Кіріспе
Француз суретшісі Шарль Мерьон (кейде Мерион, 23 қараша 1821 – 14 ақпан 1868) – француз суретшісі. Қазіргі ағылшын тілді елдерде көп танылмаса да, ол 19 ғасырдағы Францияның ең маңызды граверы (эфирлеуші) ретінде танылады. Оның ең әйгілі туындылары – Париж қаласына арналған, оның ерекше готикалық көзқарасын күшті түрде бейнелейтін көріністер сериясы. Ол сонымен қатар психикалық аурумен күресіп, психиатриялық клиникада қайтыс болды. Мерьонның анасы Париж операсында билеген биші болған. Ол 1814 жылдары Лондонға билеу үшін көшіп кеткен. 1818 жылы ол Виконт Лоутерден, болашақ Уильям Лоутерден, 2-ші Лонсдейл графынан, бай аристократ және саясаткерден қызды болған. 1821 жылы ағылшын дәрігері доктор Чарльз Льюис Мерьоннан туған шағасы, туу үшін Парижге оралған, және өмірінің соңына дейін сол жерде тұрған. Париждегі отбасын екі әке де қаржылай қолдаған, бірақ Лоутер көбірек көмектескен, оның жанама қаржыландыруы Мерьонның өмірі бойы маңызды болды; ол өнерінен аз ғана ақша тапқан. 16 жасынан бастап Мерьон он жыл теңізші болып, соңынан офицер болды. Оның қызметіне Жерорта теңізіне саяхаттар және әлемді төрт жыл бойы аралау кірді, оның көп бөлігі Жаңа Зеландияда өтті, онда француздар империялық бекінісін сақтап тұрған. Отанына оралғаннан кейін 1848 жылы саяси дүрбелең кезінде үкімет тарапынан соғысқан жасақта жараланды. Теңізші болып қызмет еткен кезінде ол өнерге қызығушылық танытып, сабақтар алды. Біртіндеп және ойсырап, түс соқырлығының сурет салуға кедерілтіретінін түсінді, ал 1848 жылы граверлік өнерге бейімделді, бұл сол кезде көркем өнер құралы ретінде танылмаған, бірақ жақын арада қайта жандануға дайын тұрған өнер саласы еді. Оның ең жақсы туындылары 1850 мен 1856 жылдар аралығында жарық көрді, одан кейін психикалық ауруының күшеюі оның өнімділігін азайтты. 1858 және 1859 жылдары он төрт ай психиатриялық клиникада жатты, содан кейін 1866 жылға дейін жұмыс істеді, одан кейін ол соңғы рет психиатриялық клиникаға түсті.
Charles Meryon (sometimes Méryon, 23 November 1821 – 14 February 1868) was a French artist who worked almost entirely in etching, as he had colour blindness. Although now little known in the English speaking world, he is generally recognised as the most significant etcher of 19th century France. His most famous works are a series of views powerfully conveying his distinctive Gothic vision of Paris. He also had mental illness, dying in an asylum. Meryon's mother was a dancer at the Paris Opera, who moved to London around 1814 to dance there. In 1818 she had a daughter by Viscount Lowther, the future William Lowther, 2nd Earl of Lonsdale, a wealthy aristocrat and politician, and 1821 Charles Meryon by Dr Charles Lewis Meryon, an English doctor, returning to Paris for the birth, and remaining there for the rest of her life. The household in Paris was supported financially by both fathers, but more so by Lowther, whose indirect funding remained important throughout Meryon's life; he made very little money from his art. Starting at the age of 16, Meryon spent ten years as a naval cadet and finally officer, which included tours of the Mediterranean, and a four year voyage around the world, for most of it based in New Zealand, where the French then maintained an imperial toe hold. On his return he fought and was wounded in a pro government militia during political disturbances in 1848. He had become seriously interested in art during his naval career, starting to take lessons. He gradually and reluctantly realized that his colour blindness ruled out painting, and by 1848 settled on etching, then out of favour as a medium for fine art, though about to undergo a considerable revival. His best period lasted between 1850 and about 1856, before his increasing mental illness reduced his output. He spent fourteen months in an asylum in 1858 and 1859, then continued to work until 1866, when he re entered the asylum for the final time.
