauss joined a Jewish fraternity and worked for the German Zionist movement, which introduced him to various German Jewish intellectuals, such as Norbert Elias, Leo Löwenthal, Hannah Arendt and Walter Benjamin. Benjamin was and remained an admirer of Strauss and his work throughout his life. Strauss's closest friend was Jacob Klein but he also was intellectually engaged with Gerhard Krüger—and also Karl Löwith, Julius Guttmann, Hans Georg Gadamer, and Franz Rosenzweig (to whom Strauss dedicated his first book), as well as Gershom Scholem, Alexander Altmann, and the Arabist Paul Kraus, who married Strauss's sister Bettina (Strauss and his wife later adopted Paul and Bettina Kraus's child when both parents died in the Middle East). With several of these friends, Strauss carried on vigorous epistolary exchanges later in life, many of which are published in the Gesammelte Schriften (Collected Writings), some in translation from the German. Strauss had also been engaged in a discourse with Carl Schmitt. However, after Strauss left Germany, he broke off the discourse when Schmitt failed to respond to his letters.

Мансап

1932 жылы Рокфеллер стипендиясын алғаннан кейін Штраус Берлиндегі еврей зерттеулері жоғары институтындағы қызметін тастап, Парижге кетті. Ол Германияға жиырма жыл өткен соң, тек бірнеше күнге ғана оралды. Парижде ол Германияда бұрын танысқан, кішкентай баласы бар жесір әйел Мари (Мириам) Бернсонға үйленді. Ол әйелінің ұлы Томасты, содан кейін қарындасы Джени Стросс Клейді (кейін Вирджиния университетінің классика профессоры) асырап алды; оның және Мириамның биологиялық балалары болмады. Ол қайтыс болған кезде Томас, Джени Стросс Клей және үш немересі осы дүниеде қалды. Штраус Александр Кожевпен өмір бойы дос болып, Реймонд Аронмен және Этьен Гильсонмен жақсы қарым-қатынаста болды. Нацистер билікке келген соң, ол туған еліне қайта оралмауды жөн көрді. Штраус Англияда баспана тауып, 1935 жылы Гонвилл және Каюс колледжімен байланысы бар, қайын атасы Дэвид Даубенің көмегімен Кембридж университетінде уақытша жұмысқа орналасты. Англияда ол Р. Х. Тоунимен жақын дос болды, ал Исайя Берлинмен қарым-қатынасы одан да нашар болды. Англияда тұрақты жұмыс таба алмаған Штраус 1937 жылы Харольд Ласкидің қолдауымен Америка Құрама Штаттарына көшіп барды, ол оған ұсыныстар жасап, қысқа мерзімді лекциялауға мүмкіндік берді. Колумбия университетінің тарих факультетінде ғылыми қызметкер болып жұмыс істегеннен кейін, Штраус 1938-1948 жылдары саяси ғылымдар факультетінде жұмыс істеді және қосымша жұмыстар атқарды. 1939 жылы ол қысқа мерзімге Гамильтон колледжінде қонақ профессор болып қызмет етті. 1944 жылы ол АҚШ азаматы болды, ал 1949 жылы Чикаго университетінде саяси ғылым профессоры болды және 1969 жылы кеткенге дейін Роберт Мейнард Хатчинс есімді Ардақты профессорлық қызметін атқарды. 1953 жылы Штраус "reductio ad Hitlerum" деген сөз тіркесін ойлап тапты, бұл "reductio ad absurdum" ойыны, яғни бір дәлелді Гитлердің дәлелімен салыстыру немесе "нацистік картаны ойнау" көбінесе маңызсыз қателік болып табылады. 1954 жылы ол Гейдельбергте Карл Лёвит пен Ханс Георг Гадамермен кездесіп, Сократ туралы қоғамдық лекция оқыды. 1965 жылы ол Гамбургте уақытша лекция оқуға шақырылды (бірақ денсаулығына байланысты бас тартты) және Гамбург университетінен құрметті докторлық дәреже алды, сондай-ақ Германия өкілі арқылы Bundesverdienstkreuz (Германияның Еңбегі үшін ордені) алды. 1969 жылы Штраус Калифорниядағы Клермонт МакКенна колледжіне (бұрынғы Клермонт ерлер колледжі) бір жылға, содан кейін 1970 жылы Аннаполистегі Сент-Джон колледжіне көшіп барды, онда ол пневмониядан қайтыс болғанға дейін Скотт Бьюкененнің есімді көрнекті ғылымгері болды. Ол 1985 жылы қайтыс болған әйелі Мириам Бернсон Штрауспен бірге Аннаполис еврей зиратында жерленді. Отбасы мен достарының өтініші бойынша жерлеу рәсімінде 114-ші псалм оқылды.

