Христиан дінінде мірәс беру рәсімі

Кіріспе

Христиан діни тәжірибесі

Нәрестелерді шомылдыру рәсімін қабылдайтын христиан дінтерінде, растау – шомылдыру рәсімінде құрылған өзіндік міндеттеменің нығайтылуы ретінде қарастырылады. Растау рәсімінен өтетін адамдар “расталғандар” деп аталады. Ересектер үшін бұл сенімді бекіту. Рәсім әдетте қол қою арқылы жүзеге асырылады. Католиктер растауды қасиетті құрметті рәсім деп есептейді. Шығыс христиандығында бұл құрметті рәсім “Хризмация” деп аталады. Шығыста ол шомылдыру рәсімінен кейін дереу орындалады. Батыс христиандығында растау әдетте бала ақыл-есі жетілгенде немесе жасөспірім шағында орындалады. Ересек адам шомылдырылған кезде, қасиетті құрметті рәсім сол рәсімнің бір бөлігі ретінде дереу орындалады. Жасөспірімдер арасында растау рәсімін қабылдайтын христиандар үшін бұл рәсім екінші деңгейде “жасқа толу” рәсімі ретінде қарастырылуы мүмкін. Англикандық, лютерандық, методистік және реформаторлық дәстүрлер сияқты көптеген протестанттық дінтерде растау – бұрын шомырылған адамның сенімін білдіретін рәсім. Лютерандар, англикандықтар және басқа да дәстүрлі протестанттық дінтер тиісті шіркеудің толық мүшесі болу үшін растауды міндетті деп санайды. Католик теологиясында керісінше, шіркеуге қабылдау шомылдыру қасиетті құрметті рәсімі арқылы жүзеге асырылады, ал “шомылдыру нығметін толықтыру үшін Растау қасиетті құрметті рәсімін қабылдау қажет”. Католик және методистік дінтер Киелі Рух шомырылған адамға оның сенім жолында күш береді деп үйретеді. Баптистер, анабаптистер және басқа да сенушілерді шомылдыруды қабылдайтын топтарда растау рәсімі жоқ. Осылайша, бұл қасиетті құрметті рәсім немесе рәсім жоғарыда аталған топтардан келгендерге, сондай-ақ христиан емес діндерден келгендерге де орындалады. Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі Киелілер шіркеуі (LDS Church) нәрестелерді шомылдыру рәсімінен өткізбейді, бірақ адамдар “жауапкершілік жасына жеткеннен кейін” шомылдырылуы мүмкін. LDS шіркеуінде растау шомылдыру рәсімінен кейін дереу орындалады, ол растау рәсімінен өткенге дейін толық немесе тиімді деп есептелмейді. Реформалық иудаизмде де растау деп аталатын ұқсас рәсім бар.

In Christian denominations that practice infant baptism, confirmation is seen as the sealing of the covenant created in baptism. Those being confirmed are known as confirmands. For adults, it is an affirmation of belief. The ceremony typically involves laying on of hands. Catholicism views confirmation as a sacrament. The sacrament is called chrismation in the Eastern Christianity. In the East it is conferred immediately after baptism. In Western Christianity, confirmation is ordinarily administered when a child reaches the age of reason or early adolescence. When an adult is baptized, the sacrament is conferred immediately after baptism in the same ceremony. Among those Christians who practice teen aged confirmation, the practice may be perceived, secondarily, as a "coming of age" rite. In many Protestant denominations, such as the Anglican, Lutheran, Methodist and Reformed traditions, confirmation is a rite that often includes a profession of faith by an already baptized person. Confirmation is required by Lutherans, Anglicans and other traditional Protestant denominations for full membership in the respective church. In Catholic theology, by contrast, it is the sacrament of baptism that confers membership, while "reception of the sacrament of Confirmation is necessary for the completion of baptismal grace". The Catholic and Methodist denominations teach that in confirmation, the Holy Spirit strengthens a baptized individual for their faith journey. Confirmation is not practiced in Baptist, Anabaptist and other groups that teach believer's baptism. Thus, the sacrament or rite of confirmation is administered to those being received from those aforementioned groups, in addition to those converts from non Christian religions. The Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church) does not practice infant baptism, but individuals can be baptized after they reach the "age of accountability". Confirmation in the LDS Church occurs shortly following baptism, which is not considered complete or fully efficacious until confirmation is received. There is an analogous ceremony also called confirmation in Reform Judaism.

Жазбаларға негізделген негіз

Конфирмацияның негізі Жаңа Келісім шіркеуінде. Жоханның Ізгі хабарының 14-тарауында Мәсіх елшілерге Киелі Рухтың қонғаны туралы айтады (Жохан 14:15–26). Кейіннен, қайта тірілгеннен кейін, Иса оларға демін үрледі, олар Киелі Рухты қабылдады (Жохан 20:22), бұл процесс Елуінші күн мейрамында аяқталды (Елшілердің істері 2:1–4). Христиан дінінде осы Елуінші күн мерекесінде Киелі Рухтың төгілуі пайғамбарлар алдын ала айтқан (Езекиел 36:25–27; Жоел 3:1–2). Оның келуін елші Петір жариялаған. Киелі Рухқа кенеліп, елшілер «Құдайдың ұлы істерін» жариялай бастады (Елшілердің істері 2:11; 2:17–18). Осы сәттен кейін Жаңа Келісімде елшілердің басқаларға қол қою арқылы Киелі Рухты сыйлағаны туралы жазылған. Үш мәтін Киелі Рухты беру үшін қол қоюдың су шомылудан кейін және осы шомылудың толықтыруы ретінде ертедегі елшілердің заманында болғанын растайды. Бұл мәтіндер: Елшілердің істері 8:4–20 және 19:1–7, Еврейлерге 6:1–6. Елшілердің істері 8:14–17-де екі іс-әрекет үшін әртүрлі «қызметшілер» аталған. Олар сол жерге барып, Киелі Рухты қабылдасын деп Құдайдан дұға тіледі, себебі Киелі Рух әлі де олардың ешқайсысына қонбаған еді. Олар тек Иеміз Исаның атынан шомылдырылған. Содан кейін елшілер екеуі олардың үстіне қолдарын қойып, бата берді, сол кезде оларға Киелі Рух қонды (Елшілердің істері 8:14–17). Елшілердің істері 8:18–19-да Симонның өтініші былай деп басталады: «Симон, қол қою арқылы Киелі Рух берілгенін көргенде…». Елшілердің істері 19-тарауында шәкірттердің шомылдырылуы туралы жалпы айтылған, бірақ уағыздаушы кім екені көрсетілмеген. 1-Коринфтіктерге 1:17-ге сілтеме жасағанда, Пауыл шомылдыру ісін басқаларға қалдырған деп болжауға болады. Алайда, Елшілердің істері 19:6 нақты түрде жаңа шомылдырылғандарға қол қойғанның елші Пауыл болғанын көрсетеді. Еврейлерге 6:1–6 «шомылу туралы ілімді» және «қол қою туралы ілімді» ажыратады. Бұл айырмашылықты Елшілердің істері 8 және 19-тарауларындағы мәтіндер арқылы түсінуге болады.