Туу және балалық шақ
Мерьонның анасы, Пьер Нарцисс Шаспо, 1791 жылы Парижде дүниеге келді. 1807 жылы Париж операсында «Нарцисс Джентиль» сахналық атымен биші болды. 1814 жылы ол мұндағы өнер көрсетуін тоқтатты, және шамамен осы кезде Лондонға көшіп, виконт Лоутердің, болашақ Уильям Лоутердің, Лонсдейлдің 2-ші графының, сондай-ақ үйленбеген тори депутатының, кіші министрдің және Принц-регенттің досы болды. 1818 жылы ол одан Франсис (Фанни) атты қызды дүниеге келтірді. Ол шамамен 1818 жылы Кокспур көшесіндегі Чарлинг Кростағы Уорвик көшесінің 10-ындағы пансионда тұрған доктор Чарльз Льюис Мерьонмен де дос болды. 1821 жылы, Лондон операсында биші ретінде өнер көрсеткенде, Пьер Нарцисс Мерьоннан жүкті болып, Фаннимен бірге Парижге оралды, ал доктор Мерьон Флоренцияға кетіп қалды. Шарль Мерьон сол кездегі Опера ғимаратының жанындағы Рю Рамо көшесінде дүниеге келді. Оның әкесі, доктор Мерьон, сол кезде Сент-Томас ауруханасында жұмыс істеді, бірақ 1810-1817 жылдары Таяу Шығыста, аристократ саяхатшы Леди Хестер Стэнхоупқа (сол кезде біліктілігі жоқ) дәрігер болып қызмет етті. Кейін ол Ливанда үш рет барып, оны соңғы рет 1838 жылы көрді. Ол Пьер Нарцисспен хат алысып, баласына жылына 600 франк көлемінде жәрдемақы төледі. Хаттардың мазмұны уақыт өте келе ыңғайсыз бола бастады, ал оның 1823 жылы үйленгенін ол 1831 жылы кездейсоқ білді. Сол сияқты, Пьер Нарциссті Лоутер де жомарт қолдады, ол Парижде болғанда оны және Фанниді көріп тұрды, бірақ ол Чарльздың бар екенін білмеуіне тырысты, дегенмен екі әке Лондонда таныс еді. Екі әке де оны «Нарцисс Джентиль» сахналық атымен таныстырды. Шарль туған кезде «Шаспо» деп тіркелді, және кейін (1829 жылы) Париждегі Британ елшілігінің капелланының қолымен Англия шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. 1824 жылы оның әкесі заңды түрде әкелігін мойындады, және ол «Мерион» деп қайта тіркелді, бірақ бала кезінде көбінесе «Джентиль» деп аталды. Туғаннан кейін бір жылдан астам уақыт бойы ол Парижден 20 шақырымдай қашықтықтағы анасының достарының үйінде тұрды, оны анасы, әпкесі және әжесі сирек барып көретін. 9 айлық шамасында жүре бастады. 1823 жылдың қаңтарында ол Парижге қайта оралды, ал 1825 жылдың соңында Фанни интернатқа оқуға түсті. 1826 жылдың соңында ол Париждің Пасси ауданындағы шағын пансиондардың бірі – «Пенсия Савари»-ге оқуға қабылданды; Камиль Писсарро бірнеше жылдан кейін осы пансионда оқыды. Ол 1834-1835 жылдары әкесімен бірге болған кезеңді қоспағанда, 1836 жылға дейін сол жерде оқыды, және бұл оның өміріндегі бақытты кезең болған сияқты. 1834 жылы оның әкесі әйелі мен балаларымен бірге Марсельде тұрды, онда Шарль 1834 жылдың мамырында оларға ұзақ сапармен келді; ол оларды бұрын бірнеше рет көрген болатын. Олар қысты Солтүстік Италияда өткізді, Флоренцияға дейін жетті; Шарль 1835 жылдың мамырында Парижге оралды. Сапардан ол көптеген жағынан ләззат алды және оны жақсы естеліктермен еске алды, бірақ отбасы ішіндегі қарым-қатынастар Чарльзға және, мүмкін, басқа мүшелерге түсіндірілмеген, және бұл, ол әкесін соңғы рет көрген кезде, оған деген наразылығын күшейтті. Мерьонның анасы 1838 жылдың қазанында қайтыс болды, ол сол кезде Бресттегі француз теңіз мектебінде оқып жүргенде. Осыдан кейін оның жарты қарындасы Фанни Англияға көшіп, 1840 жылы үйленді. Ол өмірінің соңына дейін онымен байланыста болды. 1845 жылы қайтыс болғанға дейін оның әжесі әлі де Парижде тұрды, сондай-ақ Парижде және оның айналасында көптеген туыстары мен отбасы достары болды.
Оқыту
Мерьон кейіннен теңіз мансабына қызығушылығының бастауы әкесін көрген кезде "Марсель портының жандылығы" болғанын айтты. Оның әкесіне жазған хаттарынан 1835 жылдың соңына қарай бұл нақты ниетке айналғаны көрінеді. 1837 жылдың қарашасында Бресттегі теңіз мектебіне емтиханды 68 үміткердің ішінде 47-ші болып өткеннен кейін қабылданды. Бірінші семестрдің соңында ол 15-орынды, ал алты айдан кейін 19-орынды иеленді. 1839 жылдың қыркүйегінде сыныпта қалған 60 оқушының арасында 11-орынға таңғылды. Ол "сурет салудан үнемі жоғары баға алды", ағылшын тілінен де жақсы білді (әкесімен бірге осы тілді жетілдіргеннен кейін) және артиллериядан да жақсы нәтижелер көрсетті. Сурет салу оқуы теңіз офицерлері үшін маңызды дағдыларды – жағалаулардың карталарын және эскиздерін салуды ғана емес, сонымен қатар бас пен пейзаждардың "бейнелі және сызықтық" суреттерін салуды қамтыды. Болашақ теңіз офицерлеріне арналған мектеп 1827 жылы ғана құрылған болатын. Ол "Орион" кемесінде негізделген және оқу курсы екі жылға созылды. Оқушылар көбінесе жағаға түспейтін, ал Мерьонның 22 ай бойы жағаға бармағаны туралы айтқаны сенімді көрінеді. Режим мен тәртіп қатал болды, бірақ Мерьон өмір бойы сақтайтын достар тапты, соның ішінде Эрнест Мушез де бар еді. 1839 жылдың қазанында Мерьон "Алжир" кемесіне екінші сыныпты кадет ретінде қосылды. Бастапқыда ол жағада тұрды. Әскерді тасымалдап Алжирге сапардан кейін кеме Тулоннан шығып, 1840 жылдың ақпанында Эгей теңізіндегі француз Левант эскадрильясына қосылды, бұл Мерьонға Афина, Коринф, Аргос, Мелос және Микен қалаларын аралауға мүмкіндік берді. 1840 жылдың сәуірінде ол қазіргі Түркиядағы Измир (бұрынғы Смирна) маңындағы "Монтебелло" кемесіне ауыстырылды, ол Грекияға, содан кейін Францияға, француздар үшін үлкен саяси маңызға ие болған Тунис пен Карфагенге қайта сапарлады. 1842 жылдың қаңтарында ол бірінші сыныпты кадет болып жоғарылатылды.
