Филип Массинджер (1583-1640) – ағылшын драматургі. Оның сатиралық, реалистік пьесалары, «Ескі қарыздарды төлеудің жаңа жолы» сияқты туындылары саяси-әлеуметтік тақырыптарды қамтиды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1583-1640 жылдары өмір сүрген ағылшын драматургі
English playwright (1583–1640)
Филипп Массинджер (1583 – 17 наурыз 1640) – ағылшын драматургі. Оның мұқият құрылған пьесалары, оның ішінде «Ескі қарыздарды төлеудің жаңа жолы», «Қалалық әйел» және «Римдік актер» атты туындылары сатирасымен, реализмімен және саяси-әлеуметтік мәселелерді көтеруімен ерекшеленеді.
Philip Massinger (1583 – 17 March 1640) was an English dramatist. His finely plotted plays, including A New Way to Pay Old Debts, The City Madam, and The Roman Actor, are noted for their satire and realism, and their political and social themes.
Ерте өмір
Артур Массингердің немесе Мессенджердің ұлы, ол 1583 жылғы 24 қарашада Сент-Томас-Солсбериде крещениеден өтті. Ол, көрінеу, ежелгі Солсбери отбасынан шыққан, себебі осы есім қала тізімдерінде 1415 жылдан бері кездеседі. Оксфордтағы Сент-Албан колледжіне (1602) түскендегі тізімде ол ақсүйек адамның ұлы ретінде сипатталған. Оның әкесі де Сент-Албан колледжінде білім алған, парламент мүшесі болған және Генри Герберттің үйіне қызмет еткен. 1587 жылы Герберт Артурды Марш сотының тексерушісі лауазымына ұсынған. Уильям Герберт, Пемброктың 3-графы, кейіннен Лондон сахнасын және корольдік труппаны король Джеймстің Лорд-камерлярі ретінде басқарды, ол 1601 жылы графтық атаны мұраға алды. Ол Массинджерді Оксфордта қолдаған деген пікір бар, бірақ Массинджердің кіріспе сөздерінің ешқайсысында оған сілтеме жоқ, бұл керісінше нәрсені көрсетеді. Массинджер 1606 жылы Оксфордты дипломсыз тастап кетті. 1603 жылы әкесі қайтыс болғандықтан, ол қаржылық қолдаусыз қалған болуы мүмкін. Дипломның болмауы және Лорд Пемброктың демеушілігінен айырылуы, ол Рим католигіне айналған деген болжаммен түсіндірілуі мүмкін. Университетті тастағаннан кейін ол драматург ретінде өмір сүру үшін Лондонға келді, бірақ оның есімі он бес жыл өткен соң ғана, «The Virgin Martyr» (Стационарлар компаниясында тіркелген, 7 желтоқсан 1621) Массинджер мен Томас Деккердің еңбегі ретінде пайда болғанға дейін ешқандай пьесамен байланыстырылмады.
The son of Arthur Massinger or Messanger, he was baptised at St. Thomas's Salisbury on 24 November 1583. He apparently belonged to an old Salisbury family, for the name occurs in the city records as early as 1415. He is described in his matriculation entry at St. Alban Hall, Oxford (1602), as the son of a gentleman. His father, who had also been educated at St. Alban Hall, was a member of parliament, and was attached to the household of Henry Herbert, 2nd Earl of Pembroke. Herbert recommended Arthur in 1587 for the office of examiner in the Court of the Marches. William Herbert, 3rd Earl of Pembroke, who would come to oversee the London Stage and the royal company as King James's Lord Chamberlain, succeeded to the title in 1601. It has been suggested that he supported Massinger at Oxford, but the omission of any reference to him in any of Massinger's prefaces points to the contrary. Massinger left Oxford without a degree in 1606. His father had died in 1603, and that may have left him without financial assistance. The lack of a degree and the want of patronage from Lord Pembroke may both be explained on the supposition that he had become Roman Catholic. On leaving the university he went to London to make his living as a dramatist, but his name cannot be definitely affixed to any play until fifteen years later, when The Virgin Martyr (registered with the Stationers Company, 7 December 1621) appeared as the work of Massinger and Thomas Dekker.
