1963 жылғы "Faith 7" ғарыш миссиясы

Кіріспе

1963 жылы NASA-ның Меркурий ғарыш бағдарламасы бойынша сынақ ұшуы

Меркурий-Атлас 9 – АҚШ Меркурий бағдарламасының соңғы экипажды ғарыш миссиясы. 1963 жылдың 15 мамырында Флорида штатындағы Канаверал мүйісіндегі 14-ші ұшыру кешенінен ұшырылды. «Faith 7» деп аталған ғарыш кемесін астронавт Гордон Купер басқарды, ол сол кезде АҚШ Әуе күштерінің майоры болған. Ғарыш кемесі Тынық мұхитына қонды, ал оған дейін 22 Жер орбитасын айналып өтті. «Атлас» зымыраны №130-D, ал Меркурий ғарыш кемесі №20 болды. 2024 жылғы қаңтар айының мәліметтері бойынша, бұл миссия американдық астронавтты жеке орбиталық миссияны жүргізу үшін ғарысқа жалғыз ұшқан соңғы рет.

Меркурий жобасының жалғасуы туралы пікірталас

1962 жылғы 3 қазанда Уолтер Ширраның "Меркурий-Атлас 8" ұшуы настолько жақсы болды ki, NASA-дағы кейбір адамдар АҚШ алда болғанда тоқтатып, MA 8-ді соңғы "Меркурий" миссиясы етіп, болашақ апаттар қаупін алмау керек деп ойлады. MA 8 "Меркурий" миссиясының соңғысы болуы керек деген пікір бойынша, NASA бірінші буын "Меркурий" аппараттарын жеткілікті деңгейге жеткізген, ал тағы бір ұзақ миссияда тәуекелге барудың қажеті жоқ; керісінше, NASA "Джемини" бағдарламасына көшуі керек. Дегенмен, Ғарыш кемелері орталығының қызметкерлері "Меркурий" тобына адамды ғарышта толық бір күн бойы сынап көру мүмкіндігін беру керек деп сақты. Бұған қоса, "Восток-1" ұшуынан кейін ұшырылған барлық кеңестік бір орындық "Восток" ғарыш кемелері бір күннен астам уақыт бойы ұшқан; демек, "Меркурий-9" ұшуы "Меркурий" ғарыш кемесін кеңестік деңгейге жеткізер еді.

