Италияның әкілшілік бөлінісі: 20 аймақ, 5 автономиялы аймақ туралы ақпарат. Өңірлердің құқықтық мәртебесі, провинциялар мен макроаймақтарды қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италияның негізгі әкімшілік бөліністері
Primary administrative divisions of Italy
Италияның аймақтары – Италия Республикасының бірінші деңгейлі әкімшілік бөліністері болып табылады және NUTS әкімшілік деңгейінің екіншісін құрайды. Барлығы жиырма аймақ бар, олардың бесеуі ерекше мәртебеге ие автономиялы аймақтар. Италия Конституциясына сәйкес, әр аймақ белгілі бір өкілеттіктермен дербес құрылым болып саналады. Аоста аңғары (1945 жылдан бері) және Фриули-Венеция-Джулия (2018–2020) аймақтарынан басқа, әр аймақ бірнеше провинцияға бөлінеді.
The regions of Italy are the first level administrative divisions of the Italian Republic, constituting its second NUTS administrative level. There are twenty regions, five of which are autonomous regions with special status. Under the Constitution of Italy, each region is an autonomous entity with defined powers. With the exception of the Aosta Valley (since 1945) and Friuli Venezia Giulia (2018–2020), each region is divided into a number of provinces.
Макроөңірлер
Макроаймақтар – Еуропалық Одақтың бірінші деңгейлі NUTS. (it)
Macroregions are the first level NUTS of the European Union. (it)
Әрбір аймақтың аймақтық конституция қызметін атқаратын жарғысы бар, ол Италия Конституциясында (123-бап) көзделгендей, аймақтың басқару формасын, ұйымдасқандығы мен жұмыс істеуінің негізгі принциптерін анықтайды. Тосканадан басқа барлық аймақтар өз Жарғыларының бірінші бабында түрліше "автономиялы аймақ" деп өзін жарияласа да, он бес аймақтың қалыпты жарғылары бар, ал бесеуінің ерекше жарғылары бар, олар кеңейтілген автономиямен қамтамасыз етілген.
Every region has a statute that serves as a regional constitution, determining the form of government and the fundamental principles of the organization and the functioning of the region, as prescribed by the Constitution of Italy (Article 123). Although all the regions except Tuscany define themselves in various ways as an "autonomous Region" in the first article of their Statutes, fifteen regions have ordinary statutes and five have special statutes, granting them extended autonomy.
Жалпы статусты өңірлер
Бұл аймақтардың жарғылары тиісті облыстық кеңестермен бекітілген, олар 1970 жылы құрылған, бірақ Италия Конституциясы 1948 жылға дейін жатады. 2001 жылғы конституциялық реформадан бері оларға қалдық заң шығару өкілеттіктері берілді: аймақтар мемлекеттік заңмен нақты шектелмеген кез келген мәселе бойынша заң шығаруға толық құқыққа ие (117-бап). Дегенмен, олардың қаржылық тәуелсіздігі шамалы: олар жиналған салықтардың барлығының 20% ғана сақтайды, оның көп бөлігі аймақтық денсаулық сақтау жүйесін қаржыландыруға жұмсалады.
These regions, whose statutes are approved by their regional councils, were created in 1970, even though the Italian Constitution dates back to 1948. Since the constitutional reform of 2001 they have had residual legislative powers: the regions have exclusive legislative power with respect to any matters not expressly reserved to state law (Article 117). Yet their financial autonomy is quite modest: they keep just 20% of all levied taxes, mostly used to finance the region based healthcare system.
Арнайы мәртебесі бар автономиялық өңірлер
Италия Конституциясының 116-бабы Аоста аңғары, Фриули-Венеция-Джулия, Сардиния, Сицилия және Трентино-Альто-Адиже/Сюдтироль бес аймағына өздерінің ерекше статустарында көзделген деңгейде заң шығару, әкімшілік және қаржылық өкілеттіктер береді. Бұл аймақтар мәдени ерекшеліктерді ескеру және тілдік азшылықтарды қорғау мақсатымен автономия алды. Сонымен қатар, Екінші дүниежүзілік соғыстағы жеңілістен кейін олардың Италиядан бөлініп кетуіне немесе тартылып алынуына жол бермеуді үкімет көздеді.
Article 116 of the Italian Constitution grants home rule to five regions, namely the Aosta Valley, Friuli Venezia Giulia, Sardinia, Sicily, and Trentino Alto Adige/Südtirol, allowing them some legislative, administrative and financial power to a varying extent, depending on their specific statute. These regions became autonomous in order to take into account cultural differences and protect linguistic minorities. Moreover, the government wanted to prevent them from potentially seceding or being taken away from Italy after the defeat in World War II.
Мекемелер
Әр аймақтың сайланған парламенті бар, ол Consiglio Regionale (облыстық кеңес) немесе Сицилияда Assemblea Regionale (облыстық ассамблея) деп аталады, және үкіметі Giunta Regionale (облыстық комитет) деп аталады, оның басшысы губернатор, Presidente della Giunta Regionale (облыстық комитеттің төрағасы) немесе Presidente della Regione (облыстық президент) деп аталады. Соңғысы әр аймақтың азаматтарымен тікелей сайланады, Аоста аңғары және Трентино-Альто-Адидже / Юдтироль аймақтарынан басқа, онда президентті аймақтық кеңес сайлайды. 1995 жылғы сайлау заңына сәйкес, жеңімпаз коалиция кеңесте орынның абсолютті көпшілігін иеленеді. Президент гиунтаға төрағалық етеді және оның мүшелерін, ассисори деп аталатын, тағайындайды немесе қызметтен босатады. Егер тікелей сайланған президент отставкаға кетсе, дереу жаңа сайлаулар тағайындалады. Трентино-Альто-Адидже/Сюдтироль аймағында аймақтық кеңес Трентино және Оңтүстік Тирольдің екі провинциялық кеңесінің бірлескен отырысынан құралады. Аймақтық президент екі провинциялық комиссардың бірі болып табылады.
Each region has an elected parliament, called Consiglio Regionale (regional council), or Assemblea Regionale (regional assembly) in Sicily, and a government called Giunta Regionale (regional committee), headed by a governor called Presidente della Giunta Regionale (president of the regional committee) or Presidente della Regione (regional president). The latter is directly elected by the citizens of each region, with the exceptions of Aosta Valley and Trentino Alto Adige/Südtirol regions where the president is chosen by the regional council. Under the 1995 electoral law, the winning coalition receives an absolute majority of seats on the council. The president chairs the giunta, and nominates or dismisses its members, called assessori. If the directly elected president resigns, new elections are called immediately. In the Trentino Alto Adige/Südtirol region, the regional council is made up of the joint session of the two provincial councils of Trentino and of South Tyrol. The regional president is one of the two provincial commissioners.