Поликарп Смирнский (69-155 жж.) – христиандық епископ, апостол Иоаннның шәкірті. Оның шейіттік өлімі, жазбалары және Апостолдық Әкелердің бірі ретіндегі орны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Смирнаның христиан епископы (69-155 жж.)
Christian bishop of Smyrna (69 155)
Поликарп (Поликарп; Πολύκαρπος, Polýkarpos; 69-155 жж.) – Смирнаның христиан епископы. «Поликарптың шейіттігі» бойынша, ол шейіт болып, тірідей байланып өртеліп, от оның денесін толық жалмағандықтан пышақталған. Тертуллиан мен Иероним Поликарптың апостол Жоханның шәкірті болғанын айтады, ол Исаның шәкірттерінің бірі еді. Иероним «Танымал адамдар туралы» еңбегінде Поликарптың апостол Жоханның шәкірті болғанын және Жохан оны Смирна епископы етіп тағайындағанын жазған. Поликарп Римнің Клименті мен Антиохияның Игнатийімен қатар үш ірі апостолдық әкелердің бірі саналады.
Polycarp ('/p//ɒ//l//i//k//ɑːr//p/; Πολύκαρπος, Polýkarpos; Polycarpus; AD 69 155) was a Christian bishop of Smyrna. According to the Martyrdom of Polycarp, he died a martyr, bound and burned at the stake, then stabbed when the fire failed to consume his body. and Tertullian say that Polycarp had been a disciple of John the Apostle, one of Jesus's disciples. In On Illustrious Men, Jerome writes that Polycarp was a disciple of John the Apostle and that John had ordained him as a bishop of Smyrna. Polycarp is regarded as one of three chief Apostolic Fathers, along with Clement of Rome and Ignatius of Antioch.
Құтқарылған жазбалар мен ертедегі деректер
Оған қатысты сақталған жалғыз туынды – Поликarpтың Філіпіліктерге жолдаған хаты, ол грек жазбаларына сілтемелерден құралған мозаика. Бұл хат, Поликarpтың шейіттік тарихымен бірге, «Апостол әкелері» деп аталатын жазбалар жинағының бір бөлігін құрайды. Елшілердің істері кітабында, Степанның өлімі сипатталғаннан кейін, шейіттік тарих христиан шейіттігінің ең ерте, шынайы жазбаларының бірі саналады. Кейбір ғалымдар 1 Тімоте, 2 Тімоте және Титке жолданған хаттарды – пасторлық хаттарды – Поликarpқа жатқызады. Аталған кітаптардың мәтінінде автор ретінде Пауыл көрсетілгендіктен, Поликarpтың авторлығы туралы бұл теория оларды псевдоэпиграфтар санатына жатқызады. Ханс фон Кампенгаузен – Поликarpтың нағыз авторы екеніне сенетін ғалымдардың бірі.
The sole surviving work attributed to him is the Epistle of Polycarp to the Philippians, a mosaic of references to the Greek Scriptures, which, along with an account of Martyrdom of Polycarp, forms part of the collection of writings called Apostolic Fathers. After the Acts of the Apostles, which describes the death of Stephen, the Martyrdom is considered one of the earliest genuine accounts of a Christian martyrdom. Some scholars attribute the pastoral epistles the biblical books 1 Timothy, 2 Timothy, and the Epistle to Titus to Polycarp. Since the text of those books includes attribution to Paul, this theory regarding Polycarp's authorship place the books in the category of pseudepigrapha. Hans von Campenhausen is one scholar who holds the view that Polycarp is the real author.
Өмір
Поликарптың өмірі туралы басты мәліметтер "Поликарптың шейіт болуы", "Әрекеттерге қарсы" ("Adversus Haereses"), "Флоринға хат", Игнатийдың хаттары және Поликарптың філіпіліктерге өз хаты болып табылады. 1999 жылы III-VI ғасырлардағы копт тілінде жазылған және Поликарпты еске алатын Харрис фрагменттері жарияланды.
The chief sources of information concerning the life of Polycarp are The Martyrdom of Polycarp, Adversus Haereses, The Epistle to Florinus, the epistles of Ignatius, and Polycarp's own letter to the Philippians. In 1999, the Harris Fragments, a collection of 3rd to 6th century Coptic texts that mention Polycarp, were published.
