Қоян миксоматозы: Миксома вирусының қоздырғыш себебі
Myxomatosis
Қоян миксоматозы – қауіпті вируспен туындаған, Еуропа қояндары үшін өлімге алып келетін ауру. Табиғи қоздырғышы, таралуы және бақылау шаралары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миксома вирусынан туындайтын қоян ауруы – қоянға қатысты ауру.
Rabbit disease caused by Myxoma virus
the disease in rabbits
Миксоматоз – Leporipoxvirus туысына жататын, миксома вирусынан туындайтын ауру. Оның табиғи иелері – Оңтүстік және Орталық Америкадағы тапети (Sylvilagus brasiliensis) және Солтүстік Америкадағы бұталы қоян (Sylvilagus bachmani). Миксома вирусы бұл түрлерде жеңіл ауруды ғана тудырады, бірақ еуропалық қояндарда (Oryctolagus cuniculus) ауыр және көбінесе өлімге алып келетін ауруды қоздырады. Миксоматоз – вирустың вирусқа бейімделген түрден таныс емес иесіне өтуінің нәтижесін көрсететін мысал және осы себепті кеңінен зерттелген. 1950 жылдары бұл вирус Австралия, Франция және Чилиде жабайы еуропалық қоян популяциясын бақылау мақсатымен әдейі енгізілген.
Myxomatosis is a disease caused by Myxoma virus, a poxvirus in the genus Leporipoxvirus. The natural hosts are tapeti (Sylvilagus brasiliensis) in South and Central America, and brush rabbits (Sylvilagus bachmani) in North America. The myxoma virus causes only a mild disease in these species, but causes a severe and usually fatal disease in European rabbits (Oryctolagus cuniculus). Myxomatosis is an example of what occurs when a virus jumps from a species adapted to the virus to a naive host, and has been extensively studied for this reason. The virus was intentionally introduced in Australia, France, and Chile in the 1950s to control wild European rabbit populations.
Себеп
Миксома вирусы Лепорипоксвирус туысына (Poxviridae туысы; Chordopoxvirinae қосалқы туысы) жатады. Басқа да шешек вирустары сияқты, миксома вирустары да ірі ДНК вирустары, олар сызықты екі тізлімді ДНК-ны қамтиды. Вирустың көбеюі клетканың цитоплазмасында жүреді. Табиғи жануарлар – Оңтүстік және Орталық Америкадағы тапети (Sylvilagus brasiliensis) және Солтүстік Америкадағы бұталы қоян (Sylvilagus bachmani). Миксома вирусы осы түрлерде жеңіл ауруды ғана тудырады, көріністері терідегі түйіндердің пайда болуымен шектеледі. Миксоматоз – миксома вирусынан туындайтын еуропалық қояндардың ауыр және көбінесе өлімге алып келетін ауруы. Вируленттілігі әртүрлі штаммдар бар. АҚШ-тың батыс жағалауында және Мексикадағы Баха Калифорниясында кең таралған калифорниялық штамм ең қауіптісі, тіркелген өлім-жітім көрсеткіші 100% құрайды. Оңтүстік және Орталық Америкада кездесетін Оңтүстік Америкалық штамм аздап нашарлау, оның өлім-жітім көрсеткіші 99,8% құрайды. Еуропа мен Австралиядағы штаммдар әлсіреген, олардың өлім-жітім көрсеткіші 50–95% аралығында. Еуропа мен Австралиядағы жабайы қояндар вирустың әсеріне қарсы кейбір иммунитетті дамытқан болса да, бұл үй қояндарына қатысты әдетте дұрыс емес.
