1984 жылғы Ұлыбритания-Қытай келісімі: Гонконгты тапсыру және болашақ басқару шарттары
Sino-British Joint Declaration
1984 жылғы Ұлыбритания-Қытай келісімі: Гонконгты Қытайға беру шарттары, 1997 жылдан кейінгі басқару ережелері. Автономия, билік және келісімнің маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1984 жылғы Гонконгты беруге қатысты британдық-қытайлық шарт.
1984 British Chinese treaty regarding the transfer of Hong Kong
Қытай-британдық бірлескен декларациясы – Ұлыбритания мен Қытай үкіметтері арасында 1984 жылы қол қойылған, Гонконгты Қытайдың басқаруына беру шарттарын және 1997 жылдың 1 шілдесінен кейін аумақты басқару тәртібін белгілейтін келісім. Гонконг 1842 жылдан бастап Бірінші опиум соғысынан кейін Британ империясының колониясы болды және оның аумағы екі рет кеңейтілді: алғаш 1860 жылы Коулун түбегі мен Стоункаттерс аралын қосу арқылы, екінші рет 1898 жылы Ұлыбритания Жаңа аумақтарды 99 жылға жалға алғанда. 1997 жылғы беру кезінде осы жалға алу мерзімі аяқталды. Қытай үкіметі келісімде Гонконгты басқарудың негізгі саясатын жариялады. Аумақта сыртқы істер мен қорғаныстан басқа барлық салаларда жоғары дәрежеде автономиямен өзін-өзі басқару құқығына ие арнайы әкімшілік аймақ құрылатын болды. Гонконг «бір ел – екі жүйе» қағидасы бойынша Қытайдың құрлық бөлігінен өзгеше басқару және экономикалық жүйесін сақтайтын болады. Бұл жоспар Гонконгтың негізгі заңында (Гонконгқа тапсырудан кейінгі аймақтық конституция) толыққанды сипатталды, ал орталық үкіметтің аумаққа қатысты саясаты 1997 жылдан кейін 50 жыл бойы өзгеріссіз қалатын болады. Қытай 2014 жылдан бері келісімнің күші жойылды деп мәлімдеседі, ал Ұлыбритания бұл құжаттың әлі де толық күшінде екенін жазады. 2020 жылы Қытайдың Гонконгқа ұлттық қауіпсіздік заңнамасын енгізуінен және 2021 жылы Ұлттық халық съезінің жергілікті сайлау заңдарын қайта қарауды мақұлдауынан (бұл халық сайлайтын аймақтық заң шығарушы органның өкілдері санын азайтуға әкелді) кейін Ұлыбритания Қытайдың Бірлескен декларацияны орындамауының «үдемелі күйінде» екенін жариялады. Қытай бұл құжатты 1997 жылдың 30 маусымынан бастап жарамсыз деп санайды, ал Ұлыбритания оның жарамдылығы мен тиімділігін сақтайды.
The Sino British Joint Declaration was a treaty between the governments of the United Kingdom and China signed in 1984 setting the conditions in which Hong Kong was transferred to Chinese control and for the governance of the territory after 1 July 1997. Hong Kong had been a colony of the British Empire since 1842 after the First Opium War and its territory was expanded on two occasions; first in 1860 with the addition of Kowloon Peninsula and Stonecutters Island, and again in 1898 when Britain obtained a 99 year lease for the New Territories. The date of the handover in 1997 marked the end of this lease. The Chinese government declared in the treaty its basic policies for governing Hong Kong after the transfer. A special administrative region would be established in the territory that would be self governing with a high degree of autonomy, except in foreign affairs and defence. Hong Kong would maintain its existing governing and economic systems separate from that of mainland China under the principle of "one country, two systems". This blueprint would be elaborated on in the Hong Kong Basic Law (the post handover regional constitution) and the central government's policies for the territory were to remain unchanged for a period of 50 years after 1997. China has stated since 2014 that it considers the treaty to be spent with no further legal effect, while the United Kingdom maintains that the document remains binding in operation. Following China's 2020 imposition of national security legislation on Hong Kong and a 2021 National People's Congress decision to approve a rework of local election laws that reduces the number of regional legislature seats elected by the public, the UK has declared China as being in a "state of ongoing non compliance" with the Joint Declaration. China deemed the document expired and invalid as of June 30, 1997, while the UK continues to believe that it remains valid and effective.
Колониялық кеңею кезеңдері
Гонконг 1842 жылы Циң әулетінің Бірінші опиум соғысында жеңіліс тауып, британдық колонияға айналды. Алғашқыда аумақ Гонконг аралынан ғана тұрды, бірақ 1860 жылы Екінші опиум соғысында Циң тағы жеңілгеннен кейін Коулун түбегі мен Стоункаттерс аралы да қосылды. Осыдан кейін британ үкіметі колониялық шенеуніктер мен саудагерлердің Қытайға одан әрі кеңейту туралы ұсыныстарына қарсылық көрсетіп, аймақта аумақтық иеленуді тоқтатуға шешім қабылдады. Алайда, 1890 жылдардың соңында Германия, Жапония және Ресей Қытайды жеңілдіктер беруге мәжбүрлеген кезде, Ұлыбритания Гонконгты одан әрі кеңейтуді қарастырды, бұл басқа ірі державалардың шабуылына қарсы колонияның қорғанысын күшейтуге бағытталған шара болды. Франция Гонконгтан 338 км (210 миль) ғана қашықтықта орналасқан Гуанчжоуванды жалға алғаннан кейін, Ұлыбритания 1898 жылы Циңмен Жаңа аумақтарды өтемақы ретінде алу үшін келіссөздер жүргізді. Британдық келіссөзші 99 жылдық мерзімнің жалға берілген аумақтың мәңгілікке берілуін көрсететініне сенді, және бұл жалдау ақысыз болды.
Hong Kong became a British colony in 1842 after the Qing dynasty's defeat in the First Opium War. The territory initially consisted only of Hong Kong Island and was expanded to include Kowloon Peninsula and Stonecutters Island in 1860 after another Qing loss in the Second Opium War. After this addition, the British government resisted calls by colonial officials and merchants for further expansion into China, deciding to cease territorial acquisitions in the area. However, as Germany, Japan, and Russia coerced China into granting concessions in the late 1890s, Britain considered another expansion of Hong Kong to bolster the colony's defence against attack from these other great powers. When France obtained a lease for Guangzhouwan, only 210 mile (338 km) away from Hong Kong, Britain entered into negotiations with the Qing to acquire the New Territories as a compensatory concession in 1898. The British negotiator considered the 99 year lease term to be sufficiently suggestive that the ceded area would be a permanent cession, which was granted rent free.