Алғашқы пьесалары
Осы жылдары ол басқа драматургтермен бірлесіп жұмыс істеді. Нейтан Филд, Роберт Даборн және Филип Массинджердің Филип Хенслоуға жазған бірлескен хатында оларды "қапалы жағдайдан" босату үшін 5 фунт стерлингті дереу қарыз беруді сұрайды, бұл ақша "мистер Флетчердің және біздің пьесамыз" үшін төленетін қалдықтан алынады. Екінші құжаттан Мәссинджер мен Даборнның 1615 жылдың 4 шілдесінде Хенслоуға 3 фунт стерлинг берешегі бар екені көрінеді. Бұрынғы жазба, шамасы, 1613 жылы жазылған, осы уақыттан бастап Массинджер Джон Флетчермен үнемі жұмыс істеген көрінеді. Сэр Астон Кокэйн, Массинджердің адал досы және демеушісі, осы ынтымақтастыққа Бомонт пен Флетчердің (Small Poems of Divers Sorts, 1658) фолиолық басылымын шығарған кезде Хамфри Мозлиге арналған сонетте ашық түрде сілтеме жасайды, ал екі ақын туралы эпитафийде былай дейді: "Олар бірге пьесалар жазды, жақын достар болды, Енді бір бейіт оларды мәңгілікке қосады".
During these years he worked in collaboration with other dramatists. A joint letter, from Nathan Field, Robert Daborne and Philip Massinger, to Philip Henslowe, begs for an immediate loan of five pounds to release them from their "unfortunate extremity," the money to be taken from the balance due for the "play of Mr. Fletcher's and ours." A second document shows that Massinger and Daborne owed Henslowe £3 on 4 July 1615. The earlier note probably dates from 1613, and from this time Massinger apparently worked regularly with John Fletcher. Sir Aston Cockayne, Massinger's constant friend and patron, refers in explicit terms to this collaboration in a sonnet addressed to Humphrey Moseley on the publication of his folio edition of Beaumont and Fletcher (Small Poems of Divers Sorts, 1658), and in an epitaph on the two poets he says: "Plays they did write together, were great friends, And now one grave includes them in their ends."
Массингер мен патшаның адамдары
1616 жылы Филипп Хенслоу қайтыс болғаннан кейін Массинджер мен Флетчер Корольдің адамы үшін жазуды бастады. 1623 және 1626 жылдар аралығында Массинджер Леди Елизаветаның адамы үшін, кейін Кокпит театрында ойнаған үш пьесаны шығарды: «Махаббат Парламенті», «Құл» және «Ренегадо». Осы пьесалардан және 1627 жылы королева Генриеттаның адамы қойған «Флоренцияның Ұлы герцогынан» басқа, Массинджер өмірінің соңына дейін Корольдің адамы үшін үздіксіз жазуын жалғастырды. Оның кейінгі пьесаларына жазылған алғы сөздер оның кедейлігін көрсетеді. «Құрметті қыз» (1632) пьесасының алғы сөзінде ол сэр Фрэнсис Фолжамбе мен сэр Томас Блэндке арнап былай деп жазды: «Мен сіздің жиі жасаған игілігіңіз бен қамқорлығыңыздың арқасында ғана осы уақытқа дейін тірімін». «Қорғаншы» (1633 жылы лицензияланған) пьесасының прологы екі сәтсіз пьеса мен екі жылдық үнсіздік туралы айтады, сол кезде автор халықтың құрметінен айырылып қалды деп қорқып жүрді. Бұл өндірістегі үзіліс саяси мәселелерді еркін шешуінен туындаған болуы мүмкін. 