Оңтүстік полюстегі Амундсен-Скотт ғылыми станциясы

Кіріспе

Оңтүстік полюстегі АҚШ ғылыми-зерттеу станциясы, Антарктида
Америка Құрама Штаттарының Антарктидалық базасы

Амундсен-Скот Оңтүстік полюс станциясы – Жердің Оңтүстік полюсінде орналасқан Америка Құрама Штаттарының ғылыми-зерттеу станциясы. Бұл АҚШ-тың билігінде (әмірлігі емес)гі ең оңтүстік нүктесі. Станция Антарктиданың биік платосында теңіз деңгейінен жоғары орналасқан. Оны Ұлттық ғылым қорының Полярлық бағдарламалар кеңсесі, атап айтқанда Америка Құрама Штаттарының Антарктика бағдарламасы (USAP) басқарады. Станция 1900 жылдардың басында полюске бірінші болып жеткен екі команданы басқарған норвег Роалд Амундсен мен британиялық Роберт Ф. Скотттың құрметіне аталған. Бастапқы Амундсен-Скот станциясы 1956 жылдың қараша айында АҚШ-тың федералды үкіметі үшін Әскери-теңіз күштерінің құрылысшыларымен салынды. Бұл Халықаралық геофизикалық жылдың ғылыми мақсаттарына деген міндеттемесінің бөлігі ретінде, 1957 жылдың қаңтарынан 1958 жылдың маусымына дейін жалғасқан Жердің полярлық аймақтарының геофизикасын зерттеуге бағытталған іс-шара еді. 1956 жылдың қарашасына дейін полюсте тұрақты жасанды құрылым болған жоқ және Антарктиданың ішкі аймақтарында адам болған жоқ. Антарктидадағы ғылыми станциялар көбінесе жағалауға жақын орналасқан. Станция салынғалы бері үздіксіз пайдаланылып келеді және бірнеше рет қайта салынған, кеңейтілген және жаңартылған. Станция – Жер бетіндегі жалғыз тұрақты мекенжайы, онда Күн алты ай бойы үздіксіз көрінеді, ал келесі алты ай бойы үздіксіз қараңғы болады. Күн мен түн теңелу кезінде шамамен екі күн бойы орташа қараңғылық пен жарық күні бақыланады. Байқау тұрғысынан алғанда, бұл өте ұзақ "күн" және бірдей ұзақ "түн" деп аталады. Алты айлық "күн" кезінде Күннің көкжиектен жоғары көтерілу бұрышы біртіндеп өзгереді. Күн қыркүйек айының күн мен түн теңелуінде көтеріле бастайды, желтоқсан айындағы қысқы күн тоғысуында (оңтүстік жартышарындағы жазғы күн тоғысуы) ең жоғары нүктеге жетеді, ал наурыз айының күн мен түн теңелуінде батырады. Полярлық түн кезінде ауа температурасы төмендейді және қарлы борандар жиі болады. Бұл борандардың арасында, және ауа райына қарамастан, қардың қозғалысына кедерес келтірмейтін толқын ұзындықтары үшін, шамамен 5 3/4 ай бойы қараңғылық пен құрғақ атмосфера станцияны астрономиялық байқаулар үшін өте қолайлы орынға айналдырады. Амундсен-Скот станциясындағы ғылыми зерттеушілер мен көмекші персоналдың саны маусымға қарай өзгереді. Жазғы операциялық маусымда (қазаннан ақпанға дейін) халық саны шамамен 150 адамға жетеді. Соңғы жылдары қысқы халық саны шамамен 50 адамды құрайды.

The Amundsen–Scott South Pole Station is a United States scientific research station at the South Pole of the Earth. It is the southernmost point under the jurisdiction (not sovereignty) of the United States. The station is located on the high plateau of Antarctica at above sea level. It is administered by the Office of Polar Programs of the National Science Foundation, specifically the United States Antarctic Program (USAP). It is named in honor of Norwegian Roald Amundsen and Briton Robert F. Scott, who led separate teams that raced to become the first to the pole in the early 1900s. The original Amundsen–Scott Station was built by Navy Seabees for the federal government of the United States during November 1956, as part of its commitment to the scientific goals of the International Geophysical Year, an effort lasting from January 1957 to June 1958 to study, among other things, the geophysics of the polar regions of Earth. Before November 1956, there was no permanent artificial structure at the pole, and practically no human presence in the interior of Antarctica. The few scientific stations in Antarctica were near its coast. The station has been continuously occupied since it was built and has been rebuilt, expanded, and upgraded several times. The station is the only inhabited place on the surface of the Earth from which the Sun is continuously visible for six months; it is then continuously dark for the next six months, with approximately two days of averaged dark and light, twilight, namely the equinoxes. These are, in observational terms, called one extremely long "day" and one equally long "night". During the six month "day", the angle of elevation of the Sun above the horizon varies incrementally. The Sun reaches a rising position throughout the September equinox, and then it is apparent highest at the December solstice which is summer solstice for the south, setting on the March equinox. During the six month polar night, air temperatures can drop below and blizzards are more frequent. Between these storms, and regardless of the weather for wavelengths unaffected by drifting snow, the roughly 5 3/4 months of ample darkness and dry atmosphere make the station an excellent site for astronomical observations. The number of scientific researchers and members of the support staff housed at the Amundsen–Scott Station has always varied seasonally, with a peak population of around 150 in the summer operational season from October to February. In recent years the wintertime population has been around 50 people.