Жалға алу шартының қайта келісілуі
Гонконг губернаторы Фредерик Лугард 1909 жылы Вэйхайвейді Қытайға қайтару шартымен, жалға алу келісімін қайта қарауды алғаш ұсынды. Колониялық және Сыртқы істер министрліктері бұл мәселені қарастырғанмен, 1930 жылы Вэйхайвей Қытай Республикасына берілгенге дейін бұл жоспар Қытай үкіметіне жеткізілген жоқ. Қытайға айтарлықтай қаржылық көмек беру және Бірма шекарасындағы жер дауларын реттеу сияқты балама жоспарлар ұсынылды, бірақ бұл идеялар да талқылаудан әрі дамытылмады. Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы және Гонконгтың жапондық оккупациясы, оны беру туралы пікірталасты тоқтатты. Британ үкіметі бастапқыда соғыстан кейін Гонконгтан бас тартуға дайындық жасады, бірақ соғыс барысында колонияны сақтап қалуға бейімделді. 1945 жылы Гонконг британдық басқаруға қайта оралды. Соғыстан кейінгі кезеңде Ұлттық үкімет Гонконгтың болашағы туралы британдықтармен диалогты жалғастырды, онда толық қайтару және колонияны халықаралық қалаға айналдыру туралы ұсыныстар талқыланды. Алайда, Қытайдағы азаматтық соғыста коммунистердің жеңісі Гонконгты ұлтшылдарға беру мүмкіндігін азайтып, қолданыстағы жағдай сақталды.
Hong Kong Governor Frederick Lugard first proposed renegotiating the lease as a formal cession in 1909 in return for restoring Weihaiwei to China. Although the Colonial and Foreign Offices considered this, the plan was never brought to the Chinese government before Weihaiwei was transferred to the Republic of China in 1930. Alternate plans that involved offering China a substantial loan and settling land disputes on the Burmese border were suggested, but these ideas similarly did not progress past discussion. The start of the Second World War and ensuing Japanese occupation of Hong Kong stifled further debate on obtaining a cession. The British government initially prepared for the possibility of having to relinquish Hong Kong after the war, but moved towards retaining the colony over the course of the conflict. Hong Kong returned to British control in 1945. In the immediate post war period, the Nationalist government continued this dialogue with the British about the future of Hong Kong, which included discussions of a full retrocession and proposals of turning the colony into an international city. However, communist victory in the Chinese Civil War made a transfer of Hong Kong to the Nationalists an increasingly unlikely scenario, and the status quo was maintained.
Халық Республикасымен бірге өмір сүру
Коммунистік әскерлер Гонконг шекарасына дейін жеткенімен, колонияны күшпен басып алуға тырыспады. Колониялық және жаңа қытай билігі арасындағы алғашқы қарым-қатынас көбінесе достық және ынтымақтастық рухта өтті. Коммунистердің ұзақ мерзімді мақсаты аумақты қоса аннексиялау болғанымен, олар бұл мәселеде жақын арада ешқандай шара қолданбауға шешім қабылдады. Қытайлықтар колонияның саяси жағдайына осы уақытта қанағаттанды, егер аумақта демократиялық дамуға ұмтылылмаса; олар тәуелсіз Гонконг болу мүмкіндігіне қарсы болды. 1972 жылы Қытай Біріккен Ұлттар Ұйымына Гонконгты басқаруын өзіне жүктемеген аумақтар тізімінен шығару туралы өтініш жасады және колонияны «британдық басқарудағы қытай аумағы» деп жариялады. Ұлыбритания бұл мәселеге ешқандай қарсылық білдірмеді, ал жергілікті халық бұл қадамды маңызды деп санамады, бірақ бұл өзгерістің салдары Коммунистік Қытай ғана аумақтың болашағын анықтай алады, Гонконг халқы емес екендігі болды. Соғыстан кейінгі Гонконг 1950-ші жылдары өнеркәсіптік дамып, экспортқа бағытталған экономикаға айналғандықтан қарқынды экономикалық өсімді бастан өткерді. Бұл даму келесі онжылдықтарда берік сауда желісі, дамыған банк және қаржы жүйелері, білімді және өсіп келе жатқан жұмыс күші, сондай-ақ Қытайдан үздіксіз келіп тұратын көші-қон арқасында жалғасты. 1966 жылы Мәдени революция Қытайдың материктік бөлігін қамтыған кезде Гонконгтағы жергілікті коммунистер отаршылдық үкіметке қарсы наразылық акцияларын ұйымдастырды, ол 1967 жылғы Гонконг тәртіпсіздіктеріне әкеп соқты. Алайда, бұл алапаттықтар жергілікті халықтың қолдауын алмады, ал қоғамдық тәртіпті қалпына келтіру нәтижесінде колониялық үкімет аумақ тұрғындары арасында үлкен беделге ие болды. 1970-ші жылдардың соңына қарай Гонконг әлемдегі ірі сауда порты мен қаржы орталықтарының біріне айналды.
Although communist troops marched up to the border with Hong Kong, they did not try to forcefully take the colony. Initial engagement between the colonial and new Chinese authorities were largely friendly and cooperative. While it was clear that the long term goal of the communists was to absorb the territory, they chose to take no action on the issue in the near term. The Chinese were content with the political status of the colony for the time being so long as no efforts were made to introduce democratic development in the territory; they were simply hostile to the idea of a potentially independent Hong Kong. In 1972, China successfully petitioned the United Nations to remove Hong Kong from its list of non self governing territories, and declared that the colony was a "Chinese territory under British administration". The United Kingdom did not raise any objections to this and the local population did not think the move was significant, but the implication of this change was that Communist China alone would determine the territory's future, excluding the people of Hong Kong. Post war Hong Kong experienced rapid economic growth through the 1950s as it industrialised into a manufacturing based export economy. This development continued through the following decades bolstered by a strong trading network, robust banking and financial systems, and an educated and growing workforce supplemented by continuing immigration from mainland China. As the Cultural Revolution embroiled mainland China beginning in 1966, local communists in Hong Kong started a series of demonstrations against colonial rule that escalated into the 1967 Hong Kong riots. However, the disturbances never gained local support and the subsequent restoration of public order conversely resulted in the colonial government achieving increased popularity among the territory's residents. By the late 1970s, Hong Kong had become one of the largest trading ports and financial centres in the world.