Миссияны жоспарлау

1962 жылдың қыркүйегінде НАСА МакДоннеллмен төрт «Меркурий» ғарыш кемесін (#12, #15, #17 және #20) бір күндік миссияны қолдайтын конфигурацияға өзгерту туралы келіссөздер жүргізді. Ғарыш кемесіне енгізілген өзгерістерге перископ пен қосымша қозғалтқыштар жиынтығы алынып тасталды, сондай-ақ қосымша батареялар мен оттегі баллондары орнатылды. 1962 жылдың қарашасында Гордон Купер «MA-9» миссиясын орындау үшін таңдалды, ал Алан Шепард – резервтік ұшқыш ретінде таңдалды. 1963 жылдың 22 сәуірінде «Атлас» 130 D бустері мен «Меркурий» ғарыш кемесі №20 14-ші ұшыру кешеніндегі ұшыру алаңына орнатылды. «MA-9» үшін пайдаланылған «Атлас» бустерінде бірнеше техникалық жақсартулар болды, ең бастысы – гиперголикалық тұтандырғышпен жабдықталған жетілдірілген қозғалтқыш жүйесі, ол ұшыру кезінде күйдірудің дұрыс болмауына жол бермей, ұстап тұру қажеттілігін жойды. 1963 жылдың басында қатарынан жеті сәтті «Меркурий» ұшыруынан кейін, ерте күндердегі сәтсіздіктер алыс естелік сияқты көрінді және НАСА қызметкерлері «Атласқа» деген жоғары сенімділігі оның әлі де тұрақсыз ұшыру көрсеткіштерін басып тастады. MSFC басшыларының жыл басындағы алғашқы отырысында (11 қаңтар) Уолтер Уильямс Әуе күштерінің 1962 жылдың екінші жартысында болған екі «Атлас F» сәтсіздігіне түсіндірме беруге тиіс екенін атап өтті. Тергеу комиссиялары өз қорытындыларын жариялап, «Атлас D» тобының кінәсін жоққа шығарғанша, Купердің ұшуы кейінге қалуы мүмкін. Ширра мен Купердің ұшулары арасындағы жеті ай ішінде «Атлас D» көліктерінің бес ақаулығы тіркелді (олардың бірі – «Атлас Агена», қалғандары – операциялық ICBM сынақтары). НАСА «Меркурий» жобасының соңғы табыстарына қарамастан, «Атлас» ғарыш кемесіне қатысты сақтықты сақтады. «Атлас 130D» 30 қаңтарда зауыттан шығарылғанда, сымдарының зақымдалғаны анықталды және оны жөндеуге қайтару қажет болды. 8 ақпандағы алғашқы баспасөз конференциясында Гордон Купер көтерушілердің проблемалары туралы көп білмейтінін мойындады және оның орнына «Меркурий» капсуласына енгізілген жақсартуларға назар аударды. Бір күндік миссия үшін қосылған жабдықтар мен материалдар «Faith 7» салмағын айтарлықтай арттырды; қазір оның салмағы асып кетті. 15 наурызда «Атлас» екінші рет зауыттан шығарылды және барлық сынақтардан сәтті өтті; «Конвейр» инженерлері бұл «олардың ең жақсы құсы» екеніне сенім білдірді. Көтерушінің итергіш механизмдері «Меркурий Атлас 8» кемесінде болған ұшыру кезіндегі ауытқудың қайталануын болдырмау үшін сәл ығыстырылды. «130D»-ге алдыңғы жылы болған «Атлас» ұшыруларының нәтижелеріне байланысты бірнеше шағын өзгерістер енгізілді. Оларға турбоқаптардың ішкі жағына турбиналық қанаттардың корпустан сүртпеуінен және сүргіштік ұшқыштан жарылыс тудыруынан сақтау үшін пластикалық қаптаманы орнату, бағдарламалаушының сымдарын жақсарту және итермелеу бөлімінде немесе оның айналасында өрт шығуының алдын алу үшін қосымша шаралар кірді. Жаңартылған «MA-2» қозғалтқыштары инжекторлардың бұзылу басқыштарымен және гиперголикалық тұтандырғышпен жабдықталды, бұл күйдірудің дұрыс болмауына және ұшыру алдында ұстап тұру қажеттілігіне қатысты алаңдаушылықты жойды. Осылайша, «130D»-дегі RCC (Rough Combustion Cutoff) сенсорлары ашық циклмен және тек сапалық мақсаттарда жұмыс істеді. Ұстап тұрудың үш секундтық уақытын орындамау арқылы үнемделген отын бустердің ұзағырақ жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. «Меркурий Атлас 8» ұшағында ұшыру алдында 112 галлон отын алынып тасталды, сондықтан ұстап тұру жойылғаннан кейін де ұзақ күйдіру мүмкін болмады, бірақ бұл ұшуда күйдіру уақытын ұзартуға жеткілікті отын болды. Купердің өзінің капсуласын «Faith 7» деп атау шешімі миссияны сәтті орындау үшін «Атлас» бустеріне және «Меркурий» капсуласына деген сеніміне негізделген, бірақ «The Washington Post» газетінде НАСА-ның кейбір қызметкерлері бұл идеяға күмәнмен қарағаны туралы хабарланды.