1631 жылы Сер Генри Герберт, «Сауықтандырулар шебері», Массинджердің аты аталмаған пьесасына лицензия беруден бас тартты, себебі «Португалия королі Себастьянды биліктен қуғызу сияқты қауіпті мәселе» Англия мен Испания арасындағы жақсы қарым-қатынасқа нұқсан келтіруі мүмкін деп есептелді. Бұл «Сенгеніңізге қарай сене беріңіз» пьесасымен бірдей болуы мүмкін, онда уақыт пен орын өзгертілді, Себастьянның орнына Антиох, ал Испанияның орнына Рим қойылды. Прологта Массинджер тарихты білмегені үшін кешірім сұрайды және егер оның суреті «жақындағы және қайғылы мысалға» жақын болса, оның дәлдігінде қателік бар екенін мойындайды. «Жақындағы және қайғылы мысал» - бұл Карл I-нің қарындасының күйеуі, Пфальцтың сайлаушысы болуы мүмкін, саяхатшы ханзада. Осы тақырыпқа сілтеме «Құрметті қыз» пьесасында да кездеседі. Массинджердің тағы бір пьесасында, қазір жоқ, Карл I Испания королі Дон Педроның аузына салынған бір сөзге «тынышсыздық» деп баға беріп, оны өзі алып тастады. Ақын өзінің меценаты Филипп Герберттің саясатына жақын болған сияқты, ол Пемброктың 4-ші графы, демократияға бейім және Букингем герцогының жеке жауы болды. Бомонт пен Флетчердің пьесаларындағы тәжге деген құлшыныс Джеймс I сотының көңіл күйін көрсетті. Массинджердің кейіпкерлерінің патшаларға деген көзқарасы мүлдем басқаша. Камиоланың корольдік биліктің шектелуі туралы айтқан сөздері («Құрметті қыз», V акт, V көрініс) сотта қабылдауы екіталай.
After Philip Henslowe's death in 1616 Massinger and Fletcher began to write for the King's Men. Between 1623 and 1626 Massinger produced unaided for the Lady Elizabeth's Men, then playing at the Cockpit Theatre, three pieces, The Parliament of Love, The Bondman and The Renegado. With the exception of these plays and The Great Duke of Florence, produced in 1627 by Queen Henrietta's Men, Massinger continued to write regularly for the King's Men until his death. The tone of the dedications of his later plays affords evidence of his continued poverty. In the preface to The Maid of Honour (1632) he wrote, addressing Sir Francis Foljambe and Sir Thomas Bland: "I had not to this time subsisted, but that I was supported by your frequent courtesies and favours." The prologue to The Guardian (licensed 1633) refers to two unsuccessful plays and two years of silence, when the author feared he had lost the popular favour. It is probable that this break in his production was owing to his free handling of political matters. In 1631, Sir Henry Herbert, the Master of the Revels, refused to license an unnamed play by Massinger because of "dangerous matter as the deposing of Sebastian, King of Portugal," calculated presumably to endanger good relations between England and Spain. There is little doubt that this was the same piece as Believe as You List, in which time and place are changed, Antiochus being substituted for Sebastian, and Rome for Spain. In the prologue, Massinger ironically apologises for his ignorance of history, and professes that his accuracy is at fault if his picture comes near "a late and sad example." The obvious "late and sad example" of a wandering prince could be no other than Charles I's brother in law, the Elector Palatine. An allusion to the same subject may be traced in The Maid of Honour. In another play by Massinger, not extant, Charles I is reported to have himself struck out a passage put into the mouth of Don Pedro, king of Spain, as "too insolent." The poet seems to have adhered closely to the politics of his patron, Philip Herbert, 4th Earl of Pembroke, who had leanings to democracy and was a personal enemy of the Duke of Buckingham. The servility towards the Crown displayed in Beaumont and Fletcher's plays reflected the temper of the court of James I. The attitude of Massinger's heroes and heroines towards kings is very different. Camiola's remarks on the limitations of the royal prerogative (Maid of Honour, Act V, Scene v) could hardly be acceptable at court.
