Қоңыр пеликан – сипаттамасы мен таралуы

Кіріспе

Құс түрлері

Қоңыр пеликан (Pelecanus occidentalis) – пеликан тұқымдасына жататын құс. Ол Америка құрлығында кездесетін үш түрдің бірі және суға сүңгіп қоректенетін екі түрдің бірі. Бұл құс Атлант мұхитының жағалауында Нью-Джерсиден Амазонка өзенінің сағасына дейін, ал Тынық мұхитының жағалауында Британ Колумбиясынан Перуға дейін, Галапагос аралдарын қоса алғанда таралған. Тұқымдық пішіміндегі аталықтың басы ақ түсті, ал маңдайы сарғыш реңді. Мойны мен арқасы қоңыр-қызыл түсті. Мойынның жоғарғы бөлігінде, жұтқыншақ қуысының табанында ақ жолақтар бар, ал мойынның алдыңғы бөлігінде ақшыл сарғыш дақ бар. Аталық пен аналық бір-біріне ұқсас, бірақ аналықтары сәл кішкентай. Көбею маусымы емес кезде ересек құстардың басы мен мойны ақ болады. Көздің айналасындағы қызғылт тері көбею маусымында ақсыл-сұр түске енеді. Онда қызыл түс жоқ, ал жұтқыншақ қуысы зәйтүн түсті сарғыш реңге боялған, ал аяқтары зәйтүн сұрдан қара сұрға дейін жетеді. Қоңыр пеликан негізінен балықпен қоректенеді, бірақ кейде қосмекенділер, шаяндар, құстардың жұмыртқалары мен балапандарын жейді. Ол оқшауланған жерлерде, көбінесе аралдарда, құмды төбелер арасындағы өсімдіктерде, бұталар мен ағаштардың қалыңдығында және мангр тоғайларында ұялайды. Аналықтары екі-үш дөңгелек, әктей ақ жұмыртқа салады. Инкубация 28-30 күнге созылады, осы міндетті екі жыныс та бөліседі. Жаңадан туған балапандар қызғылт түсті болады, ал 4-14 күн ішінде сұр немесе қара түске айналады. Балапандардың қанаттанып ұшуына шамамен 63 күн қажет. Ұядан шыққаннан кейін 6-9 аптадан соң жас балапандар ұядан шығып, «топ» деп аталатын шағын топтарға бірігеді. Қоңыр пеликан – Сент-Мартен, Барбадос, Сент-Китс және Невис, Түркі және Кайкос аралдарының ұлттық құсы, сондай-ақ Луизиана штатының ресми құсы. Халықаралық табиғатты қорғау одағы оны ең аз қорғауға алынған түрлердің қатарына жатқызды. 1970 жылдан 2009 жылға дейін АҚШ-тың жойылып бара жатқан түрлер туралы заңына сәйкес тізімге енгізілген, себебі диелдрин және ДДТ сияқты пестицидтер Оңтүстік-Шығыс АҚШ және Калифорнияда оның болашағына қауіп төндірді. 1972 жылы Флорида штатында ДДТ қолдануға тыйым салынды, содан кейін АҚШ-тың қалған бөлігінде де тыйым салынды. Содан бері қоңыр пеликанның саны артты. 1903 жылы Теодор Рузвельт Флоридадағы Пеликан аралын алғашқы ұлттық жануарлар қорығы деп жариялап, осы түрді аңшылардан қорғады.