In September 1962, NASA concluded negotiations with McDonnell to modify four Mercury spacecraft (#12, #15, #17 and #20) to a configuration that supported a one day mission. Such changes to the spacecraft included the removal of the periscope and a redundant set of thrusters, and the addition of extra batteries and oxygen tanks. In November 1962, Gordon Cooper was chosen to pilot the MA 9 mission and Alan Shepard was picked as backup. On April 22, 1963, Atlas booster 130 D and Mercury spacecraft #20 were stacked on the launch pad at Launch Complex 14. Because MA 9 would orbit over nearly every part of the world from 32.5 degrees north to 32.5 degrees south, a total of 28 ships, 171 aircraft, and 18,000 servicemen were assigned to support the mission. The Atlas booster used for MA 9 sported several technical improvements, most notably an enhanced propulsion system with a hypergolic igniter that would eliminate the need for hold down time at launch to prevent rough combustion. With seven successful Mercury launches in a row, the failures of the early days seemed like a distant memory by early 1963 and NASA officials had a high degree of confidence in the Atlas that overshadowed its still spotty launch record. At the first meeting of senior MSFC officials for the year (January 11), Walter Williams noted that the Air Force had yet to provide an explanation for two Atlas F failures during the second half of 1962. Until the investigation committees released their findings and cleared the Atlas D of guilt by association, Cooper's flight could be delayed. During the seven months between Schirra's and Cooper's flights, there were five failures of Atlas D vehicles (one of them an Atlas Agena, the rest operational ICBM tests). NASA did not let its guard down on the Atlas, despite the recent high degree of success enjoyed by Project Mercury. When Atlas 130D received its factory rollout on January 30, it was found to have damaged wiring and had to be sent back for repairs. At his first press conference on February 8, Gordon Cooper admitted to not knowing much about the booster problems and focused instead on the enhancements made to his Mercury capsule. The numerous added equipment and consumables for the day long mission boosted the weight of Faith 7 considerably; it now weighed over
On March 15, the Atlas was rolled out of the factory a second time and passed tests with flying colors; Convair engineers expressed confidence that this "was their best bird yet." The booster actuators were offset slightly to prevent a recurrence of the liftoff roll transient that occurred on Mercury Atlas 8. Several minor modifications were made to 130D as a result of postflight findings from failed Atlas launches over the previous year. These included adding a plastic liner to the inside of the turbopumps to prevent the turbine blades from rubbing against the casing and triggering an explosion from a friction spark, improvements to the wiring of the programmer, and additional steps taken to prevent the possibility of a fire breaking out in or around the thrust section. The upgraded MA 2 engines featured baffled injector heads and a hypergolic igniter, eliminating any concerns of rough combustion or the need for hold down time prior to liftoff. As such, the RCC (Rough Combustion Cutoff) sensors on 130D were operated open loop and for qualitative purposes only. The propellant conserved by not performing the three second hold down time would allow a longer booster burn. On Mercury Atlas 8, 112 gallons of fuel were removed prior to launch and so an extended burn was not possible even with eliminating the hold down, but on this flight there would be enough propellant to extend burn time. Cooper's decision to name his capsule Faith 7 was based on the faith he had in the Atlas booster and Mercury capsule to carry out the mission successfully, although it was reported in The Washington Post that some NASA officials were skeptical of the idea.