After receiving a Rockefeller Fellowship in 1932, Strauss left his position at the Higher Institute for Jewish Studies in Berlin for Paris. He returned to Germany only once, for a few short days twenty years later. In Paris, he married Marie (Miriam) Bernsohn, a widow with a young child, whom he had known previously in Germany. He adopted his wife's son, Thomas, and later his sister's child, Jenny Strauss Clay (later a professor of classics at the University of Virginia); he and Miriam had no biological children of their own. At his death, he was survived by Thomas, Jenny Strauss Clay, and three grandchildren. Strauss became a lifelong friend of Alexandre Kojève and was on friendly terms with Raymond Aron and Étienne Gilson. Because of the Nazis' rise to power, he chose not to return to his native country. Strauss found shelter, after some vicissitudes, in England, where, in 1935 he gained temporary employment at the University of Cambridge with the help of his in law David Daube, who was affiliated with Gonville and Caius College. While in England, he became a close friend of R. H. Tawney and was on less friendly terms with Isaiah Berlin. Unable to find permanent employment in England, Strauss moved in 1937 to the United States, under the patronage of Harold Laski, who made introductions and helped him obtain a brief lectureship. After a short stint as a research fellow in the Department of History at Columbia University, Strauss secured a position at The New School, where, between 1938 and 1948, he worked in the political science faculty and also took on adjunct jobs. In 1939, he served for a short term as a visiting professor at Hamilton College. He became a U. S. citizen in 1944, and in 1949 became a professor of political science at the University of Chicago, holding the Robert Maynard Hutchins Distinguished Service Professorship until he left in 1969. In 1953, Strauss coined the phrase reductio ad Hitlerum, a play on reductio ad absurdum, suggesting that comparing an argument to one of Hitler's, or "playing the Nazi card", is often a fallacy of irrelevance. In 1954 he met Karl Löwith and Hans Georg Gadamer in Heidelberg and delivered a public speech on Socrates. He had received a call for a temporary lectureship in Hamburg in 1965 (which he declined for health reasons) and received and accepted an honorary doctorate from the University of Hamburg and the Bundesverdienstkreuz (German Order of Merit) via the German representative in Chicago. In 1969 Strauss moved to Claremont McKenna College (formerly Claremont Men's College) in California for a year, and then to St. John's College, Annapolis in 1970, where he was the Scott Buchanan Distinguished Scholar in Residence until his death from pneumonia in 1973. He was buried in Annapolis Hebrew Cemetery, with his wife Miriam Bernsohn Strauss, who died in 1985. Psalm 114 was read in the funeral service at the request of family and friends.

Ойлау

Штраустың ой-пікірін екі негізгі тақырыппен сипаттауға болады: қазіргі заманның сынағы және классикалық саяси философияны қалпына келтіру. Ол, Ағарту дәуірінен басталган заманауилық, батыс өркениетінің дәстүрінен радикалды үзіліс болды және ол нигилизм, салыстырмалылық, тарихилық және ғылымшылдық дағдарысқа әкелді деп мәлімдеді. Ол қазіргі заманғы саяси және әлеуметтік ғылымдар эмпирикалық байқаулар мен рационалды талдауларға негізделгендіктен, адам табиғаты, мораль және әділдік туралы маңызды сұрақтарды ұға алмады және олар адамды манипуляция мен есептеудің қарапайым нысанына дейін төмендетті деп санайды. Ол сондай-ақ қазіргі либерализмді, оны заманауилықтың өнімі деп есептейді, оның моральдық және рухани негіздерінің болмауы және дін, дәстүр және табиғи заңның билігін әлсіретуге бейімділігі үшін сынға алды. Қазіргі заманның дағдарысын жеңу үшін Штраус ежелгі гректер мен ортағасырлық ойшылдардың классикалық саяси философиясына оралуды ұсынды, олардың адам табиғаты мен қоғам туралы терең және толық түсінігі болды деп сенді. Ол классикалық мәтіндерді мұқият және құрметпен оқуды жақтады, олардың авторлары эзотерикалық стильде жазғанын, оны "жазу өнері" деп атады және оны өз еңбектерінде қолданды. Ол классикалық авторлар өздерінің нағыз ілімдерін қудалаудан сақтау үшін және оларды ұға алатын саналы адамдарды тәрбиелеу үшін ғасырлар бойы бір-бірімен диалогқа түсті деп мәлімдеді. Штраус осы диалогты "үлкен әңгіме" деп атады және оқырмандары оған қосылуға шақырды, Аристотельдің сөзімен айтқанда, ол "саяси жануар" диалогы. Алайда, ол саясат пен философияның мақсаттары өзара келіспейтін және бірін-біріне келтірілмейтін екенін де айтты. Штраус "ғалымдарды" "үлкен ойшылдардан" ажыратып, өзін ғалым ретінде таныстырады. Ол көптеген өзін философ деп атайтындардың іс жүзінде сақтық пен әдістемелікпен ерекшеленетін ғалымдар екенін жазды. Ал, ұлы ойшылдар үлкен мәселелерді батыл және шығармашылықпен шешеді. Ғалымдар осы мәселелерді тек ұлы ойшылдардың айырмашылықтары туралы ой жүгірту арқылы ғана жанама түрде шешеді. "Табиғи құқық және тарих" еңбегінде Штраус Макс Вебердің эпистемологиясын сынап, Мартин Хайдеггердің (аты аталмаған) салыстырмалылығын қысқаша қарастырады және Томас Гоббс пен Джон Локк ойларын талдау арқылы табиғи құқықтардың эволюциясы туралы талқылаумен жалғасады. Ол Жан Жак Руссо мен Эдмунд Беркті сынға алып, қорытынды жасайды. Кітаптың негізгі бөлігі Платон, Аристотель және Цицероннан алынған үзінділерді қамтиды. Оның философиясының көп бөлігі Хайдеггердің еңбектеріне реакция болып табылады. Штраус, шын мәнінде, қазіргі заманғы саяси теорияны толыққанды тұжырымдамас бұрын Хайдеггердің ой-пікірін түсіну және оған қарсы тұру қажет деп жазды, бұл саяси ойдың онтология және метафизика тарихы мәселелерімен айналысуы керек дегенді білдіреді. Штраус Фридрих Ницшені тарихилық идеяны дұрыс түсінген алғашқы философ деп жазды, бұл идея Гегельдік тарих философиясының жалпы қабылдауына негізделген. Штраустың пікірінше, Хайдеггер Ницшені тазартып, саясаттастырды, ал Ницше "біздің өзіміздің принциптеріміз, прогреске сенімділік қоса алғанда, бұрынғы барлық принциптер (мәндіктер) сияқты сенімсіз және жат болып көрінеді" және "шығудың жалғыз жолы - өлімге әкелетін шындықтың орнына өмір беретін алдауды ерікті түрде таңдау, миф жасау" деп сенді. Хайдеггер Ницшенің трагикалық нигилизмі өзінің Батыс болмысының кемшілік тұжырымдамасымен жетеленген "миф" екенін сенді, оны Платонға дейін іздеді. Александр Кожевпен жазған хаттарында Штраус Георг Вильгельм Фридрих Гегельдің тарихтың аяқталуы классикалық саяси философия бойынша философияның аяқталуын білдіреді деген тұжырымы дұрыс екенін жазды.

