Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қылмыстық құқық қорғанысы
Criminal law defense
Зорлық-зомбылыққа қатысты қорғаныс – бұл қылмыстық құқық қорғанысының бір түрі, онда айыпталушы бұрынғы зорлық-зомбылық тарихының өш алу үшін жасалған зорлық-зомбылықты ақтауға негіз болатынын дәлелдейді. Бұл термин көбінесе балаларға жасалған зорлық-зомбылық немесе жыныстық шабуыл жағдайларына қатысты болғанымен, қорғаныс тарапының кінәлі тұлғадан жауапкершілікті ауыстыру үшін синдромды немесе қоғамдық жағдайды пайдалануға жасаған кез келген әрекетті де қамтиды. Кейде бұл тұжырымды, әсіресе кінәлі адамдардың өзіне жасалған зорлық-зомбылықты өткенде пайдаланып, қылмыстары үшін жауапкершілікті азайту мүмкіндігін сынағандар, зорлық-зомбылықты ақтау деп атайды. Көбінесе, зорлық-зомбылық жасаған адам өзі қылмыстың құрбаны болған жағдайда, бұл ақтау "құрбанды сотқа тарту" үшін қолданылуы мүмкін. АҚШ Жоғарғы Соты бірнеше рет айыпталушыға жазалауға әсер ететін кез келген ақпаратты ұсынуға рұқсат беру керектігін қабылдады. Осы заңдық үрдіске қарамастан, бірнеше заңгер, әсіресе Лоренна Боббит және Менендес ағайындарының істерінен кейін, зорлық-зомбылыққа қатысты қорғаныстың қолжетімділігін сынады. Заңгер Алан Дершовиц зорлық-зомбылықты ақтауды "өз бетінше әрекет етуге заңсыз шақыру" деп сипаттады.
The abuse defense is a criminal law defense in which the defendant argues that a prior history of abuse justifies violent retaliation. While the term most often refers to instances of child abuse or sexual assault, it also refers more generally to any attempt by the defense to use a syndrome or societal condition to deflect responsibility away from the defendant. Sometimes the concept is referred to as the abuse excuse, in particular by the critics of the idea that guilty people may use past victimization to diminish the responsibility for their crimes. When the abuser is the victim of the crime, as is often the case, the abuse excuse is sometimes used as a way to "put the victim on trial". The Supreme Court of the United States has held on numerous occasions that the defendant should be permitted to present any information that they feel might affect sentencing. Despite this legal precedent, the availability of the abuse defense has been criticized by several legal experts, particularly in the aftermath of the trials of Lorena Bobbitt and the Menéndez brothers. Legal scholar Alan Dershowitz has described the abuse excuse as a "lawless invitation to vigilantism".
Анықтама
Зорлық-зомбылықтан қорғану – "қылмыстық қорғаныс тактикасы, онда қылмыстық айыпталушылар зорлық-зомбылық тарихын жазалау актісіне түсініктеме ретінде келтіреді". Кейбір жағдайларда, мысалы, Боббит ісінде, күдікті зорлық-зомбылық жазалау актісіне тікелей себеп болып, одан аз уақыт бұрын орын алады; мұндай жағдайларда зорлық-зомбылықты желеу етіп, уақытша ақылсыздық немесе өзін-өзі қорғау құқығы талап етіледі. Басқа сот істерінде, мысалы, Менендес ағайындыларының ісінде, күдікті зорлық-зомбылық ұзақ жылдар бойы, көбінесе айыпталушының бала кезінен бастап жүрген; бұл зорлық-зомбылықтан қорғануды қабілетінің шектеулі болуымен байланыстырады. Қылмыстың құрбаны көбінесе бұрын айыпталушыға зорлық-зомбылық жасаған адам болғандықтан, зорлық-зомбылықты желеу етудің мақсаты – "құрбанды сотқа тарту" және зорлаушының "мұндай жазаға лайық болғанын" көрсету.
The abuse defense is "the legal tactic by which criminal defendants claim a history of abuse as an excuse for violent retaliation". In some instances, such as the Bobbitt trial, the supposed abuse occurs shortly before the retaliative act; in such cases, the abuse excuse is raised as a means of claiming temporary insanity or the right of self defense. In other trials, such as those of the Menéndez brothers, the supposed abuse occurs over a prolonged period of time, often beginning during the defendant's childhood; this relates the abuse defense to the concept of diminished capacity. Because the victim of the act is often the person who committed abuse against the defendant in the past, the goal of the abuse excuse is to "put the victim on trial" and show that the abuser "had it coming".