The brown pelican (Pelecanus occidentalis) is a bird of the pelican family, Pelecanidae, one of three species found in the Americas and one of two that feed by diving into water. It is found on the Atlantic Coast from New Jersey to the mouth of the Amazon River, and along the Pacific Coast from British Columbia to Peru, including the Galapagos Islands. The nominate subspecies in its breeding plumage has a white head with a yellowish wash on the crown. The nape and neck are dark maroon–brown. The upper sides of the neck have white lines along the base of the gular pouch, and the lower fore neck has a pale yellowish patch. The male and female are similar, but the female is slightly smaller. The nonbreeding adult has a white head and neck. The pink skin around the eyes becomes dull and gray in the nonbreeding season. It lacks any red hue, and the pouch is strongly olivaceous ochre tinged and the legs are olivaceous gray to blackish gray. The brown pelican mainly feeds on fish, but occasionally eats amphibians, crustaceans, and the eggs and nestlings of birds. It nests in colonies in secluded areas, often on islands, vegetated land among sand dunes, thickets of shrubs and trees, and mangroves. Females lay two or three oval, chalky white eggs. Incubation takes 28 to 30 days with both sexes sharing duties. The newly hatched chicks are pink, turning gray or black within 4 to 14 days. About 63 days are needed for chicks to fledge. Six to 9 weeks after hatching, the juveniles leave the nest, and gather into small groups known as pods. The brown pelican is the national bird of Saint Martin, Barbados, Saint Kitts and Nevis, and the Turks and Caicos Islands, and the official state bird of Louisiana, appearing on the flag, seal, or coat of arms of each. It has been rated as a species of least concern by the International Union for Conservation of Nature. It was listed under the United States Endangered Species Act from 1970 to 2009, as pesticides such as dieldrin and DDT threatened its future in the Southeastern United States and California. In 1972, the use of DDT was banned in Florida, followed by the rest of the United States. Since then, the brown pelican's population has increased. In 1903, Theodore Roosevelt set aside the first National Wildlife Refuge, Florida's Pelican Island, to protect the species from hunters.

Таксономия

Қоңыр пеликанды швед зоологы Карл Линней 1766 жылғы «Systema Naturae» еңбегінің 12-ші басылымында сипаттады, онда оған *Pelecanus occidentalis* деген екілік атау берілді. Ол *Pelecanus* туысына жататын Жаңа дүние кладына жатады. Қоңыр пеликанның бес түршесі танылады. Бұл түршелердің кем дегенде кейбіреулері ұқсас фенотиптерге қарамастан генетикалық жағынан ерекшеленеді. Түршелер көлемі, мойыншақтың түсі (көбейту кезеңіндегі басқа да ашық бөліктер арасында) және/немесе көбейту қауырсынының ерекшеліктері, сондай-ақ географиялық таралу аймағы бойынша бір-бірінен ерекшеленеді. Сурет Түрше Таралу *P. o. californicus* (Ридгуэй, 1884) Бұл түрше Калифорния мен Баха-Калифорнияның Тынық мұхит жағалауында және оңтүстікке қарай Жалискоға дейін көбейеді. Көбеймейтін аймағы Тынық мұхит жағалауымен солтүстікке қарай Британ Колумбиясына дейін, оңтүстікке қарай Гватемалаға дейін созылады. Ол Сальвадорда сирек кездеседі. *P. o. carolinensis* (Gmelin, 1789) Бұл түрше АҚШ-тың шығысында Мэрилендтен Атлант, Перс шығанағы және Кариб теңізінің жағалаулары бойымен және оңтүстікке қарай Гондурас, Коста-Рика және Панаманың Тынық мұхит жағалауларына дейін көбейеді. Көбеймейтін аймағы Нью-Йорк пен Венесуэланың оңтүстігінде орналасқан. *P. o. occidentalis* (Линней, 1766) Бұл түрше Үлкен және Кіші Антиль аралдарында, Багама аралдарында және Кариб теңізінің батыс жағалауында, Колумбия мен Венесуэлада, Тринидад пен Тобагоға дейін көбейеді. *P. o. murphyi* (Wetmore, 1945) Бұл түрше Колумбияның батысынан Эквадорға дейін таралған және Перудің солтүстігіне көбеймейтін қонақ болып табылады. *P. o. urinator* (Wetmore, 1945) Бұл түрше Галапагос аралдарында кездеседі. Қоңыр пеликан - Перу пеликаны (*P. thagus*) және американдық ақ пеликан (*P. erythrorhynchos*) кіретін кладтың бөлігі; қоңыр және Перу пеликандары - бауырлас таксондар, ал американдық ақ пеликан - одан да алыс туыс. Оның ұзындығы және қанатының қашықтығы барлық пеликан сияқты, ұзындығы өте ұзын, ал қанатының қашықтығы бар. Суды ағызу үшін астына қойылатын өте ұзын, ұзындығы бар мұңқұры бар. Көкірегі мен құрсағы қара, ал аяқтары мен табандары қара. Көбеймейтін ересектерінің басы мен мойны ақ, ал көбейтуге дайын ересектерінің басы сары, қаймақ түсті. Көзінің айналасындағы қызғылт тері көбеймейтін уақытта сарғыш, сұр болады. Онда қызыл түс жоқ, ал мойыншағы зәйтүндік қызыл түсті, ал аяқтары зәйтүндік сұрдан қара сұрға дейін. Оның көкшіл-сары ақылшықтары бар, олар көбейту кезеңінде қоңыр түске айналады. Сүйісу кезінде мұңқұры қызғылт қызылдан ашық қызғылтқа дейін, ұшы қызыл, ал мойыншағы қара түсті болады. Көбейту кезеңінің соңында мұңқұры көк түске айналып, жоғарғы жақ сүйегінің басым бөлігін және төменгі жақ сүйегінің негізгі үштен бір бөлігін алып тастайды. Бұл және Перу пеликаны - теңіз пеликандарының жалғыз нағыз түрлері. Қоңыр пеликан көрініс кезінде әртүрлі қатты, ыңғырастырып, төменгі үнді *hrraa hrra* сияқты дыбыстарды шығарады. Атлант жағалауында Нью-Джерси жағалауынан Амазонка өзенінің сағасына дейін кездеседі. Ұя салғаннан кейін Солтүстік Америкалық құстар жаяу жүріп солтүстікке қарай жағалаулар бойымен жылжып, қыста жылы суларға оралады. Көбеймейтін маусымда ол Канадаға дейін жетеді. Чилидің солтүстік бөлігіндегі Арикадан қоңыр пеликанның аз саны тіркелді. Мексика шығанағының жағалауында Алабама, Техас, Флорида, Миссисипи, Луизиана және Мексика штаттарында таралған. Сондай-ақ мангроулардың батпақтарында кездеседі және жайнау суларды, әсіресе тұзды шығанақтар мен жағажайлардың жанында жақсы көреді. Қаңыр пеликандар топтасып ұшады, бастары иықтарына тіреліп, мұңқұры құйған мойындарына тіреледі. Олар V формациясында ұша алады, бірақ көбінесе тұрақты желілерде немесе бір қатарда, көбінесе су бетінен төмен ұшады. Мұрыннан суды шығару үшін мұрын тесіктерінің ішкі бөліктері тар болады.