Strauss's thought can be characterized by two main themes: the critique of modernity and the recovery of classical political philosophy. He argued that modernity, which began with the Enlightenment, was a radical break from the tradition of Western civilization, and that it led to a crisis of nihilism, relativism, historicism, and scientism. He claimed that modern political and social sciences, which were based on empirical observation and rational analysis, failed to grasp the essential questions of human nature, morality, and justice, and that they reduced human beings to mere objects of manipulation and calculation. He also criticized modern liberalism, which he saw as a product of modernity, for its lack of moral and spiritual foundations, and for its tendency to undermine the authority of religion, tradition, and natural law. To overcome the crisis of modernity, Strauss proposed a return to the classical political philosophy of the ancient Greeks and the medieval thinkers, who he believed had a deeper and more comprehensive understanding of human nature and society. He advocated a careful and respectful reading of the classical texts, arguing that their authors wrote in an esoteric manner, which he called "the art of writing" and which he practiced in his own works. He suggested that the classical authors hid their true teachings behind a surface layer of conventional opinions, in order to avoid persecution and to educate only the few who were capable of grasping them, and that they engaged in a dialogue with each other across the ages. Strauss called this dialogue "the great conversation", and invited his readers to join it. which, in the words of Aristotle, is that of "a political animal." However, he also held that the ends of politics and philosophy were inherently irreconcilable and irreducible to one another. Strauss distinguished "scholars" from "great thinkers," identifying himself as a scholar. He wrote that most self described philosophers are in actuality scholars, cautious and methodical. Great thinkers, in contrast, boldly and creatively address big problems. Scholars deal with these problems only indirectly by reasoning about the great thinkers' differences. In Natural Right and History Strauss begins with a critique of Max Weber's epistemology, briefly engages the relativism of Martin Heidegger (who goes unnamed) and continues with a discussion of the evolution of natural rights via an analysis of the thought of Thomas Hobbes and John Locke. He concludes by critiquing Jean Jacques Rousseau and Edmund Burke. At the heart of the book are excerpts from Plato, Aristotle, and Cicero. Much of his philosophy is a reaction to the works of Heidegger. Indeed, Strauss wrote that Heidegger's thinking must be understood and confronted before any complete formulation of modern political theory is possible, and this means that political thought has to engage with issues of ontology and the history of metaphysics. Strauss wrote that Friedrich Nietzsche was the first philosopher to properly understand historicism, an idea grounded in a general acceptance of Hegelian philosophy of history. Heidegger, in Strauss's view, sanitized and politicized Nietzsche, whereas Nietzsche believed "our own principles, including the belief in progress, will become as unconvincing and alien as all earlier principles (essences) had shown themselves to be" and "the only way out seems to be that one voluntarily choose life giving delusion instead of deadly truth, that one fabricate a myth." Heidegger believed that the tragic nihilism of Nietzsche was itself a "myth" guided by a defective Western conception of Being that Heidegger traced to Plato. In his published correspondence with Alexandre Kojève, Strauss wrote that Georg Wilhelm Friedrich Hegel was correct when he postulated that an end of history implies an end to philosophy as understood by classical political philosophy.

Оқу туралы

1930 жылдардың аяғында Штраус алғаш рет «экзотерикалық (немесе ашық) және эзотерикалық (немесе құпия) оқыту арасындағы ерекшелікті» қайта қарастыруға шақырды. 1952 жылы ол «Қудалау және жазу өнері» деген еңбегін жариялап, шынайы жазушылар эзотерикалық, яғни көп немесе қабаттасқан мағыналармен жазады, олар көбінесе ирония немесе парадокс, тұманды сілтемелер, тіпті қасақана өзіне қайшылықтармен жасырылған деп мәлімдеді. Эзотерикалық жазу бірнеше мақсатқа қызмет етеді: философты биліктің кек алуынан қорғау және билікті философияның бұзуынан сақтау; ол дұрыс оқырмандарды тартады және қате оқырмандарды ығыстырады; ал жасырын хабарды табу – бұл философиялық ойлаудың өзіндік жаттығуы. Маймонид пен Әл-Фарабиді зерттеуден бағыт алып, Платонның «Федр» кітабындағы жазу туралы пікірталасына сілтеме жасай отырып, Штраус классикалық және ортағасырлық эзотерикалық жазу өнерінің философиялық білім алудың дұрыс құралы екенін ұсынды: философтардың ойларын беткей көрсетудің орнына, классикалық және ортағасырлық философиялық мәтіндер оқырмандарды берілген білімге тәуелсіз ойлау мен үйренуге жетелеуі керек. Осылайша, Штраус «Федр» кітабындағы Сократпен келіседі, онда грек жазу сұраққа жауап бермейтін болса, жақсы жазу оқырманның сұрақтарын оятуы керек – автордың ең терең ойлармен айналысқан мәселелерін түсінуге бағытталған сұрақтар. Штраус «Қудалау және жазу өнері» еңбегінде Маймонидті «саяси себептермен хабарын бүркемелеген сенімсіз адам» ретінде бейнелейді. Штраустың герменевтикалық аргументі (оның кейінгі жазбаларында, ең әйгілісі «Қала және Адам» [1964] еңбегінде қайта айтылған) – 19 ғасырға дейін Батыс ғалымдары философиялық жазудың ешқандай саяси жүйеде, тіпті ең либералдысында да өз орнын таба алмайтынын жақсы түсінген. Философия, өзінің тамырындағы қалыпты сананы сұраққа салу арқылы, өзін өзін билікті деп санайтын, дана және либералды саясатты қорғаушылар деп есептейтін оқырмандардан ерекше қорғауы керек. Орнықты пікірлерге күмән келтіргенде немесе мораль принциптерін зерттегенде, ежелгі философтар өз хабарларын жанама түрде жеткізу қажет деп санады. Олардың «жазу өнері» – құпия коммуникация өнері. Бұл орта ғасырларда, гетеродокстық саяси ойшылдар Инквизиция немесе оған ұқсас бейтарап соттардың қаупімен жазған кезде ерекше көзге түсті. Штраустың пікірі – ол зерттеген ортағасырлық жазушылар көпшілікке (хой полой) экзотерикалық мағынаны, ал аздаған адамдарға (хой олигой) эзотерикалық, жасырын мағынаны арнады деген емес, олар риторикалық тәсілдер арқылы, соның ішінде өзіне қайшылықтар мен гиперболалар арқылы, өздерінің нақты мағынасын жазбаларының жасырын түбінде жеткізе алды – мәтіндердің «сөзіне» немесе тарихи контекстіне келтірілмейтін түбір немесе хабар. Готтхольд Эфраим Лессингтің үлгісін алып, Штраус ортағасырлық саяси философтардың, ежелгі замандағы әріптестерінен кем емес, өз сөздерін сол заманғы басым моральдық көзқарастарға мұқият бейімдегенін көрсетеді, әйтпесе олардың жазбалары еретик немесе әділетсіз деп айыпталуы мүмкін, «көпшілік» (оқымағандықтан) емес, көпшілік адамгершіліктің ең адал қорғаушылары деп санайтын «аздар» айыптауы мүмкін. Дәл осы адал тұлғалар, аздардың көпшілікке билігіне байланысты тұрған немесе құлаған абыройлы немесе үлкен өтірікті әшкерелеумен айналысатын кез келген адамды қуғындауға/оқшаулауға ең бейімді болды.