Бастапқы станциясы (19572010)

Бастапқы Оңтүстік полюс станциясы қазір "Ескі полюс" деп аталады. Станцияны АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенант-коммандері Ричард Бауэрс басқарған құрылысшілер салған. 1956 жылдың 20 қарашасында VX 6 әуе эскадрильясы екі R4D ұшағымен сегіз адамнан тұратын алдын ала сапар тобын жеткізді. АҚШ-тың 18-ші әуе армиясы C 124 Globemaster II ұшақтарымен көп бөлігін құрылыс материалдары мен жабдықтарын әуеден түсірді. Ғимараттар төртке сегіз футтық жиналмалы панельдерден құрастырылды. Сыртқы қабаттары қалың болды, алюминий ішкі бетімен және фанера сыртқы бетімен, арасында шыны талшық орналасқан. Төбесіндегі люктер ғимараттардың тегіс, жалпақ шатырларындағы жалғыз терезелер болды, ал ғимараттар шүберек пен торымен жабылған туннельдер жүйесімен байланыстырылды. Құрылысшылардың соңғысы 1957 жылдың 4 қаңтарында кетіп қалды. Бірінші қыстау тобы Пол Сипл басқарған сегіз ИГВ ғалымы мен лейтенант-коммандер Джон Так басқарған сегіз теңізшінің көмекші құрамынан тұрды. Лагерьге астрономиялық обсерватория, Rawin мұнарасы, ауа шарына газ құю орталығы және сейсмометр мен магнитометрге арналған шұңқырлары бар 1000 фут (305 м) қар туннелі кірді. Топ тіркеген ең төменгі орташа температура диапазоны -73°C-тан -89°C-қа дейін болды, бірақ Сипл атап өткендей, "тіпті -73°C-та да бронх капиллярлары мұздануынан адамдардың қанынан қан кетіп жатқанын көрдім". 1958 жылдың 3 қаңтарында Жаңа Зеландиядан келген сэр Эдмунд Хилларидің тобы, Комонвелт Трансантарктика экспедициясының бөлігі, Скотт базасынан жер арқылы станцияға жетті, одан кейін сэр Вивиан Фукс басқарған британдық ғылыми тобы келді. Ескі полюстің ғимараттары әуемен Оңтүстік полюске жеткізілген және әуеден түсірілген жиналмалы бөлшектерден құрастырылды. Олар бастапқыда ғимараттарды байланыстыратын ағаш қаңқалы жолдармен жер бетіне салынған. Оңтүстік полюсіндегі ашық жерлерде қар жиналуы жылына шамамен 20 см болса да, желмен соққан қар көтеріңкі құрылымдардың маңында әлдеқайда жылдам жиналады. 1960 жылға қарай, станция салынғаннан кейін үш жыл өткен соң, ол-ақ 6 метр қардың астында қалды. Станция 1975 жылы тасталып, тереңге көмілді, қысымның салдарынан көбінесе ағаштан жасалған шатыры құлады. Станция 2010 жылдың желтоқсанында Ұлттық ғылым қоры (NSF) үшін қардың тұрақтылығын тексеру кезінде жабдық операторы құрылысқа құлап түскеннен кейін қиратылды. Аймақ бейүкіметтік ұйымдардың қонақтары үшін кемпинг ретінде пайдалануға дайындалып жатыр.

The original South Pole station is now referred to as "Old Pole". The station was constructed by U. S. Navy Seabees led by LTJG Richard Bowers, the eight man Advance Party being transported by the VX 6 Air Squadron in two R4Ds on November 20, 1956. The U. S. Eighteenth Air Force's C 124 Globemaster IIs airdropped most of the equipment and building material. The buildings were constructed from prefabricated four by eight foot modular panels. Exterior surfaces were thick, with an aluminum interior surface, and a plywood exterior surface, sandwiching fiberglass. Skylights were the only windows in flat uniform roof levels, while buildings were connected by a burlap and chicken wire covered tunnel system. The last of the construction crew departed on January 4, 1957. The first wintering over party consisted of eight IGY scientists led by Paul Siple and eight Navy support men led by LTJG John Tuck. Key components of the camp included an astronomical observatory, a Rawin Tower, a weather balloon inflation shelter, and a 1000 feet (305 m) snow tunnel with pits for a seismometer and magnetometer. The lowest average temperatures recorded by the group were in the range to , though as Siple points out, "even at I had seen men spitting blood because the capillaries of the bronchial tract frosted". On January 3, 1958, Sir Edmund Hillary's team from New Zealand, part of the Commonwealth Trans Antarctic Expedition, reached the station over land from Scott Base, followed shortly by Sir Vivian Fuchs' British scientific component. The buildings of Old Pole were assembled from prefabricated components delivered to the South Pole by air and airdropped. They were originally built on the surface, with covered wood framed walkways connecting the buildings. Although snow accumulation in open areas at the South Pole is approximately per year, wind blown snow accumulates much more quickly in the vicinity of raised structures. By 1960, three years after the construction of the station, it had already been buried by of snow. The station was abandoned in 1975 and became deeply buried, with the pressure causing the mostly wooden roof to cave in. The station was demolished in December 2010, after an equipment operator fell through the structure doing snow stability testing for the National Science Foundation (NSF). The area was being vetted for use as a campground for NGO guests.