Миссияның басты оқиғалары

Купер 14 мамыр күні таңертеңгі сағат 6:36-да Faith 7 кемесіне отырғанда, өзіне қалдырылған кішкентай сыйлық тапты. Алан Шепард Купердің өзінің Меркурий Редстоун 3 рейсі кезінде болмаған несепті ұстау құрылғысының жаңа нұсқасы болатынын білген (оны ұзақ санат кезінде өзін жеңілдетуге мәжбүр еткен), әзіл ретінде дәретхана поршенін қалдырды. Поршен сабында "Жұмылдыру алдында алып тастаңыз" деп жазылған. Сыйлық сапарынан өтпеді. Сол күні Купер де ұшпады. Бермуд аралдарындағы радардағы проблемалар мен порталды кері айналдырған дизельдік қозғалтқыш ұшыруды 15 мамырға дейін тоқтатуға мәжбүр етті. 1963 жылғы 15 мамырда сағат 8:04:13 EST-де Faith 7 14-ші ұшыру кешенінен ұшырылды. T+60 секундта "Атлас" бағдарламалық түсіруді бастады. Көп ұзамай MA 9 максималды қысым арқылы өтті. T+2 минут 14 секундта Купер BECO (көмекші қозғалтқыштың өшірілуі) мен стадияландыруды сезінді. Екі "Атлас" қозғалтқышы артта қалды. Содан кейін қашқыш мұнарасы тасталды. T+3 минутта Купер кабиналық қысымның жабылуын хабарлады: "Faith 7 толыққанды". T+5 минут шамасында SECO (Sustainer Engine Cutoff) болды және Faith 7 17 547 миль/сағ (7,844 м/с) жылдамдықпен орбитаға кірді. Ғарыш кемесі бөлініп, орбиталық бағытқа келгеннен кейін, Купер тозығы жеткен "Атлас" артта қалуын және сегіз минут бойы құлауын көрді. Занзибардың үстінен бірінші орбитада ол орбиталық параметрлердің кем дегенде 20 орбитаға жеткілікті екенін білді. Ғарыш кемесі Мексиканың Гуаймас қаласынан өтіп, әлі де бірінші орбитада жүргенде, капсула байланысшысы Гас Гриссом Куперге жердегі компьютерлер "жеті орбитаға барады" деп хабарлады. "Атлас" жұмысы жалпы алғанда өте жақсы болды. Жаңартылған қозғалтқыш жүйесі жақсы жұмыс істеді, көмекші қозғалтқыштың үдеуі номиналдан сәл жоғары болды. T+55-тен T+120 секунд аралығында өлшенетін жанар майдың тербелісі болды, бұл номиналдан сәл төмен автопилот пайдасына байланысты. Ұшу траекториясы номиналдан сәл жоғары болды, себебі бустердің электр жүйесіндегі тұрақты кернеу нормадан 0,7 вольт жоғары болды, бірақ бұл көмекші қозғалтқыштың жоғары өнімділігімен теңдестірілді. BECO T+127 секундта, қашқыш мұнарасы T+141 секундта және SECO T+301 секундта болды. Үшінші орбитаның басында Купер кестесіндегі 11 эксперименттің тізімін тексерді. Оның алғашқы міндеті - ғарыш кемесінің мұрнынан 152 мм диаметріндегі, ксенон стробтарымен жабдықталған шарды шығару болды. Бұл эксперимент оның орбитада жарқыраған маяқты анықтап, іздей алу қабілетін тексеру үшін жасалды. T+3 сағат 25 минутта Купер қосқышты ауыстырып, маяқтың ғарыш кемесінен бөлініп кеткенін естіді және сезінді. Ол қараңғыда және түнгі өткелде жарқыраған жарықты көруге тырысты, бірақ оны көре алмады. Төртінші орбитада ол маяқты байқап, оның соғып жатқанын көрді. Купер Гавайидің Кауаи қаласында Скотт Карпентерге: "Мен түн бойы кішкентай шалумен болдым", - деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ бесінші және алтыншы орбиталарда да маяқты байқаған. Алтыншы орбитада, шамамен T+9 сағатта Купер камераларды орнатып, ғарыш кемесінің бағытын реттеді және ғарыш кемесінің мұрнынан байланған шарды іске қосу үшін коммутаторларды орнатты. Бұл флуоресцентті қызғылт сарыға боялған, азотпен толтырылған және антеннадан 30 метрлік нейлон желісіне бекітілген ПЭТ-пленкалы шар болды. Антенна канистріндегі тартылыс өлшегіш 100 миль (161 км) перигей мен 160 миль (257 км) апогей арасындағы атмосфералық кедергі айырмашылығын өлшейтін болады. Купер бірнеше рет шарды шығаруға тырысты, бірақ ол шыға алмады. Купер жетінші орбитада Ширраның орбиталық рекордын бұзды, ол радиациялық эксперименттермен айналысты. 