Ричард Камберленд: драматург және мемлекеттік қызметкердің өмірі мен қызметі
Richard Cumberland (dramatist)
Ричард Камберленд (1732-1811): ағылшын драматургі, мемлекеттік қызметкер. «Батыс Үндістаны» пьесасы, АҚШ-пен Испания арасындағы келіссөздер, «Лондондық шолу» журналы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын драматургі және мемлекеттік қызметші (1732–1811)
English dramatist and civil servant (1732–1811)
Ричард Камберленд (19 ақпан 1731/2 – 7 мамыр 1811) – ағылшын драматургі және мемлекеттік қызметкер. 1771 жылы оның "Вест-Индиялық" атты пьесасы алғаш рет сахнаға қойылды. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде ол екі ел арасында бейбіт келісімге қол жеткізу үшін Испаниямен құпия келіссөздер жүргізді. Ол сондай-ақ "The London Review" (1809) атты, қысқа ғұмырлы сындық журналды редакциялады. Оның пьесалары әдетте қоғамның шетінде жүрген кейіпкерлерді мейіріммен бейнелегені үшін есте қалады.
Richard Cumberland (19 February 1731/2 – 7 May 1811) was an English dramatist and civil servant. In 1771 his hit play The West Indian was first staged. During the American War of Independence he acted as a secret negotiator with Spain in an effort to secure a peace agreement between the two nations. He also edited a short lived critical journal called The London Review (1809). His plays are often remembered for their sympathetic depiction of characters generally considered to be on the margins of society.
Ерте өмір және білім
Ричард Камберленд 1731 жылдың 19 ақпанында Кембридждегі Тринити колледжінің магистрлік ложасында дүниеге келді. Оның әкесі дін қызметкері, доктор Денисон Камберленд болды, ол Клонферт епископы, сосын Килмор епископы болды. Оның арғы атасы – философ және Питерборо епископы Ричард Камберленд. Оның анасы Джоанна Бентли, Джоанна Бернардтың және классикалық ғалым Ричард Бентлидің кіші қызы, Тринити колледжінің ұзақ жылдар бойы директоры болған. Ол Джон Байромның танымал поэмасындағы «Кохн мен Фиби» кейіпкері ретінде бейнеленген. Камберлендтің кіші қарындасы Мэри кейіннен ақын Мэри Алкок ретінде танылды. Оның үшінші буынға дейінгі атасы – мемлекет қайраткері Оливер Сент-Джон. Камберленд Бьюри-Сент-Эдмундс қаласындағы грамматикалық мектепте білім алды. Кейін ол, мектеп директоры Артур Кинсман немересін өзінен де жақсы оқушы ете алатынын айтқанда, Бентли: «Әй, Артур, мен сен білгеннен гөрі көбірек ұмытыппын, онда қалай мүмкін?» – деп қырсық тілде жауап бергенін айтты. 1744 жылы Камберленд доктор Николл басқаратын беделді Вестминстер мектебіне ауысты. Вестминстердегі оның құрбыларының арасында Уоррен Хейстингс, Джордж Колман, Чарльз Черчилль және Уильям Каупер болды. Он төрт жасында Камберленд Кембридждегі Тринити колледжіне түсті, онда 1750 жылы оныншы «урангал» атағын алды. Оның алғашқы жазбаларына Эдмунд Спенсер үлкен әсер етті, ал оның алғашқы драмалық тәжірибесі Уильям Мейсонның «Эльфрида» туындысынан үлгі алып, «Карактак» деп аталды.
Richard Cumberland was born in the master's lodge of Trinity College, Cambridge on 19 February 1731/2. His father was a clergyman, Doctor Denison Cumberland, who became successively Bishop of Clonfert and Bishop of Kilmore, and through him his great grandfather was Richard Cumberland, the philosopher and bishop of Peterborough. His mother was Johanna Bentley, youngest daughter of Joanna Bernard and the classical scholar Richard Bentley, longtime master at Trinity College. She was featured as the heroine of John Byrom's popular eclogue, Cohn and Phoebe. Cumberland's youngest sister Mary became recognized later as the poet Mary Alcock. A great great grandfather was Oliver St John, the statesman. Cumberland was educated at the grammar school in Bury St Edmunds. He later related how, when the headmaster Arthur Kinsman told Bentley he would make his grandson an equally good scholar, Bentley retorted: "Pshaw, Arthur, how can that be, when I have forgot more than thou ever knewest?" In 1744 Cumberland was moved to the prestigious Westminster School, under Doctor Nicholl as headmaster. Among his contemporaries at Westminster were Warren Hastings, George Colman, Charles Churchill and William Cowper. At the age of fourteen, Cumberland went to Trinity College, Cambridge, where in 1750 he took his degree as tenth wrangler. In his beginning writing, he was influenced by Edmund Spenser; his first dramatic effort was modeled after William Mason's Elfrida and called Caractacus.