Күмбез (19752010)

Станция 1975 жылы жаңа салынған Бакминстер Фуллердің геодезиялық күмбезіне көшірілді, ол ені метр, биіктігі метр болатын және болаттық аркалары бар еді. Біреуі күмбезге кіретін есік ретінде қызмет етті, ал оның көлденең аркасы станцияның күтілуі, отын резервуарлары, электр станциясы, қар еріту қондырғысы, жабдықтар мен көлік құралдары үшін модульдік ғимараттарды қамтыды. Күмбез ішіндегі жеке ғимараттарда жатақханалар, асхана, демалыс орталығы, пошта бөлімі және жоғары және төменгі атмосфераны бақылауға арналған зертханалар, сондай-ақ астрономия және астрофизика саласындағы көптеген басқа да күрделі жобалар орналасқан. Станцияға күмбезден сәл биік, қорап тәрізді Skylab мұнарасы да кірді. Skylab күмбезбен туннель арқылы байланыстырылған. Skylab атмосфералық сенсорлық жабдықты, кейіннен музыкалық бөлмені орналастырды. 1970-1974 жылдар аралығында күмбезді салған теңізшілер Корея соғысы кезіндегі Джеймсвей үйлерінде тұрды. Үйдің құрылымы - ағаштан жасалған, жоғарылатылған платформасы бар және кенеппен жабылған. Әр екі басында екі есікті вестибюль орналасқан. Жылы болғанымен, олар қыста тұруға жарамды болмады. 1976-1977 жылдары жазда өрт болғаннан кейін құрылыс лагері тасталып, кейіннен алынып тасталды. Алайда, 1981-1982 жылғы маусымда қосымша азаматтық маусымдық қызметкерлер "жазғы лагерь" деп аталған Джеймсвейлер тобында орналастырылды. Бастапқыда екі үйден тұратын лагерь 11 үйге дейін өсіп, әрқайсысында 10 адам тұрды, сонымен қатар ванна және спортзалдары бар екі демалыс үйі болды. Бұған қоса, 1990 жылдары, әсіресе астрономия және астрофизика үшін гипертаттар және жоғары жатақхана сияқты ғылыми және тұру құрылыстары қосылды. Күмбез негізгі станция ретінде қызмет еткен кезеңде АҚШ-тың Оңтүстік полюстегі операцияларында көптеген өзгерістер болды. 1990 жылдардан бастап Оңтүстік полюсте жүргізілген астрофизикалық зерттеулер қолайлы атмосфералық жағдайларды пайдаланып, маңызды ғылыми нәтижелерді шығара бастады. Мұндай тәжірибелерге Python, Viper және DASI телескоптары, сондай-ақ Оңтүстік полюс телескопы кірді. DASI телескопы қолданыстан шығарылды және оның тұғыры Keck массиві үшін пайдаланылды. AMANDA / IceCube тәжірибесі Жердің астынан өткен нейтриноларды анықтау үшін 3 км қалыңдықтағы мұз қабатын пайдаланады. 1995 жылы Мартин А. Померанц обсерваториясы (MAPO) ашылды. Бұл жобалардың маңыздылығы станция жұмысының басымдықтарын өзгертті, ғылыми жүк пен персоналдың мәртебесін арттырды. 1998-1999 жылғы жазғы маусым VXE 6 және оның Lockheed LC 130 ұшақтары АҚШ Антарктика бағдарламасына қызмет көрсеткен соңғы жыл болды. 1999-2000 жылдардан бастап Нью-Йорк әуе ұлттық гвардиясының 109-шы әуе көлігі жаз бойы МакМердо станциясы мен Оңтүстік полюс арасындағы жүк және жолаушылар рейстеріне жауапкершілік алды. 1988 жылдың қысында күмбезден қатты жарылыс естілді. Тексеру кезінде іргетастың негізгі сақиналық арқалықтарының артық жүктемеден зардап шеккендігі анықталды. Күмбез 2009 жылдың соңында демонтаждалды. Ол ыдыратылып, теңізшілерге берілді. Олар оны Калифорния штатындағы Порт-Хуэнемде сақтап тұр. Күмбездің орталық люгі теңізшілер мұражайында экспонат ретінде қойылған.

The station was moved in 1975 to the newly constructed Buckminster Fuller geodesic dome wide by high, with steel archways. One served as the entry to the dome and it had a transverse arch that contained modular buildings for the station's maintenance, fuel bladders, power plant, snow melter, equipment and vehicles. Individual buildings within the dome contained the dorms, galley, recreational center, post office and labs for monitoring the upper and lower atmosphere and numerous other complex projects in astronomy and astrophysics. The station also included the Skylab, a box shaped tower slightly taller than the dome. Skylab was connected to the Dome by a tunnel. The Skylab housed atmospheric sensor equipment and later a music room. During the 1970–1974 summers, the Seabees constructing the dome were housed in Korean War era Jamesway huts. A hut consists of a wooden frame with a raised platform covered by canvas tarp. A double doored vestibule was at each end. Although heated, the heat was not sufficient to keep them habitable during the winter. After several burned during the 1976–1977 summer, the construction camp was abandoned and later removed. However, in the 1981–1982 season, extra civilian seasonal personnel were housed in a group of Jamesways known as the "summer camp". Initially consisting of only two huts, the camp grew to 11 huts housing about 10 people each, plus two recreational huts with bathroom and gym facilities. In addition, a number of science and berthing structures, such as the hypertats and elevated dormitory, were added in the 1990s, particularly for astronomy and astrophysics. During the period in which the dome served as the main station, many changes to United States South Pole operation took place. From the 1990s on, astrophysical research conducted at the South Pole took advantage of its favorable atmospheric conditions and began to produce important scientific results. Such experiments include the Python, Viper, and DASI telescopes, as well as the South Pole Telescope. The DASI telescope has since been decommissioned and its mount used for the Keck Array. The AMANDA / IceCube experiment makes use of the two mile (3 km) thick ice sheet to detect neutrinos which have passed through the earth. An observatory building, the Martin A. Pomerantz Observatory (MAPO), was dedicated in 1995. The importance of these projects changed the priorities in station operation, increasing the status of scientific cargo and personnel. The 1998–1999 summer season was the last year that VXE 6 with its Lockheed LC 130s serviced the U. S. Antarctic Program. Beginning in 1999–2000, the New York Air National Guard 109th Airlift Wing took responsibility for the daily cargo and passenger flights between McMurdo Station and the South Pole during the summer. During the winter of 1988 a loud crack was heard in the dome. Upon investigation it was discovered that the foundation base ring beams were broken due to being overstressed. The dome was dismantled in late 2009. It was crated and given to the Seabees. They have it in storage at Port Hueneme, California. The center oculus is suspended in a display at the Seabee Museum there.