Мерзімнің аяқталуы
Жергілікті инвесторлар 1970 жылдардың ортасында жылжымайтын мүліктің инвестициялық тартымдылығының ұзақ мерзімді перспективасына алаңдаушылық білдіре бастады. Колониялық үкімет 1997 жылдан кейін Жаңа территорияларда жаңа жер жалға алу шарттарын заңды түрде беруге мүмкіндігі болмады және бұл мәселені Қытай үкіметімен шешу қажеттігі туды. 1979 жылғы наурыз айында Пекинге жасаған ресми сапарында губернатор Мюррей МакЛехоуз бұл мәселені вице-премьер Дэн Сяопинге көтерді. МакЛехоуз 1997 жылғы жер жалға алу шарттарын күштен шығарып, британдық әкімшілік колонияда сақталған кезде жарамды болатын жаңа шарттармен алмастыруды ұсынды. Дэн бұл ұсынысты қабылдамады, бірақ губернаторға Гонконгтың егемендігі Қытайға тиесілі екенін, алайда аймақтың ерекше мәртебесі сақталатынын мәлімдеді. МакЛехоуз бұл туралы халыққа хабарлап, одан әрі инвестициялардың қауіпсіз болатынын жеткізді. Нарық позитивті реакция көрсетті; акциялардың құны өсті және жылжымайтын мүлікке жасалған инвестициялар Гонконг жерінің құнын әлемдегі ең жоғары деңгейге көтерді. Гонконг мәселесі бойынша Қытаймен ресми келіссөздер басталар алдында Парламент британдық ұлттық заңнамаға маңызды өзгерістер енгізді – 1981 жылғы британдық ұлттық заң. Бұл заң қабылданғанға дейін Ұлыбритания империясының барлық азаматтары (Гонконг тұрғындары да оның ішінде) бірдей ұлттыққа ие болды. 1962 жылға дейін Ұлыбритания және оның отарларының азаматтары Ұлыбританияға еркін кіріп, тұруға құқылы болды, бірақ ақ емес иммигранттарға жүйелі түрде кедергі келтірілді. 1962 жылдан 1971 жылға дейін Парламент деколонизация кезеңінде британдық колониялар мен басқа да Достастық елдерінен иммиграцияны біртіндеп шектеді, осы кезде Ұлыбритания аралдарының шегінен тыс жерлерден келген британдық поддандыларға Ұлыбританияға кіргенде иммиграциялық бақылау енгізілді. 1981 жылғы заң британдық поддандыларды олардың тегі мен туған жеріне сәйкес түрлі ұлттық топтарға жіктеді, ал Гонконгтағы британдық поддандылардың басым көпшілігі Гонконгта тұру құқығына ғана ие Британдық тәуелді аумақтардың азаматтарына (БТАА) айналды. Тек британдық азаматтыққа қайта жіктелгендер ғана Біріккен Корольдікте тұруға автоматты құқық алды.
Local investors began expressing their concern in the mid 1970s over the long term viability of continued real estate investment. The colonial government could not legally grant new land leases in the New Territories past 1997 and needed to resolve the uncertainty with the Chinese government. During an official visit to Beijing in March 1979, Governor Murray MacLehose raised the issue with Vice Premier Deng Xiaoping. MacLehose suggested setting aside the 1997 date for land leases and replacing those contracts with ones that were valid for as long as British administration continued in the colony. Deng rejected this suggestion, but he informed the governor that while sovereignty over Hong Kong belonged to China, the territory held a special status that would continue to be respected. MacLehose informed the public that further investment would be safe. Market reaction was optimistic; stock valuations rose and further investment in real estate boosted the value of Hong Kong's land to the highest in the world. Just before the start of formal negotiations with China over Hong Kong, Parliament enacted a major reform of British nationality law – the British Nationality Act 1981. Prior to the passage of this Act, all citizens of the British Empire (including Hongkongers) held a common nationality. Citizens of the United Kingdom and Colonies (CUKCs) previously had the unrestricted right to enter and live in the UK until 1962, although non white immigration was systemically discouraged. Immigration from the colonies and other Commonwealth countries was gradually restricted by Parliament from 1962 to 1971 amid decolonisation, when British subjects originating from outside of the British Islands first had immigration controls imposed on them when entering the UK. The 1981 Act reclassified CUKCs into different nationality groups based on their ancestry and birthplace, and the vast majority of British subjects in Hong Kong became British Dependent Territories citizens (BDTCs) with right of abode only in Hong Kong. Only those reclassified as British citizens held an automatic right to live in the United Kingdom.
Келіссөздер
1982 жылдың қыркүйегінде ресми келіссөздер басталды. Ұлыбритания премьер-министрі Маргарет Тэтчер мен Гонконг губернаторы Эдвард Юдэ Қытай премьер-министрі Чжао Цзяньмен және ең басты көшбасшы Дэн Сяопинмен кездесу үшін Пекинге келді. Келіссөздердің бастапқы кезеңінде, 1982 жылдың қазанынан 1983 жылдың маусымына дейін, ең негізгі дау егемендік мәселесі болды. Қытай үкіметінің мақсаттары процестің басынан-ақ нақты айқындалды. Қытай 1997 жылы Гонконгқа қатысты егемендік және басқару құқығын қайта иеленбек. Қажет болған жағдайда күш қолдануға дайын болғанмен, аумақтың әлеуметтік-экономикалық жағдайын тұрақтандырып, одан күтілетін экономикалық пайданы барынша арттыруды жөн көрді. Ұсынылған жоспар бойынша, аумақта жергілікті тұрғындар басқаратын арнайы әкімшілік аймақ құрылып, 50 жылға дейін қазіргі үкімет және экономика жүйесі сақталмақ. Бұл жоспарды іске асыру үшін конституциялық негіздер жасалды және қытай тарапы Гонконгтың толыққанды қайтарылуынан кемін қабылдамайтын еді.
Formal negotiations began in September 1982 with the arrival of British Prime Minister Margaret Thatcher and Hong Kong Governor Edward Youde in Beijing to meet with Chinese Premier Zhao Ziyang and paramount leader Deng Xiaoping. In the initial phase of negotiations from October 1982 to June 1983, the main point of contention was the issue of sovereignty. The goals of the Chinese government were made clear from the beginning of the process. China would resume both sovereignty and administration over Hong Kong in 1997. It would do this by force if necessary, but preferred to keep the territory's socioeconomic climate stable to maximize the economic benefits it could reap from the transfer. Its proposed plan was to establish a special administrative region in the territory that would be governed by local residents and to maintain the existing structures of government and economy in place for as long as 50 years. Constitutional arrangements had already been made to implement this plan and the Chinese would not accept anything less than a full reversion of Hong Kong.