Саяси және дипломатиялық мансап
Ол Тринитидегі стипендия алу үшін оқуға кіріскен кезде, Ньюкасл герцогының үкіметінде Сауда кеңесінің президенті болып тағайындалған Галифакс графы оған жеке хатшы лауазымын ұсынды. Камберлендтің отбасы оны қабылдауға көндірді, және ол стипендияға ие болғаннан кейін бұл лауазымға қайта оралды. Бұл оған әдебиетпен айналысуға уақыт қалдырды, соның ішінде Үндістан туралы бос өлең жазды. Камберленд 1759 жылы өзінің туысы Элизабет Риджге үйленгеннен кейін, Галифакс лорд арқылы "Нова-Скотияның патшалық өкілі" болып тағайындалып, стипендиясынан бас тартты. 1761 жылы Камберленд өзінің меценаты Галифакс лордымен бірге Ирландияға сапарлады. Галифакс Ирландияның лорд-лейтенанты болып тағайындалды, ал Камберленд Ольстер хатшысы болып тағайындалды. Оған барондық атағы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. 1762 жылы Галифакс Солтүстік хатшы болғанда, Камберленд хатшының орынбасары лауазымына үміттене бірақ, Лорд Хиллсборо басқаратын Сауда кеңесіндегі есептер кеңсесінен артық ештеңе ала алмады. 1775 жылы Лорд Джордж Джермен билікке келгенде, Камберленд Сауда және колониялар кеңесінің хатшысы болып тағайындалды, ол бұл лауазымды Эдмунд Берктің реформалары оны 1782 жылы жойғанға дейін атқарып келді.
He had begun to read for his fellowship at Trinity when the Earl of Halifax who had been made President of the Board of Trade in the Duke of Newcastle's government offered him the post of private secretary. Cumberland's family persuaded him to accept, and he returned to the post after his election as fellow. It left him time for literary pursuits, which included a poem in blank verse about India. Cumberland resigned his fellowship when he married his cousin Elizabeth Ridge in 1759, after having been appointed through Lord Halifax as "crown agent for Nova Scotia." In 1761 Cumberland accompanied his patron Lord Halifax to Ireland. Halifax who had been appointed Lord Lieutenant of Ireland and Cumberland the post as Ulster secretary. He was offered a baronetcy, which he declined. When in 1762 Halifax became Northern Secretary, Cumberland applied for the post of under secretary, but could only obtain the less prestigious clerkship of reports at the Board of Trade under Lord Hillsborough. When Lord George Germain in 1775 acceded to office, Cumberland was appointed secretary to the Board of Trade and Plantations, a post he held till Edmund Burke's reforms abolished it in 1782.
Мадридтегі миссия
1780 жылы ол Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Ұлыбританияға қарсы коалицияны әлсірету мақсатында Испанияға құпия миссиямен, жеке бейбіт келісім шартын жасасу үшін жіберілді. Испания королі Карл III және оның министрі Флоридабланка графы оны жылы қабылдағанмен, Гибралтарды қай ел бақылауына беру мәселесі шешілмей қалды. 1781 жылы үкімет оны қайта шақырды, бірақ оның алдын ала төленген ақшасы жеткіліксіз болғанына қарамастан, Камберлендке шығындарын өтеуден бас тартты. Ол 4500 фунт стерлинг шығынға ұшырады және ақшасын ешқашан қайтарып алмады. Одан кейін Камберленд Берк реформаларында лауазымын жоғалтып, жалақысының жартысынан да аз қаражатпен зейнеткерлікке шықты. 1785 жылы ол бұрынғы басшысын қорғап, "Марқұм лорд-виконт Саквиллдің мінез-қалпы" деген мақала жазды. Ол Тунбридж-Уэллсте тұрақтап, бірақ соңғы жылдары көбінесе Лондонда тұрды, сонда қайтыс болды. Ол досы Дин Винсенттің қысқа сөздерінен кейін Вестминстер аббаттығында жерленді.
In 1780, he was sent on a confidential mission to Spain to negotiate a separate peace treaty during the American War of Independence in an effort to weaken the anti British coalition. Although he was well received by King Charles III of Spain and his minister, the Count of Floridablanca, the question of which nation would hold sway over Gibraltar prevented resolution. Recalled by the government in 1781, Cumberland was refused repayment of his expenses although his advance was insufficient. He was £4500 out ofpocket and never recovered his money. Soon afterward, Cumberland lost his office in Burke's reforms and retired on an allowance of less than half pay. In 1785, he wrote a defence of his former superior, Character of the late Lord Viscount Sackville. He took up residence at Tunbridge Wells; but during his last years he mostly lived in London, where he died. He was buried in Westminster Abbey, after a short oration by his friend Dean Vincent.