Биіктік станциясы (2008 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

1992 жылы жаңа станцияның жобалануы басталды, құны 150 миллион АҚШ долларын құрайтын екі қабатты ғимарат үшін. Құрылыс 1999 жылы Куполға жақын жерде басталды. Объектінің ресми ашылуы 2008 жылдың 12 қаңтарында өтті, оған ескі Купол станциясын пайдаланудан шығару рәсімі кірді. Салтанатты шараға арнайы келген көптеген саяхатшылар қатысты, олардың ішінде Ұлттық ғылым қорының директоры Арден Беммент, ғалым Сьюзан Соломон және басқа да үкімет шенеуніктері болды. Жаңа Оңтүстік полюс станциясын салуға қажетті барлық құрылыс материалдары МакМердо станциясынан LC 130 Hercules ұшағы және Нью-Йорк штатының Скотия қаласындағы Страттон әуе ұлттық гвардиясының 139-шы әуе тасымалы эскадрильясы арқылы жеткізілді. Әр ұшақ әр рейсте белгілі бір көлемде жүк тасыды, ал құрылыс материалдарының жалпы салмағы құрады.

In 1992, the design of a new station began for an building with two floor levels that cost US$150 million. Construction began in 1999, adjacent to the Dome. The facility was officially dedicated on January 12, 2008, with a ceremony that included the de commissioning of the old Dome station. The ceremony was attended by a number of dignitaries flown in specifically for the day, including National Science Foundation Director Arden Bement, scientist Susan Solomon and other government officials. The entirety of building materials to complete the build of the new South Pole Station were flown in from McMurdo Station by the LC 130 Hercules aircraft and the 139th Airlift Squadron Stratton Air National Guard Base, Scotia, New York. Each plane brought of cargo each flight with the total weight of the building material being
The new station included a modular design, to accommodate rises in population, and an adjustable elevation to prevent it from being buried in snow. Since roughly of snow accumulates every year without ever thawing, the building's designers included rounded corners and edges around the structure to help reduce snow drifts. The building faces into the wind with a sloping lower portion of wall. The angled wall increases the wind speed as it flows under the buildings, and passes above the snow pack, causing the snow to be scoured away. This prevents the building from being quickly buried. Wind tunnel tests show that scouring will continue to occur until the snow level reaches the second floor. Because snow gradually settles over time under its own weight, the foundations of the building were designed to accommodate substantial differential settling over any one wing in any one line or any one column. If differential settling continues, the supported structure will need to be jacked up and re leveled. The facility was designed with the primary support columns outboard of the exterior walls so that the entire building can be jacked up a full floor level. During this process, a new section of column will be added over the existing columns then the jacks pull the building up to the higher elevation.

Жаңа станция модульдік дизайнды қамтиды, бұл халық санының өсуіне бейімделуге мүмкіндік береді, сондай-ақ қарға көмілмеу үшін биіктігін реттеуге болады. Жыл сайын шамамен қар жиналады және ерімейді, сондықтан ғимараттың архитекторлары қар жиналуын азайту үшін құрылыстың бұрыштары мен жиектерін дөңгелек етіп жасады. Ғимарат жел соғатын бағытта орналасқан, ал төменгі қабырғасы көлбеу. Бұрышты қабырға желдің жылдамдығын арттырады, ол ғимараттың астынан және қардың үстінен өтеді, нәтижесінде қар сыпырылып кетеді. Бұл ғимараттың тез арада қарға көмілуіне кедергі келтіреді. Жел тоннеліндегі сынақтар көрсеткендей, қар деңгейі екінші қабатқа жеткенше қарды сыпыру жалғасады. Қар уақыт өте келе өз салмағының әсерінен бірте-бірте шөгіп отыратындықтан, ғимараттың негізі кез келген қанаттағы, қатардағы немесе бағанадағы айтарлықтай теңсіз шөгуді қабылдау үшін жобаланған. Егер теңсіз шөгу жалғаса берсе, тіреу құрылымын көтеріп, қайта деңгейлеу қажет болады. Объектінің негізгі тіреу бағаналары сыртқы қабырғалардың сыртында орналасқан, сондықтан бүкіл ғимаратты бір қабатқа дейін көтеруге болады. Осы процесте, ескі бағаналардың үстіне жаңа бөлімдер қосылады, содан кейін домкраттар ғимаратты жоғары биіктікке көтереді.