1997 жылдан кейінгі егемендік
Пекинге алғашқы сапары барысында Тэтчер Гонконгтың егемендігі үшін британдық шарттардың күшін сақтайтынын мәлімдеді. Британдықтар Жаңа аумақтардың мерзімі ұзартылуын қамтамасыз ете аламыз деп үміттене отырып, келіссөздер бастады. Ұлыбритания Аргентинаға қарсы соғыста Фолкленд аралдарының бақылауын сәтті қорғағанмен, Гонконгтың Қытайдың құрлық бөлігіне жақын орналасқандығы осы аумақты әскери тұрғысынан қорғауды мүмкінсіз етті. Кейін Тэтчер Денг оған тікелей: "Мен бүгін түстен кейін кіріп, барлығын алып кете аламын" дегенін айтты, ал ол оған: "Мен сені тоқтатуға ештеңе жасай алмаймын, бірақ әлемнің бәрі Қытайдың қандай ел екенін біліп қоятын болады" деп жауап берді. Қытай тарапы Гонконгты Ұлыбританияға өткізген 19 ғасырдың тең емес шарттарымен байланысты емес екенін айтып, егемендік құқықтарын мойындауға қарсылық көрсетті. Егер екі тарап Нанкин және Пекин шартының міндетті күші туралы келісімге келгенімен де, колонияның жерінің көп бөлігі Жаңа аумақтардың мерзімі біткеннен кейін Қытайға қайтарылатын еді. Өйткені аумақтың өнеркәсібінің басым бөлігі сол жерде дамығандықтан, жалға алынған аумақты бөліп, колонияның тек сол бөлігін Қытайға қайтару экономикалық және логистикалық жағынан орынсыз еді. Британия бүкіл аумаққа билігінен бас тартуға келіскенше келіссөздер тоқтап тұрды.
During her first visit to Beijing, Thatcher asserted the continuing validity of British treaty rights for the sovereignty of Hong Kong. The British began negotiations believing that they could secure an extension of the New Territories lease while retaining sovereignty of the ceded areas. Although the UK had just successfully defended its hold on the Falkland Islands in a war against Argentina, Hong Kong's proximity to mainland China made a military defence of the territory impossible. Thatcher later recounted that Deng had told her directly "I could walk in and take the whole lot this afternoon," to which she replied, "There is nothing I could do to stop you, but the eyes of the world would now know what China is like." The Chinese pushed back against the assertion of sovereignty rights and insisted that it was not bound by the 19th century unequal treaties that ceded Hong Kong to the UK. Even if the two sides had agreed on the binding nature of the Treaty of Nanking and Convention of Peking, the vast majority of the colony's land still would have reverted to China at the conclusion of the New Territories lease. Because most of the territory's industry was developed there, separating the leased area and returning only that part of the colony to China was economically and logistically infeasible. Negotiations were stalled until Britain conceded that it would relinquish sovereignty over the entire territory.
Британдықтардың әкімшілік мерзімін ұзарту әрекеті
Келіссөздердің екінші кезеңінде британдықтар 1997 жылдан кейін Гонконгтағы өз әкімшілігін ұзарту үшін, Қытайдың егемендігін мойындау шартымен келіссөздер жүргізуге тырысты. Бірақ Қытай тарапы бұл ұсынысты қайта-қайта қабылдамай, қанағаттандырылмады. Келіссөздердің тоқтап қалуы инвесторлардың сенімін төмендетіп, жергілікті жылжымайтын мүліктің бағасының күрт құлдырауына алып келді. Бұл 1983 жылдың қыркүйек айындағы «Қара сенбіде» Гонконг долларының құнының құлдырауымен аяқталды. Аталған келіссөздер Гонконг халқының ешқандай нақты үлесіз, толығымен жүргізілді. Процесс басталғанда британдық шенеуніктер Гонконгтың Ұлыбритания және Қытаймен бірге келіссөздерге қатысу сценариін «үш аяқты орындыққа» теңеді. Қытай үкіметі бұл идеяны жоққа шығарып, ол Гонконг халқының мүддесін білдіретінін мәлімдеді. Жергілікті тұрғындар Қытай билігіне өткізілу перспективасынан қорқып, Гонконгтың британдық аумақ болып қалуын мүше көпшілік қалаған. Сол кездегі сауалнамалар көрсеткендей, тұрғындардың 85 пайызы осы пікірді қолдады. Сыртқы істер министрлігі Қытай тарапының қатты қарсылығы мен мәселенің күрделілігін халыққа түсіндірудің қиындығына байланысты, колонияның болашағы бойынша жалпы референдум өткізуден бас тартты. Атқарушы және Заң шығарушы кеңестердің бейресми мүшелері британдық келіссөзшілерден әкімшілікті мүмкіндігінше ұзартуды талап етуді бірнеше рет өтінді, бірақ олар сәттілікке жете алмады. 1983 жылдың қарашасына қарай британдықтар 1997 жылдан кейін Гонконгқа билік ете алмайтындарын мойындады.
In the second phase of negotiations, the British attempted to negotiate an extension of their administration in Hong Kong past 1997 in exchange for their acknowledgement of Chinese sovereignty. This was again soundly rejected by the Chinese as unacceptable. The continued stalled state of negotiations precipitated a drop in investor confidence, causing a sharp decline in local property values that culminated with the crash of the Hong Kong dollar's value on Black Saturday in September 1983. The talks were entirely conducted without meaningful input from the people of Hong Kong. Early in the process, British officials had used the analogy of a "three legged stool" to describe a scenario where Hong Kong was party to the negotiations with the United Kingdom and China. The Chinese government dismissed this idea, claiming that it already represented the interests of the people of Hong Kong. Local residents were apprehensive about the prospect of being handed over to Chinese rule and overwhelmingly preferred that Hong Kong remain a British territory; contemporary opinion polls show that 85 per cent of residents favoured this option. The Foreign Office rejected holding a general referendum on the future of the colony due to vehement opposition from the Chinese and because it assumed that educating the public on the complexity of the issue would be too difficult. Although the Unofficial Members of the Executive and Legislative Councils had repeatedly petitioned the British negotiators to insist on continued administration for as long as possible, they were ultimately unsuccessful. By November 1983, the British accepted that they would have no further authority over Hong Kong after 1997.