Өлім
Массинджер Глобус театрына жақын үйінде күрт қайтыс болды және 18 наурызда 1640 жылы Саутворктегі Сент-Сэвиор шіркеуінің қорымында жерленді. Парыш тізілімінде ол "сырттан келген" деп сипатталған, бірақ бұл оның басқа ауылдыққа жататындығын ғана білдіреді. Ол Флетчермен бір мазарда жатыр. Ол мазарды бүгінгі күнге дейін Тамаза өзенінің оң жағалауындағы Лондон көпіріне жақын орналасқан Саутворк соборының ғибадатханасында көруге болады. Онда хор орындықтары арасындағы еденге орнатылған тақташаларда Флетчер мен Массинджердің есімдері жазылған. Олардың қасында соборда жерленген Эдмунд Шекспирдің (Уильямның кіші інісі) естелік тақтасы орналасқан, бірақ оның қабірінің нақты орны белгісіз.
Massinger died suddenly at his house near the Globe Theatre, and was buried in the churchyard of St. Saviour's, Southwark, on 18 March 1640. In the entry in the parish register he is described as a "stranger", which, however, implies nothing more than that he belonged to another parish. He is buried in the same tomb as Fletcher. That grave can be seen to this day in the chancel of what is now Southwark Cathedral near London Bridge on the south bank of the Thames. There the names of Fletcher and Massinger appear on adjacent plaques laid in the floor between the choir stalls. Next to these is a plaque commemorating Edmund Shakespeare (William's younger brother) who is buried in the cathedral, although the exact location of his grave is unknown.
Дін мен саясат
Массинджердің католик болғаны туралы пікір оның үш пьесасына негізделген: «Қыз-Шейіт» (1620 жылы лицензияланған), «Құдайдан безген» (1624 жылы лицензияланған) және «Құрметті қыз» (шамамен 1621 жыл). Деккердің үлкен үлесі бар «Қыз-Шейіт» – Диоклетиан тұсында Доротеяның шейіт болуы туралы керемет пьеса, онда мистикалық элементтер еркін қолданылады. Алайда, бұл пьесаны Массинджердің көзқарастарын түсіндіру үшін сақтықпен қарау керек, өйткені ол толығымен оның туындысы емес. «Құдайдан безген» пьесасында болса, иезуит дін қызметкері Францисконың пайдалы ықпалы басым, ал крещение арқылы жаңару доктринасы күшпен жүзеге асырылады. «Құрметті қыз» пьесасындағы күрделі жағдай кейіпкер Камиоланың кешірім сұрауымен шешіледі. Осылайша, ол «барлық ұрпаққа асыл қыздарға үлгі боларлық жарқын мысал» ретінде ұсынылады. Керісінше, Массинджердің пьесаларындағы кейіпкерлер кейде католик дін қызметкерлерінің киімдерін киіп ( «Ұялшақ ғашық») тіпті сенушілердің құлықтарын тыңдайды («Шығыс императоры») – бұл католик үшін қасиетті сакраменттің бұзылуы болып табылады. Жоғарыда айтылғандай, Массинджер моральдық және діни мәселелерді саяси мәселелерден жоғары қойды, бұл оның замандастарының патша мен мемлекет мүдделеріне қарсы келді. Ол заманауи мағынада «демократ» болмаса да (оның қоғамында мұндай адам болған жоқ), Массинджердің саяси симпатиялары, оның шығармаларынан көрініп тұрғанындай, оны өте құрметтеген үйдің басшысы, Пемброк графы сияқты қиын жағдайға түсіруі мүмкін – ол Англия азамат соғысында король Чарльзды қолдамағанын және парламенттік жақтан қолдаған ақсүйектердің санатында болғанын анықтады. Массинджер бұл қақтығыста өз позициясын қабылдауға жеткілікті ұзақ өмір сүрген жоқ.
