Америка революциясынан кейін Канадаға қоныс аударған адалдардың құрметті атауы

Кіріспе

Америка революциясы кезінде Канадаға қоныс аударған адалдарға (ҰБЛ; немесе жай ғана Адал) берілген құрметті атақ – бұл алғашқы Лорд Дорчестер, Квебек губернаторы және Канаданың генерал-губернаторы, Америка революциясы кезінде немесе одан кейін Британдық Солтүстік Америкаға қоныс аударған американдық адалдарға алғаш берген құрметті атау. Сол кезде "Канадалық" немесе "Канада" деген атау жергілікті халықтар тобына және Квебек провинциясында тұратын Жаңа Францияның отарлаушыларының ұрпақтарына қатысты қолданылды. Олар негізінен Новая Шотландия және Квебек провинциясына қоныстанды. Адал қоныс аударғандардың көп болуы бірнеше жаңа колониялардың құрылуына әкелді. 1784 жылы Фанди шығанағы маңында адалдардың қоныстанғаннан кейін Нью-Брансуик Новая Шотландия колониясынан бөлінді. Адал босқындардың көптеп келуі 1791 жылы Квебек провинциясының Төменгі Канадаға (қазіргі Квебек) және Жоғарғы Канадаға (қазіргі Онтарио) бөлінуіне себеп болды. Мемлекет оларға қоныстануын ынталандыру үшін, әрбір адамға бір жер учаскесін берді, себебі үкімет Жоғарғы Канаданың шекарасын дамытқысы келді. Бұл қоныс аудару Канада халқының қатарына көптеген ағылшын тілінде сөйлейтін адамдарды қосты. Бұл болашақ Канаданың батысында және шығысында, қазіргі Квебек шекарасының екі жағында да негізінен ағылшын-канадтық халқының қалыптасуына негіз болған жаңа иммиграция толқынының бастауы болды.

Америка революциясы

Америка Тәуелсіздік соғысы аяқталғаннан кейін және 1783 жылы Париж шартына қол қойылғаннан соң, лоялист әскерлері мен азаматтар Нью-Йорк қаласынан эвакуацияланды, көбісі Канадаға бет бұрды. Көптеген лоялистер бұрыннан-ақ Канадаға қоныс аударған, әсіресе Нью-Йорк пен Солтүстік Жаңа Англиядан, онда соғыс кезінде оларға қарсы зорлық-зомбылық күшейген. Канададағы тәждік жерлер кейде лоялист полкіне қарай бөлінді. Бұл лоялисттердің қайта қоныстануы қазіргі Онтарионың дамуы үшін өте маңызды болды, ал шамамен 10 000 босқын Квебекке (Шығыс округтері мен қазіргі Онтарионы қоса алғанда) барды. Бірақ Нова-Шотландия (қазіргі Нью-Брансуик қоса) осы сандың үш есесін қабылдады: шамамен 35 000–40 000 лоялист босқыны. Белгісіз, бірақ көптеген адамдар тұрақтап қалмады; олар ақырында АҚШ-қа оралды. Соғыс жылдарында кейбір отбасылар адалдықтарын бөліскендіктен, Канададағы көптеген лоялистер АҚШ-тағы туыстарымен тығыз байланыс күйінде болды. Олар британ сауда заңдарына ешқандай назар бермей, шекара арқылы сауда жасады. 1790 жылдары лейтенант-губернатор Симконың адалдыққа келгендерге жер және Америкадағыдан төрт есе аз салық ұсынуы 30 000 америкалықтың келуіне әкелді, олар көбінесе "Кейінгі лоялистер" деп аталды. 1812 жылғы соғыс басталған кезде Жоғарғы Канаданың 110 000 тұрғынының ішінде 20 000 бастапқы лоялистер, 60 000 кейінірек келген американдық иммигранттар мен олардың ұрпақтары және 30 000 Ұлыбританиядан, олардың ұрпақтарынан немесе Квебек провинциясынан келген иммигранттар болды. Жоғарғы Канаданың көптеген тұрғындарының кейіннен келуі иммиграцияның басты себебі жер екенін көрсетеді.