The brown pelican was described by Swedish zoologist Carl Linnaeus in the 1766 12th edition of his Systema Naturae, where it was given the binomial name of Pelecanus occidentalis. It belongs to the New World clade of the genus Pelecanus. Five subspecies of the brown pelican are recognized. At least some of these subspecies are genetically distinct despite similar phenotypes. The subspecies differ from one another in size, coloration of the throat pouch (among other bare parts) in breeding condition, and/or certain breeding plumage details, as well as geographic range. Image Subspecies Distribution P. o. californicus (Ridgway, 1884) This subspecies breeds on the Pacific coast of California and Baja California, and south to Jalisco. Its non breeding range extends north along the Pacific coast to British Columbia, and south to Guatemala. It is rarely found in El Salvador. P. o. carolinensis (Gmelin, 1789) This subspecies breeds in the eastern United States from Maryland south along the Atlantic, Gulf, and Caribbean coasts and south to Honduras and its Pacific coasts, Costa Rica, and Panama. Its non breeding range is from southern New York to Venezuela. P. o. occidentalis (Linnaeus, 1766) This subspecies breeds in the Greater and Lesser Antilles, the Bahamas, and along the Caribbean coast of the West Indies, Colombia, and Venezuela, up to Trinidad and Tobago. P. o. murphyi (Wetmore, 1945) This subspecies is found from western Colombia to Ecuador, and is a non breeding visitor to northern Peru. P. o. urinator (Wetmore, 1945) This subspecies is found on the Galapagos Islands. The brown pelican is part of a clade that includes the Peruvian pelican (P. thagus) and American white pelican (P. erythrorhynchos); brown and Peruvian pelicans are sister taxa, with American white pelican a more distant relative. It measures in length and has a wingspan of Like all pelicans, it has a very long bill, measuring in length. at the bottom for draining water when it scoops out prey. The breast and belly are dark, and the legs and feet black. The nonbreeding adult has a white head and neck, and the pre breeding adult has a creamy yellow head. The pink skin around the eyes becomes dull and gray in the non breeding season. It lacks any red hue, and the pouch is strongly olivaceous ochre tinged and the legs are olivaceous gray to blackish gray. It has pale blue to yellowish white irides which become brown during the breeding season. During courtship, the bill becomes pinkish red to pale orange, redder at the tip, and the pouch is blackish. Later in the breeding season the bill becomes pale ash gray over most of the upper jaw and the basal third of the mandible. It and the Peruvian pelican are the only true marine pelican species. The brown pelican produces a wide variety of harsh, grunting sounds, such as a low pitched hrrraa hrra, during displays. On the Atlantic Coast, it is found from the New Jersey coast to the mouth of the Amazon River. After nesting, North American birds move in flocks further north along the coasts, returning to warmer waters for winter. In the non breeding season, it is found as far north as Canada. Small numbers of brown pelicans have been recorded from Arica in far northern Chile. Along the Gulf Coast, it inhabits Alabama, Texas, Florida, Mississippi, Louisiana, and Mexico. It is also found in mangrove swamps, and prefers shallow waters, especially near salty bays and beaches. In level flight, brown pelicans fly in groups, with their heads held back on their shoulders and their bills resting on their folded necks. They may fly in a V formation, but usually in regular lines or single file, often low over the water's surface. To exclude water from the nasal passage, they have narrower internal regions of the nostrils.