The supposition that Massinger was a Roman Catholic rests upon three of his plays, The Virgin Martyr (licensed 1620), The Renegado (licensed 1624) and The Maid of Honour (c. 1621). The Virgin Martyr, in which Dekker probably had a large share, is really a miracle play, dealing with the martyrdom of Dorothea in the time of Diocletian, and the supernatural element is freely used. Caution must be used in interpreting this play as an elucidation of Massinger's views; it is not entirely his work. In The Renegado, however, the action is dominated by the beneficent influence of a Jesuit priest, Francisco, and the doctrine of baptismal regeneration is enforced. In The Maid of Honour a complicated situation is solved by the decision of the heroine, Camiola, to take the veil. For this she is held up "to all posterity a fair example for noble maids to imitate." Conversely, characters in Massinger's plays sometimes masquerade as Catholic clergy (The Bashful Lover) and even hear believers' confessions (The Emperor of the East)—a violation of a sacrament that would be surprising for a Catholic. As noted above, Massinger placed moral and religious concerns over political considerations, in ways that offended the interests of king and state in his generation. While not a "democrat" in any modern sense (no one in his society was), Massinger's political sympathies, insofar as we can determine them from his works, might have placed him in a predicament similar to that of the head of the house he revered, the Earl of Pembroke—who found that he could not support King Charles in the English Civil War, and became one of the few noblemen to back the Parliamentary side. Massinger did not live long enough to have to take a position in that conflict.
Стиль және әсері
Массинджердің танымал драматург болғаны күмәнді, өйткені оның пьесаларының ең жақсы қасиеттері қарапайым көрерменге қарағанда саясаткерлерге және моралистерге көбірек ұнайтын еді. Дегенмен, ол ағылшын сахнасына кем дегенде бір ұлы және танымал кейіпкер сыйлады. «Ескі қарыздарды төлеудің жаңа жолы» пьесасындағы Сэр Джайлз Оверрич – арыстан мен түлкінің қасиеттерін біріктірген, коммерциялық Ричард III-тің бейнесін еске түсіреді, және бұл рөл дарынды актерге көптеген мүмкіндіктер береді. «Қалалық ханым» пьесасы әдеп-ғұрыпты сақтайтын комедия жанрына да маңызды үлес қосты. Массинджердің өзінің пікірінше, «Рим актері» – «Минерваның ең тамаша туындысы». Бұл – тиран Домицианның және деспотиялық биліктің өзіне де, оның сарайына да тигізген әсерлерін зерттейтін пьеса. Оның көркем және ұстамды өнерінің басқа да жақсы үлгілері – «Милан герцогы», «Жаңадан босатылған құл» және «Флоренцияның ұлы герцогы». Уильям Шекспирдің Массинджерге тигізген әсерін зерттеу үшін Т. С. Элиоттың Массинджер туралы эссесіне жүгініңіз. Онда «Жасыл ақындар еліктейді, толыққан ақындар ұрлайды» деген мәшһүр сөз бар.
It seems doubtful whether Massinger was ever a popular playwright, for the best qualities of his plays would appeal rather to politicians and moralists than to the ordinary playgoer. He contributed, however, at least one great and popular character to the English stage. Sir Giles Overreach, in A New Way to Pay Old Debts, is a sort of commercial Richard III, a compound of the lion and the fox, and the part provides many opportunities for a great actor. He made another considerable contribution to the comedy of manners in The City Madam. In Massinger's own judgment The Roman Actor was "the most perfect birth of his Minerva." It is a study of the tyrant Domitian, and of the results of despotic rule on the despot himself and his court. Other favourable examples of his grave and restrained art are The Duke of Milan, The Bondman and The Great Duke of Florence. For an examination of William Shakespeare's influence on Massinger, see T. S. Eliot's essay on Massinger. It includes the famous line, "Immature poets imitate; mature poets steal "
2021 жылы Саймон Баттеристің «Массинджерді жасау» пьесасы жазылып, Уилтшир Креативтің тапсырысымен түсіріліп, онлайн трансляцияланды. Пьеса өлеңмен жазылған және өшпенділік трагедиясы ретінде сипатталады. Актерлік құрамында Сэмюэл Барнетт, Эдвард Беннетт, Хьюберт Бертон, Джулия Хиллс, Джейн Хоу және Нина Вадия бар.