In the late 1930s, Strauss called for the first time for a reconsideration of the "distinction between exoteric (or public) and esoteric (or secret) teaching." In 1952 he published Persecution and the Art of Writing, arguing that serious writers write esoterically, that is, with multiple or layered meanings, often disguised within irony or paradox, obscure references, even deliberate self contradiction. Esoteric writing serves several purposes: protecting the philosopher from the retribution of the regime, and protecting the regime from the corrosion of philosophy; it attracts the right kind of reader and repels the wrong kind; and ferreting out the interior message is in itself an exercise of philosophic reasoning. Taking his bearings from his study of Maimonides and Al Farabi, and pointing further back to Plato's discussion of writing as contained in the Phaedrus, Strauss proposed that the classical and medieval art of esoteric writing is the proper medium for philosophic learning: rather than displaying philosophers' thoughts superficially, classical and medieval philosophical texts guide their readers in thinking and learning independently of imparted knowledge. Thus, Strauss agrees with the Socrates of the Phaedrus, where the Greek indicates that, insofar as writing does not respond when questioned, good writing provokes questions in the reader—questions that orient the reader towards an understanding of problems the author thought about with utmost seriousness. Strauss thus, in Persecution and the Art of Writing, presents Maimonides "as a closet nonbeliever obfuscating his message for political reasons". Strauss's hermeneutical argument—rearticulated throughout his subsequent writings (most notably in The City and Man [1964])—is that, before the 19th century, Western scholars commonly understood that philosophical writing is not at home in any polity, no matter how liberal. Insofar as it questions conventional wisdom at its roots, philosophy must guard itself especially against those readers who believe themselves authoritative, wise, and liberal defenders of the status quo. In questioning established opinions, or in investigating the principles of morality, philosophers of old found it necessary to convey their messages in an oblique manner. Their "art of writing" was the art of esoteric communication. This was especially apparent in medieval times when heterodox political thinkers wrote under the threat of the Inquisition or comparably obtuse tribunals. Strauss's argument is not that the medieval writers he studies reserved one exoteric meaning for the many (hoi polloi) and an esoteric, hidden one for the few (hoi oligoi), but that, through rhetorical stratagems including self contradiction and hyperboles, these writers succeeded in conveying their proper meaning at the tacit heart of their writings—a heart or message irreducible to "the letter" or historical dimension of texts. Explicitly following Gotthold Ephraim Lessing's lead, Strauss indicates that medieval political philosophers, no less than their ancient counterparts, carefully adapted their wording to the dominant moral views of their time, lest their writings be condemned as heretical or unjust, not by "the many" (who did not read), but by those "few" whom the many regarded as the most righteous guardians of morality. It was precisely these righteous personalities who would be most inclined to persecute/ostracize anyone who was in the business of exposing the noble or great lie upon which the authority of the few over the many stands or falls.

Саясат туралы

Штраустың пікірінше, қазіргі заманғы әлеуметтік ғылымдар кемшілікке толы, себебі ол Штраус күмәнді деп санаған факт-құндылық айырмашылығын қабылдайды. Ол оның тамырын Ағарту философиясында Макс Веберде, Штраус "шындық іздейтін және құрметті ойшыл" деп сипаттаған адамда көреді. Вебер құндылықтарды ғылымнан бөліп қарауды қалаған, бірақ Штраустың пікірінше, ол Ницшенің салыстырмалылық әсерімен туынды ойшыл еді. Штраус саясатты сырттан зерттеуге болатын нәрсе деп қарастырмады. Құндылықтардан ада ғылыми көзқараспен саясатты зерттеуші саясаттанушы, Штраустың ойынша, өзін-өзі алдап жатыр. Огуст Конт пен Макс Вебердің мұрагері саналатын позитивизм, құндылықтарға негізделген баға беруді қажет ететін өзінің негізін ақтауға құмар болды. Қазіргі заманғы либерализм жеке адамның бостандығын ең жоғары мақсат деп бағаласа да, Штраус адамның кемелдігі мен саяси ізгілік мәселесіне көбірек мән беру қажет деп есептеді. Ол өзінің еңбектері арқылы еркіндік пен кемелдіктің қалай және қаншалықты дәрежеде қатар өмір сүре алатындығы туралы сұрақтарды үнемі көтеріп отырды. Штраус Сократтың сұрағына – қала мен адам үшін не жақсы? – қарапайым немесе бір жақты жауап беруден бас тартты.