Тамақтандыру

Қоңыр пеликан - балық жейтін құс, негізінен балықпен қоректенеді. Менхаден оның рационының 90% құрауы мүмкін, ал анчоустың жеткілікті болуы қоңыр пеликанның ұя салуының сәттілігі үшін өте маңызды. Қоңыр пеликан тұрақты түрде шошқа балық, шұбар балық, сельдь, қойбас, күміс балық, мулет, сардина, шабақ және топминоу сияқты балықтарды жейді. Оңтүстік Калифорниядағы қоңыр пеликандар, әсіресе Тынық мұхиты сардинасына көп тәуелді, ол олардың рационының 26% дейін құрай алады, бұл оларды аймақтағы сардинаның ең ірі үш хищнигінің біріне айналдырады. Балық емес, басқа тамақтарына қаңлы жануарлар, әсіресе креветкалар кіреді, сондай-ақ кейде қосмекенділер мен құстардың жұмыртқалары мен балапандарымен (аққарғалар, қарапайым гагаркалар және өз түрлері) қоректенеді. Қоңыр пеликан мұхиттан жоғары ұшқанда балық үйірлерін көреді, ол құрбанды ұстау үшін бір сәтте толығымен суға батып, кейін қайта шығады. Перуандық пеликаннан басқа, бұл пеликан түрлерінің арасында суға сүңгіп азық іздейтін жалғыз түр, ал қалғандары азық іздегенде су бетінде ғана жүзеді. Су бетіне шыққаннан кейін, ол аулаған балықты жұтпас бұрын, тамағынан суды төгіп тастайды. Олардың тұз бездерінің тұзды шығару қабілеті жоғары болғандықтан, тұзды су іше алады.