Myxoma virus is in the genus Leporipoxvirus (family Poxviridae; subfamily Chordopoxvirinae). Like other poxviruses, myxoma viruses are large DNA viruses with linear double stranded DNA. Virus replication occurs in the cytoplasm of the cell. The natural hosts are tapeti (Sylvilagus brasiliensis) in South and Central America, and brush rabbits (Sylvilagus bachmani) in North America. The myxoma virus causes only a mild disease in these species, with signs limited to the formation of skin nodules. Myxomatosis is the name of the severe and often fatal disease in European rabbits caused by the myxoma virus. Different strains exist which vary in their virulence. The Californian strain, which is endemic to the west coast of the United States and Baja in Mexico, is the most virulent, with reported case fatality rates of 100%. The South American strain, present in South America and Central America, is slightly less virulent, with reported case fatality rates of 99.8%. Strains present in Europe and Australia have become attenuated, with reported case fatality rates of 50–95%. While wild rabbits in Europe and Australia have developed some immunity to the virus, this is not generally true of pet rabbits.
Беріліс
Миксоматозды негізінен жәндіктер таратады. Аурудың таралуы көбінесе масалар немесе биттердің шағуы арқылы жүреді, бірақ шыбындар мен сіргелердің, сондай-ақ кене тәрізді жәндіктердің шағуы арқылы да жұғуы мүмкін. Миксома вирусы бұл буынтық аяқты жануарлардың денесінде көбеймейді, бірақ шағып жатқан буынтық аяқты жануарлар арқылы бір қояннан екіншісіне физикалық түрде тасымалданады. Маусымдық өзгерулер буынтық аяқты векторлардың болуымен және жұқтырылған жабайы қояндардың жақындығымен байланысты. Миксома вирусы тікелей контакті арқылы да жұғуы мүмкін. Жұқтырылған қояндар вирусты көз және мұрын шырышынан, сондай-ақ терінің эрозияға ұшыраған жерлерінен бөліп шығарады. Вирус сондай-ақ сперма мен жыныс секрецияларында да болуы мүмкін. Поксвирустар қоршаған ортада салыстырмалы түрде тұрақты және ластанған заттар арқылы таралуы мүмкін, мысалы, су шөлмектері, жем беру құралдары, қояндарды ұстауға арналған қоршаулар немесе адам қолы.
Myxomatosis is transmitted primarily by insects. Disease transmission commonly occurs via mosquito or flea bites, but can also occur via the bites of flies and lice, as well as arachnid mites. The myxoma virus does not replicate in these arthropod hosts, but is physically carried by biting arthropods from one rabbit to another. Seasonality is driven by the availability of arthropod vectors and the proximity of infected wild rabbits. The myxoma virus can also be transmitted by direct contact. Infected rabbits shed the virus in ocular and nasal secretions and from areas of eroded skin. The virus may also be present in semen and genital secretions. Poxviruses are fairly stable in the environment and can be spread by contaminated objects such as water bottles, feeders, caging, or people's hands.
Патофизиология
Еуропалық қояндарға Оңтүстік Америка миксома вирусының штаммын теріге инъекциялаған зертханалық зерттеуде аурудың келесідей дамуы байқалды. Алдымен вирус егу орнындағы теріде көбейді. Шамамен екі күннен кейін вирус жақын жердегі лимфа түйіндерінде, ал үш күннен кейін қан ағыны мен ішкі органдарда табылды. Шамамен төрт күннен кейін вирус егілмеген теріден де, ұрықтан да бөліп алынды. Бесінші күні қабақтардың сәл қалыңдауы және конъюнктива сұйықтығында вирус табылды. Алтыншы күні ұрықтың ісінуі байқалды.
A laboratory study in which European rabbits received intradermal injections of a South American strain of the myxoma virus demonstrated the following progression of disease. Initially the virus multiplied in the skin at the site of inoculation. Approximately two days following inoculation the virus was found in nearby lymph nodes, and at three days it was found in the bloodstream and abdominal organs. At approximately four days the virus was isolated from non inoculated skin as well as from the testes. Slight thickening of the eyelids and the presence of virus in conjunctival fluid was detectable on day five. Testicular engorgement was noticed on day six.