Басқа жауапкершілікті терістеу қорғану құралдары
Қорғаушы адвокаттар қолданатын 40-тан астам ерекше қорғаныс және синдром бар, олардың бәрі де қылмысқа жауапкершілікті айыпталушыдан ауыстыруға бағытталған. Осы қорғаныстардың кейбіреуі айыпталушының мінез-құлқын бұрыннан болған медициналық жағдайлармен байланыстыруға тырысады, мысалы, антиәлеуметтік жеке тұлғалық бұзылысы, ұрықтық алкоголь синдромы және посттравматикалық стресс бұзылысы. Басқа қорғаныстар қылмыстық әрекетті айыпталушының жеке таңдауынан гөрі, ол өмір сүретін қоғамға жатқызуға ұмтылады; порнографияға қатысты қорғаныс порнографияның кең таралуы еркектерді жыныстық зорлық-зомбылық жасауға итермелейді деп тұжырымдайды, ал қалалық ахуал синдромы қаладағы немесе аудандағы зорлық-зомбылық жағдайлары белгілі бір адамның зорлық әрекеттерін ақтауы мүмкін деп мәлімдейді.
There are more than 40 distinct defenses and syndromes that have been employed by defense attorneys, all of which share the goal of deflecting responsibility for the crime away from the defendant. Some of these defenses seek to relate the defendant's behavior to previously existing medical conditions, such as antisocial personality disorder, fetal alcohol syndrome, and posttraumatic stress disorder. Other defenses seek to attribute the criminal act to the society in which the defendant lives rather than his or her own choices; the pornography defense asserts that the proliferation of pornography causes men to commit acts of sexual violence, and urban survival syndrome claims that violent conditions in a city or neighborhood may justify violent actions by a particular individual.
Ауру таралуы
Америкалық қоғамдағы өсіп келе жатқан алаңдаушылық – кінәлі қылмыскерлер өз қылмыстары үшін жиі кешіріледі немесе оларға лайықсыз қысқа мерзімді жазалар тағайындалады, бұл мәселе зорлық-зомбылыққа қатысты қорғаныстың қолданылуымен ушығады. Заңгерлер бұл пікірге қарсы шығып, мұндай ақталуға талпыну сот процесінде маңызсыз рөл атқарады немесе толығымен сәтсіз аяқталады дейді. Гей құқықтарын қорғаушылар Джордж Москон мен Харви Милкті өлтірген Дэн Уайттың ісі кезіндегі сарапшы куәлігінде, көп мөлшерде дұрыс тамақ тұтыну Уайттың кісі өлтіруге дейінгі депрессиялық жағдайын күшейткен болуы мүмкін екені айтылды. Көпшілікке белгілі болғандай, Уайттың адвокаты "Твинки қорғанысы" деп аталатын тәсілді қолданып, оған жазаны жеңілдеткен, бірақ сот барысында қанттың зиянды әсері туралы мәселе қысқа ғана сөз болды. Американдық қоғам қылмыскерлердің зорлық-зомбылыққа қатысты қорғанысты жиі пайдаланатынына наразылық білдірсе де, шындығында бұл тек резонанстық істерде ғана қолданылады. Зорлық-зомбылыққа қатысты қорғанысты тиімді пайдалану үшін қорғау тарапынан айыпталушының атынан сарапшы куәлігі ұсынылуы қажет. Көптеген айыпталушылар мұндай куәлікке төлей алмайды, сондықтан білікті сарапшылар көбінесе тек айыпталушы бай болған немесе қоғамдық ұйымдар қолдаған жағдайларда ғана қорғаушы куәлік береді. Лоренна Боббит және Менендес ағайындыларының істері зорлық-зомбылыққа қатысты ақталудың мысалы ретінде жиі келтіріледі.