Әлемді аралау
"Le Rhin" корветімен 1842 жылдан 1846 жылдың қыркүйегіне дейін әлемді айналып өтті. Саяхаттың мақсаты – Жаңа Зеландиядағы француз мүдделерін ілгерілету болды, себебі француз үкіметі оны әлі толыққанды британдық территория ретінде мойындауға дайын емес еді; сонымен қатар француз кит аулау мүдделерін де қорғау қажеттігі болды. Оңтүстік аралда бұрынғы сапарда француз бекінісі құрылған еді. Француз теңіз күштерінің "Жаңа Зеландия станциясы" "Le Rhin" үйге қайтып келгенде таратылуға тиіс болды, бірақ оны алмастыруға келген "Seine" кемесі Жаңа Каледония жағалауында сүңгіп кетті. Жаңа Зеландиядағы француз базасы – Акароа, немесе француздар оны Порт-Луи-Филипп деп атаған, сол кезде негізінен француз халқы тұратын шағын кит аулау бекеті болатын. "Le Rhin" 1843 жылдың 18 қаңтарында Акароаға жетті және 1846 жылдың сәуір айында алмастырылды. Сапар 1842 жылдың 15 тамызында Атлантика мұхиты арқылы басталды, Тенерифеден өтті, бірақ Бразилиядағы Баияға қазан айында ғана жетті, онда оларға екі аптаға жуық уақыт берілді. Содан кейін бағыт өзгертіліп, Жақсы Үміт мүйісі айналып, желтоқсан айының соңында Тасманиядағы Хобартқа жетілді, онда бір апта ғана болды, содан кейін 1843 жылдың 11 қаңтарында Акароаға бет алды. Француз және британдық халықтардың, тіпті олардың шенеуніктерінің арасындағы қарым-қатынас, британдықтардың осы кезеңде бақылауды күшейтуіне қарамастан, жылы немесе достық болды, мысалы, француз кемелеріне рұқсат етілген балық аулау құқықтарын шектеу. Бірақ екі тарап та француз талаптарының мәселесі Еуропада шешілетінін білді. 1843 жылдың мамыр және маусым айларында "Le Rhin" он күнге Уэллингтонға, содан кейін Оклендке барды. Қазан айында олар Солтүстік аралдың төңірегіндегі Корорарека (қазіргі Жаңа Зеландиядағы Расселл) арқылы Австралияға жол тартты, онда қараша айының басына дейін болды. 18 айдан кейін британдықтар мен маорилер арасында Флагстаф соғысы осы жерде басталды. Қараша айында Мерьон Парижге оралғанда, теңіз офицерінің ең төменгі шені – фрейзер шеніне көтерілді, бірақ бұл жаңалық "Le Rhin"-де келесі жылдың шілдесіне дейін жетпеді. 1844 жылдың тамыз айының соңында "Le Rhin" кемесі Сиднейде өте қымбат болған шарап сатып алу үшін Чилидегі Вальпараисоға бағыт алды. Екі аптадан кейін 1844 жылдың 6 қарашасында олар кері сапарға шықты, француз "қорғауына" енген Маркиза және Таити аралдарында тоқтады. "Le Rhin" 1845 жылдың 8 ақпанында Акароаға қайта келді, алмастыру кемесі келгенін және Францияға орала алатынын үміттенеді. Бірақ кеме келмеді, ал наурыз айында маорилер мен еуропалықтар арасындағы шиеленіс күрт өсіп, жергілікті француз-британдық қарым-қатынастың жылылығын арттырды. "Seine" кемесі 1846 жылдың 8 наурызында келді, ал "Le Rhin" 16 наурызда үйіне қайтып кетті. Олар мамыр айының басында Хорн мүйісін өтіп, 14 маусымда Сент-Хеленаға жетіп, бір апта болды. Мерьонның Наполеонның соңғы тұрағына сапары кейінірек оны мазалады. Ассенсия аралында қысқа тоқталыстан кейін олар Жерорта теңізіне өтіп, 18 тамыздан бастап төрт күн бойы Солтүстік Африкадағы француз порты Мерс-Эль-Кебирде болды. Олар 28 тамызда, сапардан 4 жыл 13 күн өткен соң Тулонға жетті.