10 сағаттан кейін Занзибар бақылау станциясы Куперге ұшудың 17 орбитаға баратынын хабарлады. Купер Жерді 88 минут 45 секунд сайын экваторға қатысты 32,55 градус бұрышпен айналып өтті. Оның жоспарланған демалыс кезеңі 9-13 орбиталар аралығында болды. Ол кешкі асқа пісірілген сиыр еті мен суды ішіп, Азияны суретке түсіріп, ғарыш кемесінің жағдайы туралы баяндады. Купер ұйқысы келмеді және 9-орбитада ұшу кезінде түсірілген ең жақсы суреттерді түсірді. Ол Тибет таулы жерлерін және Гималай тауларын суретке түсірді. Ұшу кезінде Купер жолдарды, өзендерді, кішкентай ауылдарды және тіпті үйлерді көретінін айтты, егер жарық пен фон жағдайлары дұрыс болса. Бұл кейіннен екі адамнан тұратын "Егіздер" экипажымен расталды (олардың ішінде Купер де болды). Купер 10-13 орбиталар аралығында келесі алты сағат аралығында ұйқыға кетті. Ол жиі оянып, суретке түсіп, жағдай туралы есептерді жазып, ғарыш костюмі температурасын реттеді, ол үнемі тым ыстық немесе тым суық болды. Он төртінші орбитада Купер ғарыш кемесінің жағдайын бағалады. Оттегі жеткілікті болды. Бағытты басқаруға арналған перекись отыны автоматты бакта 69 пайыз, ал қолмен басқару багында 95 пайыз болды. Он бесінші орбитада ол жабдықты калибрлеуге және сағаттарды синхрондауға көп уақыт жұмсады. Он алтыншы орбитада түнгі жарыққа келгенде, Купер ғарыш кемені эклиптика жазықтығын баяу ұстау үшін бұрды. Ол ғарыш кемесінің терезесінен зодиакалды жарық пен түнгі ауа жарқырау қабатын қарады. Ол Занзибардан Жердің түнгі жағына дейін осы екі "әлсіз жарық" құбылысының суреттерін түсірді. Суреттер кейіннен тым көп экспозицияланғаны анықталды, бірақ олар құнды деректерді қамтыды. Купер Солтүстік Африка, Арабия түбегі, шығыс Үндістан, Бирма және Гималай аймағының суреттерін алды, сондай-ақ Тынық мұхиты мен Үнді мұхитының бірнеше суреттерін түсірді. Ұшу кезіндегі жаһандық ауа райы жағдайлары өте қолайлы болды, ғарыш кемесі өткен Жердің көптеген аймақтарындағы үш алдыңғы ұшудағыдай жоғары қысым аймақтары басым болды, тек Батыс Сахара мен Оңтүстік-Батыс АҚШ ғана сенімді түрде бұлтсыз болды. Дегенмен, тұман мен ауаның ластануы Куперге көрінуді қиындатты, тіпті Лос-Анджелес пен Калькуттадан өткеніне қарамастан, ол түтінге байланысты ешқайсысын көре алмады. Он жетінші орбитаның басында Флорида штатындағы Кейп Канавералдан өтіп бара жатқанда, Купер Mercury Control орталығына баяу сканерленген қара-ақ телевизиялық суреттерді жіберді. Суретте астронавттың әуесіз бейнесі көрсетілді. Алыс суретте шлем мен шлангтарды көруге болды. Бұл американдық астронавттың ғарыштан телевизиялық суреттерді жіберген алғашқы реті болды. Он жетінші және он сегізінші орбиталарда Купер инфрақызыл ауа райы суреттерін және ай бату Жер мүшесінің суреттерін түсірді. Ол сондай-ақ радиацияны өлшеу үшін Гейгер санауын қайта бастады. Ол 18 және 19 орбиталарда ән айтты және Жердің жасыл түсіне таң қалды. Ұшырудан бері 30 сағатқа жуық уақыт өтті.