Елшілер мен Исаның арасындағы байланыс
Иринейдің айтуынша, Поликарп Папиастың серігі, "Жоханның сөзін тыңдаған" және Антиохиялық Игнатиймен хат алысқан. Игнатий оған хат жолдаған, сондай-ақ Ефестіктерге және Магнезиялықтарға жазған хаттарында оны еске алған. Поликарптың Філіпіліктерге жазған хатындағы цитаталар Жаңа Өсиеттің ерте қолданылуы туралы ақпарат береді. Ириней Поликарптың естелігін елшілік дәуірге байланыстыратын байланыс деп есептеді. Ириней Флоринусқа, Поликарптың бірге оқыған шәкіртіне, кейіннен Римнің дін қызметкері болып, сосын ереске түскеніне жазған хатында, өзінің қалай және қашан христиан болғанын айтады: Мен оның Құдай Сөзін уағыздаған жерін есімде сақтаймын. Оның барлық жерде қалай кіріп-шыққандағы салмақтылығы, мінез-құлқының қасиеттілігі, жүзінің сәні және халыққа айтқан қасиетті насихаттары әлі де менің ойымда. Мен оның Жақиямен және Иса Мәсіхті көрген көптеген адамдармен қалай сөйлескенін, олардың аузынан естіген сөздерін айтып бергенін естіп тұрғандаймын. Ол әсіресе Поликарптың Жақиямен және Исаны көрген басқалармен болған әңгімесін естігенін айтады. Иринейдің сөзінше, Поликарпты елшілер христиандыққа өткізген, дін қызметкері етіп бекіткен және Исаны көрген көптеген адамдармен байланыс жасаған. Ол жастығында Поликарппен танысуға мүмкіндік алғанын, ол кезде Поликарптың жасы ұлғайғанын жазады.
According to Irenaeus, Polycarp was a companion of Papias, another "hearer of John", and a correspondent of Ignatius of Antioch. Ignatius addressed a letter to him and mentions him in his letters to the Ephesians and to the Magnesians. Polycarp's epistle to the Philippians gives us some insights to the early usage of the New Testament from the quotes used within his letter. Irenaeus regarded the memory of Polycarp as a link to the apostolic past. In his letter to Florinus, a fellow student of Polycarp who had become a Roman presbyter and later lapsed into heresy, Irenaeus relates how and when he became a Christian:I could tell you the place where the blessed Polycarp sat to preach the Word of God. It is yet present to my mind with what gravity he everywhere came in and went out; what was the sanctity of his deportment, the majesty of his countenance; and what were his holy exhortations to the people. I seem to hear him now relate how he conversed with John and many others who had seen Jesus Christ, the words he had heard from their mouths. In particular, he heard the account of Polycarp's discussion with John and with others who had seen Jesus. Irenaeus reports that Polycarp was converted to Christianity by apostles, was consecrated a presbyter, and communicated with many who had seen Jesus. He writes that he had had the good fortune, when young, to know Polycarp, who was then far advanced in years.
