Кіріспе
Кенгурулар тұқымдасы – кеуде бауыры бар сүтқоректілердің бір тұқымдасы. Оған кенгурулар, валлабилер, ағаш кенгурулары, валларолар, падемелон, кваккалар және басқа да бірнеше топтар кіреді. Бұл тұқымдар макроподтардың басқа да түрлерін қамтитын макроподиформдар қатарға жақын және Австралия құрлығында (материк және Тасмания), Жаңа Гвинеяда және жақын орналасқан аралдарда таралған.
Macropodidae is a family of marsupials that includes kangaroos, wallabies, tree kangaroos, wallaroos, pademelons, quokkas, and several other groups. These genera are allied to the suborder Macropodiformes, containing other macropods, and are native to the Australian continent (the mainland and Tasmania), New Guinea and nearby islands.
Сипаттама
Бұрынғы кездері барлық нәрсені жейтін кенгурулар болған, бірақ олар Macropodidae тұқымдасына жатпаған. Қазіргі макроподтар көбінесе шөппен қоректенеді. Кейбіреулері жапырақтарды жейді, бірақ көпшілігі шөптесін өсімдіктерді, әсіресе шөптер мен сабанды шағып, ұнтақтап жеуге бейімделген тістермен жабдықталған. Қазіргі кездегі барлық нәрсені жейтін кенгурулар әдетте басқа тұқымдасқа жатады (мысалы, мысық кенгуру). Жалпы, макроподтардың аузының алдыңғы жағында кең, тік қатар тістері болады, клыштар жоқ және азу тістерінен бұрын кеңістік болады. Азу тістері үлкен, бірақ бірден шықпайды, жануар өскен сайын аузының артқы жағынан жұптары біртіндеп шығады, содан кейін қатаң, абразивті шөптерден тозып, түсіп қалады. Көптеген Macropodiformes сияқты, ертедегі кенгуруларда плагиулакоидтар болған, бірақ олар одан да дамыған түрлерде қалыпты азу тістеріне айналды. Көптеген түрлердің төрт азу тісі бар және соңғы жұп тым тозып кеткенде жануар аштықтан өледі. Макроподтардың тіс формуласы: Солтүстік жарты шардағы еутериялық тіссіз жануарлар (қой, сиыр және т.б.) сияқты, макроподтардың арнайы ас қорыту жүйесі бар, ол өсімдік материалдарын қорыту үшін күрделі асқазанның бірінші камерасында бактериялардың, протозоалардың және саңырауқұлақтардың жоғары концентрациясын пайдаланады. Ұйымдастыру егжей-тегжейі мүлдем басқаша, бірақ соңғы нәтиже ұқсас. Macropodidae ішегінің және ішек микробиотасының ерекше құрылымдық-функционалдық байланысы лигноцеллюлозды материалды басқа тіссіз жануарларға қарағанда метанның салыстырмалы түрде аз шығарылуымен ыдырауды қамтамасыз етеді. Бұл төменгі шығарындылардың бір бөлігі макроподидтардың ас қорыту жүйесі мен тіссіз жануарлардың анатомиялық айырмашылығымен түсіндіріледі, нәтижесінде бөлшектердің ас қорытуы ішекте қысқа уақыт сақталады. Бұл факт метаногендік археялардың пайда болуына кедергі келтіреді, олар тамара валлабилерінде (Notamacropus eugenii) және шығыс сұр кенгуруда (M. giganteus) аз мөлшерде кездеседі. Метагеномдық талдаулар тамара валлабилерінің ішегінде негізінен Bacillota, Bacteroidota және Pseudomonadota кластарына жататын бактериялар бар екенін көрсетті. Succinivibrionaceae тұқымдасының Pseudomonadota популяциялары арасында көптеп кездеседі және метан шығарындыларының төмен болуына ықпал етуі мүмкін. Макроподтардың мөлшері әр түрлі, бірақ олардың көпшілігінің артқы аяқтары өте үлкен, құйрықтары ұзын және мықты. Макропод деген термин грекше "үлкен аяқ" дегенді білдіреді және бұл орынды: олардың көпшілігінің өте ұзын, тар артқы аяқтары бар, ал саусақтарының орналасуы ерекше. Төртінші саусағы өте үлкен және мықты, бесінші саусағы орташа; екінші және үшінші біріктірілген; ал бірінші саусағы әдетте жоқ. Олардың қысқа алдыңғы аяқтарында бес бөлек саусақтары бар. Кейбір макроподтардың қол сүйектері сүтқоректілердің сегізінен жетіге дейін азаяды. Олардың барлығы салыстырмалы түрде кішкентай бас, ал көбісі үлкен құлақтары бар, ағаш кенгуруларынан басқа, олар бір-біріне жақын орналасқан бұтақтар арасында тез қозғалуға тиіс. Жас балапандар өте кішкентай болып туады және қапшақ алдыңғы жағына қарай ашылады. Артқы аяқтардың ерекше дамуы ұзақ қашықтыққа жылдамдықпен жүру үшін оңтайландырылған. Аяқтардың ұзындығы күшті аяқтарды күшті етеді, бірақ атақты кенгурудың секіруінің артықшылығы бар: кенгурулар мен валлабилер өздерінің суырларында серпімді күшті энергияны сақтауға ерекше қабілеті бар. Нәтижесінде, әрбір секіру үшін қажетті энергияның көп бөлігі бұлшықет күшінен гөрі, суырлардың серпімді әрекетімен "еркін" қамтамасыз етіледі. Макроподтың секіру қабілетінің негізгі шектеуі - артқы аяқ бұлшық еттерінің күші емес, буындар мен суырлардың секірудің күшін көтеруге қабілеттілігі. Сонымен қатар кенгуру мен валлабидің секіруі олардың тыныс алу процесімен байланысты. Аяқпен жерге қонғанда, өкпелерінен ауа шығады, ал аяқпен жерге қонғанда, өкпелеріне ауа толтырылады, бұл энергияны тиімді пайдалануға мүмкіндік береді. Бұл жануарлар туралы жүргізілген зерттеулер көрсеткендей, жылдамдықпен секіру үшін, жалпы секіру үшін қажетті энергиядан тыс күшті аз ғана арттыру қажет, бұл жылқы, ит немесе адам сияқты басқа жануарларда қажет болатыннан әлдеқайда аз. Сонымен қатар, артық салмақты көтеріп жүру үшін аз ғана қосымша күш қажет екені байқалды, бұл жүкті аналық кенгурулар мен валлабилер үшін ерекше маңызды. Үлкен макроподтардың сапасы нашар, энергиясы аз азықпен өмір сүру және үлкен энергия шығындарысыз үлкен жылдамдықпен ұзақ қашықтыққа бару қабілеті (жаңа азық-түлікпен қамтамасыз ету немесе су бұлақтарына жету үшін, және жыртқыштардан қашу үшін) олардың эволюциялық табысына үлкен үлес қосты. Көптеген макропод түрлерінің полигинды жұптасу жүйесі бар және жұптасудан кейін жұптасу бітегін жасайды. Макроподтарда жүктілік шамамен бір айға созалады, ең үлкен түрлерде сәл ұзақ. Әдетте, тек бір бала туады, туған кезде салмағы аз. Олар жақын арада анасының қапшағындағы төрт емшекке жабысады. Балалар қапшақтан бес-он бір айдан кейін шығады және тағы екі-алты айдан кейін емшекten айырылады. Макроподтар бір-үш жасқа келгенде жыныстық жағынан жетіледі, түрлеріне байланысты.