When Cooper boarded Faith 7 at 6:36 AM on the morning of May 14, he found a little gift that had been left for him. Alan Shepard, knowing that Cooper would have a new version of the urine containment device that Shepard did not have on his Mercury Redstone 3 flight (forcing him to relieve himself during a long countdown hold), had left behind a toilet plunger as a joke. Instructions on the handle said, "Remove Before Launch". The gift did not make the trip. Neither did Cooper that day. Various problems with radar in Bermuda and the diesel engine that rolled back the gantry caused the launch to be cancelled until May 15. At 8:04:13 a. m. EST, May 15, 1963, Faith 7 was launched from Launch Complex 14. At T+60 seconds, the Atlas started its pitch program. Shortly afterward, MA 9 passed through max Q. At T+2 minutes 14 seconds Cooper felt BECO (Booster Engine Cutoff) and staging. The two Atlas booster engines had been left behind. The Launch Escape Tower was then jettisoned. At T+3 minutes the cabin pressure sealed at Cooper reported, "Faith 7 is all go." At about T+5 minutes was SECO (Sustainer Engine Cutoff) and Faith 7 entered orbit at 17,547 mph (7,844 m/s). After the spacecraft separated and turned around to orbit attitude, Cooper watched the spent Atlas lag behind and tumble for about eight minutes. Over Zanzibar on the first orbit, he learned that the orbital parameters were good enough for at least 20 orbits. As the spacecraft passed over Guaymas, Mexico still on the first orbit, capsule communicator Gus Grissom told Cooper the ground computers said he was "go for seven orbits." Atlas performance was overall excellent. The upgraded propulsion system worked well, with slightly above nominal booster engine thrust. Measurable propellant slosh occurred from T+55 to T+120 seconds, caused by slightly lower than nominal autopilot gains. The flight trajectory was slightly more lofted than nominal due to the DC voltage in the booster electrical system being about 0.7 volts above normal, but this was counteracted by the higher than nominal booster engine performance. BECO took place at T+127 seconds, escape tower jettison at T+141 seconds, and SECO at T+301 seconds. At the start of the third orbit, Cooper checked his list of 11 experiments that were on his schedule. His first task was to eject a six inch (152 mm) diameter sphere, equipped with xenon strobe lights, from the nose of the spacecraft. This experiment was designed to test his ability to spot and track a flashing beacon in orbit. At T+3 hours 25 minutes, Cooper flipped the switch and heard and felt the beacon detach from the spacecraft. He tried to see the flashing light in the approaching dusk and on the nightside pass, but failed to do so. On the fourth orbit, he did spot the beacon and saw it pulsing. Cooper reported to Scott Carpenter on Kauai, Hawaii, "I was with the little rascal all night." He also spotted the beacon on his fifth and sixth orbits. Also on the sixth orbit, at about T+9 hours, Cooper set up cameras, adjusted the spacecraft attitude and set switches to deploy a tethered balloon from the nose of the spacecraft. It was a PET film balloon painted fluorescent orange, inflated with nitrogen and attached to a 100 feet (30 m) nylon line from the antenna canister. A strain gauge in the antenna canister would measure differences in atmospheric drag between the 100 mile (161 km) perigee and the 160 mile (257 km) apogee. Cooper tried several times to eject the balloon, but it failed to eject. Cooper passed Schirra's orbital record on the seventh orbit while he was engaged in radiation experiments. After 10 hours, the Zanzibar tracking station informed Cooper the flight was a go for 17 orbits. Cooper was orbiting the Earth every 88 minutes 45 seconds at an inclination of 32.55 degrees to the equator. His scheduled rest period was during orbits 9 through 13. He had a dinner of powdered roast beef mush and some water, took pictures of Asia and reported the spacecraft condition. Cooper was not sleepy and during orbit 9 took some of the best photos made during his flight. He took pictures of the Tibetan highlands and of the Himalayas. During the flight Cooper reported that he could see roads, rivers, small villages, and even individual houses if the lighting and background conditions were right. This was later confirmed by the two person Gemini crews that later flew (which included Cooper). Cooper slept intermittently the next six hours, during orbits 10 through 13. He woke from time to time and took more pictures, taped status reports, and kept adjusting his spacesuit temperature control which kept getting too hot or too cold. On his fourteenth orbit, Cooper took an assessment of the spacecraft condition. The oxygen supply was sufficient. The peroxide fuel for attitude control was 69 percent in the automatic tank and 95 percent in the manual one. On the fifteenth orbit, he spent most of the time calibrating equipment and synchronizing clocks. When he entered night on the sixteenth orbit, Cooper pitched the spacecraft to slowly follow the plane of the ecliptic. Through the spacecraft window he viewed the zodiacal light and night airglow layer. He took pictures of these two "dim light" phenomena from Zanzibar, across the Earth's nightside, to Canton Island. The pictures were later found to have been overexposed, but they still contained valuable data. Cooper obtained photographs of North Africa, the Arabian peninsula, and eastern India, Burma, and the Himalaya region, as well as a few images of the Pacific and Indian Ocean. Worldwide weather conditions during the flight were extremely favorable with most of the regions of the Earth the spacecraft passed over dominated by high pressure zones in the three previous flights, only the Western Sahara and Southwestern United States were reliably cloudless. Nonetheless, haze and air pollution impeded visibility for Cooper despite passing over Los Angeles and Calcutta, he could see neither city due to smog. At the start of the 17th orbit while crossing Cape Canaveral, Florida, Cooper transmitted slow scan black and white television pictures to Mercury Control. The picture showed a ghostly image of the astronaut. In the murky picture, a helmet and hoses could be seen. It was the first time an American astronaut had sent back television images from space. On the 17th and 18th orbits, Cooper took infrared weather photos and moonset Earth limb pictures. He also resumed Geiger counter measurements of radiation. He sang during orbits 18 and 19, and marveled at the greenery of Earth. It was nearing 30 hours since liftoff.