The roots of confirmation are found in the Church of the New Testament. In the Gospel of John chapter 14, Christ speaks of the coming of the Holy Spirit on the Apostles (John 14:15–26). Later, after his Resurrection, Jesus breathed upon them and they received the Holy Spirit (John 20:22), a process completed on the day of Pentecost (Acts 2:1–4). In Christianity, this Pentecostal outpouring of the Spirit was held as the sign of the messianic age foretold by the prophets (cf. Ezekiel 36:25–27; Joel 3:1–2). Its arrival was proclaimed by the Apostle Peter. Filled with the Holy Spirit, the apostles began to proclaim "the mighty works of God" (Acts 2:11; Cf. 2:17–18). After this point, the New Testament records the apostles bestowing the Holy Spirit upon others through the laying on of hands. Three texts make it certain that a laying on of hands for the imparting of the Spirit – performed after the water bath and as a complement to this bath – existed already in the earliest apostolic times. These texts are Acts 8:4–20 and 19:1–7, and Hebrews 6:1–6. In the Acts of the Apostles 8:14–17, different "ministers" are named for the two actions. It is not deacon Philip, the baptiser, but only the apostles who were able to impart the pneuma through the laying on of hands:

Now when the apostles in Jerusalem heard that Samaria had accepted the word of God, they sent them Peter and John, who went down and prayed for them, that they might receive the holy Spirit, for it had not yet fallen upon any of them; they had only been baptized in the name of the Lord Jesus. Then they laid hands on them and they received the holy Spirit.|Acts 8:14–17

Further on in the text, connection between the gift of the Holy Spirit and the gesture of laying on of hands appears even more clearly. Acts 8:18–19 introduces the request of Simon the Magician in the following way: "When Simon saw that the Spirit was given through the laying on of the apostles' hands[ ]". In Acts 19, baptism of the disciples is mentioned in quite general terms, without the minister being identified. Referring to 1 Corinthians 1:17, it can be presumed that Paul left the action of baptising to others. However, Acts 19:6 then expressly states that it was Apostle Paul who laid his hands upon the newly baptised. Hebrews 6:1–6 distinguishes "the teaching about baptisms" from the teaching about "the laying on of hands". The difference may be understood in the light of the two passages in Acts 8 and 19.

Бекітудің әсері

Католик шіркеуінің англокатоликтері, крещение рәсімі сияқты, растау рәсімі де адамды өзгертетінін, осы құрметті рәсімді екі рет қабылдау мүмкін емес екенін үйретеді. Шығыс православие шіркеуі сияқты, епископтарының апостолдық мұрагерлігі арқылы қасиетті дәрежелері жарамды деп санайтын шіркеулерде өткізілген растауды да жарамды деп қабылдайды. Бірақ, Католик шіркеуімен толық бірлікке қабылданған протестанттарға, олардың пікірінше, тек бір рет ғана растау рәсімін өткізу қажет деп есептейді. Рәсімнің әсерлерінің бірі – "ол бізге Киелі Рухтың ерекше күшін сыйлайды, осы күш арқылы сенімді сөзбен де, іспен де Мәсіхтің адал куәгерлері ретінде таратуға және қорғауға, Мәсіхтің атын батыл айтуға, сондай-ақ Кресттен ешқашан ұялмайтын болуға көмектеседі" (Католик шіркеуінің катехизисі, 1303). Католик шіркеуінің катехизисінің осы үзіндісінде растаудың тағы бір әсері ретінде "ол біздің шіркеумен байланысымызды нығайтады" делінген. Бұл мәселе христиан қауымына қатысудың маңыздылығын көрсетеді. "Мәсіхтің сарбазы" бейнесі б.з. 350 жылы Иерусалимнің Кирілі әулиесі тарапынан қолданылған. Осыған байланысты, епископтың растау рәсімінен кейін, "Pax tecum" (Сендерге бейбітшілік болсын) деп айтқанда, бетке тигізген қолының қимылы Рим Папасында шапалақ ретінде түсіндірілді, ол сенімді тарату мен қорғау үшін батылдыққа шақыруды білдірді: "Deinde leviter eum in maxilla caedit, dicens: Pax tecum" (Содан кейін ол оны жеңіл шапалақтайды, былай дейді: Сендерге бейбітшілік болсын). 1971 жылы Екінші Ватикан соборының Киелі литургия жөніндегі Конституциясының күшімен, құлшылық рәсімі қайта қаралып, бұл қимыл туралы еске салмай қалды. Алайда, француз және итальян тілдеріндегі аудармалар, епископтың "Сендерге бейбітшілік болсын" деген сөздерін "достық қимылмен" (француз мәтіні) немесе "бейбітшілік белгісімен" (итальян мәтіні) бірге айтуы керек екенін көрсетеді, соның арқасында бетке тигізу сияқты қимылға жол беріледі, осылайша оның бастапқы мағынасы қайта жаңартылады. Бұл, растау рәсіміне кіріспе, 17-тармақта көрсетілгенге сәйкес, епископтар конференциясы "май жағу рәсімінен кейін діни қызметкердің бейбітшілік белгісін берудің басқаша тәсілін енгізуді" шеше алады, ол әрбір адамға жеке немесе барлық жаңадан растау рәсімінен өткендерге бірдей болуы мүмкін.