Азаматтық және бірлескен байланыс тобы
1984 жылғы келіссөздер ұлттық мәселелерге және Бірлескен байланыс тобының рөліне бағытталды. Британдық келіссөзшілер мен Гонконгтың атқарушы кеңесінің мүшелері Гонконг тұрғындарының егемендік берілгеннен кейін Британдық тәуелді аумақтардың азаматтары (БТТҚ) мәртебесін сақтап қалуын қамтамасыз етуді көздеді, бірақ қытай тарапы бұған келіспеді және тіпті БТТҚ мәртебесін беруді дереу тоқтатуды талап етті. Британ Парламентінде 1997 жылдан кейін екі буынға дейін балаларына берілуі мүмкін британдық теңізден тыс азаматтығын барлық тұрғындарға беру туралы пікірталастар болғанымен, бұл іске асырылмады. Оның орнына Бірлескен декларацияда жаңа мәртебе құру қарастырылды. Қытай бастапқыда Бірлескен байланыс тобының Гонконгты басқарудың ауысу кезеңінде, тапсыру күніне дейін қадағалау комитеті ретінде жұмыс істеуін қалаған. Губернатор Юдэ мен Атқарушы кеңес мүшелерінің қысымымен, топтың өкілеттігі тек кеңес берумен шектелді. Келісімнің мәтіні мен қосымшаларын әзірлеу үшін 1984 жылдың маусым айында екіжақты жұмыс тобы құрылды. Бұл жұмыс үш айда аяқталды және 1984 жылдың 26 қыркүйегінде Бірлескен декларацияның жобасы Қытайдағы британдық елшісі Ричард Эванс пен Қытайдың сыртқы істер вице-министрі Чжоу Нань қол қойды. Соңғы нұсқасы 1984 жылдың 19 желтоқсанында Пекиндегі Халық Ұлы залында премьер-министр Тэтчер мен премьер-министр Чжао қол қойды. Келісім 1985 жылдың 27 мамырында ратификация құжаттары алмасылған кезде күшіне енді және екі үкімет 1985 жылдың 12 маусымында Біріккен Ұлттар Ұйымында тіркеді.
Negotiations in 1984 centred on nationality and the role of the Joint Liaison Group. British negotiators and Hong Kong Executive Council members wanted to ensure the continued status of Hongkongers as British Dependent Territories citizens (BDTCs) after the transfer of sovereignty, but the Chinese would not allow this and even demanded that further granting of BDTC status be halted immediately. Although there were debates in the British Parliament on granting all residents British Overseas citizenship that could be transferred to children for up to two generations after 1997, this was not implemented and the Joint Declaration instead provided for a new status to be created. The Chinese initially wanted the Joint Liaison Group to act as an oversight committee during the transition period of administering Hong Kong up to the handover date. At the insistence of Governor Youde and Executive Council members, the group was limited in its scope to be strictly advisory. A bilateral working group was created in June 1984 to draft the text of the treaty and its annexes. This was completed in three months, and on 26 September 1984, a draft copy of the Joint Declaration was initialed by British Ambassador to China Richard Evans and Chinese Vice Foreign Minister Zhou Nan. The final version was signed on 19 December 1984 by Prime Minister Thatcher and Premier Zhao in the Great Hall of the People in Beijing; the treaty came into force when instruments of ratification were exchanged on 27 May 1985 and was registered at the United Nations by both governments on 12 June 1985.
Мазмұны
Бірлескен декларация негізгі мәтіннен, I қосымшадан – Қытай үкіметінің Гонконгқа қатысты негізгі саясатын егжей-тегжейлі баяндайтын, II қосымшадан – Қытай-Британия бірлескен байланыс тобының жоспарларына қатысты, III қосымшадан – отарлық үкімет берген жер жалға алу шарттарын қорғау туралы түсіндірмелерден, сондай-ақ әр тараптан келген екі меморандумнан – жергілікті тұрғындарға арналған өтпелі кезеңдегі азаматтық мәселелерді реттеу шараларынан тұрады.
The Joint Declaration consists of its main text, Annex I elaborating the Chinese government's basic policies for Hong Kong, Annex II concerning plans for the Sino–British Joint Liaison Group, Annex III explaining protections for land leases granted by the colonial government, and two memoranda from each party describing transitional nationality arrangements for local residents.
Негізгі мәтін
Келісімнің негізгі мәтінінде Қытай үкіметі 1997 жылдың 1 шілдесінде Гонконгтың бүкіл аумағына (Гонконг аралы мен Коулун түбегіндегі берілген аумақтар, сондай-ақ жалға алынған Жаңа аумақтар) өзінің егемендігін қайтадан жүзеге асыру ниеті туралы жариялады, ал Ұлыбритания үкіметі сол күні аумақтың бақылауын беруге келісті. Қытай қайтарылған аумақты басқарудың негізгі саясатын мәлімдеді; ол жергілікті істерді басқаруда дербес болатын арнайы әкімшілік аймағын құруды көздеді. Экономикалық, әлеуметтік, басқару және құқықтық жүйелер отарлық басқару кезінде болған күйінде негізінен өзгеріссіз қала береді. Гонконг капиталдың еркін ағынымен жеке кедендік аумақ болып қала береді. Егемендік берілгеннен кейін азаматтық және меншік құқықтары қорғалатын болады. Келісім күшіне енген күннен бастап 1997 жылғы 30 маусымға дейінгі кезеңде Ұлыбритания Гонконгтың экономикалық өркендеуі мен әлеуметтік тұрақтылығын сақтау мақсатында Гонконгты басқаруға жауапкер болады.
In the main text of the treaty, the Chinese government declared its intention to resume the exercise of its sovereignty over the entire area of Hong Kong (including the ceded areas of Hong Kong Island and Kowloon Peninsula, as well as the leased New Territories) on 1 July 1997 and the British government agreed to transfer control of the territory on that date. China stated its basic policies for administering the returned area; it would establish a special administrative region that would be autonomous in governing local affairs. The economic, social, governing, and legal systems would remain basically unchanged from as they existed under colonial administration. Hong Kong would remain a separate customs territory with free flow of capital. Civil and property rights would remain protected after the transfer of sovereignty. During the transition period from the date the treaty came into force until 30 June 1997, the United Kingdom would continue to be responsible for administering Hong Kong with the objective of maintaining its economic prosperity and social stability.