Карл Шмитт пен Александр Кожевпен кездесулер

Штраустың тірі ойшылдармен өткізген екі маңызды саяси философиялық диалогтары Карл Шмит және Александр Кожевпен болды. Шмитт кейін қысқа уақытқа нацистік Германияның бас заңгері болды, ол Штраустың ертедегі еңбектерін оң бағалаған алғашқы маңызды неміс академиктерінің бірі болды. Шмитттің Штраустың Гоббс туралы еңбегін оң бағалап, мақұлдауы Штраустың Германиядан кетуіне мүмкіндік беретін стипендиялық қаржыландыруды жеңуіне ықпал етті. Штраустың «Саяси ұғым» кітабының сын-текесі мен түсіндірмелері Шмитті екінші басылымда елеулі түзетулер жасауға итермеледі. 1932 жылы Шмиттке жазған хатында Штраус Шмитттің саяси теологиясын былай деп түйіндеді: «Адам табиғатынан зұлым болғандықтан, оған билік қажет. Бірақ билік орнатуға болады, яғни адамдар басқа адамдарға қарсы бірлікте ғана бірігуі мүмкін. Адамдардың әр қауымдастығы міндетті түрде басқа адамдардан бөлініп тұрады, осылайша түсінілген саяси мемлекет, тәртіптің құрылтайшы қағидаты емес, мемлекеттің шарты болып табылады». Алайда Штраус Шмиттің ұстанымына тікелей қарсы шықты. Штраусс үшін Шмитт пен оның Томас Гоббсқа оралуы біздің саяси өмір сүруіміздің табиғатын және қазіргі заманғы өзін-өзі түсінуді анықтайды. Сондықтан Шмитттің ұстанымы қазіргі заманғы либералды өзін-өзі түсінудің белгісі болды. Штраус мұндай талдау, Гоббс заманында сияқты, біздің қазіргі заманғы саясаттың мәңгілік проблемаларына (әлеуметтік өмір сүру) бағытталған бағытымызды ашатын пайдалы «дайындық іс-әрекеті» ретінде қызмет ететініне сенді. Алайда Штраус Шмитттің саясаттың проблемасын қазіргі заманғы өзін-өзі түсінуді саяси теологияға айналдыруы жеткілікті шешім емес деп санайды. Штраус, керісінше, адам табиғатының кең классикалық түсінігіне қайтуды және ежелгі философтардың дәстүрінде саяси философияға уақытша оралуды ұсынды. Кожевпен Штраус өмір бойы философиялық достық қарым-қатынаста болды. Олар алғаш рет Берлинде студент кезінде танысқан. Екі ойшыл бір-біріне шексіз философиялық құрметпен қарады. Кейін Кожев Штраусспен дос болмағанда «Мен философияның не екенін ешқашан білмейтін едім» деп жазады. Кожев пен Штраустың арасындағы саяси философиялық дау философияның саясатта ойнауына рұқсат етілуі керек және рұқсат етілуі мүмкін рөлге бағытталған. Кожев француз үкіметінің жоғары лауазымды қызметкері, Еуропалық экономикалық қоғамдастықтың құрылуына ықпал етті. Ол философтардың саяси оқиғаларды қалыптастыруда белсенді рөл атқаруы керектігін айтты. Штраус, керісінше, философтар саясатта тек қана философияның, оның ойынша, адамзат іс-әрекетінің ең жоғары бағыты ретінде, саяси араласудан босатылуын қамтамасыз ете алатын шамада ғана рөл атқаруы керек деп сенді.

Two significant political philosophical dialogues Strauss had with living thinkers were those he held with Carl Schmitt and Alexandre Kojève. Schmitt, who would later become, for a short time, the chief jurist of Nazi Germany, was one of the first important German academics to review Strauss's early work positively. Schmitt's positive reference for, and approval of, Strauss's work on Hobbes was instrumental in winning Strauss the scholarship funding that allowed him to leave Germany. Strauss's critique and clarifications of The Concept of the Political led Schmitt to make significant emendations in its second edition. Writing to Schmitt in 1932, Strauss summarised Schmitt's political theology that "because man is by nature evil, he, therefore, needs dominion. But dominion can be established, that is, men can be unified only in a unity against—against other men. Every association of men is necessarily a separation from other men the political thus understood is not the constitutive principle of the state, of order, but a condition of the state." Strauss, however, directly opposed Schmitt's position. For Strauss, Schmitt and his return to Thomas Hobbes helpfully clarified the nature of our political existence and our modern self understanding. Schmitt's position was therefore symptomatic of the modern era liberal self understanding. Strauss believed that such an analysis, as in Hobbes's time, served as a useful "preparatory action," revealing our contemporary orientation towards the eternal problems of politics (social existence). However, Strauss believed that Schmitt's reification of our modern self understanding of the problem of politics into a political theology was not an adequate solution. Strauss instead advocated a return to a broader classical understanding of human nature and a tentative return to political philosophy, in the tradition of the ancient philosophers. With Kojève, Strauss had a close and lifelong philosophical friendship. They had first met as students in Berlin. The two thinkers shared boundless philosophical respect for each other. Kojève would later write that, without befriending Strauss, "I never would have known what philosophy is". The political philosophical dispute between Kojève and Strauss centered on the role that philosophy should and can be allowed to play in politics. Kojève, a senior civil servant in the French government, was instrumental in the creation of the European Economic Community. He argued that philosophers should have an active role in shaping political events. Strauss, on the contrary, believed that philosophers should play a role in politics only to the extent that they can ensure that philosophy, which he saw as mankind's highest activity, can be free from political intervention.