Like the eutherian ruminants of the Northern Hemisphere (sheep, cattle, and so on), macropods have specialised digestive systems that use a high concentration of bacteria, protozoans, and fungi in the first chamber of a complex stomach to digest plant material. The details of organisation are quite different, but the end result is somewhat similar. The particular structure function relationship of the Macropodidae gut and the gut microbiota allows the degradation of lignocellulosic material with a relatively low emission of methane relative to other ruminants. These low emissions are partly explained by the anatomical differences between the macropodid digestive system and that of ruminants, resulting in shorter retention times of particulate digesta within the foregut. This fact might prevent the establishment of methanogenic archaea, which has been found in low levels in tammar wallabies (Notamacropus eugenii) and eastern grey kangaroo (M. giganteus). Metagenomic analysis revealed that the foregut of tammar wallabies mainly contains bacteria belonging to the phyla Bacillota, Bacteroidota, and Pseudomonadota. Among Pseudomonadota populations of the Succinivibrionaceae family are overrepresented and may contribute to low methane emissions. Macropods vary in size considerably, but most have very large hind legs and long, powerfully muscled tails. The term macropod comes from the Greek for "large foot" and is appropriate: most have very long, narrow hind feet with a distinctive arrangement of toes. The fourth toe is very large and strong, the fifth toe moderately so; the second and third are fused; and the first toe is usually missing. Their short front legs have five separate digits. Some macropods have seven carpal bones instead of the usual eight in mammals. All have relatively small heads and most have large ears, except for tree kangaroos, which must move quickly between closely spaced branches. The young are born very small and the pouch opens forward. The unusual development of the hind legs is optimised for economical long distance travel at fairly high speed. The greatly elongated feet provide enormous leverage for the strong legs, but the famous kangaroo hop has more: kangaroos and wallabies have a unique ability to store elastic strain energy in their tendons. In consequence, most of the energy required for each hop is provided "free" by the spring action of the tendons (rather than by muscular effort). The main limitation on a macropod's ability to leap is not the strength of the muscles in the hindquarters, it is the ability of the joints and tendons to withstand the strain of hopping. Furthermore, the act of hopping in kangaroos and wallabies is associated with their breathing process. The movement of their feet off the ground helps to expel air from their lungs, while bringing their feet forward for landing replenishes their lungs with air, resulting in greater energy efficiency. Studies conducted on these animals have shown that hopping at faster speeds requires only a minimal increase in effort beyond the energy required to hop in general, which is significantly less than what would be required in other animals like horses, dogs, or humans. Additionally, it has been observed that carrying extra weight requires little additional energy, which is particularly important for female kangaroos and wallabies carrying heavy pouch young. The ability of larger macropods to survive on poor quality, low energy feed, and to travel long distances at high speed without great energy expenditure (to reach fresh food supplies or waterholes, and to escape predators) has been crucial to their evolutionary success on a continent that, because of poor soil fertility and low, unpredictable average rainfall, offers only very limited primary plant productivity. Most macropod species have a polygynous mating system and produce a mating plug after copulation. Gestation in macropods lasts about a month, being slightly longer in the largest species. Typically, only a single young is born, weighing less than at birth. They soon attach themselves to one of four teats inside the mother's pouch. The young leave the pouch after five to 11 months, and are weaned after a further two to six months. Macropods reach sexual maturity at one to three years of age, depending on the species.