The Catholic Church Anglo Catholics teach that, like baptism, confirmation marks the recipient permanently, making it impossible to receive the sacrament twice. It accepts as valid a confirmation conferred within churches, such as the Eastern Orthodox Church, whose Holy Orders it sees as valid through the apostolic succession of their bishops. But it considers it necessary to administer the sacrament of confirmation, in its view for the only time, to Protestants who are admitted to full communion with the Catholic Church. One of the effects of the sacrament is that "it gives us a special strength of the Holy Spirit to spread and defend the faith by word and action as true witnesses of Christ, to confess the name of Christ boldly, and never to be ashamed of the Cross" (Catechism of the Catholic Church, 1303). The same passage of the Catechism of the Catholic Church also mentions, as an effect of confirmation, that "it renders our bond with the Church more perfect". This mention stresses the importance of participation in the Christian community. The "soldier of Christ" imagery was used, as far back as 350, by St Cyril of Jerusalem. In this connection, the touch on the cheek that the bishop gave while saying "Pax tecum" (Peace be with you) to the person he had just confirmed was interpreted in the Roman Pontifical as a slap, a reminder to be brave in spreading and defending the faith: "Deinde leviter eum in maxilla caedit, dicens: Pax tecum" (Then he strikes him lightly on the cheek, saying: Peace be with you). When, in application of the Second Vatican Council's Constitution on the Sacred Liturgy, the confirmation rite was revised in 1971, mention of this gesture was omitted. However, the French and Italian translations, indicating that the bishop should accompany the words "Peace be with you" with "a friendly gesture" (French text) or "the sign of peace" (Italian text), explicitly allow a gesture such as the touch on the cheek, to which they restore its original meaning. This is in accord with the Introduction to the rite of confirmation, 17, which indicates that the episcopal conference may decide "to introduce a different manner for the minister to give the sign of peace after the anointing, either to each individual or to all the newly confirmed together".

Дәстүр

Кейбір аймақтарда мінездеме рәсіміне қатысушы адам әулиенің есімін таңдап, оны өз мінездеме есімі ретінде қабылдау қалыпты жағдай. Бұл әулиенің есімі алынғаннан бастап оны өз қамқоршысы деп есептейді.

Шығыс шіркеулері

Шығыс православиелік, шығыс православиелік және шығыс католикалық шіркеулер бұл құдайлық құпияны (немесе, дұрыс айтқанда, қасиетті құпияны) хризмация деп атайды, бұл терминді батыс ритуалдық католиктер де қолданады; мысалы, итальян тілінде бұл термин cresima. Шығыс христиандары хризманы шомылдыру құдайлық құпиясымен тығыз байланыстырады, оны әдетте нәрестелерге арналған шомылдырудан кейін дереу орындайды. Православие шіркеуінің қасиетті дәстүрі, киелі рәсімді беру кезінде қол қоюдың орнына хризмамен (қасиеттелген маймен) майлауды елшілердің өздері енгізгенін үйретеді. Мәсіхке сенушілердің саны өскен сайын, елшілер әрқайсысына қол қойып бата беруді физикалық тұрғыдан мүмкін етпеді. Сондықтан елшілер майға қолдарын қойып, Оған Киелі Рухты қондырды. Сол хризма осы күнге дейін қолданылуда, ешқашан толығымен сарқылып кетпейді, бірақ қажет болған жағдайда ғана жаңадан қасиеттелген хризма қосылады (бұл қасиеттеуді дәстүрлі түрде Ұлы бейсенбіде тек кейбір автокефальді шіркеулердің басшылары орындайды) және бүгінгі қолданылып жүрген хризмада елшілер жасаған бастапқы хризманың азын-маз мөлшері бар деп есептеледі. Католиктер мен дәстүрлі протестанттар, мысалы, лютерандар, англикандар және методистер православиеге айналғанда, олар көбінесе шомылдырусыз, құдайлық құпияға қабылданады; бірақ бұл жергілікті епископтың қалауы болғандықтан, егер епископ қажет деп тапса, барлық шомылдыру рәсімінен өтуді талап етуі мүмкін. Бастапқы шомылдырудың түріне байланысты кейбір протестанттар православиеге айналғаннан кейін шомылдыру рәсімінен өтуі керек. Ал, бұрын үш рет суға батырып, Троицаның атымен шомылдыру рәсімінен өткен адамдарға бұл рәсімнің қажеті жоқ. Алайда, талаптар әр аймақтан әр түрлі болады және кейбір дәстүрлі православиелік аймақтар барлық жаңа мүшелерді шомылдыру рәсімінен өткізуді жөн көреді. Адам шіркеуге шомылдыру немесе құдайлық құпия арқылы қабылданғанда, ол жиі киелінің атын алады, ол оның қамқоршысы болады. Бұдан кейін осы әулиенің мерекесі - жаңа мүшенің есімдік күні болып табылады, бұл дәстүрлі православие мәдениеттерінде туған күнінен гөрі ерекше аталады. Православтық хризмация рәсімі шомылдырудан кейін және "жаңадан жарық көргеннің" (яғни жаңа шомылдырылғанның) шомылдыру киіміне орануынан кейін жүзеге асырылады. Діни қызметкер жаңадан жарық көргеннің маңдайына, көздеріне, мұрынына, еріндеріне, екі құлағына, кеудесіне, қолдарына және аяқтарына хризмамен (мырза деп те аталады) айқыш белгісін жасайды, әр майлау кезінде былай дейді: "Киелі Рухтың сыйлығының мөрі. Амин". Содан кейін діни қызметкер өзінің эпитрахелионын (столасын) жаңадан жарық көргенге жабады және оларды және олардың демеушілерін жүріп, Ізгі хабарды үш рет айналып өтеді, ал хор әр жолы былай деп ән салады: "Мәсіхке шомылдырылғандардың бәрі Мәсіхке киінген. Әллейя" (Ғалаттықтарға 3:27). Шығыс шіркеулері шомылдырудан кейін бірден хризмация жасаудың себебі - жаңа шомылдырылған адам Киелі Қасиетті қабылдауы мүмкін, ол әдетте нәрестелерге де, ересектерге де беріледі. Шіркеудің кез келген мүшесі экстремисте (өміріне қауіп төнген жағдайда) шомылдыру рәсімін орындай алады; алайда, хризмация құдайлық құпиясын орындауға тек діни қызметкер немесе епископ ғана құқылы. Егер экстремистік шомылдырудан аман қалса, діни қызметкер хризмацияны орындайды. Католик шіркеуі католиктік емес Шығыс шіркеуінде хризмация өткен католикті құдайлық құпияға қабылдамайды, өйткені бұл құдайлық құпия дұрыс орындалған және қайталауға болмайды. Шығыс православие шіркеуінде құдайлық құпия бірнеше рет орындалуы мүмкін және қайта оралған немесе тәубе еткендерді хризмацияны қайталау арқылы қабылдау қалыпты жағдай.