Қайта орналастыру

Революциялық соғыстан кейін лоялистердің келуі Канаданың Жоғарғы Канада (қазіргі оңтүстік Онтарио) және Төменгі Канада (қазіргі оңтүстік Квебек) провинцияларына бөлінуіне әкелді. Олар келіп, этникалық және діни топтар бойынша орналасты. Көптеген сарбаздар қызмет еткен полктеріндегі әріптестерімен бірге қоныстанды. Қоныс аударушылар барлық әлеуметтік топтан және барлық он үш колониядан келді, бұл Sandham суретінде бейнеленгендей, келушілердің жақсы киінген жоғары топқа жататын иммигранттар екенін көрсетеді. Лоялистер жақын арада үкіметтен француздық жүйенің орнына, американдық колонияларда оларға таныс болған британдық құқықтық жүйені қолдануға рұқсат беруді сұрады. Ұлыбритания Францияның жеті жылдық соғыста жеңіліске ұшырағаннан кейін бұрынғы француз колониясын басып алғаннан кейін француз құқықтық жүйесін сақтап, дін бостандығына рұқсат берді. Жоғарғы және Төменгі Канада құрылғаннан кейін, батыстағы лоялистердің көпшілігі британдық заңдар мен институттармен өмір сүре алды. Төменгі Канаданың басым көпшілігін құраған француз тілінде сөйлейтін этникалық француз халқы, таныс француз азаматтық құқығын және католик дінін сақтай алды. Үкімет Нова Шотландия және Нью-Брансуикте 3500-ге жуық қара лоялистерді қоныстандырды, бірақ олар кемсітушілікке ұшырады және барлық лоялистерге тән қолдаудың жеткіліксіздігін бастан кешті. Жер берудегі кешігу, бірақ ең бастысы, қара нәсілділердің басқа лоялистерден төмен жалақыға жұмыс іздеуге және олармен бәсекелесуге дайындығы Шелбурндағы нәсілшілдік шиеленісті күшейтті. 1784 жылдың шілдесінде Шелбурн төңкерісі кезінде ақ лоялистердің топтары қара лоялистерге шабуыл жасады, бұл Канаданың алғашқы «расалық» төңкерісі болды. Үкімет қара лоялистердің жерін тексеруге баяу кірісті (олардың қоныстана алмауына себеп болды); сондай-ақ, оларға ақ қоныстанушыларға қарағанда кішірек, кедей және шалғай жерлер берілді, бұл кемсітушілікке әкелді; Жоғарғы Канадаға немесе әсіресе Квинт шығанағы айналасына қоныстанған лоялистерді есептемегенде. Бұл олардың орнығуын қиындатты. Канададағы қара лоялистердің көпшілігі Американың оңтүстігінен келген босқындар еді; олар осы кемсітушілік пен қатал қыстан зардап шекті. Ұлыбритания Африкадағы Сьерра-Леоне колониясын құрған кезде, 1792 жылы шамамен 1300 қара лоялист өзін-өзі басқару мүмкіндігіне ие болу үшін сонда көшті. Осылайша 2200 адам қалды. Сьерра-Леонеге кеткен қара лоялистер Фритаунды құрды. 20 ғасырдың басына дейін, Ямайкадан келген басқа да ерте қоныстанушылармен және заңсыз құл кемелерінен босатылған құлдармен бірге, және түпкілікті халықтардың олардың Марун колониясын жоюға жақын болған қатыгез шабуылдарына қарамастан, олар және олардың ұрпақтары Сьерра-Леоне мәдениетіне, экономикасына және үкіметіне үстемдік етті. Көптеген лоялистер АҚШ-тағы маңызды мүліктерінен айырылуға мәжбүр болды. Ұлыбритания 1795 жылғы Джей келісімі кезінде АҚШ-тан жоғалған мүліктері үшін өтемақы немесе қалпына келтіруді талап етті, бұл келіссөздердің маңызды мәселесі болды. Келіссөздер АҚШ-тың келіссөзшілерінің АҚШ Конгресіне реституция беру туралы «кеңес беруі» тұжырымдамасына келді. Британдықтар үшін бұл тұжырымдама американдықтарға қарағанда айтарлықтай заңдық салмаққа ие болды; АҚШ Конгресі кеңеске құлақ аспады.