I қосымша: Гонконг үшін Қытайдың негізгі саясаты
Келісімнің бірінші қосымшасында Қытай үкіметінің Гонконгқа қатысты негізгі саясаты егжей-тегжейлі баяндалған. І қосымшада 14 саясат тізімделген, олар басқаруды тапсырғаннан кейінгі үкіметтің құрылуы үшін құрылымдық негіз құрайды. Бірлескен декларацияның осы бөлігінде егемендікті беру арқылы экономикалық және әкімшілік үзіліссіздік қамтамасыз етіледі. Атқарушы, заңнамалық және сот биліктері орталық үкімет тарапынан арнайы әкімшілік аймаққа беріледі, оған қорғаныс және дипломатиялық істерден басқа барлық салаларда осы биліктерді жүзеге асыруда "жоғары дәрежеде автономия" беріледі. Аймақ шетел мемлекеттерімен жеке экономикалық және мәдени қарым-қатынастарды сақтау мүмкіндігіне ие. Қытай материгіндегідей социализм Гонконгқа таратылмайды және аумақтың капиталистік экономикасы мен оның тұрғындарының азаматтық бостандықтары (сөз, жиналыс және дін бостандығы сияқты) 50 жылға сақталады және өзгеріссіз қалады. Аумаққа жеке қаржы нарығын сақтауға рұқсат беріледі; Гонконг доллары аймақтық валюта болып қала береді. Азаматтық авиация және теңіз тасымалы салаларында Гонконг материктен бөлек қалпында қалады. Білім беру және қоғамдық тәртіпті сақтау аймақтық үкіметтің жауапкершілігінде болады. Гонконгта тұру құқығы және көші-қон мәселелері Қытай материгінен бөлек болып қалады, және аймақ өз паспортында берілуі мүмкін. Бұл саясаттардың барлығы Гонконгтың Негізгі Заңында егжей-тегжейлі сипатталады, ол жаңа арнайы әкімшілік аймақтың жұмыс істеуін қамтамасыз ететін құрылымды белгілейді.
The first annex of the treaty elaborates on the Chinese government's basic policies for Hong Kong. There are 14 policies listed in Annex I, providing a framework under which the post handover government would be established. This part of the Joint Declaration provides for economic and administrative continuity through the transfer of sovereignty. Executive, legislative, and judicial powers would be devolved by the central government to the special administrative region, which is given a "high degree of autonomy" in exercising those powers in all areas except for defence and diplomatic affairs. The region retains the ability to maintain separate economic and cultural relations with foreign nations. Socialism as practised in mainland China would not be extended to Hong Kong and the territory's capitalist economy and the civil liberties of its residents (such as freedom of speech, assembly, and religion) would be protected and remain unchanged for 50 years. The territory would be allowed to maintain its separate financial markets; the Hong Kong dollar remains the regional currency. In the areas of civil aviation and maritime shipping, Hong Kong would continue as a separate entity from the mainland. Education and the maintenance of public order would be the regional government's responsibility. Right of abode in Hong Kong and immigration matters remain separate from mainland China, and the region could issue its own passports. All of these policies would be further detailed in the Hong Kong Basic Law, which would stipulate the framework in which the new special administrative region would function.
II қосымша: Қытай-Британия бірлескен байланыс тобы
Келісімнің екінші қосымшасында Қытай-Британия бірлескен байланыс тобы құрылуы көзделген, ол екі үкіметтің дипломаттарынан тұратын болады. Бұл топ Бірлескен Декларацияны іске асыру және үкіметтің келісімді түрде ауысуын жеңілдету үшін үздіксіз диалогты қамтамасыз етуге арналған. Бұл топ екі тарап арасындағы тығыз байланыс арнасы ретінде ғана қарастырылды және аумақты басқаруға қатысу немесе бақылаулау құқығына ие болған жоқ. Бірлескен байланыс тобы құрылғаннан бастап егемендік беру кезеңі аралығында екі нақты мақсатқа ие болды. Осы кезеңнің бірінші жартысында ол Гонконгтың жеке кедендік аумақ мәртебесін сақтау және оның халықаралық құқықтары мен міндеттемелерінің сабақтастығын қамтамасыз ету үшін қажетті шараларды қарастыратын болды. Екінші жартысында, 1997 жылғы ауысуды табысты жүзеге асыру үшін қажетті шараларды қарастырып, сондай-ақ, келесі аймақтық үкіметке басқа елдермен және халықаралық ұйымдармен экономикалық және мәдени мақсатта қарым-қатынас орнатуға және келісімдер жасасуға көмектесетін болды. Бұл топтың өкілеттігі 2000 жылдың 1 қаңтарында тоқтатылды.
The second annex of the treaty provided for the establishment of the Sino British Joint Liaison Group, consisting of diplomats from both governments, to facilitate ongoing dialogue for the implementation of the Joint Declaration and a smooth transfer of government. This group was strictly intended to be a channel of close communication for both parties and did not have authority to supervise or participate in the administration of the territory. The Joint Liaison Group was given two specific objectives during the period between its establishment and the transfer of sovereignty. In the first half of this period, it would consider actions necessary to maintain Hong Kong's status as a separate customs territory and ensure continuity of its international rights and obligations. During the second half leading up to the handover, the Liaison Group would consider actions needed to ensure a successful transition in 1997 and assist the incoming regional government in developing relations and agreements with other countries and international organisations for economic and cultural purposes. The mandate for this group ended on 1 January 2000.
III қосымша: Жерді жалға алу
Келісімнің үшінші қосымшасы Гонконгтың отарлық үкіметі берген жерді жалға алу шарттарының күшінде болуымен айналысты. Барлық қолданыстағы жерді жалға алу шарттары жерді беруден кейінгі Әкімшілік тарапынан мойындала береді. 1997 жылғы 30 маусымға дейін мерзімі біткен және жаңару опциясы жоқ барлық жалға алу мерзімдері 2047 жылғы 30 маусымнан кешіктірілмей ұзартылуы мүмкін. Келісім күшіне енгеннен кейін отарлық үкімет берген жаңа жалға алулар 2047 жылдан аспауы тиіс және тұрғын үй мақсатынан басқа мақсаттар үшін үкімет шартқа келісе алатын жердің жалпы көлемі бойынша жылдық 50 гектарлық шектеуге бағынды. Осы қосымшаны жүзеге асыруды қадағалау үшін Ұлыбритания және Қытай үкіметтерінен тең өкілдерден тұратын Жер комиссиясы құрылды, бұл 1997 жылы егемендік берілгенге дейін жалғасты.
The third annex of the treaty dealt with the validity of land leases granted by the colonial Hong Kong government. All existing land lease contracts continue to be recognised by the post handover SAR government. All leases without options of renewal that expired before 30 June 1997 could be extended for periods lasting no later than 30 June 2047. New leases granted by the colonial government after the treaty came into force could last no longer than the 2047 date and were subject to a 50 hectare annual aggregate limit on the total amount of land the government could contract out for purposes other than for housing. A Land Commission consisting of an equal number of representatives from the British and Chinese governments was established to oversee the implementation of this annex until the transfer of sovereignty in 1997.