Өсіру

Қоңыр пеликан көбейтіс маусымында моногамды болып көбейеді, бірақ өмір бойы жұптаспайды. Ұялау маусымы наурыз және сәуір айларында ең жоғары деңгейге жетеді. Аталық ұя салатын жерді таңдап, аналықты қызықтыру үшін бас қозғалыстарын көрсетеді. Ұялар көбінесе жартастарда, сирек жағдайда бұталар мен кішкентай ағаштарда орналасады және топырақ пен қоқыстармен қоршалған қауырсынмен төселген ойыстардан тұрады. Жұмыртқасы әктей ақ түсті. Жастар үштен бес жылға дейін жыныстық жарақатқа (және толық ересек құстың қауырсынына) жетеді. Бір қоңыр пеликан тұтқындықта 31 жылдан астам өмір сүргені тіркелген. Колония аралда орналасқан болса, ол хищтік қызмет азаяды. Сирек болғанымен, бобкаттар балапандарды және жарақат алған ересектерді жегені анықталған. Инвазивті қызыл импортталған отты құмырсқа шабақтарды аулайтыны белгілі. Барлық пеликандар сияқты, қоңыр пеликандар да ұяларына жақын адамдардың (туристер мен балықшылардың ішінде) бұзушылықтарына өте сезімтал және тіпті ұяларын тастап кетуі мүмкін. Өлшемдеріне байланысты, ұяламаған ересектерге хищтік шабуылдар сирек кездеседі. 1902 жылы ол Луизиана штатының ресми мөрінің бөлігі болды, ал 1912 жылы пеликан мен оның баласы Луизиана штатының туына енгізілді. Луизиана штатының атауларының бірі – «Пеликан штаты», ал қоңыр пеликан Луизиана штатының ресми құсы болып табылады. Ол Тулейн университетінің талисмандарының бірі, оның мөрінде және Батыс Индия университетінің гербінде де бейнеленген. Ұлттық баскетбол қауымдастығының (NBA) «Нью-Орлеанс Пеликанс» командасы қоңыр пеликанның құрметіне аталған. 1993 жылғы Джон Гришемнің осы аттас романы негізінде түсірілген «Пеликанның қысқаша хаты» фильміндегі заңгерлік құжат екі Жоғарғы сот судьясын өлтіргендердің Луизиана батпақты жерінде мұнай іздеу ниетімен болған деп болжайды. Сол жылы «Джурасик паркі» фильмінің соңында қоңыр пеликандардың тобы көрсетілді. 1998 жылы американдық дирижер Дэвид Вудард Калифорниялық қоңыр пеликанға арналған реквиемді жануар құлаған жағажайдың теңізге қарайғы шекарасында орындады. 2003 жылғы Disney/Pixar компаниясының «Немоны табу» фильмінде қоңыр пеликан (Австралиялық акцентпен Джеффри Раш дауыстаған) Найджл есімді достық, адал сөйлейтін кейіпкер ретінде бейнеленген.

The brown pelican is a monogamous breeder within a breeding season, but does not pair for life. Nesting season peaks during March and April. The male chooses a nesting site and performs a display of head movements to attract a female. although sometimes on cliffs, and less often in bushes or small trees. and consist of feather lined impressions protected with a rim of soil and debris. The egg is chalky white, The young reach sexual maturity (and full adult plumage) at anywhere from three to five years of age. A brown pelican has been recorded to have lived for over 31 years in captivity. alligators, vultures, feral cats, feral dogs, raccoons, Predation is likely reduced if the colony is on an island. Although it is rare, bobcats have been documented eating both the offspring and injured adults. The invasive red imported fire ant is known to prey on hatchlings. Like all pelicans, brown pelicans are highly sensitive to disturbances by humans (including tourists or fishermen) at their nests, and may even abandon their nests. Due to their size, non nesting adults are rarely predated. In 1902, it was made a part of the official Louisiana seal and, in 1912, a pelican and her young became part of the Flag of Louisiana as well. One of Louisiana's state nicknames is "The Pelican State", and the brown pelican is the official state bird of Louisiana. It is one of the mascots of Tulane University, present on its seal, and is also present on the crest of the University of the West Indies. The National Basketball Association (NBA)'s New Orleans Pelicans are named in the honor of the brown pelican. In the 1993 film The Pelican Brief, based on the novel of the same name by John Grisham, a legal brief speculates that the assassins of two supreme court justices were motivated by a desire to drill for oil on a Louisiana marshland that was a habitat of the endangered brown pelican. In the same year, Jurassic Park showed a pod of brown pelicans at the end of the film. In 1998, American conductor David Woodard performed a requiem for a California brown pelican on the seaward limit of the berm of a beach where the animal had fallen. In the 2003 Disney/Pixar film Finding Nemo, a brown pelican (voiced by Geoffrey Rush in an Australian accent) was illustrated as a friendly, virtuous talking character named Nigel.