Жазушылық мансап
Камберленд көп жазды, бірақ ең көп есте қалғаны пьесалары мен естеліктері болды. Оның естеліктерінің болуына негізінен досы, сыншы Ричард Шарптың (Сөйлесу Шарп) үлкен еңбегі тиді, ол Сэмюэл Роджерс және сэр Джеймс Берджеспен (сэр Джеймс Лэмб, 1-ші баронет) бірлесіп осы жобаны қолдады. "The Observer" (1785) жинағы, кейіннен "The Clouds" аудармасымен қайта басылды, "Британдық эссешілер" қатарына енді. Ол Сер Джеймс Блэнд Бурджеспен бірге "Exodiad" (1807) эпопеясын және "John de Lancaster" романын жазды. Бұлардан өзге, ол Оксфорд епископына атасы Бентлиді қорғап хат жазды (1767); тағы бір хатты Ричард Уотсонға, Лландафф епископына, құрылған шіркеудің кірісін теңестіру туралы ұсынысы бойынша (1783); Лорд Саквиллдің мінездемесін (1785), оны естеліктерінде қорқыныш танытпағаны үшін ақтады; және доктор Паррға қарсы анонимді памфлет, "Куртийдің Перс шығанағынан құтқарылуы". Ол Дәуіттің 50 псальмының аудармасын, христиан дінінің дәлелдері туралы трактатты және басқа да діни шығармаларды жазды, олардың ішінде "үлкен томды құрайтын көптеген уағыздар" бар, олардың кейбіреулері мінбардан оқылған. Соңында ол "The London Review" (1809) сындық журналын редакциялады, ол "Quarterly" журналына басты бәсекелес болуға арналған, мақалалары авторлары көрсетілген. Оның жарық көрген және жарық көрмеген пьесаларының саны елу төртке жетеді. Олардың 35-і қарапайым пьесалар, оларға төрт опера және фарс қосылған; шамамен жартысы комедиялар. Оның сүйікті түрі – "сентиментальді комедия", ол тұрмыстық сюжеттерді, моральдық нақылдарды риторикалық түрде күшейтуді және күлкілі юморды біріктіреді. Ол пьесаларын "жай ғана заттардан, нағыз британдық кілемнен" жасайды және "жаман галлик сахнасынан" қашықпын. Ол Сэмюэл Ричардсон, Генри Филдинг және Лоуренс Стерннің сентиментальді көркем әдебиет стилін қабылдады. Оның сүйікті тақырыбы – қиындыққа тап болған немесе қауіп-қатердегі ізгілік, бірақ бесінші актіде оның сыйлығына қол жеткізеді; оның ең тұрақты кейіпкерлері – сезімтал адамдар және пұттар немесе кокеттер болатын жас қыздар. Камберлендтің комедиялық таланты "империяның шеткері аймақтарынан" алынған кейіпкерлерді ойлап табуда және шотландтардың, ирландтардың және отарлаушылардың жақсы қасиеттерін ағылшынның предубиенінен қорғауда көрінеді. Пьесалардың патриоттық рухы жоғары және олар дәстүрлі моральдық нормаларға сәйкес келеді. Егер Камберлендтің диалогтарында жарқындық пен кейіпкерлерінде шынайылық жеткіліксіз болса, сюжеттердің құрылысы, әдетте, Камберлендтің театрлық эффекттердің құпияларын түсінуіне байланысты шеберлікпен жасалған. Камберлендтің сентиментальдығы көбінесе жалықтырса да, оның моралі көбінесе дұрыс; оның ұлттық драманы көтеруге қажетті дарыны болмаса да, оны таза және әдемі ұстауға бар күшін салғаны айқын; және ол көп қарыз алса да, ол басқа драматургтердің жұмысының ең жақсы жақтарын ғана қарыз алды. Оның алғашқы пьесасы – Дэвид Гаррик бас тартқаннан кейін 1761 жылы жарық көрген "Цицероннің қуғын-сүргіні" трагедиясы; 1765 жылы "Жазғы ертегі" музыкалық драмасы жарық көрді, кейіннен ол "Амелия" (1768) атты қосымша пьесаға жинақталды. Камберленд алғаш рет сентиментальді комедияны "Ағалар" (1769) пьесасында сынап көрді. Бұл пьеса Генри Филдингтің "Том Джонс" ромасынан шабыттандырылған; оның комикалық кейіпкерлері – қуанышты қарт теңізші капитан Айронсайдс және өзін-өзі нығайтуға ұмтылатын күйеуі сэр Бенджамин Доув, оның өркендеуі шынымен комикалық. Хорас Уолпол, ол жақсы ойналғанын, бірақ нашар оқылғанын айтты, бірақ ол оның ішінде "Мистер Бентлидің соққыларын" ажырата алды. Эпилог Гаррикке құрмет білдірді, ол Камберлендтің екінші комедиясы "The West Indian" (1771) өндірісіне көмектесті. Оның кейіпкері, Гаррик ұсынғаннан шыққан болуы мүмкін, тропиктен жаңа келген жас күнәкар, "оның ішінде Темзаның барлық суын пуншқа айналдыруға жететін ром мен қант жетерлік", – ақырында жеңіске жететін жомарт сезімдері бар еркін адам. Қазіргі заманғы драманың бұл ерте үлгісі жақсы қабылдады; Боден оны неміс тіліне аударды, ал Гете оны Веймар сарайында ойнады. "Модалы ғашық" (1772) – Теренстің "Адельфи" пьесасына негізделген "Холерик адам" (1774) сияқты сентиментальді комедия. Камберленд естеліктерін 1806–07 жылдары жариялады. Джордж Ромни, оның талантын Камберленд қолдады, оның портреті Ұлттық портрет галереясында сақталады.