In 2021, Making Massinger, a play by Simon Butteriss, was recorded and streamed by Wiltshire Creative, who commissioned it. The play is in verse and described as a revenge tragicomedy. The cast includes Samuel Barnett, Edward Bennett, Hubert Burton, Julia Hills, Jane How and Nina Wadia.
Массингердің шығармаларының каноны
Келесі схема Сайрус Хой, Иан Флетчер және Теренс П. Логанның еңбектеріне негізделген. (Әдебиеттер тізіміне қараңыз.)
The following scheme is based on the work of Cyrus Hoy, Ian Fletcher, and Terence P. Logan. (See References.)
Жалпы сілтемелер
Джеймс Феллан: Филип Массинджер туралы. (Anglia: Zeitschrift für englische Philologie, 2 том), Гале, 1879 (Лейпциг: Univ., Diss., 1878). Фрэнсис Каннингэм (ред.): Уильям Гиффорд: Филип Массинджердің пьесалары; Уильям Гиффордтың мәтіні бойынша. Фрэнсис Каннингемнің редакциясымен, "Қалаған нәрсеңе сен" трагедиясы қоса берілген. Лондон: Chatto and Windus, шамамен 1887 жыл. Альфред Жан Франсуа Мезиер: Шекспирдің замандастары және ізбасарлары. 5-ші, түзетілген және толықтырылған басылым. Париж: Hachette, 1913. Ирмгард Рёхрихт: Филип Массинджер пьесаларындағы әйел бейнесі. Мюнхен: Piloty & Loehle, 1920. Т. С. Элиот, "Филип Массинджер" (1920), 'Т. С. Элиоттың таңдамалы прозасы' жинағында 153-бетте қысқартылған нұсқасы бар (Фрэнк Кермод, ред.). Harcourt Brace, 1975. Сайрус Хой: Флетчер және оның серіктестерінің Бьюмонт пен Флетчер туындыларындағы үлесі. "Библиографиялық зерттеулер", 1956–62. Сэмюэл А. және Дороти Р. Танненбаум: Филип Массинджер. Мишель де Монтень. Энтони Манди. Томас Наш. Джордж Пил. Томас Рэндольф. (Елизавета заманының библиографиясы; 6 том). Порт-Вашингтон, Нью-Йорк: Kennikat Press, 1967. Иан Флетчер: Бьюмонт және Флетчер. Лондон: Longmans, Green, 1967. Наоми Конн Либлер: Филип Массинджердің "Рим актері" пьесасы және пьеса ішіндегі пьеса идеясы. Стоуни Брук, Нью-Йорк штатының университеті, диссертация, 1976. Филип Эдвардс және Колин Гибсон (ред.): Филип Массинджердің пьесалары мен өлеңдері. Лондон: Oxford Univ. Pr., 1976. Теренс П. Логан: Филип Массинджер. Теренс П. Логан және Дензел С. Смит (ред.): Кейінгі Якобин және Каролин драматургтары: Ағылшын Ренессанс драмасы бойынша соңғы зерттеулердің шолуы және библиографиясы. Линкольн, Небраска: University of Nebraska Press, 1978. Колин Гибсон (ред.): Филип Массинджердің таңдамалы пьесалары: "Милан герцогы"; "Рим актері"; "Ескі қарыздарды төлеудің жаңа жолы"; "Қала ханымы". (Ренессанс және Реставрация драматургтарының пьесалары). Кембридж [және басқа жерлер]: Cambridge Univ. Pr., 1978. Мартин Гаррет: Филип Массинджердің көріністерге деген көзқарасы. (Якобин драмасы бойынша зерттеулер; 72). 1984. Дуглас Хауард (ред.): Филип Массинджер: сын тұрғысынан қайта қарау. Кембридж [және басқа жерлер]: Cambridge Univ. Pr., 1985. Дорис Адлер: Филип Массинджер. (Twayne's English authors series; 435). Бостон: Twayne, 1987. Мартин Гаррет (ред.): Massinger: сын мұрасы. Лондон [және басқа жерлер]: Routledge, 1991. Лоулес, Дональд С.: Филип Массинджер және оның серіктестері. Балл штаты университетінің монографиясы, 1967. Лоулес, Дональд С.: Филип Массинджердің өлеңдері. Балл штаты университетінің монографиясы, 1968.