The Eastern Orthodox, Oriental Orthodox and Eastern Catholic churches refer to this sacrament (or, more properly, Sacred Mystery) as chrismation, a term which western rite Catholics also use; for instance, in Italian the term is cresima. Eastern Christians link chrismation closely with the sacred mystery of baptism, conferring it immediately after baptism, which is normally on infants. The sacred tradition of the Orthodox Church teaches that the Apostles themselves established the practice of anointing with chrism (consecrated oil) in place of the laying on of hands when bestowing the sacrament. As the numbers of converts grew, it became physically impossible for the apostles to lay hands upon each of the newly baptized. So the Apostles laid hands upon a vessel of oil, bestowing the Holy Spirit upon it, which was then distributed to all of the presbyters (priests) for their use when they baptized. The same chrism is in use to this day, never being completely depleted but newly consecrated chrism only being added to it as needed (this consecration traditionally is performed only by the primates of certain autocephalous churches on Great Thursday) and it is believed that chrism in use today contains some small amount of the original chrism made by the apostles. When Catholics and traditional Protestants, such as Lutherans, Anglicans and Methodists, convert to Orthodoxy, they are often admitted by chrismation, without baptism; but, since this is a matter of local episcopal discretion, a bishop may require all converts to be admitted by baptism if he deems it necessary. Depending upon the form of the original baptism, some Protestants must be baptized upon conversion to Orthodoxy. A common practice is that those persons who have been previously baptized by triple immersion in the name of the Trinity do not need to be baptized. However, requirements will differ from jurisdiction to jurisdiction and some traditional Orthodox jurisdictions prefer to baptize all converts. When a person is received into the church, whether by baptism or chrismation, they will often take the name of a saint, who will become their patron saint. Thenceforward, the feast day of that saint will be celebrated as the convert's name day, which in traditional Orthodox cultures is celebrated in lieu of one's birthday. The Orthodox rite of chrismation takes place immediately after baptism and clothing the "newly illumined" (i. e., newly baptized) in their baptismal robe. The priest makes the sign of the cross with the chrism (also referred to as myrrh) on the brow, eyes, nostrils, lips, both ears, breast, hands and feet of the newly illumined, saying with each anointing: "The seal of the gift of the Holy Spirit. Amen." Then the priest will place his epitrachelion (stole) over the newly illumined and leads them and their sponsors in a procession, circling three times around the Gospel Book, while the choir chants each time: "As many as have been baptized into Christ have put on Christ. Alleluia" (Galatians 3:27). The reason the Eastern Churches perform chrismation immediately after baptism is so that the newly baptized may receive Holy Communion, which is commonly given to infants as well as adults. An individual may be baptized in extremis (in a life threatening emergency) by any baptized member of the church; however, only a priest or bishop may perform the mystery of chrismation. If someone who has been baptized in extremis survives, the priest then performs the chrismation. The Catholic Church does not confirm converts to Catholicism who have been chrismated in a non Catholic Eastern church, considering that the sacrament has been validly conferred and may not be repeated. In the Eastern Orthodox Church the sacrament may be conferred more than once and it is customary to receive returning or repentant apostates by repeating chrismation.

Лютеран шіркеулері

Лютерандық конфирмация – ұзақ және мұқият оқыту арқылы дайындалған сенімнің ашық жариялануы. Ағылшын тілінде бұл "крещениелік уәде" деп аталады, және ол – қауымның конфирмациялық қызмет бағдарламасының аяқталуын көрсететін, сенімді ересек және ашық түрде мойындау болып табылады. Немец тілінде лютерандық конфирмация үшін католик шіркеуіндегі қасиетті рәсімге қолданылатын (Фирмунг) сөзден өзгеше сөз (Konfirmation) қолданылады. Лютеран шіркеулері конфирмацияны Евангелиенің құрметті қасиетті сакраменті деп санамайды, себебі тек Крещение, Евхаристия және Мойындау мен Кешірім ғана сондай деп есептеледі. Бұл үшін жиі таңдалатын күндер – Пальма жексенбісі, Пентикост (Елуінші күн) және Реформация жексенбісі (қазан айының соңғы жексенбісі).