Штраустың Платонның "Республикасын" түсіндіруі

Штраустың пікірінше, Платонның «Республикасы» – «режимдік реформаның жоспасы» емес (Карл Поппердің «Ашық қоғам және оның жаулары» кітабындағы сөз ойыны, ол «Республиканы» осы үшін сынаған). Штраус Цицеронды келтіреді: «Республика ең жақсы режимді емес, саяси нәрселердің мәнін – қаланың мәнін ашады». Штраус қаланың сөз арқылы айтылуы табиғи емес екенін, себебі «ол эростан абстракция жасау арқылы ғана мүмкін болады» деп сараптады. «Прогреске» күмәнданып қараса да, Штраус «қайта оралу» саяси жоспарларына да күмәнданып қарады, яғни алға емес, кері қарай жүруге. Шындығында, ол кез келген ескі саяси немесе философиялық мәселені шешуге көмектесемін деп мәлімдеген нәрсеге тұрақты түрде күдікпен қарады. Ол саясаттағы рационализм мен дәстүрлілік арасындағы пікір таласын түпкілікті шешудің қауіптілігі туралы айтты. Әсіресе, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі Германияның оңшылдарымен бірге, ол болашақта дүниежүзілік мемлекет құруға тырысатын адамдардан қорқып, оның сөзсіз тирандыққа айналатынын ойлады. Сондықтан ол өзінің ғасырында фашистер мен коммунистер деп айыптаған екі тоталитаризмнен де алшақ болды.

Штраус пен Карл Поппер

Штраус Карл Поппердің пікірлерін логикасыз деп белсенді түрде қабылдамады. Ол Эрик Вогелиннің бұл мәселені қарастыру жөніндегі өтінішіне жауап хатпен келісті. Вогелин жауабында Поппердің пікірлерін зерттеудің құнды уақытты босқа кетіру және "ашуға тігізетін нәрсе" екенін жазды. Атап айтқанда, "Ашық қоғам және оның жаулары" және Поппердің Платонның "Мемлекеті" еңбегін түсінуі туралы бірнеше мысалдар келтірген соң, Вогелин былай деп жазды:

Штраус бұл хатты Курт Рицлерге көрсетті, ол өз ықпалын Поппердің Чикаго университетіне тағайындалуына қарсы шығу үшін пайдаланды.

Ежелгілер мен қазіргілер

Штраус саяси философиядағы екі дихотомияның маңыздылығын үнемі атап өтті, атап айтқанда Афина мен Иерусалим (ақыл мен аян) және ежелгі мен заманауи. "Ежелгілер" – сократтық философтар және олардың зияткерлік мұрагерлері; "Заманауилар" Никколо Макиавеллиден басталады. Ежелгілер мен заманауилар арасындағы қарама-қайшылық ақыл мен аян арасындағы шешілмейтін шиеленіспен байланысты деп түсіндірілді. Сократтар алғашқы грек философтарына реакция ретінде философияны жерге, содан кейін нарыққа қайта әкеліп, оны саяси тұрғыдан маңыздырақ етті. Заманауилар ортағасырлық қоғамда аянның басымдығына қарсы тұрып, Ақылдың мүмкіндіктерін ілгерілету арқылы жауап берді. Олар Аквиннің табиғи құқық пен табиғи теологияны біріктіруіне қарсы болды, себебі бұл табиғи құқықты теологиялық пікірталасқа ұшыратуы мүмкін еді. Фрэнсис Бэконның ықпалымен Томас Гоббс саяси ойды адамның ең мықты, бірақ ең төменгі жағына – оның физикалық үміттері мен қорқыныштарына қайта бағыттап, Джон Локк және кейіннен Дэвид Юм мен Адам Смит сияқты саяси ойға экономикалық көзқарасқа үлгі жасады.

Штраус пен сионизм

Жас кезінде Штраус өзінің достары Гершом Шолем мен Уолтер Бенджаминмен бірге неміс сионист жастар тобының мүшесі болды. Екеуі де Штраустың жанкүйері болды және өмір бойы солай қалды. Өзінің айтуынша, 17 жасында Зеев Жаботинскийдің ізбасары ретінде саяси сионизмге "көз жеткізді". Ол оның қоздырған даулары туралы бірнеше эссе жазды, бірақ жиырма жасқа келгенде бұл қызметтен бас тартты. Штраус сионизмге деген ықыласын сақтап қалғанмен, кейін сионизмді "мәселелі" деп сипаттап, оның кейбір мақсаттарына көңілі толмады. 1954–55 оқу жылында Иерусалимдегі Еврей университетінде оқытушылық етті. National Review журналының редакторына жазған хатында Штраус Израильді бір жазушысының нәсілшіл мемлекет деп атауына себепті сұрады. Ол автор өзінің пікірін дәлелдеу үшін жеткілікті мәліметтер келтірмегенін айтты. Эссесін ол мына сөздермен аяқтады: "Саяси сионизм белгілі бір себептермен мәселелі. Бірақ толық құлдырау заманында оның моральдық күш ретінде жеткен жетістіктерін ешқашан ұмыта алмаймын. Ол ежелгі, ата-текті айырмашылықтарды тегістеуге ұмтылған ағымды тоқтатуға көмектесті; ол консервативтік функция атқарды."