Ұшудағы техникалық проблемалар

19-шы орбитада, ғарыш кемесінің 0,05 g (0,5 м/с²) жарығы жанған кезде қиындықтың алғашқы белгісі пайда болды. Алайда, бұл қате индикатор болып шықты, сондықтан ғарыш кемесі қайтадан енуге дайындалмаған. 20-шы орбитада Купер барлық кеңістіктік бағытталған көрсеткіштерін жоғалтты. 21-ші орбитада 250 ВА (115 В, 400 Гц) негізгі инверторға қуат беруші шинада қысқа тұйықталу орын алды. Бұл автоматты тұрақтандыру және басқару жүйесін электр қуатысыз қалдырды. 21-ші орбитада, Жапонияның Кюсю аймағындағы Coastal Sentry Quebec трассалық кемесіндегі Джон Гленн, Куперге ретро-жану үшін жаңартылған тексеру тізімін дайындауға көмектесті. Жүйедегі ақауларға байланысты көптеген қадамдар қолмен орындалуы керек еді. Бұл соңғы орбитада радио байланысы тек Гавайи және Занзибармен ғана мүмкін болды, бірақ байланыс жақсы болды. Купер кабинадағы және ғарыш костюміндегі көмірқышқыл газының деңгейінің артып жатқанын байқады. Занзибардан өтетін сәтте ол Карпентерге: «Жағдай қиын бола бастады» деді. Барлық проблемаларға қарамастан, Купер сабырлы және тыныш болды. Купер ұшу кезінде аштық сезінбеді және тек жоспар бойынша тамақтанды. Тағам контейнерлері мен су беру жүйесі қолайсыз болып шықты, және ол лиофилизацияланған тағамды дұрыс дайындамады, сондықтан тамақтануын тек кішкентай кубиктерге және шағын сэндвичтерге шектеді. Купер кубик тәрізді тағамның дәмді болмағанын айтты, бұл оның тамақ ішуге деген құлшынының азаюына себеп болды. Ұшу кезінде оған зәр шығаруда қиындық тумады және зәр жинау жүйесі жақсы жұмыс істеді, бірақ ықшам капсуладағы сақтау қаптарына зәрді ауыстыру қиын болды. Купер ұшу кезінде бірнеше рет ұйықтады, әрқайсысы шамамен бір сағатқа созылды. Ол тізелерін қысып тұрған қысымды сезінді, бірақ аяқтарын сәл көтеріп, оны жеңілдетті. Ретро-жануға бір сағат 20 минут қалғанда, Купер сергектігін сақтау үшін декстроамфетамин таблеткасын қабылдады; ол ұшудың соңына дейін ұйқы сезімін сезбегенін хабарлады. 21-ші орбитаның соңында Купер қайтадан Coastal Sentry Quebec трассалық кемесіндегі Гленнпен байланысқа түсті. Ол ғарыш кемесінің ретро-қалпында екенін және оны қолмен ұстап тұрғанын хабарлады. Тексеру тізімі толық болды. Гленн ретро-жануға 10 секундтық кері санауды бастады. Купер ғарыш кемесін 34° төмен қарай бұрышпен ұстап, «Марк!» сөзімен ретро-ракеталарды қолмен іске қосты. Купер ұшу бағытын сақтау үшін терезенің бетіне шоқжұлдыздармен сәйкес келетін сызықтар салды. Кейін ол күйген уақытты өлшеу үшін сағатын, ал кеңістіктегі бағытын сақтау үшін көзін қолданғанын айтты. Он бес минуттан кейін Faith 7, USS Kearsarge тасымалдау кемесінен 6 шақырым (6 км) қашықтықта қонды. Бұл автоматты басқарудың болмауына қарамастан, осы күнге дейін ең дәл қону болды. Faith 7 Тынық мұхитындағы Мидуэй аралының оңтүстік-шығысына қонды. Splashdown ұшырылғаннан кейін 34 сағат 19 минут 49 секундтан кейін болды. Ғарыш кемесі суға бір сәтте аударылып, содан кейін түзелді. Тікұшақтар құтқарушыларды жіберіп, Купердің Әскери-теңіз күштері офицерінен Әскери-әуе күштерінің кемесіне көтерілуге рұқсат беру туралы өтінішін жеткізді. Рұқсат берілді. Қырық минуттан кейін Kearsarge кемесінің палубасындағы жарылғыш люк ашылды. Купер Faith 7-ден жылы қарсы алумен шықты. Ұшудан кейінгі медициналық тексеру Купердің аздап сусызданғанын және бір күн бойы капсулада отырғаны үшін ортостатикалық гипотензияға ұшырағанын көрсетті, бірақ ұшудан басқа маңызды әсерлер байқалмады. MA 9 миссиясынан кейін тағы бір Меркурий миссиясын жүзеге асыру туралы пікірталас болды, ол Меркурий Атласы 10 (MA 10) миссиясы болды. Ол 1963 жылдың қазан айында Алан Шепардтың қатысуымен үш күндік, 48 орбиталық миссия ретінде ұсынылды. Ақырында, NASA басшылары «Жетіздер» жобасына көшу уақыты келді деп шешті және MA 10 миссиясы жүзеге асырылмады. Меркурий бағдарламасы барлық мақсаттарына жетті.