Англикандық Қауымдастық

XVI ғасырдың 39-бабының 25-бабында «көбінесе Татулықтар деп аталатын» рәсімдердің арасында растау тізімі келтірілген, олар «Евангелиенің Татулықтарына жатпайды» (бұл – құдайдың өзі орнатқан Татулықтар, яғни крещение және Киелі Евхаристия), себебі оларды Мәсіх нақты зат пен тәсілмен тікелей орнатқан жоқ және олар құтқарылу үшін қажетті емес. Баптардың тілі кейбіреулерді растау және басқа да рәсімдерді Татулықтар деп санамауға алып келді. Ал басқалары «көбінесе Татулықтар деп аталатын» сөздерін «бұрыс аталатын Татулықтар» деп түсінбейді. Көптеген англикандықтар, әсіресе англо-католиктер, осы рәсімді жеті Татулықтың бірі деп есептейді. Англикандық қауымның көптеген провинциялары епископтардан басқа дін қызметкерлеріне растау рәсімін жүргізуге рұқсат бермейді, бірақ Оңтүстік Азияның кейбір провинцияларында, біріккен шіркеулерде, пресвитерлерге мұндай рұқсат берілуі мүмкін. Сол сияқты, Америкалық епископтық шіркеуі «басқа шіркеуде бұрын толыққан жандар осы шіркеудің епископының қолын қою арқылы қабылдануы мүмкін, растау рәсімінен өтудің орнына» деп мойындайды. Сонымен қатар, 2015 жылғы Бас жиналыста пресвитерлік растауды қолдаушы резолюция одан әрі қарау үшін комиссияға жіберілді. «Англикандық растау қызметінің бөлігі болып табылатын крещениелік серттерді жаңару, растау үшін міндетті емес және бірнеше рет орындалуы мүмкін. [ ] Растау ерте жасалған жағдайда, кандидаттардан шамамен он сегіз жасқа келгенде серттерін қайта жаңарту сұралуы мүмкін». 1662 жылғы Англия шіркеуінің жалпы дұға кітабында осы серттерге қатысты «құптау және растау» деген тіркес қолданылған, бұл растауды крещениелік серттерді жаңару ретінде түсінуге әкеп соқты. Мұндай көзқарас лютерандық растау доктринасына жақын болғанымен, ағылшындық басым ұстаным 1928 жылғы ұсынылған дұға кітабында «құптау және растау» сөздерін «құптау және мойындау» сөздерімен алмастыруға жасалған әрекетте жақсырақ көрінеді, бірақ ол сол жылдың 14 маусымында Палатада жеңіліске ұшырады.

Article 25 of the 16th century Thirty nine Articles lists confirmation among those rites "commonly called Sacraments" which are "not to be counted for Sacraments of the Gospel" (a term referring to the dominical sacraments, i. e. baptism and the Holy Eucharist), because they were not directly instituted by Christ with a specific matter and form, and they are not generally necessary to salvation. The language of the Articles has led some to deny that confirmation and the other rites are sacraments at all. Others maintain that "commonly called Sacraments" does not mean "wrongly called Sacraments". Many Anglicans, especially Anglo Catholics, count the rite as one of seven sacraments. While most provinces of the Anglican Communion do not make provision for ministers other than bishops to administer confirmation, presbyters can be authorized to do so in certain South Asian provinces, which are united churches. Similarly, the American Episcopal Church recognizes that "those who have previously made a mature public commitment in another Church may be received by the laying on of hands by a Bishop of this Church, rather than confirmed." Furthermore, at its General Convention in 2015 a resolution advancing presbyteral confirmation was referred to committee for further review. "[T]he renewal of the baptismal vows, which is part of the Anglican Confirmation service, is in no way necessary to Confirmation and can be done more than once. [ ] When Confirmation is given early, candidates may be asked to make a fresh renewal of vows when they approach adult life at about eighteen." The 1662 Book of Common Prayer of the Church of England employs the phrase "ratify and confirm" with respect to these vows which has led to the common conception of confirmation as the renewal of baptismal vows. While such a view closely aligns to the doctrine of confirmation held by Lutherans, the dominant Anglican position is perhaps better evidenced in the attempt to replace "ratify and confirm" with "ratify and confess" in the proposed 1928 prayer book, which was defeated in the House of Commons 14 June of that year.

Методистік шіркеулер

Методист шіркеуінде, Англикандық қауымдағыдай, Діни мақалаларда бекіту «Жақсы жаңалықтың құдайы деп есептелмейтін құдайылардың бірі» деп анықталады, ол «бес кіші құдайы» деп те аталады. Метод теологы Джон Уильям Флетчер былай деді: «Апостолдар мен ерте шіркеудің қарттарының әдетіне сәйкес, біздің шіркеу де жас сенушілерге қол қою арқылы Киелі Рухпен толулары үшін дұға етуді қабылдады». Осылайша, методистердің құлшылық кітабында былай делінген: «Бекіту рәсімінде крещение алғандар Мәсіхке деген сенімдерін жариялайды және шәкірттік жолын жалғастыру үшін Киелі Рухпен нығайтылады. Бекіту біздің крещение алғанымызды және Құдайдың өмірімізде жұмыс істеп жатқанын еске салады: біз Мәсіхке және Құдайдың бүкіл халқына жататынымызды растаймыз. Бекіту қызметінде крещение алған христиандар Методист шіркеуіне қабылданып, жергілікті қауымдастықта оларға тиісті орын алады».

In the Methodist Church, as with the Anglican Communion, confirmation is defined by the Articles of Religion as one those "Commonly called Sacraments but not to be counted for Sacraments of the Gospel", also known as the "five lesser sacraments". The Methodist theologian John William Fletcher stated that "it was a custom of the Apostles and elders in the primitive Church, adopted by our own church, to pray that young Believers might be filled with the Spirit through the laying on of hands." As such, the Methodist Worship Book declares that:

In Confirmation, those who have been baptized declare their faith in Christ and are Strengthened by the Holy Spirit for continuing discipleship. Confirmation reminds us that we are baptized and that God continues to be at work in our lives: we respond by affirming that we belong to Christ and to the whole People of God. At a Service of Confirmation, baptized Christians are also received into membership of the Methodist Church and take their place as such in a local congregation.|title=Baptism and Confirmation, The Methodist Church in Britain

By Water and Spirit, an official United Methodist publication, states that "it should be emphasized that Confirmation is what the Holy Spirit does. Confirmation is a divine action, the work of the Spirit empowering a person 'born through water and the Spirit' to 'live as a faithful disciple of Jesus Christ'." As with its Anglican patrimony, in Methodism, confirmation is a means of grace. Furthermore, confirmation is the individual's first public affirmation of the grace of God in baptism and the acknowledgment of the acceptance of that grace by faith. For those baptized as infants, it often occurs when youth enter their 6th through 8th grade years, but it may occur earlier or later. For youth and adults who are joining the Church, "those who are baptized are also confirmed, remembering that our ritual reflects the ancient unity of baptism, confirmation (laying on of hands with prayer), and Eucharist." Candidates to be confirmed, known as confirmands, take a class which covers Christian doctrine, theology, Methodist Church history, stewardship, basic Bible study and other topics.