Теңіздегі мансабындағы сурет
Мерьон Афинада, Алжирде және ол барған басқа да экзотикалық жерлерде суреттер салған. 1840 жылдың соңында 30 жастағы Тулон суретшісі Винсент Курдуаннан сурет салу сабағын алуға шешім қабылдады. Ол акварельмен сурет салуды ойлаған, бірақ алдымен оны үйренуге уақыты жоқ деп шешті, сондықтан сепиямен жуу арқылы оқыды. 1841 жылдың қарашасында ол толық акварельді қолданды, оның әкесіне жазған хатында оның түс соқырлығы алғаш рет құжатталып, тіркелді; мүмкін ол бұрын бұл жағдай екенін білмеген шығар. Ол осы кезде жағдайы жақсарады деп үміттенген сияқты. Курдуанның стилі жарық және қара түстердің күшті контрасттарын жиі қолданды, бұл 1850 жылдардағы Мерьон өнеріне де тән еді. Рейн бойындағы саяхаты кезінде ол көптеген суреттер жасады, олардың көпшілігін жиырма жылдай кейін офортқа айналдырды. 1843 жылы Сиднейден гипс сатып алып, мүсін жасаумен де айналысты. Ол маори халқының бюсттері мен бас суреттерін жасады, бірақ олардың ешқайсысы сақталмаған. Акароаға жағаланған өлі киттен кейін ол екі метрге жуық ұзындығы бар киттің түрлі-түсті гипстен жасалған моделін жасады, ол кейін Париждегі Ұлттық табиғи тарих мұражайында қойылды, ал 1926 жылы Ла-Рошельдегі Табиғи тарих мұражайына көшірілді. Оның маори еркектерінің беттеріне салынған күрделі татуировкалары бар суреттері сақталған, бірақ саяхаттан әкелген суреттерінің көпшілігі жағалауға жақын жерлерді, үйлерді немесе қайықтарды бейнелейді. Оның толық адам (немесе жануар) суреттері оның жетілмегендігін көрсетеді, бірақ 1840 жылдары батыс суретшілерінің көптеген жерлеріне жетпеген аймақтардың осы көріністері өте әдеттегідей. Кейбір сыншылар оның саяхатында кездескен әртүрлі көркем мәдениеттермен көркемдік байланыс орнатпауына қызығушылық танытады, олардың кейбіреулері сол кезде Батыс экспансиясының ықпалына аз ұшыраған, ал Парижге оралғаннан кейін готикалық Париж негізіндегі кейде жағымсыз экзотизмді зерттеуіне қызығушылық танытады. Атап айтқанда, "Le Stryge" картинасында француз мәдениеті сол кезде әлемнің батысы енді ғана жеткен жерлердегі экзотикалық культтармен байланыстырған күшті, зұлымдық энергия бар. Оның соңғы Париж офорттарында немесе олардың соңғы түзетулерінде, "Le Ministère de la Marine" ("Адмиралтейство") сияқты гравюралардағы аспанда пайда болатын фантастикалық ұшатын жаратылыстар, 1865 жылғы соңғы Париж көрінісінде Океаниядан келген балық аулау қайықтары мен гарпунмен қаруланған атты әскерлер аңдаған немесе мініп жүрген киттерді қамтиды. Бұл жағдайда аспандағы суреттер гравюраның алғашқы нұсқасынан бастап болған.