Емдеу
Қазіргі уақытта миксоматозды емдеудің арнайы әдісі жоқ. Егер емдеуге шешім қабылданса, ауруды ұзаққа созбау үшін мұқият бақылау қажет. Бұрын вакцинацияланған немесе әлсіретілген штамммен жұқтырған қояндар сұйықтық, тамақ және кең спектрлі вирусқа қарсы препараттармен қолдау көрсетілсе, жазылуы мүмкін. Тамақ пен су ішуді тоқтату, салмақтың күрт төмендеуі немесе ректаль температураның төмендеуі – эвтаназия жасауды қарастыруға болатын себептер. Миксоматоз бен қоян геморрагиялық ауруынан қорғайтын вакцина бар. Бұл вакцина 5 апталық немесе одан үлкен қояндарды иммундауға рұқсат етілген, иммунитет шамамен 3 апта ішінде қалыптасады. Миксоматоз бен қоян геморрагиялық ауруына қарсы қорғаныс 12 айға дейін сақталады, ал қорғаныстың үздіксіздігін қамтамасыз ету үшін жыл сайын вакцинация жасау ұсынылады. Вакцина миксоматоздың клиникалық белгілерін және өлім-жitimді азайтады. Австралияда миксоматозға қарсы вакцинацияға тыйым салынған, себебі вакцина вирусы жабайы қояндарға таралып, олардың миксоматозға қарсы иммунитетін арттыруы мүмкін. Австралияда жабайы қояндар қоршаған ортаға көп зиян келтіретіндіктен, үкімет бұл мәселеге қатысты үлкен мән береді. Австралияда көптеген үй қояндары иммунитетінің жетіспеуінен миксоматоздан өліп жатыр. Үй жануарларына вакцина қолдануға рұқсат беру үшін кемінде бір науқан жүргізілуде. Австралиялық ветеринариялық қауымдастық үй қояндары үшін қауіпсіз және тиімді миксоматоз вакцинасын енгізуді қолдайды, ал Австралияның RSPCA-сы миксома вирусына қарсы вакциналарды қайта қарауды және Австралия жағдайында олардың болуы мүмкін әсерін ғылыми тұрғыдан бағалауды бірнеше рет талап етті. Миксоматоз Мексика мен АҚШ-тың кейбір аймақтарында кең таралған болса да, екі елде де коммерциялық вакцина жоқ. АҚШ-та жақында тіркелген жағдайлар туралы ақпарат House Rabbit Society-ден алуға болады. АҚШ-та вакцина импортын Ауыл шаруашылығы министрлігінің құрамындағы Жануарлар мен өсімдіктер денсаулығын қадағалау қызметі бақылайды.
At present, no specific treatment exists for myxomatosis. If the decision is made to attempt treatment, careful monitoring is necessary to avoid prolonging suffering. Previously vaccinated rabbits or those infected with an attenuated strain may recover given supportive care with fluids, food, and broad spectrum antivirals. Cessation of food and water intake, ongoing severe weight loss, or rectal temperatures below are reasons to consider euthanasia. is available that protects against both myxomatosis and rabbit haemorrhagic disease. This vaccine is licensed for immunization of rabbits 5 weeks of age or older, with onset of immunity taking approximately 3 weeks. Protection against myxomatosis and rabbit hemorrhagic disease has a duration of immunity for 12 months, and annual vaccination is recommended to ensure continued protection. The vaccine has been shown to reduce mortality and clinical signs of myxomatosis. Vaccination against myxomatosis is currently prohibited in Australia due to concerns that the vaccine virus could spread to wild rabbits and increase their immunity to myxomatosis. As feral rabbits in Australia already cause a great deal of environmental damage, this concern is taken seriously by the government. Many pet rabbits in Australia continue to die from myxomatosis due to their lack of immunity. There is at least one campaign to allow the vaccine for domestic pets. The Australian Veterinary Association supports the introduction of a safe and effective myxomatosis vaccine for pet rabbits, and the RSPCA of Australia has repeatedly called for a review of available myxoma virus vaccines and a scientific assessment of their likely impacts in the Australian setting. Although myxomatosis is endemic in parts of Mexico and the United States, there is no commercially available vaccine in either of these countries. Information on recently reported cases in the United States is available from the House Rabbit Society. In the United States the importation of vaccines is overseen by the Animal and Plant Health Inspection Service, part of the Department of Agriculture.