On the 19th orbit, the first sign of trouble appeared when the spacecraft 0.05 g (0.5 m/s2) light came on. However, this turned out to be a faulty indicator, and the spacecraft was not reentering. On the 20th orbit, Cooper lost all attitude readings. The 21st orbit saw a short circuit occur in the bus bar serving the 250 VA (115 V, 400 Hz) main inverter. This left the automatic stabilization and control system without electric power. On the 21st orbit, John Glenn on board the tracking ship Coastal Sentry Quebec near Kyūshū, Japan, helped Cooper prepare a revised checklist for retrofire. Due to the system malfunctions, many of the steps would have to be done manually. Only Hawaii and Zanzibar were in radio range on this last orbit, but communications were good. Cooper noted that the carbon dioxide level was rising in the cabin and in his spacesuit. He told Carpenter as he passed over Zanzibar, "Things are beginning to stack up a little." Throughout the problems, Cooper remained cool, calm and collected. Cooper did not experience much of an appetite during the flight and ate only because it was scheduled. The food containers and water dispenser system proved unwieldy and he was not able to properly prepare freeze dried food packages, so he limited his consumption to cubed food and bite sized sandwiches. Cooper found the cubed food largely unpalatable, which contributed to his lack of eating. He had no difficulty urinating during the flight and the urine collection system worked well, although transferring urine to storage bags in the cramped capsule proved difficult. Cooper took several naps during the flight, lasting about an hour each. He experienced some discomfort from the pressure suit compressing his knees, which he alleviated by moving his feet slightly upward. An hour and 20 minutes before retrofire, Cooper took a dextroamphetamine tablet to ensure his alertness; he reported not feeling any sleepiness for the remainder of the flight. At the end of the 21st orbit, Cooper again contacted Glenn on Coastal Sentry Quebec. He reported the spacecraft was in retro attitude and holding manually. The checklist was complete. Glenn gave a ten second countdown to retrofire. Cooper kept the spacecraft aligned at a 34° pitchdown angle and manually fired the retrorockets on "Mark!". Cooper had drawn lines on the window to stay aligned with constellations as he flew the craft. He later said he used his wristwatch to time the burn and his eyes to maintain attitude. Fifteen minutes later Faith 7 landed just four miles (6 km) from the prime recovery ship, the carrier USS Kearsarge. This was the most accurate landing to date, despite the lack of automatic controls. Faith 7 landed southeast of Midway Island, in the Pacific Ocean. This would be near
Splashdown was at 34 hours 19 minutes 49 seconds after liftoff. The spacecraft tipped over in the water momentarily, then righted itself. Helicopters dropped rescue swimmers and relayed Cooper's request of an Air Force officer for permission to be hoisted aboard the Navy's carrier. Permission was granted. Forty minutes later the explosive hatch blew open on the deck of Kearsarge. Cooper stepped out of Faith 7 to a warm greeting. Postflight medical examination of Cooper found that he was slightly dehydrated and experienced a degree of orthostatic hypotension from being seated in the capsule an entire day, but other than that no significant effects from the flight were noted. After the MA 9 mission, there was another debate about whether to fly one more Mercury flight, Mercury Atlas 10 (MA 10). It was proposed as a three day, 48 orbit mission to be flown by Alan Shepard in October 1963. In the end, NASA officials decided it was time to move on to Project Gemini and MA 10 never flew. The Mercury program had fulfilled all of its goals.

Ғарыш кемесі орналасқан жері

Faith 7 ғарыш кемесі қазіргі уақытта Техас штаты, Хьюстон қаласындағы Ғарыш орталығында қойылған.