Парижге оралу
1846 жылы тамызда Рейн сапарынан оралғаннан кейін Мерьонға сегіз ай демалыс берілді және ол Парижге кетті. Ол демалысының соңында сапардың ресми ғылыми жарияланымын дайындаумен айналысатын топқа қосылатынына үміттенді, әсіресе иллюстрацияларға қатысты; француз теңіз флоты мұндай кітаптарды өте қадір тұтатын дәстүрге ие болды. 1847 жылдың шілдесінде ол Лондондағы қарындасы Фанниге барды, ол күйеуі Генри Бродвудпен бірге тұрды. Фаннидің әкесі, фортепиано жасаушылар отбасынан шыққан консервативті парламент депутаты болған. Лондонға сапары сол кезде қалада тұратын әкесіне барудан бас тартқанымен ерекшеленді. Екеуі Рейн сапары кезінде хат алмасып жүрген, ал Тулонға келген күні әкесіне Ниццаға келіп қонақ болуды ұсынған, бірақ ол енді онда тұрмайтынын білмеген. Лондонда және Парижге қайтар жолында барған Бельгияның маңызды өнер орталықтарында ол көп уақытын дәстүрлі түрде мұражайларды аралауға, сондай-ақ Лондондағы театрға баруға жұмсады. 1848 жылы Парижде саяси шиеленіс күшейді, ақпан айында монархия құлап, маусым күндері көтеріліспен аяқталды. Осы көтеріліс кезінде Мерьонның тұрған жері көтерілісшілердің бой көтерген бекіністері маңында қызу шайқастардың куәсі болды. Ол Ұлттық гвардияның мүшесі болды (демалыстағы теңіз офицері үшін бұл міндетті болған), ол француздық Екінші Республикасының атынан көтеріліске қарсы тұруда маңызды рөл атқарды, оны Мерьон қолдады. Ол «көшеде үш күнге жуық уақыт өткізді, тек ұйықтауға арналған сағаттармен үзіліс жасады» және жеңіл жарақат алды. 1847 жылдың мамырында ұзақ демалысы аяқталғанда, ол Тулонға қайта оралуы керек еді, бірақ оралмады. Саяси ахуал теңіз жарияланымдарына және теңіз басқаруының көптеген салаларына дүрбелең тудырды. Сондықтан 1848 жылдың шілдесінде Мерьон қызметтен кетуге шешім қабылдады, мүмкін, сапар туралы жеке кітабын дайындау үшін, бірақ бұл денсаулығының нашарлауына, адамдарға басшылық ету қабілетіне күмәндануына және келесі тағайындалу орны белгісіз болуына байланысты болды. Тулонға есеп бермегендіктен, айлық жалақысының бірнеше айы бюрократиялық кедергілерге ұшырады, бұл теңіз тізілімдерінде кеңінен тіркелді. Келесі наурыз айындағы министрлік шешімі бойынша оған жалақы төлеу ұсынылса да, бұл іске асырылды ма, жоқ па, белгісіз. Көптеген меморандумдарда оның қиын қаржылық жағдайы айтылған.
Кәсіби суретші
1846 жылғы 5 қарашада әкесіне жазған хатында Мерион өзін «өнерді зерттеуге толыққанды берілуге дайындап жатқанын» хабарлады. Алғашқыда ол 1847 жылдың тамызында оны шәкірт ретінде қабылдауға келіскен, Соғыс министрлігінде жұмыс істейтін Жак Луи Давидтің кіші шәкіртіне жүгінді. Ол оған «дәстүрлі» академиялық бағдарлама бойынша, атақты классикалық мүсіндер мен суреттерді көшіру арқылы сурет салу жаттығуларын тапсырды. 1847–48 жылдарға қарайтын ертедегі жазба кітабында мүмкін болатын тақырыптардың амбициялық тізімі теңіз тақырыптарының басымдығын көрсетіп, олардың көптегені оның саяхатынан алынған нақты орындармен байланысты, мысалы, маорилердің шайқасы және Гавайидегі (1779 жылы) капитан Кукқа жасалған қастандық. Осы кезеңнен кем дегенде екі аяқталған пастель суреті сақталған: драмалық кит аулау көрінісі және Жаңа Зеландиядағы капитан Марион дю Фрезьге жасалған қастандық (1772 жылы, Аралдар шығанағында, маорилер 27 адамды өлтірді). Мерион бұл жерді жақсы білген, ал туынды 1848 жылы Луврдегі Париж салонында көрсетілді. 1883 жылы Виктор Луи Фокион (өнер тарихшысы Анри Фокионның әкесі) оны гравюраға айналдырды, ол кітапта иллюстрация ретінде пайдаланылды. Оның суреті қазір Жаңа Зеландияның Ұлттық кітапханасында сақталады және оқиғаның ең танымал бейнесі болып табылады. Суретті маймен үлкен форматта қайта жасау жоспарланған сияқты, және Мерион туралы жазған көптеген авторлар осы әрекеттің сәтсіздігі Мерионды түсті қолдана отырып мансап құрудың мүмкін еместігіне көз жеткізгенін айтады. 1848 жылдың басында ол гравёр Эжен Блеримен танысты, кейбір мәліметтерге сәйкес, ол дю Фрезь суретіне қызығушылық танытқан. Блери (1805–87) көбінесе пейзаждар жасаған, құрметке ие және техникалық жағынан өте білікті гравёр болды. Ол гравюраның қайта жандануының алға басушысы болды, ол таңдаған көрінісінің алдында суреттер жасаған ғана емес, сонымен қатар гравюралық тақталарын да ойлап шығарды. Мерионнан айырмашылығы, ол сәулеттік тақырыптарға көп қызығушылық танытпады, бірақ екеуі де жарық пен қараңғының күшті контрасттарын ұнатты. Кейін Мерион өзінің графиканы үйренудегі ұзақ мерзімді мақсаты Рейнге жасаған саяхат туралы ресми немесе жеке есеп беруді суреттермен бейнелеуге қатысу екенін мәлімдеді. Мерион Блеридің шеберханасына қосылды және көп ұзамай оның және оның отбасымен жақсы қарым-қатынас орнатты. 1848 жылдың қыркүйегінде ол Блери ханым мен оның қызымен бірге Нормандияға демалыс және эскиздер жасау сапарына бірнеше аптаға қатысты, өйткені Блери ханым Парижден шыға алмады. Желтоқсан айында ол олардың үйіне көшіп келуге келісті. Ол гравюралар жасауды бастады, көбінесе пейзаждар мен жануарлар суреттерін немесе басқа гравюраларды көшіріп, бұл оған өзінің техникасын жетілдіруге және оларды шамалы сомаға болса да, гравюра сатушыларға сатуға мүмкіндік берді. Ол гравёр Эжен Блеридің студиясына кірді, одан техникалық мәселелерді үйренді және оған әрдайым риза болды. Мерионның ақшасы болмады және ол отбасынан көмек сұрауға ұялған. Ол өмір сүру үшін ауыр және мазасыз жұмыс істеуге мәжбүр болды. Оның өзінің білімін арттыру үшін жасаған жұмыстарының арасында Земан және Адриан ван де Вельде сияқты голланд гравёрлерінің зерттеулерін санауға болады. Өзін білікті көшірмеші ретінде танытқаннан кейін ол өзінің ең ұлы идеяларын бейнелейтін гравюралар сериясын жасауға кірісті, атап айтқанда «Париж гравюралары» сериясын. 1850–1854 жылдар аралығында жасалған бұл гравюралар жинақталған емес және олар осылай жарияланбаған, бірақ олар Мерионның ойында үйлесімді серияны құрады.