«Су арқылы және Рухпен» деген ресми Біріккен методист басылымы былай дейді: «Бекітудің Киелі Рухтың ісі екенін атап өткен жөн. Бекіту – құдайлық әрекет, «су және Рух арқылы туған» адамды «Иса Мәсіхтің адал шәкірті ретінде өмір сүруге» дайындаушы Рухтың жұмысы». Англикандық мұрасындай, методизмде де бекіту – рақымның құралы. Бұдан әрі, бекіту – адамның крещениедегі Құдайдың рақымын алғаш рет жариялауы және осы рақымды сеніммен қабылдағанын мойындауы. Нәресте кезінде крещение алғандар үшін бұл көбінесе 6-шыдан 8-ші сыныпқа дейінгі жасқа келгенде болады, бірақ бұл ертерек немесе кейінірек болуы мүмкін. Шіркеуге қосылатын жастар мен ересектер үшін «крещение алғандар да бекітіледі, өйткені біздің рәсімдеріміз крещение, бекіту (қол қоюмен дұға ету) және Евхаристияның ежелгі бірлігін көрсетеді». Бекітуге дайындалып жатқан кандидаттар (бекітілушілер) христиан ілімі, теология, методист шіркеуінің тарихы, басқарушылық, негізгі Киелі кітапты зерттеу және басқа да тақырыптарды қамтитын курстарды оқиды.

Пресвитериан, конгрегационалист және континенттік реформацияланған шіркеулер

Америкадағы Пресвитериан шіркеуінің растау рәсімі міндетті түрде көпшілікке жарияланбайды және растаудың мәні қауымға байланысты. Көптеген шіркеулер іс жүзінде Растауға дайындық курстарын ұйымдастырып, қатысуды талап етеді. АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуінің растау рәсімі – жастарға дініміз, дәстүріміз және Пресвитериандық амалдар туралы негізгі түсінік беру мақсадымен жүзеге асырылатын сенімді мойындау.

Ирвинг шіркеулері

Жаңа апостол шіркеуінде, Ирвингтік тармақтардың ең ірісінде, Бастылау – "өзінің Иса Мәсіхті сөзбен де, іспен де жариялауға берген уәдесін сақтауға тырысатын жандарды нығайтатын" рәсім. Уәде оқылғаннан кейін, "жас христиандар қол қою арқылы оларға берілетін Бастылау нығматын қабылдайды".

Бекіту атауы

Көптеген елдерде католик шіркеуінің кейбір діндерінде, лютерандық және англикандық діндерінде адамның жаңа есім қабылдауы дәстүрге айналған, көбінесе бұл – Киелі кітаптағы кейіпкердің немесе әулиенің аты болып табылады, осылайша оларға қосымша қамқоршы әулие қорғаушы және жолбасшы ретінде тағайындалады. Бұл практика растау рәсімінің ресми литургиялық кітабында көрсетілмеген және испан, француз тілінде сөйлейтін елдерде, Италияда, Бельгияда, Нидерландыда және Филиппинде қолданылмайды. Бірқатар адамдар осы дәстүрді сақтауды қалайды, бірақ басқалары оған қарсы шығады және қандай жағдайда болса да, бұл растаудың екінші дәрежелі аспектісі ғана. «Шомылдыру» сөзінің әртүрлі мағыналарынан көрініп тұрғанындай, шомылдыру рәсімі мен жеке есім беру дәстүрлі түрде байланысты болған. Растау рәсімінде, онда спонсордың (қасиетті ата-ананың) қатысуы шомылдыру рәсімімен ұқсастықты күшейтеді, жаңа есім алу әдетке айналды, бұл басқа жағдайларда да, әсіресе діни уәде беру кезінде орын алды. Франция королі Генрих III (1551–1589) 1551 жылы Эдуард Александр деп шомылдырылды, бірақ растау рәсімінде Генри есімін алды, содан кейін ол осы есіммен билік жүргізді. Бүгінде растау есімі көбінесе кеңінен қолданылмайды, бірақ кейбіреулер оны қосымша орта есім ретінде қарастырады. Мысалы, «Мұз және от әні» кітабының авторы Джордж Р. Р. Мартин Джордж Раймонд Мартин болып дүниеге келді, бірақ екінші орта аты ретінде растау есімін – Ричардты қосты. Дегенмен, тіпті Англия реформациясынан кейін де, сол елдің заң жүйесі, мысалы, жер сатып алу кезінде, адамның растау есімін пайдалану құқығын мойындады.