Басқа алдын алу шаралары
Миксоматоз эндемикалық аймақтарда, бірақ вакцина қолжетімді болмаған жағдайда, миксома вирусына ұшыраудың алдын алу өте маңызды. Тіпті вакцина салынған қояндар да қорғауға мұқтаж, себебі вакциналар 100% тиімді емес. Жануар ретінде қоянның миксоматозға шалдығуының қаупін азайту үшін жабайы қояндармен байланысты болдырмау, қояндарды үй ішінде ұстау (артығырақ), немесе маса шақпауы үшін тор артында ұстау, сондай-ақ қояндарға зиянсыз препараттарды қолданып, құрттар, бітелер және кенелерді емдеу және алдын алу қажет. Жұқтыру мүмкіндігі болған жаңа қоянды карантинге алу керек, ал миксоматозға күдік болған қоянды диагноз нақтыланғанға дейін дереу оқшаулау керек. Егер ауру расталса, барлық ластанған клеткалар, ыдыстар және басқа да заттарды 10% ағартқыш, 10% натрий гидроксиді немесе 1-1,4% формалинмен дезинфекциялау керек.
In locations where myxomatosis is endemic but no vaccine is available, preventing exposure to the myxoma virus is of vital importance. Even vaccinated rabbits need protection, as the vaccines are not 100% effective. The risk of a pet contracting myxomatosis can be reduced by preventing contact with wild rabbits, keeping rabbits indoors (preferred) or behind screens to prevent mosquito exposure, and using rabbit safe medications to treat and prevent fleas, lice, and mites. Any new rabbit that may have been exposed should be quarantined, and rabbits suspected of having myxomatosis should be immediately isolated until the diagnosis is ruled out. If the disease is confirmed all contaminated cages, dishes, or other objects should be disinfected with 10% bleach, 10% sodium hydroxide, or 1%–1.4% formalin.
Халықты бақылау құралы ретінде пайдалану
Миксома вирусы – Австралия мен Еуропадағы еуропалық қоян сияқты омыртқалы жануарлардың зиянкестерін жою мақсатымен табиғатқа қасақана енгізілген алғашқы вирус. Бұл стратегияның ұзақ мерзімді сәтсіздігіне қоян мен вирус популяцияларына табиғи таңдау қысымы себеп болды, нәтижесінде миксоматозға төзімді жануарлар мен әлсіреген вирус түрлері пайда болды. Бұл процесс патогеннің түрлер аралық жұқтыруынан кейін иесі мен патогеннің бірлескен эволюциясының классикалық мысалы ретінде қарастырылады.
Myxoma virus was the first virus intentionally introduced into the wild with the purpose of eradicating a vertebrate pest, namely the European rabbit in Australia and Europe. The long term failure of this strategy has been due to natural selective pressures on both the rabbit and virus populations, which resulted in the emergence of myxomatosis resistant animals and attenuated virus variants. The process is regarded as a classical example of host–pathogen coevolution following cross species transmission of a pathogen.