Операция

Жазғы уақытта станциядағы адамдардың саны әдетте 150-ге жуық болады. Көптеген қызметкерлер ақпан айының ортасына дейін кетеді, қырыққа жуық (2021 жылы 39) "қысқы жұмысшылар" қалады – көбінесе техникалық қолдау қызметкерлері және бірнеше ғалымдар, олар Антарктиданың қысқы айларында станцияны іске қосып тұрады. Қысқы персонал ақпанның ортасынан қазанның соңына дейін оқшауланған күйде болады. Қыста қалу көптеген қауіптер мен стреске әкеледі, себебі станциядағы адамдар толығымен сыртқы әлемнен оқшауланған. Станция қыс мезгілінде толыққанды түрде өзін-өзі қамтамасыз етеді және JP 8 авиациялық отынымен жұмыс істейтін үш генератормен жабдықталған. Жыл сайынғы дәстүр бойынша, соңғы рейстен кейін "Басқа әлемнен келген нәрсе" (1951), "Шынық" (1982) және "Шынық" (2011) фильмдерінің тізбегі көрсетіледі. Станцияда мұзтану, геофизика, метеорология, жоғары атмосфера физикасы, астрономия, астрофизика және биомедициналық зерттеулер жүргізіледі. Соңғы жылдары қысқы ғалымдардың көпшілігі IceCube Neutrino Observatory немесе Оңтүстік полюс телескопы және BICEP2 сияқты төмен жиілікті астрономиялық эксперименттер үшін жұмыс істейді. Полярлық ауаның төмен температурасы мен ылғалдылығы, 9000 футтан (2743 метр) жоғары биіктікпен қосылғанда, ауаны кейбір жиіліктерде әдеттегіден гөрі мөлдір етеді, ал қараңғы айлар сезімтал құралдарды үздіріссіз жұмыс істеуге мүмкіндік береді. Станцияда шағын жылыжай бар. Жылыжайдағы көкөністер мен шөптердің ассортименті, жаңа баклажандардан халапеньо бұрыштарына дейін, топырақсыз, тек су мен қоректік заттарды пайдалана отырып гидропоникалық әдіспен өндіріледі. Жылыжай қыс мезгілінде жаңа жеміс-жидек пен көкөністердің жалғыз көзі болып табылады.

Көлік

Станцияда ұшақтар үшін ұшу-қону жолағы бар, ол ұзын. Қазан және ақпан аралығында, АҚШ Әуе күштерінің шаңғы жабдықталған Lockheed LC 130 Hercules ұшақтары Нью-Йорк Әуе Ұлттық гвардиясының 109 AW, 139AS Stratton Air National Guard бөлімшесінен, МакМердо станциясы арқылы станцияны жабдықтау мақсатында күніне бірнеше рет ұшып өтеді. Жабдықтау миссиялары жиынтығы "Operation Deep Freeze" (Терең тоңу) операциясы деп аталады. МакМердодан мұз қабаты арқылы 995 миль (1601 км) ұзындықтағы МакМердо-Оңтүстік полюс тас жолы бар.

Байланыс

Станцияға деректерді NASA-ның TDRS 4 (қызметтен шығарылған), 5 (90° бұрышқа дейін радиобайланыс жоқ) және 6 (90° бұрышқа дейін радиобайланыс жоқ) спутниктері, DOD DSCS 3 спутнигі және коммерциялық Iridium спутниктік шоқжұлдызы қамтамасыз етеді. 2007–2008 жылдар маусымында TDRS релесі (South Pole TDRSS Relay немесе SPTR деп аталады) 50 Мбит/с деректерді қайтару жылдамдығын қолдау үшін жаңартылды, бұл деректерді қайтару мүмкіндігінің 90%-дан астамын құрайды. TDRS 1 спутнигі бұрын станцияға қызмет көрсеткен, бірақ 2009 жылдың қазанында істен шығып, кейіннен қызметтен тоқтатылды. Marisat және LES9 спутниктері де бұрын қолданылған. 2016 жылдың шілдесінде GOES 3 спутнигі жанармай қорының таусылуына жақын болғандықтан қызметтен шығарылды және оның орнына әскери байланыс спутнигі DSCS 3 спутнигі пайдаланылды. DSCS 3, GOES 3-тің 1,5 МБ/с жылдамдығымен салыстырғанда 30 МБ/с деректерді қамтамасыз ете алады. DSCS 3 және TDRS 4, 5 және 6 спутниктері бірлесіп станцияның негізгі байланыс мүмкіндіктерін қамтамасыз етеді. Бұл спутниктер станцияның ғылыми деректерін жіберуге, сондай-ақ кеңжолақты интернетке және телекоммуникацияға қолжетімділікке мүмкіндік береді. Тек маңызды спутниктік оқиғалар кезінде ғана станцияның телефон жүйесі сыртқа қоңырау шала алады. TDRS және DSCS спутниктерінің қамту аймағынан шыққан кезде коммерциялық Iridium спутнигі станцияға шектеулі байланыс мүмкіндігін береді. Ондай жағдайларда телефон қоңырауларын станцияға тиесілі бірнеше Iridium спутниктік телефондары арқылы ғана жасауға болады. Станцияның ақпараттық жүйесінде Iridium желісі арқылы шектеулі деректерді жіберу мүмкіндігі де бар, бұл 100 КБ-тан аз электрондық хаттарды жіберуге және қабылдауға, сондай-ақ шағын, маңызды деректерді жіберуге мүмкіндік береді. Бұл байланыс 12 дауыс арнасы арқылы дерек ағынын біріктіру арқылы жұмыс істейді. Коммерциялық емес және әскери емес байланыс негізінен HF SSB байланысын пайдаланатын әуесқой радиоарнасы арқылы қамтамасыз етіледі, бірақ Морзе коды және басқа да режимдер де қолданылды, ішінара тәжірибелер үшін, ал негізінен командалық рухты нығайту және хобби ретінде пайдалану үшін. АҚШ секторындағы әуесқой радио шақыру белгісінің префиксі KC4 және AT болып табылады, ал советтік/ресейлік станциялар 4K1 және басқаларын пайдаланатыны белгілі. 1950-1980 жылдар аралығында хоббидің танымалдылығы Оңтүстік полюстік станциялары мен әлемнің түкпір-түкпірінен келген әуесқой операторлар арасында көптеген байланыстарға әкелді. Жылдар бойы радио байланыс Полярлық базалық персоналға қажетті төтенше жағдайларда байланыс құруға, сондай-ақ демалыс мақсатында пайдаланылды.