Жетілдірілген жұмыс
Жиырма екі "sur Paris" гравюрасымен қатар, Мерьон жетпіс екі түрлі гравюра жасады және Фредерик Уэдмордың "Мерьон және Мерьонның Парижі" каталогына енген тағы тоқсан төрт гравюраны жасады; бірақ оларға оның шәкірттік кезеңі мен құлдырауы, ең жақсы жетістігі – өзінің ерекшелігін жоюдағы шеберлікпен жасалған көшірмелер және жай-көлгір портреттер кіреді. Дегенмен, оның сериясынан тыс жетпіс екі гравюраның ішінде кем дегенде он екі атақты туынды бар. Париждің үш-төрт әдемі гравюрасы мүлдем осы серияға жатпайды. Тағы екі-үш гравюра Бурж қаласына арналған, ондағы ескі ағаш үйлер Париждің тастан салынған ескерткіштері сияқты оған тартымды болды. Әдетте, Париж оны жұмысқа қабылдағанда ол ең үлкен жетістікке жетті. Егер оның өмірінің материалдық қиындықтары оны қинап, ғұмырын қысқартпаса, ол одан да көп жұмыс істеген болар еді. Ол үйленбеген болса да, жұмысы сияқты, махаббатқа да ден қоятын. Оның қиялы мен өнерінің техникалық жағында басынан бастап қол жеткізген таңғажайып шеберлігін тек бірнеше суретшілер, сыншылар мен сарапшылар бағалады, ал ол гравюраларын сата алмады немесе оларды шамамен бір фунттан сата алды. Көңілі қалып, өмірі қарапайым болғанымен, кедейлік оған әсер еткен болуы керек. Ол галлюцинациялар көре бастады. Оның айтуынша, жаулары көше бұрыштарында күтіп отырған, ал азаматтары оны тонаған немесе ешқашан қайтара алмайтын қарызы болған. Париж сериясын аяқтағаннан кейін бірнеше жыл өткен соң ол Шарентон психиатриялық ауруханасына жатқызылды. Ұзаққа соқпай денсаулығына келген соң, ол қайтадан жұмыс істеді, бірақ түбінде шаршап қалды. 1867 жылы ол қайтадан ауруханаға түсті және 1868 жылы онда қайтыс болды. Орта жасында, жатқызылмас бұрын, ол Феликс Браккемонд пен Леопольд Фламенг сияқты шебер гравюрашылармен танысты. Оның ең жақсы портреті – Браккемондтың салған портреті, онда суретші "көңілсіз, ескірген жүзі бар Мерьонды" бейнелегенін жазды. "Eaux fortes sur Paris" жинағында жиырма екі гравюра бар. Олардың кейбіреулері маңызды емес. Себебі, жиырма екі гравюраның ондайы басқа, немесе одан да маңызды гравюраға қосымша ретінде жасалған. Бірақ әрқайсысының өз құндылығы бар, ал кейбір кішкентай гравюралар бүкіл жинақтың мақсатын ашып көрсетеді. Мысалы, бір кішкентай гравюра – тіпті сурет те емес – Мерьонның өлеңдерін жазуға арналған, олардың мақсаты Париж өмірін жоқтау. Мерьон оның қайғысын және кедейлігін, сондай-ақ сәнін бейнелеуді мақсат етті. Оның гравюралары Париждің жай көрінісі емес. Олар тек ақынның көзқарасы және суретшінің туындылары болғандықтан ғана "көзқарас" болып табылады. Мерьонның эпикалық туындысы оның жеке сезімдерімен күшті боялған және кейде ағымдағы оқиғаларға әсер еткен – мысалы, ол бірнеше рет ескі ғимараттардың қирауына асығысқан, өйткені Наполеон III Парижді кең бульварлармен қайта құру үшін ғимараттарды бұзды. Бұл сериядағы әр гравюра техникалық шеберлікті көрсетеді, бірақ техникалық шеберлік те әсерлі тақырыптардың арқасында жақсырақ көрінеді, және коллекционерлер оларды олардың құпиялылығы немесе таза сұлулығы үшін қадірлейді. Мерьон сонымен қатар сабақ берді; оның шәкірттерінің арасында Габриэль Мари Ниль де бар еді.