Діндік наным-сенім

Штраус діни сенімнің пайдалылығын мойындағанымен, оның діни көзқарастарына қатысты күмән туындайды. Ол атеизмді ашық түрде сынайтын және заманауи догматикалық сенімсіздікті қабылдамайтын, оны шектен тыс және ақылға қонымсыз деп есептейтін. Бірақ, Томас Аквинды сияқты, ол да құдайлық аянды ақыл арқылы зерделеу қажет деп санады. "Қала және Адам" еңбегінің соңында Штраус бізді "quid sit deus ["Құдай деген не?" ]" деген сұраққа ашық болуға шақырады (241-бет). Эдвард Фезер былай жазады: "Штраус өзі дәстүрлі сенім иесі емес еді, сонымен қатар ол теріс пікірлі атеист те емес. Егер құдайлық аян деп есептелетін нәрсені қабылдау не қабылдамау мәселесі өзі "тұрақты" сұрақтардың бірі болса, онда дінге сену сенімсіздіктей қорғалатын мүмкіндік болып қалуы керек". "Табиғи құқық және тарих" еңбегінде Штраус сократтық (платоникалық, Цицерондық, Аристотельдік) және конвенционалистік (материалистік, Эпикурлық) тұжырымдамалар бойынша құдайлықты қарастырып, "дін мәселесі" (дін дегеніміз не?) азаматтық қоғам мен мемлекеттік биліктің мәнінен ажыратылмайды дейді. Ол кітаптың барлық бөлімінде мемлекеттік биліктің сократтық тұжырымдамасын қолдайды және конвенционалистік тұжырымдаманы (атеизм оның маңызды құрамы) қабылдамайды. Бұл Шәдия Дрюри және басқа да ғалымдардың Штраус дінді тек құрал ретінде қарастырды деген түсініктерімен келіспейді.

Эзотеризмнің негізі

"Қудалау және жазу өнері" атты эссесінде Штраус ақпаратты көпшіліктен жасыру үшін "жолдар арасында жазу" қажеттігін айтады. Дегенмен, бұл қате пікір сияқты көрінеді, себебі Штраус еңбектерінде сілтеме жасайтын көптеген авторлар философиялық туындыларды түсінуге жеткілікті білім алған әлеуметтік элиталар өмір сүрген дәуірде өмір сүрді.

Консерватизм

Штраусты сынаған кейбір сыншылар оны элиталық, либералдық емес және демократияға қарсы деп айыптады. Сеймур Херш сияқты журналистер Штраустың "саяси лидерлер қоғамды біртұтас етуді көздейтін мифтер" деп аталатын асыл өтіріктерді қолдағанын айтты. "Қала және адам" еңбегінде Штраус Платонның "Мемлекет" кітабында баяндалған, барлық үкіметтерге қажет мифтерді талқылайды. Оларға мемлекетке тиесілі жердің, оның заңсыз алынғанына қарамастан, мемлекетке тиесілі деген сенім және азаматтықтың тек туғаннан басталатындығы кіреді. Шадиа Дрюри "Лео Штраус және американдық оңшылдар" (1999) еңбегінде Штраустың американдық саяси лидерлерге империалистік милитаризм, неоконсерватизм және христиан фундаментализмімен байланысты элиталық бағытты сіңіргенін мәлімдеді. Дрюридің пікірінше, Штраус "биліктегілердің азаматтарды үнемі алдауы маңызды, себебі оларға басшылық керек, ал олар үшін не дұрыс екенін күшті билеушілер ғана айта алады". Николас Ксенос сондай-ақ Штраустың "негізгі мағынада демократияға қарсы, нағыз реакционер" болғанын айтады. Ксенос былай деді: "Штраус либералдық және буржуазиялық дәуірге дейінгі, қан төгіліс пен зорлық-зомбылық, империялық үстемдік, авторитарлық билік, таза фашизм дәуіріне қайта оралуды қалаған адам еді".

Тарихқа қарсылық

Штраусты кейбір консерваторлар да сынға алды. Клас Г. Риннің пікірінше, Штраустың тарихкешілдікке қарсы ойлауы моральдық әмбебаптық пен «әдеттегі», «ата-бабалық» және «тарихи» арасындағы жасанды қайшылықты тудырады. Риннің пікірінше, Штраус дәстүрді құрметтеудің ақыл мен әмбебаптыққа зиян келтіретінін қате және қысқарту арқылы жорамалдайды. Эдмунд Беркке Штраустың сын-ескертпесіне қайшы, тарихи сезім әмбебаптықты толыққанды түсіну үшін қажет болуы мүмкін. Штраустың табиғи құқық туралы абстрактілі, тарихкешілдік емес түсінігі нағыз әмбебаптықты бұрмалайды, - дейді Рин. Штраус нағыз әмбебаптықтың адамға нақты, белгілі бір формада танылу мүмкіндігін қарастырмайды. Штраус және оның ізбасарлары парадоксальды түрде философиялық білімі жоқ американдық консерваторларды, әсіресе Рим католиктерінің зиялыларын, дәстүрді тарихкешілдік теорияларға басымдық беруге үйретті, бұл әмбебап пен тарихинің синтезі болып табылатын Инкарнацияның орталық христиандық ұғымына қарсы келеді. Риннің пікірінше, таза абстрактілі әмбебаптық идеясын тарату неоконсерваторлардың Американың әмбебап деп санайтын принциптерін қолдауына әсер етті, олардың пікірінше, бұл Американың әлемдегі араласуын ақталады – «Батыстың» игіліктерін «жетілмегендерге» жеткізеді. Штраустың тарихкешілдікке қарсы ойлауы оны және оның ізбасарларын француз якобиндерімен байланыстырады, олар да дәстүрді ізгілік пен рационалдыққа қарсы деп есептеді. Пол Готфридтің айтуынша, Рин «неоконсервативті» философияның «жаңа якобиндігі» деп атаған нәрсе, сонымен қатар Сен-Жюст пен Леон Троцкийдің риторикасы, философиялық тұрғыдан жеткіліксіз американдық оңшылдар ақылсыз құлшыныспен қабылдады; Республикалық саясаткерлер мен ой-сана орталықтары сайлаушыларды ертедегі солшыл стереотиптерге сілтеу арқылы жеңе алады деп есептейді.