Cumberland wrote much but has been remembered most for his plays and memoirs. The existence of his memoirs is largely due to his friend, the critic Richard Sharp, (Conversation Sharp) who together with Samuel Rogers and Sir James Burges (Sir James Lamb, 1st Baronet) gave considerable support to the endeavour. The collection of essays and other pieces entitled The Observer (1785), afterwards republished with a translation of The Clouds, was included among The British Essayists. He is said to have joined Sir James Bland Burges in an epic, the Exodiad (1807), and in a novel, John de Lancaster. Besides these he wrote the Letter to the Bishop of Oxford in vindication of his grandfather Bentley (1767); another to Richard Watson, Bishop of Llandaff, on his proposal for equalizing the revenues of the Established Church (1783); a Character of Lord Sackville (1785), whom in his Memoirs he vindicates from the stigma of cowardice; and an anonymous pamphlet, Curtius rescued from the Gulf, against the redoubtable Dr Parr. He was the author of a version of 50 of the Psalms of David; of a tract on the evidences of Christianity; and of other religious pieces in prose and verse, the former including "as many sermons as would make a large volume, some of which have been delivered from the pulpits." Lastly, he edited a short lived critical journal called The London Review (1809), intended to be a rival to the Quarterly, with signed articles. His plays, published and unpublished, totalled fifty four. About 35 of these are ordinary plays, to which have been added four operas and a farce; about half are comedies. His favourite mode was the "sentimental comedy," which combines domestic plots, rhetorical enforcement of moral precepts, and comic humour. He weaves his plays out of "homely stuff, right British drugget," and eschews "the vile Gallic stage"; he borrowed from the style of sentimental fiction of Samuel Richardson, Henry Fielding and Laurence Sterne. His favourite theme is virtue in distress or danger, but assured of its reward in the fifth act; his most constant characters are men of feeling and young ladies who are either prudes or coquettes. Cumberland's comic talents lay in the invention of characters taken from the "outskirts of the empire," and intended to vindicate the good elements of the Scots, Irish and colonials from English prejudice. The plays are highly patriotic and adhere to conventional morality. If Cumberland's dialogue lacks brilliance and his characters reality, the construction of the plots is generally skilful, due to Cumberland's insight into the secrets of theatrical effect. Though Cumberland's sentimentality is often wearisome, his morality is generally sound; that if he was without the genius requisite for elevating the national drama, he did his best to keep it pure and sweet; and that if he borrowed much, he borrowed only the best aspects of other dramatists' work. His first play was a tragedy, The Banishment of Cicero, published in 1761 after David Garrick rejected it; this was followed in 1765 by a musical drama, The Summer's Tale, subsequently compressed into an afterpiece Amelia (1768). Cumberland first essayed sentimental comedy in The Brothers (1769). This play is inspired by Henry Fielding's Tom Jones; its comic characters are the jolly old tar Captain Ironsides, and the henpecked husband Sir Benjamin Dove, whose progress to self assertion is genuinely comic. Horace Walpole said, that it acted well, but read ill, though he could distinguish in it "strokes of Mr Bentley." The epilogue paid a compliment to Garrick, who helped the production of Cumberland's second comedy The West Indian (1771). Its hero, who probably owes much to the suggestion of Garrick, is a young scapegrace fresh from the tropics, "with rum and sugar enough belonging to him to make all the water in the Thames into punch,"—a libertine with generous instincts, which prevail in the end. This early example of the modern drama was favourably received; Boden translated it into German, and Goethe acted in it at the Weimar court. The Fashionable Lover (1772) is a sentimental comedy, as is The Choleric Man (1774), founded on the Adelphi of Terence. Cumberland published his memoirs in 1806–07. George Romney, whose talent Cumberland encouraged, painted his portrait, which is in the National Portrait Gallery.