The arrival of the Loyalists after the Revolutionary War led to the division of Canada into the provinces of Upper Canada (what is now southern Ontario) and Lower Canada (today's southern Quebec). They arrived and were largely settled in groups by ethnicity and religion. Many soldiers settled with others of the regiments they had served with. The settlers came from every social class and all thirteen colonies, unlike the depiction of them in the Sandham painting which suggests the arrivals were well dressed upper class immigrants. Loyalists soon petitioned the government to be allowed to use the British legal system, which they were accustomed to in the American colonies, rather than the French system. Great Britain had maintained the French legal system and allowed freedom of religion after taking over the former French colony with the defeat of France in the Seven Years' War. With the creation of Upper and Lower Canada, most Loyalists in the west could live under British laws and institutions. The predominantly ethnic French population of Lower Canada, who were still French speaking, could maintain their familiar French civil law and Catholic religion. The government settled some 3,500 Black Loyalists in Nova Scotia and New Brunswick, but they faced discrimination and the same inadequate support that all Loyalists experienced. Delays in making land grants, but mostly the willingness of the blacks to under cut their fellow Loyalists and hire themselves out to the few available jobs at a lower wage aggravated racist tensions in Shelburne. Mobs of white Loyalists attacked Black Loyalists in the Shelburne Riots in July 1784, Canada's first so called "race" riot. The government was slow to survey the land of Black Loyalists (which meant they could not settle); it was also discriminatory in granting them smaller, poorer, and more remote lands than those of white settlers; not counting those Loyalists who were resettled in what would become Upper Canada, in general, or around the Bay of Quinte, in specific. This increased their difficulties in becoming established. The majority of Black Loyalists in Canada were refugees from the American South; they suffered from this discrimination and the harsh winters. When Great Britain set up the colony of Sierra Leone in Africa, nearly 1300 Black Loyalists emigrated there in 1792 for the promise of self government. And so 2,200 remained. The Black Loyalists that left established Freetown in Sierra Leone. Well into the 20th century, together with other early settlers from Jamaica and slaves liberated from illegal slave ships, and despite vicious attacks from the indigenous peoples that nearly ended the Maroon colony, they and their descendants dominated the culture, economy and government of Sierra Leone. Numerous Loyalists had been forced to abandon substantial amounts of property in the United States. Britain sought restoration or compensation for this lost property from the United States, which was a major issue during the negotiation of the Jay Treaty in 1795. Negotiations settled on the concept of the United States negotiators "advising" the U. S. Congress to provide restitution. For the British, this concept carried significant legal weight, far more than it did to the Americans; the U. S. Congress declined to accept the advice.

Құлдық

Бұрынғы Он үш колонияның құл иелері өздерімен бірге Канадаға құлдарын әкелді, себебі ол жерде бұл практика әлі де заңды болған. Олар Британдық Солтүстік Америкаға барлығы 2000-ге жуық құлды әкелді: 500-і Жоғарғы Канадаға (Онтарио), 300-і Төменгі Канадаға (Квебек) және 1200-і Жаңа Брансуик, Нова-Шотия және Принс-Эдуард аралдарындағы теңіз жағалау провинцияларына. Теңіз жағалау аймақтарындағы құлдардың болуы мен жағдайы ерекше мәселеге айналды. Олар халықтың үлкен бөлігін құрады, бірақ бұл плантациялық шаруашылық аймағы емес еді. Қоныс аударушылар ақырында осы құлдардың көптегенін босатты. 1792 жылы және одан кейінгі жылдары көптеген еркін қара лоялистермен бірге, олар өздеріне басқару мүмкіндігін іздеп Сьерра-Леонеге баруды таңдады. Осы уақытта 1790 жылы британ Парламенті Канадаға көшіп келушілерге құлдарын меншік ретінде сақтауға рұхсат беретін императорлық заң қабылдады. 1793 жылы Жоғарғы Канаданың 1-ші Парламенті құлдыққа қарсы заң қабылдады. Құлдыққа қарсы заң колонияға құлдарды әкелуге тыйым салды және әйел құлдардан туған барлық балалар 25 жасқа толғаннан кейін бостандыққа шығарылуын міндеттеді. Бұл заңның қабылдануына себеп, лоялист босқындары Жоғарғы Канадаға әкелген құлдардың санының артуы болды. 1807 жылы Британ империясында құл саудасы тоқтатылды. 1834 жылға қарай империя бойынша құлдық институты жойылды (Үндістаннан басқа, онда ол жергілікті институт деп есептелді).