Сын-пикірлерге жауап беру

2009 жылы жарық көрген «Страусофобия» атты кітабында Питер Миновиц Дрюри, Ксенос және Штраустың басқа сыншыларын «кішіпейілсіздік пен қылық жасау» деп айыптайды. «Reading Leo Strauss» еңбегінде Стивен Б. Смит Штраустың неоконсервативті ой-пікірлермен байланысын жоққа шығарып, Штраус ешқашан жеке өзі саясатқа араласқан емес, империализмді қолдаған емес және саяси философияның саясатты іске асырудағы пайдалылығына күмән келтіргенін айтады. Атап айтқанда, Штраус Платонның философ патша туралы мифін редукцио ад абсурдум ретінде қарастыру керек деді, ал философтар саясатты саяси мақсаттарға жету үшін емес, философияның саяси тәуелсіздігін қамтамасыз ету үшін түсінуі керек. Роберт Альтер «Reading Leo Strauss» еңбегіне жазған шолуында Смит «Штраустың саяси көзқарастары мен оның жазбаларының мәнін нақты және убедительно түсіндіреді» деп жазады. Штраустың қызы Дженни Штраусс Клей Штраусты «АҚШ-тың сыртқы саясатын бақылайтын неоконсервативті идеологтардың артында тұрған бас ми» деген айыптаудан қорғады. «Ол консерватор болды, өйткені өзгерудің әрқашан жақсарту емес екенін ойлады», - дейді ол. Қазіргі заманғы академиялық орта «солға қарай иілгендіктен», «прогреске және ғылымға деген сөзсіз сеніммен, сонымен қатар кез келген моральдық бағалауға қатысты алаңдаушылықпен» Штраус академиялық консенсустан тыс тұрды. Егер академиялық орта оңға қарай иілген болса, ол оны да сынаған болар еді, және кейбір жағдайларда оңшылдардың қағидаларын сынаған. Марк Лилла неоконсервативті көзқарастарды Штрауске жатқызу, оның «Тирания» сияқты нақты мәтіндерін мұқият оқығанмен келіспейді деп мәлімдеді. Лилла Штраусты былай деп қорытындылады: Философия әрқашан тиранияның қауіп-қатеріне, саяси әдептілік пен философиялық өмірге төнетін қауіпке сезімтал болуы керек. Ол өзінің тәуелсіздігін қорғау үшін саясатты жеткілікті деңгейде түсінуі керек, философия саяси әлемді өзінің қалауынша өзгерте алады деп ойлау қателігіне бой алдырмауы керек. Штраустың оқулары Джордж Буш әкімшілігінің неоконсервативті сыртқы саясатын, мысалы «әскери жаулап алу арқылы либералды демократияны таратуға байланысты нақты емес үміттер» сияқты айыптауларға жауап ретінде Чикаго университетінің Лео Штраусс орталығының директоры Натан Тарков Штраустың саяси философ ретінде негізінен саяси емес екенін мәлімдеді. Штраустың жазбаларынан алынған өте шектеулі саяси көзқарастарды талдағаннан кейін, Тарков «Штраус бізге мәңгілік проблемаларды еске түсіре алады, бірақ бүгінгі проблемаларды дұрыс шеше алмағанымыз үшін өзімізді кінәлауымыз керек» деп қорытындылады.

In his 2009 book, Straussophobia, Peter Minowitz provides a detailed critique of Drury, Xenos, and other critics of Strauss whom he accuses of "bigotry and buffoonery". In Reading Leo Strauss, Steven B. Smith rejects the link between Strauss and neoconservative thought, arguing that Strauss was never personally active in politics, never endorsed imperialism, and questioned the utility of political philosophy for the practice of politics. In particular, Strauss argued that Plato's myth of the philosopher king should be read as a reductio ad absurdum, and that philosophers should understand politics not in order to influence policy but to ensure philosophy's autonomy from politics. In his review of Reading Leo Strauss, Robert Alter writes that Smith "persuasively sets the record straight on Strauss's political views and on what his writing is really about". Strauss's daughter, Jenny Strauss Clay, defended Strauss against the charge that he was the "mastermind behind the neoconservative ideologues who control United States foreign policy." "He was a conservative", she says, "insofar as he did not think change is necessarily change for the better." Since contemporary academia "leaned to the left", with its "unquestioned faith in progress and science combined with a queasiness regarding any kind of moral judgment", Strauss stood outside of the academic consensus. Had academia leaned to the right, he would have questioned it, tooand on certain occasions did question the tenets of the right. Mark Lilla has argued that the attribution to Strauss of neoconservative views contradicts a careful reading of Strauss' actual texts, in particular On Tyranny. Lilla summarizes Strauss as follows:

Philosophy must always be aware of the dangers of tyranny, as a threat to both political decency and the philosophical life. It must understand enough about politics to defend its own autonomy, without falling into the error of thinking that philosophy can shape the political world according to its own lights. Responding to charges that Strauss's teachings fostered the neoconservative foreign policy of the George W. Bush administration, such as "unrealistic hopes for the spread of liberal democracy through military conquest", Nathan Tarcov, director of the Leo Strauss Center at the University of Chicago, asserts that Strauss as a political philosopher was essentially non political. After an exegesis of the very limited practical political views to be gleaned from Strauss's writings, Tarcov concludes that "Strauss can remind us of the permanent problems, but we have only ourselves to blame for our faulty solutions to the problems of today."

Штраустар отбасы

Людерс, Жоахим және Ариане Венер. Орта Гессен – еврейлер үшін отан ба? Кирххайннан шыққан Штраусс отбасысының тағдыры. Марбург: Филиппиниум гимназиясы, 1989 жыл. (Герман тілінде; ағылшын тіліндегі аударма: Орталық Гессен – еврейлердің отаны ма? Штраусс отбасының тағдыры)