Австралия
1788 жылы Австралияға алғашқы ағылшын қоныс жайлаушылары еуропалық қояндарды әкелді. Бастапқыда олар тағамдық көз ретінде пайдаланылса, кейін жабайыға айналып, саны күрт өсті. 1937 жылдың қараша айында Австралияның Ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер кеңесі Варданг аралын миксоматоздың алғашқы далалық сынақтарын жүргізу үшін пайдаланды, бұл ел бойынша миксома вирусын табысты тарату әдістемесін қалыптастырды. 1950 жылы Оңтүстік Американың тапети (Sylvilagus brasiliensis) қоянынан алынған миксома вирусының SLS штаммы жабайы қояндарға қарсы биологиялық күресу құралы ретінде Австралияда таратылды. Вирус бастапқыда өте қауіпті болды, болжамды өлім-жітім көрсеткіші шамамен 99,8% құрады. Алайда, бірнеше жылдың ішінде бұл штаммның орнына нашарлау штамдар келді, бұл жұққан қояндардың ұзақ өмір сүруіне және аурудың таралуын күшейтті. Вирус миксоматозға төзімді қояндардың эволюциясына күшті таңдау қысымын жасады. Қояндардың төзімділігі артқан сайын вирус штамдары нашарлауға жауап берді.
European rabbits were brought to Australia in 1788 by early English settlers. Initially used as a food source, they later became feral and their numbers soared. In November 1937, the Australian Council for Scientific and Industrial Research used Wardang Island to conduct its first field trials of myxomatosis, which established the methodology for the successful release of the myxoma virus throughout the country. In 1950, the SLS strain of myxoma virus from the South American tapeti (Sylvilagus brasiliensis) was released in Australia as a biological control agent against feral rabbits. The virus was at first highly lethal, with an estimated case fatality rate of close to 99.8%. Within a few years, however, this strain was replaced by less virulent ones, which permitted longer survival of infected rabbits and enhanced disease transmission. The virus created strong selection pressure for the evolution of rabbits resistant to myxomatosis. As rabbits became more resistant the viral strains responded by becoming less virulent.
Еуропа
1952 жылдың маусым айында Францияның солтүстік-батысындағы шаруа қожалығының иесі Пол Феликс Арман Делиль миксома вирусының Лозанна штаммын екі жабайы қоянға егіп берді. Оның ниеті тек өз мүлкі мен қаласындағы қояндарды жою еді, бірақ ауру жылдам Батыс Еуропа, Ирландия және Ұлыбританияға тарады. Вирустың таралуының кейбір жағдайлары әдейі жасалған сияқты көрінеді, мысалы, 1953 жылы Ұлыбританияға және 1954 жылы Ирландияға енгізілуі. Алайда, Австралиядан айырмашылығы, Еуропада аурудың таралуын тоқтатуға күшті күш-жігер жұмсалды. Бұл күш-жігерлер нәтижесіз болды. Бағалаулар бойынша, Ұлыбританияда жабайы қоян популяциясы 99%-ға, Францияда 90%-дан 95%-ға дейін, ал Испанияда 95%-ға дейін төмендеді. Бұл өз кезегінде, Ибериялық линкс және испандық имперлік бүркіт сияқты қоянды жейтін арнайы хищниктерді жоғалудың алдына жеткізді. Миксоматоз жабайы қоян популяциясын және олардың табиғи хищниктерін азайтумен қатар, ет және тері үшін үй қояндарын өсіретін ірі қоян шаруашылығына да маңызды әсер етті. Лозанна штаммы миксома вирусының басқа штаммдарында көрінбейтін ірі қызғылт түсті тері түйіндерін тудырады. Австралияда болғандай, вирус көбінесе әлсіреп, жабайы қоян популяциясы оған төзімдірек болды.
In June 1952, Paul Félix Armand Delille, the owner of an estate in northwestern France, inoculated two wild rabbits with the Lausanne strain of myxoma virus. His intention was to only eradicate rabbits on his property and town, but the disease quickly spread through Western Europe, Ireland and the United Kingdom. Some dissemination of the virus clearly appeared deliberate, such as the introduction into Britain in 1953 and the introduction into Ireland in 1954. Unlike in Australia, however, strenuous efforts were made to stop the spread in Europe. These efforts proved in vain. According to estimates, the wild rabbit population in the United Kingdom fell by 99%, in France by 90% to 95%, and in Spain by 95%. This in turn drove specialized rabbit predators, such as the Iberian lynx and the Spanish imperial eagle, to the brink of extinction. Myxomatosis not only decreased the wild rabbit population and the population of its natural predators, but also had significant impacts on the large rabbit farming industry, which produced domestic rabbits for meat and fur. The Lausanne strain of the myxoma virus causes the formation of large purple skin nodules, a sign not seen in other strains. As happened in Australia, the virus has generally become less virulent and the wild rabbit populations more resistant subsequently.