Стиль
Нотр-Дам соборының апсидасы бәріне сүйікті және Мерионның шедеврi деп есептеледi. Жарық пен көлеңке өзен кеңiстiгiнен көрінетін шiркеудің ұлы құрылысымен керемет ойын көрсетедi. Архитектураны суреттеушi ретiнде Мерион толыққанды болды; оның түрлi стильдерге деген сезiмталдығы жоғары болды, ал оның түрлi стильдердегi жұмысы бейтарап және тең кемелдiлiкке жеткен – бұл тұрғысынан Дж.М.У. Тернермен салыстыруға болады, ол готикалық архитектураны суреттегенде, көбiнесе оны бағаламаған. Архитектура қаланың бейнесiн жасауда маңызды рөл атқаратыны айқын, алайда мұндай бейнелеу көзқарас немесе тарихи шындық болуы мүмкiн. Мерионның архитектуралық еңбегi де тек жанама түрде қиялға толы; ол қиялына көшедегi немесе өзендегi адамдар, немесе оның ең ашық немесе тiптi символдық туындыларында аспанды толтырған адамдар арқылы еркiн бердi. Жалпы айтқанда, оның суреттерi сурет салу шеберлiгi жағынан «пейзаж суретшiсiнiң суреттерi» болып табылады. Олар академиялық дұрыстықтан гөрi көркемдiкке баса назар аударады. Алайда, егер бiздi олардың бейнелеу әдiсi емес, енгiзiлу мақсаты қызықтырса, олар «пейзаж суретшiсiнiң суреттерi» емес. Олар сол кездегi көріністің сезiмiмен ерекше үйлесiмде болады. Кейде, мысалы, «Ла Морг» суретiнде, оқианы олар айтады. Кейде, мысалы, «Жаман ұлдар көшесiнде» – екі әйел бiр-бiрiне жабысып, құпия сөздер айтысып тұрғанда, олар осыған қатысты болжам жасайды. Ал кейде, «Нотр-Дам мұнарасының аркасы» сияқты, олардың көркем қимылдары мен белсендi әрекеттерi көрініске жандылық пен қозғалыс сыйлайды. Архитектураны жетiлдiре суреттеген және өнерiндегi адамгершiлiкпен, өзінің ерекше мақсатына сай келетiн Мерион, өзінің тақырыптарының сипаттамасы оны табиғатпен айналысуға шақырмады. Ол ағаштарды жаман суреттедi, жапырақтарды егжей-тегжейлi немесе жалпы түрде жеткiлiктi бейнелемеді. Бiрақ қаланың ерекшелiктерiн көрсету үшiн, оған белгiлi бiр суды суреттеу қажет болды – көбiнесе баяу ағатын өзен суын және шатыр мен мiншiктер әлемiнiң үстiнде тұратын сұр, көлеңкелi аспанды. Мерион осы су мен аспанды жақсы бiледi, ол олардың барлық жарықтардағы өзгерiстерiн байқаушылықпен және сүйiспеншiлiкпен бақылайды. Өзiнiң техникасында Мерион өмiрiнiң қысқа мерзiмi iшiнде әртүрлi тәжiрибелер жасады, кейде жеке туындыларында. Париж көрінісінiң екі түрлi әсерiнде «Ла Помпе Нотр-Дам де Париж» (1852) ол жақсы сүртілген тақта арқылы өткiр сызықтарды қолдана алады немесе бетiндегi түстермен жұмсақ жиектер мен бай қараңғылықтарды қалдыра алады. Оның эстетикасы көбiнесе оның қағазымен анықталды, ол ең жақсысын алуға тырысты. Ол өзінің анық туындыларын Францияның солтүстігiндегi Hallines зауытынан шыққан «Hudelist» қағазына басып шығарды, ол өткiр суреттерге арналған идеалды, бiркелкі және тегiс сапаға ие болды. Оның көбiрек марли жұмыстары керiсiнше, Глайньесте шығарылған Морель Лавенер қағазына ұқсас жұмсақ, сіңiретiн және ашық жасыл түстi, оны Мерион өзiнiң түс соқырлығында әдеттегi көрермен ретiнде қабылдамайтын. Алайда, ақыр соңында, оның таңдауы таза сүртілген, бiркелкі сапалы және анық басулар болды, бұл шешiм оны ол шабыттандырған Этчинг қайта өркендеуiне қарсы қойды.