James Phelan: On Philip Massinger. (in Vol. 2 of Anglia: Zeitschrift für englische Philologie), Halle 1879 (Leipzig: Univ., Diss., 1878). Francis Cunningham (Ed. ): William Gifford: The plays of Philip Massinger; From the text of William Gifford. With the addition of the tragedy "Believe as you list" ed. by Francis Cunningham. London: Chatto and Windus, ca. 1887. Alfred Jean François Mézières: Contemporains et successeurs de Shakespeare. 5. rev. a. corr. Ed. Paris: Hachette, 1913. Irmgard Röhricht: Das Idealbild der Frau bei Philip Massinger. Munich: Piloty & Loehle, 1920. T. S. Eliot, "Philip Massinger" (1920), available abridged in 'Selected Prose of T. S. Eliot' at 153 (Frank Kermode, ed.) Harcourt Brace 1975. Cyrus Hoy: The Shares of Fletcher and His Collaborators in the Beaumont and Fletcher Canon. Studies in Bibliography, 1956–62. Samuel A. and Dorothy R. Tannenbaum: Philip Massinger. Michel de Montaigne. Anthony Mundy. Thomas Nashe. George Peele. Thomas Randolph. (Elizabethan bibliographies; Vol. 6). Port Washington, NY: Kennikat Press, 1967. Ian Fletcher: Beaumont and Fletcher. London: Longmans, Green, 1967. Naomi Conn Liebler: Philip Massinger's The Roman actor and the idea of the play within a play. Stony Brook, State Univ. of New York, Diss., 1976. Philip Edwards and Colin Gibson (Hrsg. ): The plays and poems of Philip Massinger. London: Oxford Univ. Pr., 1976. Terence P. Logan: Philip Massinger. In: Terence P. Logan and Denzell S. Smith, eds., The Later Jacobean and Caroline Dramatists: A Survey and Bibliography of Recent Studies in English Renaissance Drama. Lincoln, Nebraska: University of Nebraska Press, 1978. Colin Gibson (Ed. ): The selected plays of Philip Massinger: The Duke of Milan; The Roman actor; A new way to pay old debts; The city madam. (Plays by Renaissance and Restoration dramatists). Cambridge [u. a. ]: Cambridge Univ. Pr., 1978. ;. Martin Garrett: Philip Massinger's attitude to spectacle. (Jacobean drama studies; 72). 1984. Douglas Howard (Ed. ): Philip Massinger: a crit. reassessment. Cambridge [u. a. ]: Cambridge Univ. Pr., 1985. Doris Adler: Philip Massinger. (Twayne's English authors series; 435) Boston: Twayne, 1987. Martin Garrett (Ed. ): Massinger: the critical heritage. London [a. o. ]: Routledge, 1991. Lawless, Donald S. Philip Massinger and his Associates, Ball State University monograph, 1967
Lawless, Donald S. The Poems of Philip Massinger, Ball State University monograph, 1968