Data access to the station is provided by NASA's TDRS 4 (non operational), 5 (not radio link to 90°), and 6 (not radio link to 90°) satellites: the DOD DSCS 3 satellite, and the commercial Iridium satellite constellation. For the 2007–2008 season, the TDRS relay (named South Pole TDRSS Relay or SPTR) was upgraded to support a data return rate of 50 Mbit/s, which comprises over 90% of the data return capability. The TDRS 1 satellite formerly provided services to the station, but it failed in October 2009 and was subsequently decommissioned. Marisat and LES9 were also formerly used. In July 2016, the GOES 3 satellite was decommissioned due to it nearing the end of its supply of propellant and was replaced by the use of the DSCS 3 satellite, a military communications satellite. DSCS 3 can provide a 30 MB/s data rate compared to GOES 3's 1.5 MB/s. DSCS 3 and TDRS 4, 5, and 6 are used together to provide the main communications capability for the station. These satellites provide the data uplink for the station's scientific data as well as provide broadband internet and telecommunications access. Only during the main satellite events is the station's telephone system able to dial out. The commercial Iridium satellite is used when the TDRS and DSCS satellites are all out of range to give the station limited communications capability during those times. During those times, telephone calls may only be made on several Iridium satellite telephone sets owned by the station. The station's IT system also has a limited data uplink over the Iridium network, which allows emails less than 100 KB to be sent and received at all times and small critical data files to be transmitted. This uplink works by bonding the data stream over 12 voice channels. Non commercial and non military communication has been provided by amateur ham radio using primarily HF SSB links today but Morse code and other modes have been used, partly in experiments and mainly in bolstering esprit de corps and hobby type uses. The USA sector has the amateur radio call sign prefix run of KC4 and AT; whereas Soviet/Russian stations are known to use 4K1 and others. The popularity of the hobby during the 1950 80s era saw many ham exchanges between South Polar ham stations and enthusiastic ham operators contacting there from world wide locations. Over the years, ham radio has established needed emergency communication to Polar base personnel as well as recreational uses.

Климат

Антарктиканың ішкі аймағына тән Амундсен-Скот Оңтүстік полюс станциясы EF мұздық климатын (мұз жамылғысының климатын) және BWk жауын-шашын режимін бастан кешіреді. Жазғы маусымның ең жоғары нүктесі желтоқсаннан ақпанның ортасына дейінге дейін созылады.