Анисетусқа бару
Иринейдің айтуынша, оның сириялық серігі Аникет Рим епископы болған кезде, Поликарп Азия мен Рим шіркеулерінің арасындағы ерекшеліктерді талқылау үшін Римге келген. Ириней олардың кейбір мәселелерде тез келісімге келгенін, ал Жаңа Өсиеттің Пасхасын тойлауда әрқайсысы өз салтын сақтап, бір-бірімен толық қарым-қатынасты үзген жоқ екенін айтады. Поликарп Пасханы 14 нисанда, яғни яһудилердің Пасха күнінде, аптаның қай күніне түсетініне қарамастан, шығыс салты бойынша тойласа, Аникет көктемгі күн мен түн теңелуден кейінгі алғашқы толу айдан кейінгі бірінші жексенбіде тойлаудың батыс салтын ұстанды. Аникет Поликарпқа өз шіркеуінде Евхаристия тойлауға рұқсат берді, бұл римдіктер тарапынан зор құрмет деп есептелді. Немесе ол дінін қабылдағаннан кейін сексен алты жыл өмір сүрген. Ол қоштасқанда: «Әке, мені осы сәттерге лайық деп санағаның үшін алғыс айтамын, осылайша шейіттермен бірге Христостың кесесін бөлісе аламын» деді. Дж. Б. Лайтфут «Ұлы демалыс күні» деген сөздің жалпы түсінігінің Пасхаға немесе басқа да еврей мерекесіне қатысты екенін жазды. Бұл стандартты еврей күнтізбесімен қайшы келеді, онда 14 нисан, яғни Пасха күні наурыздың соңынан бұрын болмайды, демек Поликарптың 23 ақпандағы қайтысының дәстүрлі күнінен кем дегенде бір ай кейін болады. Сондықтан Лайтфут бұл сөзді Пасхадан бір ай бұрын тойланатын Пурим мерекесіне қатысты түсіндірді, ал басқа ғалымдар сол кезде еврей күнтізбесі әлі де бекітілмегенін және осы күні еврейлер де, христиандар да Пасханы және (квартодецимандық) христиан Пасхасын тойлағанын болжайды.
According to Irenaeus, during the time his fellow Syrian Anicetus was Bishop of Rome, Polycarp visited Rome to discuss differences in the practices of the churches of Asia and Rome. Irenaeus states that on certain things the two speedily came to an understanding, while as to the observance of the New Covenant Passover, each adhered to his own custom, without breaking off full communion with the other. Polycarp followed the Eastern practice of celebrating the feast on the 14th of Nisan, the day of the Jewish Passover, regardless of the day of the week on which it fell, while Anicetus followed the Western practice of celebrating the feast on the first Sunday following the first full moon after the spring equinox. Anicetus allowed Polycarp to celebrate the Eucharist in his own church, which was regarded by the Romans as a great honor. or that he had lived eighty six years after his conversion. On his farewell, he said: "I bless you, Father, for judging me worthy of this hour, so that in the company of the martyrs I may share the cup of Christ." J. B. Lightfoot records as a common interpretation of the expression "the Great Sabbath" to refer to Pesach or another Jewish festival. This is contradicted by the standard Jewish calendar, under which Nisan 14, the date of the Pesach, can fall no earlier than late March and hence at least a month after the traditional date of Polycarp's death 23 February. Hence, Lightfoot understood the expression in reference to the Purim festival, celebrated a month before Pesach, while other scholars suggest that at the time the Jewish calendar had not yet been standardized, and that this day, both Jews and Christians celebrated Pesach and a (Quartodeciman) Christian Passover, respectively.
Маңыздылық
Поликарп өзінің замандастары үшін ертедегі христиан шіркеуі тарихында маңызды орын алады. Ол – жазбалары бізге жеткен ең алғашқы христиандардың бірі. Иеронимнің айтуынша, Поликарп «Жохан елшісінің шәкірті және ол оны Смирнаның пресвитері етіп тағайындаған». Ол – христиан шіркеуінің құрылуына үлкен үлес қосқан маңызды қауымның ақсақалы еді. Ол – ежелгі Шығыс Православ шіркеулері мен Шығыс Православ шіркеулері католиктермен бірге, сондай-ақ көптеген негізгі протестанттар, Құдай шіркеуінің топтары және сенбасарлар тарапынан да қабылданатын дәуірден шыққан. Евсевийдің сөзіне қарағанда, Ефестік Поликрат квартодецимандық дау кезінде жергілікті дәстүрлерді қорғау үшін Поликарптың мысалын келтірген. Ириней, жас кезінде Поликарптың уағыздарын тыңдағандықтан, оны «Валентин, Маркион және басқа еретиктерге қарағанда әлдеқайда салмақты және шындықты берік қорғайтын адам» деп сипаттаған. Поликарп елшілер қайтыс болғаннан кейінгі дәуірде өмір сүрді, сол кезде Исаның сөздерінің әртүрлі түсіндірмелері айтылып жүрді. Оның міндеті – елші Жоханмен байланысы арқылы православиелік ілімдерді растау болды: «Поликарптың ежелгі апостолдық ілімнің нағыз дәстүріне берген куәлігіне үлкен мән берілді», «оның еретик ұстаздардың ойдан шығарғандарын жаңалықтар деп айыптайтын куәлігі». Иринейдің айтуынша (iii. 3), Поликарптың Римге сапары кезінде оның куәлігі Маркион мен Валентиннің көптеген шәкірттерін өзгертіп, дінге келтірді.