Оңтүстік Америка
1936 жылы Пунта-Санта-Марияда босатылған екі жұп еуропалық қоянның нәтижесінде, Огнен мұхитының (Тьерра-дель-Фуэго) солтүстік жартысына тараған кең аумақты қамтитын залал келтіретін жағдай туды. 1950 жылы Аргентина Әскери-теңіз күштері мен жеке қоян шаруасы Ушуая маңына қосымша қояндар әкелді. Қояндар тез арада зиянкестерге айналып, жерді тесіктеп, шөпсіз қалдырды. 1953 жылы қоян популяциясы шамамен 30 миллионға жетті. 1954 жылы Чили билігі Огнен мұхитына бразилиялық миксома вирусының штаммын енгізіп, қоян популяциясын қысқартуға қол жеткізді.
Two pairs of European rabbits set free in 1936 at Punta Santa Maria resulted in an infestation that spread over the northern half of Tierra del Fuego. More rabbits were introduced in 1950 near Ushuaia by the Argentinian Navy and a private rabbit farmer. The rabbits quickly became pests, riddling the ground with holes and leaving it bare of grass. By 1953 the rabbit population numbered about 30 million. In 1954 Chilean authorities introduced a Brazilian strain of myxoma virus to Tierra del Fuego, which succeeded in bringing rabbits to very low population levels.
Эволюциялық модель ретінде пайдалану
Вирустық эволюцияның аурудың пайда болуына, патогенезіне, дәріге төзімділікке және вакцинаның тиімділігіне маңызды рөл атқаратынын ескере отырып, оны теоретиктер мен тәжірибешілер жан-жақты зерттеді. Австралия мен Франциядағы еуропалық қоян популяциясына миксома вирусын енгізу вируленттілік эволюциясы бойынша табиғи тәжірибелер жасады. Алғашқы вирус штаммдары өте қауіпті болғанмен, жақын арада даладан әлсіретілген штаммдар табылды. Қояндардың ұзақ өмір сүруіне мүмкіндік берген бұл әлсіретілген штаммдар, олардың оңай жұқтыру қабілетіне байланысты, басымдыққа ие болды. Бірнеше миксома штаммының толық геномдық тізбектері жарияланғаннан кейін, ғалымдар миксома вирусының вируленттілігі мен мінез-құлқындағы өзгерістерге жауапты нақты гендерді анықтауға қол жеткізді. Дегенмен, аурудың эволюциясы әртүрлі жануарлар мен вирус штаммдары арасында күрделене түсіп, болжау қиын болып шықты. Резистенттілік және вируленттілік түрлерінде де, вирус жабайы қояндарды бақылау үшін енгізілген барлық елдерде жануарлар мен патогендер эволюциялық шақыруларға әртүрлі бейімдемелер жасады. Миксоматоздың қазіргі штаммдары өздігінен жеткілікті бақылауды қамтамасыз етпесе де, ауру Австралияда да, басқа елдерде де қояндарды бақылауда маңызды экологиялық фактор болып табылады. Мысалы, Австралиядағы ұзақ мерзімді алаңдаушылыққа қарамастан, онда миксоматоздың бастапқы вируленттілігі бірнеше онжылдықтан кейін төмендеді, қояндардың ауруға төзімділігінің эволюциясы тоқтатылған жоқ. Вирустың кейбір жаңа штаммдары үшін, мысалы, қабынуды азайтуға бағытталған таңдау вирус репликациясын ұзартады, бұл жұқтыруды күшейтеді және жануарлардың қызуы арқылы вирусқа қарсы күресін әлсіретеді; сонымен қатар, бұл иммунодепрессияға алып келуі мүмкін, бұл жоғары вируленттілікті ынталандырады. Зерттеулер қоянды бақылау және тиісті эволюциялық принциптер аясында жалғасуда.