БАҚ және іс-шаралар

1991 жылы Майкл Пэлин өзінің BBC теледидарындағы «Полюс полюске» атты деректі фильмінің сегізінші және соңғы эпизодында базаға сапар жасады. 1995 жылдың 10 қаңтарында NASA, PBS және NSF Оңтүстік полюстен тікелей эфирде алғаш рет «Оңтүстік полюс – ғарыш кемесі» атты телехабарды көрсету үшін бірлесіп жұмыс істеді. Бұл интерактивті хабарлау барысында АҚШ-тың бірнеше мектебінің оқушылары станциядағы ғалымдарға олардың жұмысы және полюстегі жағдай туралы сұрақтар қойды. 1999 жылы CBS News тілшісі Джерри Боуэн CBS This Morning бағдарламасының сенбілік эфиріндегі жүргізушілермен тікелей байланыс жасап, хабарлама берді. 1999 жылы қысқы маусымда станцияның дәрігері Джерри Нильсенде сүт безінің қатерлі ісігі анықталды. Ол шілде айындағы жүк тиеу кезінде әкелінген дәрі-дәрмектерді пайдаланып, өзіне химиялық терапия жасады, содан кейін қазан айының ортасындағы қауіпті жағдайда эвакуацияланды. 2000 жылдың 11 мамырында астрофизик Родни Маркс алыс обсерватория мен база арасында серуендеп жүргенде ауырып қалды. 36 сағат ішінде денсаулығы нашарлап, үш рет станцияның дәрігеріне барған сайын күйзеліске түсті. Сателлит арқылы кеңес алынғанмен, Маркс 2000 жылдың 12 мамырында диагнозы қойылмай қайтыс болды. Ұлттық ғылым қоры Родни Маркс «көрінеу табиғи себептерден қайтыс болды, бірақ өлімнің нақты себебі әлі анықталған жоқ» деген мәлімдеме жасады. Маркс өлімінің нақты себебі оның денесі Амундсен-Скотт стансасынан алынып, Антарктидадан мүрделік сараптамаға жіберілгенге дейін анықталмады. Мүрделік сараптама көрсеткендей, Маркс метанолдан уланған, бұл жағдай «Оңтүстік полюстегі алғашқы қылмыс» ретінде кеңінен таралды, бірақ Маркс өліміне екінші адамның әрекеті себеп болғанына ешқандай дәлел жоқ. 2001 жылдың 26 сәуірінде Kenn Borek Air компаниясы DHC 6 Twin Otter ұшағын пайдаланып, доктор Рональд Шеменскиді Амундсен-Скотт стансасынан құтқарып алды. Бұл полярлық қыста Оңтүстік полюстен жасалған алғашқы құтқару операциясы болды. Бұл ұшу үшін қажетті қашықтықты қамтамасыз ету үшін Twin Otter ұшағына арнайы жанармай бакі бөлінді. 2007 жылдың қаңтар айында станцияға Ресейдің жоғары лауазымды шенеуніктер тобы келді, олардың ішінде ФСБ басшылары Николай Патрушев және Владимир Проничев болды. Полярлық саяхатшы Артур Чилингаров басқаратын экспедиция Чилиден екі Ми-8 тікұшағымен шығып, Оңтүстік полюске қонды. 2007 жылдың 6 қыркүйегінде National Geographic Channel телеарнасының Man Made бағдарламасында жаңа ғимараттың құрылысы туралы эпизод көрсетілді. 2007 жылдың 9 қарашасында NBC Today бағдарламасының жүргізушісі Энн Карри Оңтүстік полюстен тікелей эфирде спутниктік телефон арқылы сұхбат берді. 2007 жылғы Рождество күні базадағы екі қызметкер ұрысқа қатысып, эвакуациялауға тура келді. 2011 жылдың 11 шілдесінде қысқы байланыс техникасы ауырып, апендицит диагнозы қойылды. Станцияның дәрігерлері бірнеше қысқы жұмысшылардың көмегімен жедел апендициттік операция жасады. 2011 жылы BBC телеарнасының Frozen Planet бағдарламасында база туралы айтылып, «Соңғы шекара» эпизодында жоғары орналасқан станцияның ішкі және сыртқы көрінісі көрсетілді. 2011 жылдың қысқы маусымында станцияның басқарушысы Рене Николь Дуссер 27 тамызда инсульт алды, оның салдарынан көру қабілетінен айырылып, когнитивтік функциялары бұзылды. Амундсен-Скотт базасында МРТ немесе КТ сканері сияқты диагностикалық медициналық жабдықтар болмағандықтан, станцияның дәрігерлері инсульттың салдары мен қайталану мүмкіндігін толық бағалай алмады. Жергілікті дәрігерлер Дуссерді мүмкіндігінше ертерек эвакуациялауды ұсынды, бірақ Raytheon Polar Services (базаны басқаруға келісімшарт жасаған компания) және Ұлттық ғылым қоры жалдаған дәрігерлер жағдайдың ауырлығына келіспеді. Барлық рейстерге қатысты соңғы шешімді қабылдайтын және рейстердің барлық қаржылық жауапкершілігін мойнына алатын Ұлттық ғылым қоры ауа райы әлі де қауіпті болғандықтан медициналық эвакуация туралы өтінішті қабылдамады. Дуссерді алғашқы мүмкіндік болғанда эвакуациялау жоспарланды. Дуссер мен оның қызы Дуссердің жағдайының ауыр екенін және ертерек эвакуация мүмкін екенін сеніп, сенатор Жанна Шахинге көмек сұрады. NSF Дуссердің жағдайы медициналық эвакуацияға жарамсыз екенін және базадағы жағдай ертерек ұшуға мүмкіндік бермейтінін жалғастырып айтқандықтан, Дуссер мен оның жақтастары жағдайды бұқаралық ақпарат құралдарына жеткізді. Дуссер 17 қазан күні дәрігер мен күзетшімен бірге жүк рейсімен эвакуацияланды. Бұл 16 қазанда ауа райы жақсарған кездегі алғашқы ұшу болды. Бұл алғашқы ұшу әдетте базаны жабдықтау және жанармаймен толтыру үшін ғана қолданылады және жолгерлерді қабылдамайды, өйткені ұшақтың кабинасы қысымда болмайды. Эвакуация сәтті аяқталды және Дуссер 10:55-те Кристичерч, Жаңа Зеландияға жетті. Кейіннен ол толыққандай жазылып кетті. 2014 жылдың наурыз айында BICEP2 тобы ерте ғаламда пайда болған гравитациялық толқындардан B режимдерін анықтағанын хабарлады, бұл космологияның инфляциялық теориясын қолдайды. Кейінірек талдау көрсеткендей, BICEP галактикадағы поляризацияланған шаң сигналын ғана көрген, ал бастапқы B режимдерін емес. 2016 жылдың 20 маусымында Kenn Borek Air және DHC 6 Twin Otter ұшағының көмегімен екі адамды қысқы күнге жуық шақта эвакуациялау операциясы тағы да жүзеге асырылды. 2016 жылдың желтоқсан айында Базз Олдрин Антарктидадағы Амундсен-Скотт Оңтүстік полюс стансасына туристік топтың құрамында келді, бірақ ауырып қалды және алдымен МакМердо стансасына, содан кейін Кристичерч, Жаңа Зеландияға эвакуацияланды, онда оның жағдайы тұрақталды. Олдриннің 86 жасында Оңтүстік полюске жеткені оны ең үлкен адам етіп тіркеді. 2016–17 жылдары Энтони Бурден өзінің «Энтони Бурден: Белгісіз жерлер» телешоуының бір бөлігін стансада түсірді.