1812 жылғы соғыс

1812-1815 жылдар аралығында АҚШ пен Ұлыбритания 1812 жылғы соғыс деп аталатын қақтығысқа түсті. 18 маусым күні 1812 жылы АҚШ президенті Джеймс Мэдисон Конгресстегі соғыс жақтастарының қысымынан кейін соғыс жариялау туралы заңға қол қойды. 1812 жылға қарай Жоғарғы Канадаға негізінен АҚШ-тан келген Революция дәуірінің лоялистері (Біріккен Империяның лоялистері) және соғыстан кейінгі американдық және британдық иммигранттар қоныстанды. Канадада халық тым сирек болды және британдық армия мен Канадалық милицияның тұрақты бөлімшелерімен ғана жеңіл қорғалды. Американдық көшбасшылар Канаданы оңай басып алуға болатынын болжады, ал бұрынғы президент Томас Джефферсон Канаданы жаулау мүмкіндігін «жорық мәселесі» деп оптимистік тұрғыдан сипаттады. Көптеген американдық лоялистер Революциялық соғыстан кейін Жоғарғы Канадаға көшіп келді. Дегенмен, иммигранттарға жер беруге байланысты аймақта лоялист емес американдық қоныс аударушылардың да көп саны болды. Американдықтар соңғысының американдық мақсатты қолдайтынын күтті, бірақ олар солай істемеді. Жоғарғы Канада халқына АҚШ-тан келген, коронаға адалдығы анық емес жаңа қоныс аударушылар кіргенімен, 1812 жылғы соғыс кезінде американдық күштер қоныс аударушылардан күшті қарсылыққа тап болды. Көптеген лоялистер провинциялық теңізшілер құрамында, провинциялық регулярлы әскерде немесе тұрақты милицияда қызмет етті. Канадалық колонияларды американдық шабуылдан сәтті қорғағандықтан, лоялистер 1812 жылғы соғысты жеңіс деп есептейді. Соғыстан кейін британ үкіметі Нью-Брансуикке көшіріп, соғыс кезінде және одан кейін босатылған АҚШ-тан келген 3000 құлдың шамамен 400-ін қоныстандырды. Олар құл иелерін тастап, британдықтармен бірге соғысқандары үшін оларға берілген азаттық уәдесін орындады. Құлдықтан азат болған африкалық американдықтар азаттыққа қол жеткізу үшін британдық шекараны кешіп өту кезінде үлкен қауіпке ұшырады.

Қазіргі

"Біріккен Империяның лоялисті" деген құрметті атау Канаданың ресми құрмет жүйесіне кірмегенімен, қазіргі лоялисттардың ұрпақтары оны қолдануы мүмкін, кейде "U.E." әрпін тегінің соңына қосады. Алайда, бұл практика бүгінде, тіпті оңтүстік-шығыс Онтарио сияқты лоялистердің негізгі ордаларында да сирек кездеседі. Тарихшылар мен генеалогтар оны нақты отбасылардың тегін анықтау үшін жиі пайдаланады. Лоялистердің Канаданың дамуына тигізген әсері әлі де байқалады. Ұлыбританиямен байланыстары және АҚШ-қа деген қарсылығы Канаданың Солтүстік Америкада тәуелсіз және ерекше болуына қажетті күшті қамтамасыз етті. Лоялистердің республикалық жүйеге және "халық билігіне" деген күдігі Канаданың тәуелсіздікке қарай баяу, "қағазға толы" жолына әсер етті. Жоғарғы Канада (Онтарионың алдағысы) және Нью-Брансуик жаңа Британдық Солтүстік Америка провинциялары Біріккен Империяның лоялистері үшін пана ретінде құрылды. Екі провинцияның ұрандары осы тарихты көрсетеді: Онтарионың, сондай-ақ оның гербінде де кездесетін Ut incepit fidelis sic permanet ("Адалдығымен бастады, адал қалды"); Нью-Брансуик – Spem Reduxit ("Үміт қайта келді"). "Лоялист" сөзі мектептердің, көшелердің және бизнес атауларында, мысалы, Онтариодағы Белльвиль сияқты лоялистер қоныстанған елді мекендерде жиі кездеседі. Жақын орналасқан Кингстон қаласы, лоялистердің бекінісі ретінде салынған, король Георг III құрметіне аталған. Ал сол қаланың шетінде жай ғана "Лоялист" деп аталатын аудан бар. Канаданың 2021 жылғы халық санауы 25% үлгіге сүйене отырып, Біріккен Империяның лоялистік тегін анықтаған 10 015 адамды есепке алды. 1934 жылдың 1 шілдесінде Royal Mail Canada "Біріккен Империяның лоялистері, 1776–1784" атты пошта маркасын шығарды, оны Роберт Брюс МакКракен Сидней Марчтің "Біріккен Империяның лоялистері" мүсіліне сүйене отырып жасады. 1996 жылы канадалық саясаткерлер Питер Милликен (америкалық лоялистердің ұрпағы) және Джон Годфри Годфри-Милликен заң жобасын ұсынды, ол лоялистердің ұрпақтарына АҚШ-тағы американдық революция кезінде тартып алынған ата-бабаларының мүлігін қайтаруға мүмкіндік беретін еді. Бұл заң жобасы, Палатада қабылданбаған, негізінен американдық Хелмс-Бертон заңына сатирикалық жауап ретінде қарастырылды. 1997 жылы Онтарио заң шығару жиналысы 19 маусымды Онтариода "Біріккен Империяның лоялистері күні" деп жариялайтын заң жобасын қабылдады. Біріккен Империяның лоялистері күні Саскачеван облысында да сол күні, Нью-Брансуикте 18 мамырда және Британдық Колумбияда 22 шілдеде тойланады.