Татулық немесе рәсімді қайталау

Католик шіркеуі растауды ешкім бір ретінен артық қабылдамайтын үш қасиетті құрбанның бірі деп санайды (қасиеттік мөрді қараңыз). Ол, Шығыс христиандық шіркеулерінде растау құрбанын алғаннан кейін Католик шіркеуіне кіргендерді, тіпті нәресте кезінде болса да, расталған деп мойындайды, бірақ протестант шіркеулерінде расталғаннан кейін Католик шіркеуіне кіргендерге (оның пікірінше, бірінші және жалғыз рет) растау құрбанын сыйлайды, себебі бұл шіркеулерде лайықты тағайындалған дін қызметкерлері жоқ деп есептейді. Лютеран шіркеулерінде, егер адам Лютеран емес шіркеуде Ұш Тұрғыр формуласы бойынша дұрыс шомылдырылған болса, ол әдетте Пасха күні – Пасха уақытының алғашқы литургиясында лютеран ретінде расталады. Растау құрбанына дейін катехизистік оқу кезеңінен өтеді. Англикандық қауымдастықта, егер адам бұрын басқа дінге жататын шіркеудің дін қызметкері немесе дін қызметкері мойындалған болса, ол қайтадан растауға ие болмайды, керісінше, "қабылданады". Америка Құрама Штаттарының кейбір протестанттық епископтық шіркеулерінің епархиялары епископтық емес растауларды да мойындайды және бұл адамдар қайта растаудың орнына Англикандық қауымдастыққа қабылданады. Басқа епархияларда, егер олар Англикандық қауымдастығының алдында жарамды апостолдық мұрагерлікке ие болса (мысалы, Америкадағы Евангелиялық лютеран шіркеуі, Католик шіркеуі және т.б.), осы христиандық ағымдардың растаулары мойындалады. Шығыс православие шіркеулері кейде басқа христиандар "қайта құдайландыру" деп қабылдайтын рәсімді жасауға тырысады, олар әдетте құдайландыру/растау және кейде қайта шомылдыру рәсімін өткізеді, тіпті басқа шіркеулерде бұрын расталған адамдарға да. Бұл жаңа құдайландырудың (немесе шомылдырудың) ғана жарамды екендігімен негізделген, ал бұрынғысы шіркеуден тыс жерде жасалғандықтан, тек символдық мәні бар. Шығыс православие шіркеулері православие шіркеуінен айырылған, тәубе етіп, қайтадан қауымға оралған адамды да құдайландырады. Кейбір түсіндірмелерге сәйкес, Шығыс шіркеулері растау/құдайландыруды қайталанатын қасиетті құрбан ретінде қарастырады. Ал басқалары бұл рәсімді "шомылдырудан кейінгі құдайландыруды қайталау ретінде емес, қайта келтіру процесінің бір бөлігі ретінде" түсінеді.

The Catholic Church sees confirmation as one of the three sacraments that no one can receive more than once (see sacramental character). It recognizes as already confirmed those who enter the Catholic Church after receiving the sacrament, even as babies, in the churches of Eastern Christianity, but it confers the sacrament (in its view, for the first and only time) on those who enter the Catholic Church after being confirmed in Protestant churches, seeing these churches as lacking properly ordained ministers. In the Lutheran Churches, those individuals who received the sacrament of baptism according to the Trinitarian formula in a non Lutheran church are confirmed as Lutherans, ordinarily during the Easter Vigil—the first liturgy of Eastertide. The rite of confirmation is preceded by a period of catechetical instruction. In the Anglican Communion, a person who was previously confirmed in another denomination by a bishop or priest recognized as validly ordained is "received" rather than confirmed again. Some dioceses of the Protestant Episcopal Church in the United States of America recognize non episcopal Confirmations as well and these individuals are received into the Anglican Communion rather than re confirmed. In other dioceses, confirmations of those Christian denominations are recognized if they have a valid apostolic succession in the eyes of the Anglican Communion (e. g. Evangelical Lutheran Church in America, Catholic Church, etc.). Eastern Orthodox churches occasionally practise what is seen by other Christians as "re Chrismation", in that they usually chrismate/confirm – and sometimes rebaptize – a convert, even one previously confirmed in other churches. The justification is that the new Chrismation (or baptism) is the only valid one, the earlier one being administered outside of the Church and hence being little more than a symbol. The Eastern Orthodox will also chrismate an apostate from the Orthodox Church who repents and re enters communion. According to some interpretations, the Eastern churches therefore view confirmation/Chrismation as a repeatable sacrament. According to others, the rite is understood as "part of a process of reconciliation, rather than as a reiteration of post baptismal chrismation".

Иудаизм

1800 жылдары реформалық иудаизм христиандық растау рәсімдері үлгісінде жеке рәсімді, растау деп аталатын, жасады. Бұл сол кезде реформалық яһудилер бар/бат мицва жасындағы балаларды діни ұғымдарды түсінуге жеткілікті деңгейде жетілген деп санаудың орынсыз екеніне сенгендіктен болды. Олар осы жастағы балалар діни амалдарды орындаудың мәнін түсінуге жауапкершілігі жоқ деп есептеді. Израиль Джейкобсон бар/бат мицваның орнына растау рәсімін енгізді. Алғашқыда бұл рәсім 13 жасар ұлдарға арналған еді. Кейінгі онжылдықтарда реформалық қозғалыс бұл көзқарасты өзгертті, қазір АҚШ-тағы көптеген реформалық яһуди қауымдары балаларды дәстүрлі жаста бар/бат мицва болуды тойлауға ынталандырады, содан кейін еврей білімін одан әрі тереңдеткендерінің белгісі ретінде кейінірек растау рәсіміне қатысады. Бүгінде көптеген реформалық яһуди қауымдары растау рәсімін Киелі кітаптағы Шавуот мейрамын атап өту және жас ересектердің еврей білімін өмірлеріне енгізіп, Келісімге адал болуға міндеттемелерін қайта растау үшін өткізеді. Расталатын жастар "әр жылғы егістің алғашқы жемісін" көрсетеді. Олар ертеңгі күндік үміт пен мүмкіндікті білдіреді. Растау әдетте оныншы сыныпта бір жылдық оқудан кейін өткізіледі, бірақ кейбір синагогтар оны жоғары сыныптардың басқа жылдары да өткізеді. Реформалық иудаизм контекстінде растау туралы алғашқы ресми мәлімдеме 1810 жылы Кассельдегі Вестфалия патшалығының еврей консисториясы шығарған жарлықта айтылды. Онда раввиннің міндеті "жастарды растауға дайындау және рәсімді жеке басқару" деп белгіленді. Бастапқыда тек ұлдар ғана бар мицва болған Шаббат күні расталатын, рәсім үйде немесе мектепте өткізілетін. Берлинде еврей қыздары алғаш рет 1817 жылы, Гамбургте 1818 жылы расталды. Бастапқыда синагогтарда растау рәсіміне тыйым салынды, себебі әрбір жаңалық сияқты, ол дәстүрлі раввиндердің қатаң қарсылығына тап болды. Алайда, бірте-бірте бұл рәсім кеңінен тарала бастады: еврей мектептеріндегі сыныптар бірге расталатын, ал растау рәсімі синагогта салтанатты түрде өткізілетін болды. 1822 жылы Гамбург ғибадатханасында ұлдар мен қыздардың алғашқы тобы расталды, ал 1831 жылы сол заманның көрнекті дәстүрлі раввині рабби Самуэль Эгерс Брансвик синагогасында ұлдар мен қыздарды растауды бастады. Алғашында кейбір Шаббат күндері, көбінесе Ханука немесе Пасха кезінде растау рәсімі өткізілсе, Эгерстің үлгісімен, рәсімді Шавуот ("Апталар мейрамы") күні өткізу әдетке айналды. Шавуот рәсімге өте қолайлы деп есептелді, себебі осы күні израильдіктер Синай тауында Құдайдың заңына бағынуға ниет білдірген, сондықтан әр буынның өкілдері ежелгі үлгіні ұстанса және Синай келісіміне адал болуға дайын екендерін жариялауы керек. Растау Данияда 1817 жылы, Гамбургте 1818 жылы, Гессен мен Саксонияда 1835 жылы енгізілді. Реформалық қозғалысқа қарсы болған Пруссия үкіметі 1836 жылы, Бавария 1838 жылы бұл рәсімге тыйым салды. Алайда, ол тез арада Германияның прогрессивті қауымдарының барлығына тарады. 1841 жылы ол Францияда, Бордо мен Марсельде басталып, содан кейін Страсбург пен Парижде "initiation religieuse" деген атпен енгізілді. 1869 жылы Лейпцикте өткен алғашқы Израиль синоды діни білім туралы баяндама қабылдады, оның 13-ші бөлімі растау туралы толық пікірді қамтиды және оны барлық еврей қауымдарына ұсынды. Америкада ұлдар мен қыздарды жыл сайын растау туралы шешімді алғаш рет 1847 жылы Нью-Йорктегі Temple Emanu El қауымы қабылдады. Бұл рәсім Америкада тез бекіп, көп ұзамай Шавуот күні өткізілмейтін еврей қауымы қалмады.