Қалыптануы мен сақталуы

1988 жылдан бері қоңыр пеликан IUCN Құрып бара жатқан түрлердің қызыл тізімінде оның кең таралған ареалы – 20 000 км² (7700 миль²) –ден асатындығы және популяциясының өсу тенденциясы болғандықтан, ең аз қызығушылық тудыратын түр ретінде бағаланып келеді. 1903 жылы Теодор Рузвельт, қазір Пеликан аралы ұлттық жануарлар қорығы деп аталатын Пеликан аралын, қоңыр пеликандарды аңшылардан қорғау мақсатында бөліп берді. 1940 жылдары ДДТ сияқты пестицидтердің пайда болуы мен кеңінен қолданылуының нәтижесінде, қоңыр пеликан популяциясы көбеюге қабілетсіздік салдарынан күрт төмендеді. 1960 жылдары ол Мексика шығанағының жағалауында дерлік жоғалып кетті, ал Оңтүстік Калифорнияда АҚШ-та ДДТ қолданылуынан кейін көбеюге қабілетсіздікке ұшырады. Тампа университетінің зерттеу тобы, Ральф Шрайбер басшылығымен, Тампа шығанағында зерттеулер жүргізіп, ДДТ пеликан жұмыртқа қабығының ұрықты жетілгенше қолдауға тым жұқа екенін анықтады. 1972 жылы АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі (USEPA) АҚШ-та ДДТ қолдануға тыйым салып, басқа пестицидтердің қолданылуын шектеді. Содан бері қоңыр пеликан жұмыртқаларындағы химиялық ластаушы заттардың деңгейі төмендеді, нәтижесінде ұя салу табыстылығы артты. 2019 жылы осы төмендеулер ең жоғары тіркелген көрсеткіштердің 10%-ына жеткені анықталды. Тынық мұхитындағы сардина популяциясының айтарлықтай төмендеуі олардың мекендеу ортасындағы азот деңгейімен байланысты болуы мүмкін, бұл планктон өндірісін шектейтін фактор. Бұл көбеюдің сәтсіздіктері ұялау орындарына келіп жеткен пеликандардың санының азаюымен, ұяларды тастап кетумен және жас балапандарды тамақтандыру мүмкін болмауына байланысты ерте көші-қонмен, сондай-ақ көбеюге тырысқандардың оңтайлы емес көбеюімен сипатталады. Экологиялық өзгерістер теңіз құстарының популяцияларына трофикалық тізбектің қарапайымдылығына байланысты жылдам әсер етеді, бұл экожүйелік денсаулық пен ресурстардың күрделі, ұзақ мерзімді тенденцияларын оңай анықтауға және қадағалауға мүмкіндік береді. Қоңыр пеликандар Оңтүстік Калифорниядағы дамыған балық аулау индустриясының әсерін анықтау үшін пайдалы индикатор болып табылады. Калифорния шығанағындағы сардина балық аулауы 1990 жылдардың басынан бері шамадан тыс аулау белгілерін көрсетуде. Дегенмен, сардина популяциясы мен оның мөлшерін бақылау және көрсеткіштерді алу қиын. Тамақ жетіспеушілігі теңіз құстарының көбеюіне кері әсер ететіндіктен, теңіз құстарының тамақтануы мен көбею табыстылығы олар жейтін балықтардың популяциялық жағдайын бағалау үшін пайдаланылады. Бұл модель қоңыр пеликандарды индикаторлық түр ретінде қолдану арқылы жұмыс істейтінін көрсетті. Қоңыр пеликанның рационындағы сардинаның үлесі төмендеген сайын, балық аулау табысы да төмендейді. Сардина популяциясы төмендеп, қоңыр пеликандар басқа жемшөп балықтарымен қоректенуге көшкен кезде, коммерциялық балық аулау әлі де айтарлықтай деңгейде жалғасады. Бұл балық аулау саласы сардина популяциясының төмендеуін байқамаса да, қоңыр пеликандар басқа азық-түлік көздерін іздеуге мәжбүр болғанын көрсетеді. Сардинаның қолжетімділігі Эль-Ниньо аномалиялары кезінде одан да төмендеуі мүмкін, осы кезде термоклин қоңыр пеликандардың өз жемдеріне жетуіне кедергі келтіреді. Қоңыр пеликанның рационы сол маусымда балық аулау үшін сардина популяциясының төмендеуін көрсетеді, өйткені қоңыр пеликандар негізінен коммерциялық аулауға түсетін бірдей ересек балықтармен қоректенеді. Қоңыр пеликандар балық аулау үшін маңызды индикаторлық түр болып табылады, бірақ сардина популяциясының төмендеуі климаттың өзгеруі мен шамадан тыс аулаудың салдарынан жалпы экожүйелік денсаулыққа үлкен әсер етеді, тікелей трофикалық тізбекке қатысқан немесе одан тыс жерде.