While the honorific "United Empire Loyalist" is not part of the official Canadian honours system, modern day descendants of Loyalist refugees may employ it, sometimes using "U. E." as postnominal letters. The practice, however, is uncommon today, even in original Loyalist strongholds like southeastern Ontario. Historians and genealogists use it extensively as a shorthand for identifying the ancestry of particular families. The influence of the Loyalists on the evolution of Canada remains evident. Their ties with Britain and antipathy to the United States provided the strength needed to keep Canada independent and distinct in North America. The Loyalists' basic distrust of republicanism and "mob rule" influenced Canada's gradual, "paper strewn" path to independence. The new British North American provinces of Upper Canada (the forerunner of Ontario) and New Brunswick were created as places of refuge for the United Empire Loyalists. The mottoes of the two provinces reflect this history: Ontario's, also found on its coat of arms, is Ut incepit fidelis sic permanet ("Loyal she began, loyal she remains"); New Brunswick's, Spem Reduxit ("Hope restored"). The word "Loyalist" appears frequently in school, street, and business names in such Loyalist settled communities as Belleville, Ontario. The nearby city of Kingston, established as a Loyalist stronghold, was named in honour of King George III. And on the outskirts of that city is a township simply named "Loyalist". Canada's 2021 Census estimates a population of 10,015 who identify as having United Empire Loyalist origins, based on a 25% sample. On 1 July 1934, Royal Mail Canada issued "United Empire Loyalists, 1776–1784" designed by Robert Bruce McCracken based on Sydney March's sculpture United Empire Loyalists. In 1996, Canadian politicians Peter Milliken (a descendant of American Loyalists) and John Godfrey sponsored the Godfrey–Milliken Bill, which would have entitled Loyalist descendants to reclaim ancestral property in the United States which had been confiscated during the American Revolution. The bill, which did not pass the House of Commons, was intended primarily as a satirical response to the contemporaneous American Helms–Burton Act. In 1997, the Legislative Assembly of Ontario passed a bill declaring 19 June, "United Empire Loyalist Day" in Ontario. United Empire Loyalist Day is also celebrated on the same day in Saskatchewan, on 18 May in New Brunswick and on 22 July in British Columbia.