In the 1800s Reform Judaism developed a separate ceremony, called confirmation, loosely modeled on Christian confirmation ceremonies. This occurred because, at the time, Reform Jews believed that it was inappropriate for bar/bat mitzvah age children to be considered mature enough to understand what it means to be religious. It was held that children of this age were not responsible enough to understand what it means to observe religious practices. Israel Jacobson developed the confirmation ceremony to replace bar/bat mitzvah. Originally this ceremony was for 13 year old boys. In later decades, the Reform movement modified this view, and now much of Reform Judaism in the United States encourages children to celebrate becoming bar/bat mitzvah at the traditional age, and then has the confirmation at the later age as a sign of a more advanced completion of their Jewish studies. Today, many Reform Jewish congregations hold confirmation ceremonies as a way of marking the biblical festival of Shavuot and the decision of young adults to embrace Jewish study in their lives and reaffirm their commitment to the Covenant. The confirmands represent "the first fruits of each year's harvest. They represent the hope and promise of tomorrow." Confirmation is typically held in tenth grade after a year of study, but some synagogues celebrate it in other years of high school. Confirmation, in the context of Reform Judaism, was mentioned officially for the first time in an ordinance issued by the Jewish consistory of the kingdom of Westphalia at Cassel in 1810. There it was made the duty of the rabbi "to prepare the young for confirmation, and personally to conduct the ceremony." At first only boys were confirmed, on the Sabbath ("Shabbat") that they celebrated becoming Bar Mitzvah; the ceremony was performed at the home or in the schoolroom. In Berlin, Jewish girls were confirmed for the first time in 1817, in Hamburg in 1818. Confirmation was at first excluded from the synagogue, because, like every innovation, it met with stern opposition from more traditional rabbis. Gradually, however, it found more favor; Hebrew school classes were confirmed together, and confirmation gradually became a solemn celebration at the synagogue. In 1822 the first class of boys and girls was confirmed at the Hamburg Temple, and in 1831 Rabbi Samuel Egers, a prominent traditional rabbi of his time, began to confirm boys and girls at the synagogue of Brunswick. While in the beginning some Shabbat, frequently during Chanukah or Passover, was selected for confirmation, it became increasingly customary, following the example of Egers, to perform the ceremony during the biblical festival of Shavuot ("Feast of Weeks"). It was felt that Shavuot was well suited for the rite, as it celebrated the occasion when the Israelites on Mount Sinai declared their intention to accept the yoke of God's Law, so those of every new generation should follow the ancient example and declare their willingness to be faithful to the Sinaitic covenant transmitted by their ancestors. Confirmation was introduced in Denmark as early as 1817, in Hamburg in 1818, and in Hessen and Saxony in 1835. The Prussian government, which showed itself hostile to the Reform movement, prohibited it as late as 1836, as did Bavaria as late as 1838. It soon made its way, however, into all progressive congregations of Germany. In 1841 it was introduced in France, first in Bordeaux and Marseilles, then in Strasburg and Paris, under the name initiation religieuse. The first Israelitish synod in 1869 at Leipsic adopted a report on religious education, the 13th section of which contains an elaborate opinion on confirmation, recommending the same to all Jewish congregations. In America, the annual confirmation of boys and girls was first resolved upon by the congregation of Temple Emanu El of New York in 1847. The ceremony soon gained so firm a foothold in America that soon there was no progressive Jewish congregation in which it did not occur during Shavuot.

Дүниежүзілік растаулар

Бірнеше зайырлы, көбінесе гуманистік ұйымдар үлкен балалар үшін азаматтық растау рәсімдерін өткізеді, бұл сол жастағы балаларға дәстүрлі діни рәсімдерге балама ретінде олардың өмірлік көзқарасын білдіру болып табылады. Кейбір атеистік режимдер саясат ретінде христиандық рәсімдерді, мысалы, растауды діни емес рәсімдермен алмастыруға ынталандырды. Мысалы, тарихи протестанттық Германия Демократиялық Республикасында (Шығыс Германияда) "югендвейхе (жастарға арналған бағышталу) христиандық растау рәсімін біртіндеп ығыстырып шығарды". 1852 жылы алғаш рет пайда болған югендвейхе "жастықтан ересекке өтудің салтанатты қадамы, ол протестанттық және католик шіркеулерінің растау рәсіміне қарсы дамытылды" деп сипатталады.