Азаматтық туралы меморандумдар
Келісімге қоса берілген меморандумда жергілікті тұрғындар үшін азаматтыққа өтудің шарттары қарастырылған, оның ішінде гонконгтықтар үшін Ұлыбританияда тұру құқығын бермейтін жаңа азаматтық құрылатындығы айтылған. Гонконгқа қатысты 1985 жылғы заң осы талапты орындау үшін британдық (Overseas) мәртебесін енгізді. Гонконгпен байланысы бар Британдық тәуелді аумақтардың барлық азаматтары (BDTC) 1997 жылғы беру күнінде осы мәртебеден айырылатын болды. Этникалық қытай гонконгтықтары қытай азаматтарына айналды және тапсыру алдында BN(O) ретінде тіркелген жағдайда ғана британдық азаматтығын сақтай алатын болды. Олар тапсырудан кейін халықаралық саяхаттар үшін британдық паспорттарды пайдалануға рұқсат алғанмен, этникалық қытай BN(O) азаматтарына Гонконг Ерекше Әкімшілік Аймағында (ХЭАА) немесе Қытай аумағының басқа бөліктерінде британдық консулдық қорғау алуға тыйым салынды. Этникалық қытай емес, BN(O) ретінде тіркелмеген және сол күні азаматтығы жоқ тұрғындар автоматты түрде британдық теңіз азаматтары болып есептелді. Кейбір саяси сарапшылар келісімге жетудің маңыздылығын атап өтті, себебі келісім болмаған жағдайда 1980 жылдары Гонконг экономикасы құлдырап кетуі мүмкін деген қауіп болды. Жаңа аумақтардағы жерді пайдалану мәселесі де қиындықтарды күшейтті. Гонконгтың болашағы туралы талқылаулар 1970 жылдардың соңында басталғанмен, Бірлескен Декларацияның соңғы мерзімі геосаяси қажеттіліктерден гөрі мүліктік және экономикалық факторларға байланысты болды. Қытайлық тарап Заң шығару кеңесі сайлауларына қатысты британдық демократиялық реформаларды кері қайтарғанмен, аймақтың басқаруында айтарлық өзгеріс болған жоқ. Корольдік қолдауы бар көптеген ұйымдар тапсыруға дейін бұл қолдаудан бас тартқанмен, атауларын өзгертуге қатаң талап қойылған жоқ; Корольдік Гонконг Яхта клубы және Корольдік Азия қоғамының Гонконгтағы филиалы өздерінің аттарында "Корольдік" префиксін сақтап қалды. Колониялық дәуірдегі көше аттары мен пошта жәшіктеріндегі корольдік белгілері үкімет тарапынан белсенді түрде алынып тасталған жоқ және өзгеріссіз қалды. 1997 жылғы Азия қаржы дағдарысынан кейін Гонконгқа қатысты шаралар Қытайдың орталық үкіметімен толық ынтымақтастықта қабылданды. Бұл Қытай үкіметінің не істеу керектігін диктаттап бергені дегенді білдірмейді, демек, Декларацияның қағидалары сақталды. Осы автономияға қарамастан, Гонконг Ерекше Әкімшілік Аймағының үкіметі кейде Орталық Қытай үкіметінен араласуды сұрады. Мысалы, 1999 жылы ХЭАА үкіметі Қытайдың Мемлекеттік кеңесінен Негізгі заңның бір ережені түсіндіру үшін Ұлттық халық конгресінің тұрақты комитетіне жүгінуді сұрады. Гонконгтың соңғы сатыдағы сотының алғашқы шешімі ХЭАА үкіметі үшін қиындық тудырды, себебі ол 1,6 миллионға дейін материктік иммигранттардың Гонконгқа кіруіне мүмкіндік беретін еді. Қытай билігі бұған келісіп, Гонконг сотының шешімі жойылды, нәтижесінде иммиграция тоқтатылды. Материктік үкімет тарапынан да қысымдар байқалды, мысалы, 2000 жылы тәуелсіздікке ұмтылған Чэнь Шуй Бьян Тайвань президенті болып сайланғаннан кейін Гонконгтағы жоғары лауазымды шенеунік журналистерге бұл жаңалықты жарияламауды ескертті. Тағы бір жоғары лауазымды шенеунік кәсіпкерлерге тәуелсіздік жақтастарымен бизнес жасамауға кеңес берді. Ұлттық халық конгресінің тұрақты комитетінің төрағасы Ву Бангго 2007 жылы Пекинде өткен конференцияда "Гонконгтың айтарлықтай автономиясы бар, өйткені орталық үкімет осы автономияны беруді жөн санады" деді.
The memoranda attached to the end of the treaty contains transitional nationality arrangements for local residents, which included a stipulation that a new nationality would be created for Hongkongers that did not confer right of abode in the United Kingdom. The Hong Kong Act 1985 created the British National (Overseas) status to fulfil this requirement. All British Dependent Territories citizens (BDTCs) connected with Hong Kong who did not have a connection with a remaining British Dependent Territory would lose that status on the day of the transfer in 1997. Ethnic Chinese Hongkongers became Chinese nationals and could only retain British nationality if they had registered as BN(O)s before the handover. Although they were permitted to use British passports for international travel after the transfer, ethnic Chinese BN(O)s were explicitly restricted from accessing British consular protection within the Hong Kong SAR or any other part of Chinese territory. Residents who were not ethnically Chinese, had not registered as BN(O)s, and would have been stateless on that date automatically became British Overseas citizens. Some political analysts thought that there was an urgency to make an agreement because there were fears that without a treaty the economy in Hong Kong would collapse in the 1980s. Concerns about land ownership in the leased New Territories also added to the problem. Although discussions on the future of Hong Kong had started in the late 1970s, the final timing of the Joint Declaration was more affected by property and economic factors rather than geopolitical necessities. Although the Chinese had reversed the last British democratic reforms for Legislative Council elections, general governance of the region was otherwise virtually unchanged. While most organisations with royal patronage dropped this association prior to the handover, there was no strict requirement for renaming; the Royal Hong Kong Yacht Club and Royal Asiatic Society Hong Kong Branch maintain the "Royal" prefix in their names. Colonial era street names and postbox royal cyphers are not actively removed by the government and remain unchanged. After the Asian financial crisis in 1997 the Hong Kong measures were taken with the full co operation of the Central Chinese government. This did not mean that the Chinese government dictated what to do and therefore still followed the points of the declaration. Despite this autonomy, the government of the Hong Kong Special Administrative Region sometimes sought interference from the Central Chinese government. For example, in 1999 the government of the HKSAR asked China's State Council to seek an interpretation by the National People's Congress Standing Committee on a provision in the Basic Law. The original decision reached by the Hong Kong Court of Final Appeal was seen as problematic by the HKSAR government as it would have allowed up to 1.6 million mainland immigrants to enter Hong Kong. The Chinese authorities obliged and the Hong Kong court's judgment was overturned, stopping the potential immigration. Pressures from the mainland government were also apparent, for example in 2000, after the election of pro independence candidate Chen Shui bian as Taiwan's president, a senior mainland official in Hong Kong warned journalists not to report the news. Another senior official advised businessmen not to do business with pro independence Taiwanese. Wu Bangguo, the chairman of the National People's Congress Standing Committee stated in a conference in Beijing 2007, that "Hong Kong had considerable autonomy only because the central government had chosen to authorize that autonomy".