Given the importance of viral evolution to disease emergence, pathogenesis, drug resistance, and vaccine efficacy, it has been well studied by theoreticians and experimentalists. The introductions of myxoma virus into European rabbit populations in Australia and France created natural experiments in virulence evolution. While initial viral strains were highly virulent, attenuated strains were soon recovered from the field. These attenuated strains, which allowed rabbits to survive longer, came to dominate because they were more readily transmitted. As the complete genome sequences of multiple myxoma strains have been published, scientists have been able to pinpoint exactly which genes are responsible for the changes in the myxoma virus's virulence and behavior. However, the evolution of the disease has proved to be increasingly complex and unpredictable, both among various strains of host, and among strains of the virus. Both in modes of resistance and of virulence, and in all countries in which the virus has been introduced for control of feral rabbits, the hosts and the pathogens have continually adapted in various ways to evolutionary challenges. Although current strains of myxomatosis do not provide sufficient control on their own, the disease remains a significant ecological factor in rabbit control, both in Australia and in other countries. For example, in spite of long term concern in Australia especially, where the initial virulence of myxomatosis declined after a few decades in the field, rabbit evolution of resistance to the disease has not gone unchallenged. For some recent strains of the virus, as a case in point, selection for reduced inflammation prolongs virus replication, which enhances transmission and reduces suppression of the virus by the host's fever; it also may cause immunosuppression, which favours high virulence. Studies continue, both in the contexts of rabbit control, and of the relevant evolutionary principles.
Мәдениетте
Миксоматозды Ричард Адамстың "Watership Down" (1972) романындағы қоян кейіпкерлері "ақ соқырлық" деп атайды, ал оқиғада қоян басшысы ауруға шалдыққандай көрінген барлық қояндарды қуғынға шығарған. Романның қоян батыры Ел-Ахраир туралы халық ертегілерінің бірінде, аурудың таралуын қоян әлемінің иесі, Инледегі Қара Қоян оған түсіндіреді ("ауру қояндардың құлағындағы блохалар арқылы таралады; олар ауру қоянның құлағынан оның достарына жуғады"). Британдық Radiohead тобының алтыншы альбомы "Hail to the Thief" құрамында "Myxomatosis" әні бар. Бұл ауру топқа журналистердің қысымын бейнелеу үшін қолданылады. Том Йорк былай деді:
Myxomatosis is referred to as "the white blindness" by the rabbit characters of the novel Watership Down (1972) by Richard Adams, and in the story a rabbit chief had driven out all rabbits who seemed to be afflicted. In one of the novel's folk tales about the rabbit hero El ahrairah, the transmission of the disease is explained to him by the lord of the rabbit underworld, the Black Rabbit of Inle ("it is carried by the fleas in rabbits' ears; they pass from the ears of a sick rabbit to those of his companions"). The sixth album of British band Radiohead, Hail to the Thief, contains a song "Myxomatosis". The disease is used as analogy to the journalist attention the band has. Thom Yorke has said:
"Мен кішкентай кезімде ата-анам жолдағы өлген қояндарды көрсеткенін есімде сақтаймын. Мен вирус туралы көп білмедім, тіпті оны қалай жазу керегін де білмедім, бірақ маған сол сөз ұнатын. Оның дыбысы маған әсерлі болды."
"I remember my parents pointing out all these dead rabbits on the road when I was a kid. I didn’t know that much about the virus, or even how to spell it, but I loved the word. I loved the way it sounded."