Психикалық аурулар
Рейндегі теңіз саяхаты кезінде Мерьон бастапқыда езгешелік деп қабылданатын мінез-құлықтарды көрсетті, оған париждік суретшілер ортасында кеңшілік болды, бірақ кейін достары оны "дисфункцияның басталуы" деп санады. 1850 жылдардың ортасында ол күйзеліске ұшырап, ештеңе істей алмайтын күйге келді және император Наполеон III оны қудалап отыр деген сенімге ие болды; ол мұны 1846 жылы Наполеон I қайтыс болған Сент-Еленадағы Лонгвудтағы қонақтар кітабына жазған "күштің теріс пайдаланылуы туралы ойсыз сөздерімен" байланыстырды. Ол бірнеше суретшілердің өліміне үкіметтің қатысы бар деп ойлады, мүмкін улану арқылы. Ол көршілес үйдің өте жас қызы Луиза Невуға көңіл бөлді, ол кемінде 1851 жылдан 1856 жылға дейін оның жанында тұрды. Оның "агрессивті және табанды, бірақ нәтижесіз уәждеуі" оған үйлену әрекеті болды, ол үшін ол досы арқылы оның ата-анасымен келісімдер жасады. Оның әкесі оны "потенциалды түрде қауіпті" деп ойлады, ал кейіннен ол "қонақтарды тапаншамен қорқытты". Ол басқа жас қызға да қызығушылық танытқан болуы мүмкін, себебі әртүрлі деректерде ол әдетте тамақтанатын мейрамхана иесінің қызы, Неву емес екендігі айтылады. Көптеген есептерде ол тұрған үйдің артқы бағында мәйіттерді іздеп қазғандығы айтылады. 1858 жылы ол жетекші Шарентон психиатриялық ауруханасына жатқызуға келісті, дәрігер 10 мамырда оның "ақыл-естің терең бұзылуынан зардап шегетінін" растады. Екі күннен кейін Шарентондағы алғашқы тексеруде оның "қатты қайғы, қуғыншылдық идеялары, оны лайықты деп санайды. депрессивті ойлар. ол қоғам алдында өте кінәлі екенін сезінеді" деген қорытынды жасалды. Ол 10 қыркүйек 1859 жылға дейін он төрт ай бойы ауруханада болды, содан кейін жағдайы жақсарған деп танылды, тіпті ол өзі де кейінірек хатында осы туралы айтқан. Жеті жылдан кейін, оның өмірі мен өнері оның жағдайының белгілі бір дәрежеде сақталғанын көрсеткеннен кейін, ол 10 қазан 1866 жылы Шарентонға соңғы рет жатқызылды. Аурухананың "ай сайынғы тексерулер туралы жазбалары, оның үнемі зорлық шабуылдарына ұшырауы, терең қайғы, қайта-қайта галлюцинациялар көруі және тіпті ескі достарының да оған қарсы сөз байласып отырды деген сенімге ие болуын" көрсетеді. Ол кейде саяхатқа шығатын болса да, оның жағдайы нашарлап, тамақ ішуден бас тартты және ол 1868 жылдың 14 ақпанында Шарентонда қайтыс болды. Ретроспективті диагноз Мерьонның мінез-құлқында шизофренияның белгілері байқалатынын көрсетеді.
1911 жылға дейін
Мерионның гравюраларының құндылығының ерекше жоғарылауын атап өткен жөн. Бәлкім, басқа да гений суретшінің, тіпті Уистлердің де, осы кезеңде бағасы осы пропорцияда өскенін айтуға болмайды. Осылайша, "Стридж" гравюрасының ("Тілеулестерімен") 1873 жылы 5 фунт стерлингке сатылған нұсқасы 1905 жылы 100 фунт стерлингке қайтадан сатылды. "Нотр-Дам галереясының" алғашқы нұсқасы 1873 жылы 5 фунт стерлингке, ал М. Уассет аукционында 1880 жылы 11 фунт стерлингке сатылды, 1905 жылы 52 фунт стерлингке өсті. "Tour de l'Horloge" гравюрасы алғашқы жарыққа шыққаннан кейін екі-үш жыл өткен соң жарты кронаға сатылса, 1903 жылдың мамырында 70 фунтқа сатылды. "Сен-Этьен-ду-Монт" гравюрасының бірінші нұсқасы (Уедмордікі, әрине, М. Дельтейдің "бірінші нұсқасы" емес, ол, оның көптеген бірінші нұсқалары сияқты, шын мәнінде сынақтан өткен нұсқа) 1876 жылы М. Берти аукционында шамамен 2 фунт стерлингке сатылды, ал 1906 жылдың мамырында 60 фунт стерлингке өсті. "Морг" гравюрасының екінші нұсқасы (Уедмор) 1905 жылы 65 фунтқа сатылды; ал Уедмордың "Абсида" гравюрасының екінші нұсқасы, жетпісінші жылдар бойы 4 немесе 5 фунтқа сатылса, 1906 жылдың қарашасында 200 фунттан астамға жетті. Дюрер мен Рембрандттың бағасы ешқашан осылай жылдам және тұрақты түрде өспеген.
Қазіргі заманғы
Тірі кезінде ол баспаларын франкпен сатса да, 2014 жылы олардың бағасы 1000 доллардан кем болды. 2009 жылы Париждегі төрт баспасы Лондондағы Кристис аукционында 4375 фунт стерлингке сатылды, ал олардың бірінің ерекше жақсы түрі 1998 жылы 11500 фунт стерлингке бағаланды. 2018 жылы Мерьонның гравюралары Ұлыбритания нарығында 1500 фунттан 7500 фунт стерлингке дейін сатылды.