Есте сақтау және тарихнама

Лоялистер өз тарихына көңіл бөліп, өзінің идеалдандырылған бейнесін жасады және оған зор мақтан тұтты. 1898 жылы Генри Койн олар туралы жарқын сипаттама берді:
Лоялистер, көбінесе, Он үш колония халқының ең жақсы бөлігі болды. Олар Америкадағы британдықтардың білімі, ізгілігі, жоғары тектілігі, байлығы және жақсы азаматтығын үлкен дәрежеде бейнеледі, сондай-ақ заң мен тәртіпке, британдық институттарға және империяның бірлігіне берілгендігін де көрсетті. Олар Канадаға осы ашытқыны әкелді, ол бүгінгі күнге дейін бүкіл Доминионды ашытты. Канадалық тарихшылар Маргарет Конрад пен Альвин Финкельдің айтуынша, Койн жасаған естелік патриоттық тойларда жиі қолданылатын маңызды тақырыптарды қамтиды. Мюррей Баркли мен Норман Ноулз түсіндіргендей, лоялистер дәстүрі мыналарды қамтиды:
Босқындардың элиталық тегі, британдық тәжге адалдығы, жаушылық жағдайлардағы қиындықтар мен құрбандықтары, тұрақты түрде американдыққа қарсылығы және олардың құдайдан берілген миссиясы. Конрад пен Финкель кейбір шамадан тыс айғақтарды көрсетеді: лоялистердің тек аз ғана бөлігі отаршылдық элита болды. Шындығында, лоялистер отаршылдық қоғамның барлық топтарынан шыққан, ал көбі зорлық-зомбылық пен қиындықтарға ұшырамады. Олардың шамамен 20 пайызы кейін АҚШ-қа қайтып келді. Көпшілігі британдықтарға адал болды, бірақ басқа лоялистер 1812 жылғы соғыста АҚШ-ты қолдады. Конрад пен Финкель мынаны қорытындылады:

Тарихтарын артықшылықты дәлелдеу үшін пайдаланатын лоялистердің ұрпақтары шындықты бұрмалап, лоялистер емес көршілерінің көзінде өз мәртебесін төмендетеді. Лоялистер Британдық Солтүстік Америкада канадалық либерализмнің немесе консерватизмнің тұқымын сепкенін айтатын ғалымдар, көбінесе Солтүстік Атлантика әлемінде кең таралған саяси пікірталас контексін және 18 ғасырдың екінші жартысында Британдық Солтүстік Америкаға басқа иммигранттар әкелген саяси құндылықтарды ескермейді. 1870 жылдардан бастап олардың көптеген ұрпақтары арзан жер іздеп АҚШ-қа оралды. Жаңа Англия штаттарындағы халықтың 10% -дан астамы теңіз провинцияларына қатысты. 14 миллион тұрғынның тағы екі миллионы немесе шамамен 15% -ы француз канадалықтарының тегінен шыққан.

Біріккен империяның лоялистер қауымдастығы

Канаданың Біріккен Империя Лоялистерінің қауымдастығы (UELAC) – лоялистердің ұрпақтары мен канада тарихына, әсіресе Біріккен Империя лоялистерінің рөліне қызығушылық танытқан адамдардың ұйымы. Ұйым 1914 жылғы 27 мамырда Онтарио заң шығару жиналысымен тіркелген. 1972 жылы ұйымға 1972 жылғы 28 наурыздағы патент хаты арқылы қару-жарақ колледжінен герб берілді.

Таңбалар

1707 жылғы 17 сәуірде королева Анна "теңізде және құрлықта" қолданылуы туралы жарлық шығарды. Осы кезден бастап Одақ туы бекіністерде және полк тулары ретінде пайда бола бастады, ал Америка революциясы кезінде осы ту қолданыста болды. Корольге адал болғандар АҚШ-тан Британдық Солтүстік Америкаға көшіп кеткенде, осы туды өздерімен алып кетті, және осы тарихи байланыс нәтижесінде ол UELAC-тің ресми туы болып сақталады. Канада геральдикасында лоялисттердің ұрпақтары өздерінің гербінде лоялисттік тәжді пайдалануға құқылы.

Тарихнама

Баркли, Мюррей. "Нью-Брансуиктегі лоялистік дәстүр: тарихи мифтің өсуі мен эволюциясы, 1825–1914 жж.". Acadiensis 4#2 (1975): 3–45. Онлайн
Белл, Дэвид В.Джей. "Канададағы лоялистік дәстүр". Канадалық зерттеулер журналы 5#2 (1970): 22+
Ноулз, Норман Джеймс. Лоялистерді құру: Онтарио лоялистік дәстүрі және пайдалы өткенді жасау (Торонто университетінің баспасы, 1997). Ранлет, Филип. "Америкалық лоялистердің қаншасы АҚШ-ты қалдырды?". Тарихшы 76.2 (2014): 278–307. Уптон, Л. Ф. С., ред. Біріккен империяның лоялистері: адамдар мен мифтер (The Copp Publishing Company, 1967), тарихшылар мен бастапқы көздерден үзінділер.