In 1991, Michael Palin visited the base on the eighth and final episode of his BBC Television documentary, Pole to Pole. On January 10, 1995, NASA, PBS, and NSF collaborated for the first live television broadcast from the South Pole, titled Spaceship South Pole. During this interactive broadcast, students from several schools in the United States asked the scientists at the station questions about their work and conditions at the pole. In 1999, CBS News correspondent Jerry Bowen reported on camera in a talkback with anchors from the Saturday edition of CBS This Morning. In 1999, the winter over physician, Jerri Nielsen, found that she had breast cancer. She had to rely on self administered chemotherapy, using supplies from a daring July cargo drop, then was picked up in an equally dangerous mid October landing. On May 11, 2000, astrophysicist Rodney Marks became ill while walking between the remote observatory and the base. He became increasingly sick over 36 hours, three times returning increasingly distressed to the station's doctor. Advice was sought by satellite, but Marks died on May 12, 2000, with his condition undiagnosed. The National Science Foundation issued a statement that Rodney Marks had "apparently died of natural causes, but the specific cause of death had yet to be determined". The exact cause of Marks' death could not be determined until his body was removed from Amundsen–Scott Station and flown off Antarctica for an autopsy. Marks' death was due to methanol poisoning, and the case received media attention as the "first South Pole murder", although there is no evidence that Marks died as the result of the act of another person. On 26 April 2001, Kenn Borek Air used a DHC 6 Twin Otter aircraft to rescue Dr. Ronald Shemenski from Amundsen–Scott. This was the first ever rescue from the South Pole during polar winter. To achieve the range necessary for this flight, the Twin Otter was equipped with a special ferry tank. In January 2007, the station was visited by a group of high level Russian officials, including FSB chiefs Nikolai Patrushev and Vladimir Pronichev. The expedition, led by polar explorer Artur Chilingarov, started from Chile on two Mi 8 helicopters and landed at the South Pole. On September 6, 2007, The National Geographic Channel's television show Man Made aired an episode on the construction of their new facility. On November 9, 2007, edition of NBC's Today, show co anchor Ann Curry made a satellite telephone call which was broadcast live from the South Pole. On Christmas 2007, two employees at the base got into a fight and had to be evacuated. On July 11, 2011, the winter over communications technician fell ill and was diagnosed with appendicitis. An emergency open appendectomy was performed by the station doctors with several winter overs assisting during the surgery. The 2011 BBC TV programme Frozen Planet discusses the base and shows footage of the inside and outside of the elevated station in the "Last Frontier Episode". During the 2011 winter over season, station manager Renee Nicole Douceur experienced a stroke on August 27, resulting in loss of vision and cognitive function. Because the Amundsen–Scott base lacks diagnostic medical equipment such as an MRI or CT scan machine, station doctors were unable to fully evaluate the damage done by the stroke or the chance of recurrence. Physicians on site recommended a medevac flight as soon as possible for Douceur, but offsite doctors hired by Raytheon Polar Services (the company contracted to run the base) and the National Science Foundation disagreed with the severity of the situation. The National Science Foundation, which is the final authority on all flights and assumes all financial responsibility for the flights, denied the request for medevac, saying the weather was still too hazardous. Plans were made to evacuate Douceur on the first flight available. Douceur and her niece, believing Douceur's condition to be grave and believing an earlier medevac flight possible, contacted Senator Jeanne Shaheen for assistance; as the NSF continued to state Douceur's condition did not qualify for a medevac attempt and conditions at the base would not permit an earlier flight, Douceur and her supporters brought the situation to media attention. Douceur was evacuated, along with a doctor and an escort, on an October 17 cargo flight. This was the first flight available when the weather window opened up on October 16. This first flight is usually solely for supply and refueling of the station, and does not customarily accept passengers, as the plane's cabin is unpressurized. The evacuation was successful, and Douceur arrived in Christchurch, New Zealand, at 10:55 p. m. She ultimately made a full recovery. In March 2014, BICEP2 announced that they had detected B modes from gravitational waves generated in the early universe, supporting the inflation theory of cosmology. Later analysis showed that BICEP only saw polarized dust signal in the galaxy and not primordial B modes. On 20 June 2016, there was another medical evacuation of two personnel around midwinter day, again involving Kenn Borek Air and DHC 6 Twin Otter aircraft. In December 2016, Buzz Aldrin was visiting the Amundsen–Scott South Pole Station, Antarctica, as part of a tourist group, when he fell ill and was evacuated, first to McMurdo Station and from there to Christchurch, New Zealand, where he was reported to be in stable condition. Aldrin's visit at age 86 makes him the oldest person to ever reach the South Pole. In the summer of 2016–17, Anthony Bourdain filmed part of an episode of his television show Anthony Bourdain: Parts Unknown at the station.

Танымал мәдениетте

Амундсен-Скотттың Оңтүстік полюс станциясындағы ғылым мен өмір доктор Джон Бёрдтың жүлделі кітабында, «Бір күн, бір түн: Оңтүстік полюстің суреттері» баяндалған. Кітап Оңтүстік полюстің Фуко маятнигі мен 300 клубын қамтиды. IANA уақыт белдеуі дерекқорындағы аймақ идентификаторы бұрынғы Антарктида/Оңтүстік полюс еді. Қазір Тынық мұхиты/Окленд уақыт белдеуі қолданылады.