Polycarp occupies an important place in the history of the early Christian Church, by his contemporaries. He is among the earliest Christians whose writings survived. Jerome wrote that Polycarp was a "disciple of the apostle John and by him ordained presbyter of Smyrna". He was an elder of an important congregation that was a large contributor to the founding of the Christian Church. He is from an era whose orthodoxy is accepted alongside Catholics by the ancient Eastern Orthodox Churches and Oriental Orthodox Churches, and widely also by mainstream Protestants, Church of God groups, Sabbatarians. According to Eusebius, Polycrates of Ephesus cited the example of Polycarp in defense of local practices during the quartodeciman controversy. Irenaeus, who as a young man had heard Polycarp preach, described him as "a man who was of much greater weight, and a more steadfast witness of truth, than Valentinus, and Marcion, and the rest of the heretics.” Polycarp lived in an age after the deaths of the apostles, when a variety of interpretations of the sayings of Jesus were being preached. His role was to authenticate orthodox teachings through his connection with the apostle John: "a high value was attached to the witness Polycarp could give as to the genuine tradition of old apostolic doctrine" "his testimony condemning as offensive novelties the figments of the heretical teachers". Irenaeus states (iii. 3) that on Polycarp's visit to Rome, his testimony converted many disciples of Marcion and Valentinus.
Теология
Поликарптың сотериологиясы нақты емес; ол Ефестіктерге 2:8-ді келтіріп, құтқарылу іс емес, рақым арқасында дейді, бірақ кейін оқырмандарын жақсы істер жасауға шақырады. Оның құтқарылуға қатысты істерге қалай қарағаны мәтіннен анық емес, себебі оның түсініктері нақты қорытынды жасауға жеткіліксіз. Ол істер құтқарылатын рақымның нәтижесі ғана екенін немесе олар құтқарылуды сақтау үшін қажетті және құнды екенін сенген болуы мүмкін, сондықтан оның монаргист пе, синергист пе екенін біле алмаймыз. Поликарп хатында Исаны «Құдайдың Ұлы» және «мәңгілік бас діни қызметкер» деп атайды, сондай-ақ, оған барлық нәрсе бағынып бергенін, әрбір тыныс оған табынатынын, тірілер мен өлгендердің судьясы ретінде келетінін айтады. Ол Исаның күнәсіздігін де атап өтті, Мәсіхтің тәндік болғаны және айқышқа шегеленуі туралы ілімді қорғады және доцетизмге қарсы шықты. Поликарптың «Мартирд» еңбегіндегі сөздері де үштік теологияға сәйкес келеді. Бізге Поликарптың эсхатологиясы туралы белгілісі өлгендердің қайта тірілуі мен Мәсіхтің екінші рет келіп соттаушы болып келуі туралы айғақтармен шектеледі. Поликарп Жаңа Өсиеттің бірнеше кітабын жазба ретінде атайды, олардың ішінде: Матай, Елшілердің істері, 1 Жохан, Філіпіліктерге, Яһуда, 1 Петір, 1 Тімоте, 2 Тімоте, Римдіктер және басқалары бар. Поликарп Тобит кітабынан да үзінді келтіреді, бірақ оның оған қаншалықты сенгенін анықтау мүмкін емес. Поликарптың Філіпіліктерге жазған хатында тек пресвитерлер мен диакондар туралы айтылады, бұл Филиппідегі шіркеуді «ақсақал епископтар» басқарғанын көрсетеді, бұл Игнатий Антиохиялықтың хаттарындағы шіркеулік саясаттан өзгеше. Штайнхаузердің сөзіне қарағанда, хат Филиппі шіркеуі пресвитерлер мен епископтарды синонимдер ретінде қарастырғанына нақты дәлел келтірмейді, бірақ бұл хат ертедегі шіркеудің саясаты туралы сұрақтар тудырады. Штайнхаузердің болжамы бойынша, Филиппі шіркеуінде уақытша бос орын болған болуы мүмкін. Поликарп – он төртінші күнді тойлаушы. Евсевийдің айтуынша, Поликарп 14 нисанда апостол Жоханмен бірге Пасханы тойлаған. Поликарп ереске қарсылықты әдепсіздіктен гөрі ауыр қылмыс деп санайды. Поликарп әдепсіздік жасағандарды тәубе етуге шақырады, ал жалған