A growing concern among the American public is that guilty criminals are too often excused for their crimes or are given unsuitably short sentences, a problem that is exacerbated by the use of the abuse defense. Legal experts counter that excuse defenses either serve an insignificant role in the trial or are entirely unsuccessful. During the trial of Dan White, who assassinated gay rights advocates George Moscone and Harvey Milk, one expert testimony mentioned that the consumption of large amounts of junk food may have intensified White's state of depression prior to the murders. It was widely reported that White's counsel had earned him a reduced sentence by employing the so called "Twinkie defense", despite the fact that the subject of sugar intoxication was only briefly touched upon during the trial. Although the American public often complains about the supposed frequency with which defendants use the abuse defense, the reality is that it is generally only used in high profile cases. In order for the abuse defense to be employed effectively, it is necessary for the defense to produce expert testimony on the defendant's behalf. Most defendants are unable to pay for such testimony; as such, qualified experts tend to provide advocating testimony only in those cases in which the defendant is wealthy or is supported by public interest groups. The trials of Lorena Bobbitt and the Menéndez brothers were two high profile cases that are often cited as examples of the abuse excuse in action.
Боббит үкімі
1993 жылы 23 маусымда Лоренна Боббит күйеуінің ұйқыда жатқан кезінде ас үй пышағымен жыныстық мүшелерін кесіп тастады. Содан кейін ол машинамен барып, кесілген жыныстық мүшелерді машинаның терезесінен жақын маңдағы далаға лақтырып жіберді. Кейінірек Боббит күйеуі оны оқиғадан бірден бұрын зорлағанын мәлімдеді, бірақ ол бұл талаптарды жоққа шығарды және ақырында зорлау айыбынан ақталды. Боббит күйеуі бұрын оны бірнеше рет зорлап, тіл тигізгенін және күйеуіне шабуыл жасамас бұрын осы қорлық туралы естеліктер оның "басында жүгіріп жүргенін" мәлімдеді. Сотта Боббиттің қорғаушысы оның уақытша ақылсыздығы бойынша кінәсіз екенін айтты. Осы себеппен ол ақталып, психиатриялық тексеруден өткеннен кейін босатылды.
On June 23, 1993, Lorena Bobbitt cut off her husband's penis with a kitchen knife while he was sleeping. Afterward, she drove away and tossed the severed penis out the car window into a nearby field. Bobbitt later claimed that her husband had raped her immediately prior to the incident, though he denied these claims and was eventually acquitted of rape charges. Bobbitt also claimed that her husband had repeatedly raped and verbally abused her in the past, and that the memories of this abuse "raced through her head" in the moments prior to the attack on her husband. At her trial, Bobbitt's defense attorney argued that she was not guilty by reason of temporary insanity. She was acquitted by this reason and was released after being taken into custody for psychiatric evaluation.
Менендес ағайындылары
1989 жылдың тамызында Лайл мен Эрик Менендес ағайындылары Беверли-Хиллсте (Калифорния штаты) үйлерінде ата-аналарын атып өлтірді. Екеуі күрделі алиби құрастырып, Эрик психотерапевтіне мойындағанға дейін бірнеше жыл бойы кінәсіздіктерін сақтады. Қылмысты мойындау сотта дәлел ретінде пайдаланылуы мүмкін деген шешім қабылданғаннан кейін, бауырластар өзін-өзі қорғауға сүйенді. Олар бала кезінде әкесінен сексуалдық зорлық көргенін және ата-аналары оларды өлтіруге ниеттенгенін мәлімдеді. Сот өзін-өзі қорғау туралы нұсқаулар беруден бас тартқанмен, алғашқы сот отырыстары екі рет қазылар алқасы келісімге келмей, сот процесі жарамсыз деп жарияланды. Ақырында бауырластар кінәлі деп танылып, бірінен соң бірі өмір бойына бас бостандығынан айырылды, бірақ көптеген заңгерлер бұл нәтижеге наразылық білдірді. 1978 жылға дейін Огайо штатының астаналық заңы қорғаныс тарапының сотталу кезінде қандай жеңілдетуші жағдайларды ұсынуына шектеулер қойған. Алайда, бұл заң Локетт пен Огайо арасындағы сот шешімімен күшін жойды, онда Бас судья Уоррен Э. Бергер үкім шығарушының "айыпталушының мінез-құлқының немесе өмір жолының кез келген жағын, сондай-ақ қылмыстың жағдайларын, егер айыпталушы оларды өлім жазасынан гөрі жеңілірек жаза алу үшін негіз ретінде ұсынса, жеңілдетуші фактор ретінде қарастырудан бас тартпауы керек" деп мәлімдеді. 1982 жылы Эддингс пен Оклахома арасындағы істе де осындай қорытындыға келді, онда Жоғарғы Сот АҚШ заңы қазылар алқасына айыпталушының бала кезіндегі зорлық-зомбылықты ескеруге тыйым салмайтынын айтты. 