Since 1988, the brown pelican has been rated as least concern on the IUCN Red List of Endangered species based on its large range—greater than 20,000 km2 (7700 mi2)—and an increasing population trend. In 1903, Theodore Roosevelt set aside Pelican Island, now known as Pelican Island National Wildlife Refuge, to solely protect the brown pelican from hunters. Starting in the 1940s with the invention and extensive use of pesticides such as DDT, the brown pelican population had drastically declined due to a lack of breeding success. By the 1960s, it had almost disappeared along the Gulf Coast and, in southern California, it had suffered almost total reproductive failure, due to DDT usage in the United States. A research group from the University of Tampa, headed by Ralph Schreiber, conducted research in Tampa Bay, and found that DDT caused the pelican eggshells to be too thin to support the embryo to maturity. In 1972, the United States Environmental Protection Agency (USEPA) banned DDT usage in the United States and limited the use of other pesticides. There has been a decline in chemical contaminant levels in brown pelican eggs since then, and a corresponding increase in its nesting success. In 2019 these declines were found to have reached levels which were a mere 10% of the highest reported abundances. The significant decrease in pacific sardine population can be linked to the levels of nitrogen within their habitat, a limiting factor in plankton production. These breeding failures have been characterized by decreased numbers of pelicans arriving at nesting colonies, large scale abandonment and early migration due to an inability to feed hatchlings, and sub optimal breeding by those who do attempt to breed. Environmental changes tend to have fast acting impacts on marine bird populations due to the simplicity of their trophic cascade, allowing for complex, long term trends in ecosystem health and resources to be easily realized and tracked. Brown pelicans have proven to be a useful indicator in determining the effects of the well established fishing industry in Southern California. Sardine fishery in the Gulf of California has been showing signs of overfishing since the early 1990s. Sardine population and abundance, however, is difficult to monitor and obtain indicators for. Since lacking food availability has negative implications for breeding success in seabirds, seabird diet, and breeding success have been used to indirectly measure the population status of the fish they feed on. This model has been shown to work using brown pelicans as an indicator species. As the proportion of sardines in the brown pelican's diet decreases, the success of fisheries declines to a lesser extent. When eventually the sardine abundance has declined enough for brown pelicans to move away and begin feeding on other forage fish, commercial fishing still would be fishing in significant numbers. This indicates that even when fisheries are not seeing signs of declining sardine abundance, brown pelicans may have already been affected to the point of locating other food sources. This availability of sardines may decline even further during El Niño anomalies, when thermoclines prevent brown pelicans from reaching their prey. Brown pelican diet will mostly indicate declines in sardine abundance for fisheries during the same season, as brown pelicans feed mostly on the same adult fish that are commercially fished. Although brown pelicans serve as an important indicator species for fisheries, declining sardine abundance due to both climate changes and overfishing have huge implications on overall ecosystem health, within or outside the individual trophic cascade.