ұстаздарды «шайтанның тұңғыш ұлы» деп атады. Поликарп: «Мен Оған [Мәсіхке] сексен алты жыл бойы қызмет еттім және Ол маған ешқашан әділетсіздік жасаған жоқ», – деді. Сәбилерді шомылдыруды жақтаушылар бұл сөздер Поликарптың сәби кезінде шомылдырылғанын көрсетеді деп санайды, себебі Поликарп 86 жыл бойы Мәсіхке қызмет етсе, ол Мәсіхке сәби кезінен бастап қызмет еткен болуы керек, бұл сәбилерді шомылдыруды білдіреді. Алайда, Крёдобаптистер, мысалы, Скедел Уильям, Поликарптың сөздерін басқаша түсіндіріп, бұл цитатаның шомылдыруға қатысы жоқ екенін және Поликарпты былай түсіндіруге болады: «Мен әрқашан Исаға қызмет еттім және 86 жасымда да тоқтамаймын».
Polycarp's soteriology is not clear; he does cite Ephesians 2:8 to say salvation is by grace rather than works, though later exhorts his readers to do good works. It is not clear from the text how he views works in relation to salvation as his comments are too little to make a clear conclusion. He could have believed that works are mere results of saving grace or that they are necessary to keep salvation and that they have meritorious value, thus we cannot know if he was a monergist or a synergist. Polycarp in his letter calls Jesus the "son of God" and the "eternal high priest" and that "to him all heavenly and earthly things were subjected, whom every breath worships, who comes as a judge of the living and the dead". He also highlighted the sinlessness of Jesus, defended the doctrine of the Incarnation and the death of Christ in the cross, and clearly opposed docetism. Polycarp's statements in the Martyrdom of Polycarp also appear to have trinitarian theology. What we know of Polycarp's eschatology is largely confined to the affirmation of the resurrection of the dead and Christ's second coming as a judge. Polycarp refers to multiple books of the New Testament as scripture, including: Matthew, Acts, 1 John, Philippians, Jude, 1 Peter, 1 Timothy, 2 Timothy, Romans and others. Polycarp also quotes the deuterocanonical book of Tobit; however, from his manner of quotation it is not possible to know how much authority he afforded it. Polycarp's letter to the Philippians only mentions presbyters and deacons, which indicates the church at Philippi was led by a plurality of "elder bishops", which would imply a different ecclesiastical polity than what is found in Ignatius of Antioch's letters. Against this, according to Steinhauser, the letter does not offer concrete evidence that the Philippian church viewed presbyters and bishops as synonyms, though still admitting that the letter still raises questions about the polity of the early church. Steinhauser hypothesized that there was possibly a temporary vacancy in the Philippian church. Polycarp was a Quartodeciman. According to Eusebius, Polycarp claimed that he celebrated Easter on the 14th of Nisan with John the Apostle. Polycarp appears to make heresy a more serious issue than immorality. Polycarp calls immoral people to repent but called the false teachers "firstborn of Satan." Polycarp stated, "I have served him [Christ] eighty six years and in no way has he dealt unjustly with me." Proponents of infant baptism have argued that this quote shows Polycarp being baptized as an infant, the argument being that if Polycarp was a servant of Christ for 86 years, he would have been a servant of Christ from infancy, suggesting infant baptism. However, Credobaptists such as Schoedel William have offered a different interpretation of the words of Polycarp, stating that the quote is ambiguous as regards to baptism, and that Polycarp can be understood as meaning by paraphrasing: "I have always served Jesus and I am not going to cease even at the age of 86."