2003 жылдың маусым айында Виггинс пен Смит ісінде, кісі өлтіргені үшін өлім жазасына кесілген Кевин Виггинске хабеас корпус берілді, өйткені оның адвокаты Виггинстің балалық шағына қатысты толыққанды тергеу жүргізбеген және жеңілдетуші дәлелдер ұсынбаған. Виггинс анасынан зорлық-зомбылық көрген және балалар үйінде болып, бірнеше рет зорталған; Жоғарғы Сот мұндай ақпараттың қазылар алқасының үкімін өзгертуі мүмкін екенін және адвокаттың бұл ақпаратты ұсынбауы Виггинстің Конституцияның Алтыншы түзетуімен кепілденген адвокатқа құқығын бұзғанын анықтады. Дершовиц зорлық-зомбылыққа қатысты қорғаныстың тиімділігін "өз бетінше әрекет етуге шақыру" деп қарастырады, бұл зорлық-зомбылық айналымын ұзартуға ғана себеп болады. Саяси ғалым Джеймс К. Уилсон да зорлық-зомбылықты желеу ретінде айыптайды, бірақ ол оның тиімділігі қазылар алқасы оны айыпталушының кінәсіздігінің нақты дәлелі немесе маңызды жеңілдетуші фактор деп тапқан жағдайда ғана болатынын атап өтеді. Мұндай жағдайда сот процесінен зорлық-зомбылық туралы мәлімдемелерді алып тастауға ешқандай себеп жоқ. Уилсон мәселенің заңдық қорғаныс ретінде ақталуды қолдануда емес, адамның мінез-құлқын түсіндіруге тырысатын әлеуметтік ғылымның қылмыстық құқықпен, оның міндеті мінез-құлқын бағалаумен араласуында екенін айтады. Көптеген азаматтар қылмысты азайту үшін қатаң жаза қолдануды жақтаса да, бірқатар зерттеулер қазылар алқасының осы мақсатқа жетуге деген ниеті көбінесе қылмыстың себептерін түсінуге деген табиғи құштарлықпен басылады екенін көрсетті.
In August 1989, brothers Lyle and Erik Menéndez shot and killed their parents in their home in Beverly Hills, California. The two constructed an elaborate alibi and maintained their innocence for several years until Erik confessed to his psychotherapist. When it was decided that the murder confession could be used as evidence during their trials, the brothers entered pleas of self defense. They claimed that they had been sexually abused by their father throughout childhood and that they feared their parents intended to murder them. Despite the judge's refusal to present the juries with self defense instructions, the first trials both ended with hung juries and were declared mistrials. Although the brothers were eventually convicted and given consecutive life sentences, many legal experts were outraged by the mistrials. Prior to 1978, the capital statute of Ohio had placed limitations on what mitigating factors the defense could present during sentencing. However, this statute was invalidated by Lockett v. Ohio, in which Chief Justice Warren E. Burger proclaimed that the sentencer should not be "precluded from considering, as a mitigating factor, any aspect of a defendant's character or record and any of the circumstances of the offense that the defendant proffers as a basis for a sentence less than death." A similar conclusion was reached in the 1982 case Eddings v. Oklahoma, in which the Supreme Court held that United States law does not prevent a jury from considering a defendant's childhood abuse when determining the appropriate sentence. In the June 2003 case Wiggins v. Smith, the petitioner Kevin Wiggins, who had been sentenced to death for murder, was granted habeas corpus because his attorney had failed to fully investigate or present mitigating evidence regarding Wiggins's childhood. Wiggins had been abused and neglected by his mother and was repeatedly raped while in foster care; the Supreme Court determined that there was a "reasonable probability" that such information would have altered the jury's sentencing, and that the attorney's failure to present this information violated Wiggins's Sixth Amendment right to counsel. Dershowitz views the effectiveness of the abuse defense as a "lawless invitation to vigilantism" which will serve only to extend the cycle of violence. Although political scientist James Q. Wilson has also denounced the abuse excuse, he points out that it is only effective if a jury finds it to be compelling evidence of innocence or a substantial mitigating factor. When this occurs, there is no reason to exclude claims of abuse from the trial proceedings. Wilson has argued that the problem lies not in the employment of excuses as legal defenses, but in the intermingling of social science, which seeks to explain human behavior, with criminal law, which seeks to judge behavior. Although many citizens advocate severe penalties as a means of reducing crime, a number of studies have shown that the juror's desire to realize that goal is often overridden by the inherent desire to understand the behavior that leads to crime.