Келісімнің жалғасуы туралы дау
Қытай мен Гонконг үкіметтері 2014 жылдан бері Бірлескен декларацияның егемендік берілгеннен кейін құқықтық күшін жойғанын және орталық үкіметтің негізгі саясатының құжатта баяндалғандай, біржақты мәлімдеме екенін жариялады. Бұл мәлімдемелер, Гонконгтағы орталық үкімет Бірлескен декларацияның аясында міндеттеме берген 50 жылдық өзгеріссіз саясатқа тікелей қайшы келеді. Бұрынғы Заң шығару кеңесінің төрағасы және тұрақты комитет мүшесі Рита Фан, Біріккен Корольдіктің Бірлескен декларацияны іске асыру бойынша бақылау жауапкершілігі 2000 жылы Қытай-Британия бірлескен байланыс тобы таратылғаннан кейін тоқтағанын мәлімдеді. Ұлыбритания, АҚШ және G7 Бірлескен декларацияның жарамды және күшінде екенін сақтайды. Сыртқы істер министрлігі 2015 жылғы «Коузвей Бей» кітаптарының жоғалуын, 2020 жылғы Гонконгтың ұлттық қауіпсіздік заңының қабылдануын, 2020 жылғы оппозициялық Заң шығару кеңесіне кандидаттардың құқықтан айырылуын және 2021 жылғы сайлау реформасын келісімнің ауыр бұзушылықтары деп атады. 2021 жылдан бері Ұлыбритания Қытайдың Бірлескен декларацияны орындамауы күйінде екенін санайды. Қытай Бірлескен декларацияны бұзу туралы айыптауларды шетелдік араласу және неоколонистік әрекеттер деп есептейді, ал Гонконг мәселелерін өз ішкі істерінің бөлігі деп қарастырады. Қытай Сыртқы істер министрлігінің өкілдері 1997 жылы Гонконгты тапсырғаннан кейін Ұлыбританияның Гонконгқа бақылау билігі жоқ екенін және келісім-шарттың күшін жойған тарихи құжат екенін бірнеше рет мәлімдеді. Орталық үкіметтің аймақтық өкілдігі, Гонконг байланыс кеңсесі, 2020 жылдың сәуірінде жергілікті істерге материктік үкіметтің араласуына қатысты Негізгі заңның шектеулерінен босатылғанын жариялады. Қытайдың 2020 жылы Гонконгқа ұлттық қауіпсіздік заңнамасын енгізгеннен кейін Ұлыбритания тұру құқығын кеңейтті және Гонконг тұрғындары үшін британдық ұлттық (оверсиз) мәртебесіне ие азаматтыққа жаңа жол ашты. Қытай үкіметі бұл өзгерісті «ауыр араласу» деп сынап, 2021 жылы BN(O) паспорттарын жарамды саяхат құжаты ретінде танудан бас тартты. АҚШ ұлттық қауіпсіздік заңына жауап ретінде Гонконг автономиялық заңын қабылдады және АҚШ Мемлекеттік және Қаржы департаменттері Бірлескен декларацияны бұзуға материалдық үлес қосқан деп таныған 34 адамға экономикалық санкциялар салды. Санкцияланғандар тізіміне Гонконгтың бас атқарушысы Кэрри Лам, Гонконг үкіметінің басқа да лауазымды тұлғалары және Ұлттық халық конгресінің тұрақты комитетінің мүшелері кірді. 2024 жылдың наурыз айында Гонконгтағы Пекинге лоялды Заң шығару кеңесі 23-бапты жеделдетіп қабылдады, бұл сыртқы араласу және бүлік сияқты жаңа қылмыстар үшін өмір бойына бас бостандығынан айыру сияқты қатал жазаларды енгізетін жаңа қауіпсіздік заңы. Сынаушылар бұл заң Бірлескен декларацияда бекітілген азаматтық бостандықтарды одан әрі шектеуге бағытталған деп мәлімдейді.
The Chinese and Hong Kong governments have stated since 2014 that they consider the Joint Declaration to have ceased any legal effect after the transfer of sovereignty, and that the central government's basic policies as elaborated in the document were a unilateral statement not actually binding. These statements are directly contradicted by the 50 year period of unchanged policies in Hong Kong that the central government committed to as part of the Joint Declaration. Former LegCo president and Standing Committee member Rita Fan has asserted that United Kingdom supervisory responsibility over the Joint Declaration's implementation lapsed when the Sino British Joint Liaison Group disbanded in 2000. The United Kingdom, United States, and G7 maintain that the Joint Declaration remains valid and in force. The Foreign Office has labelled the Causeway Bay Books disappearances in 2015, enactment of the Hong Kong national security law in 2020, disqualification of opposition Legislative Council candidates in 2020, and electoral reform in 2021 as serious breaches of the treaty. Since 2021, the UK has considered China to be in a "state of ongoing non compliance" with the Joint Declaration. China disregards accusations of Joint Declaration breaches as foreign interference and neocolonist tampering, and considers Hong Kong matters to be part of its internal affairs. Chinese foreign ministry spokespersons have repeatedly stated that the United Kingdom lacks supervisory authority over Hong Kong following the handover in 1997 and that the treaty is a historical document with no extant binding authority. The central government's primary regional agency, the Hong Kong Liaison Office, declared in April 2020 that it was exempt from Basic Law restrictions on mainland government interference in local affairs. Following China's imposition of national security legislation on Hong Kong in 2020, the UK extended residence rights and created a new path to citizenship for Hong Kong residents with British National (Overseas) status. The Chinese government derided this change as "gross interference" and subsequently withdrew recognition of BN(O) passports as valid travel documents in 2021. The United States enacted the Hong Kong Autonomy Act in response to the national security law, and imposed economic sanctions on 34 individuals that the US State and Treasury Departments determined to have materially contributed to Joint Declaration breaches. The list of sanctioned persons includes Chief Executive Carrie Lam, principal officials of the Hong Kong government, and members of the Standing Committee of the National People's Congress. In March 2024 the pro Beijing legislature in Hong Kong fast tracked Article 23, a new security law which introduces harsh new penalties such as life imprisonment for new offences such as external interference and insurrection. Critics claim the law further erodes the civil liberties that were enshrined in the Joint Declaration.