1340 ж. Слуйс шайқасы: Англия мен Франция арасындағы жүз жылдық соғыстың басындағы теңіз шайқасы. Эдуард III басқарған ағылшын флоты француз флотын жеңді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жүз жылдық соғыс кезіндегі теңіз шайқасы
Naval battle during the Hundred Years' War
Слюйс шайқасы ( /s//l//ɔɪ//z/; ), сондай-ақ л'Эклюз шайқасы деп те аталады, 1340 жылдың 24 маусымында Англия мен Франция арасында болған теңіз шайқасы. Ол Слюйс портының (французша Эклуз) жол жағында, Зеландия мен Батыс Фландрия арасындағы қазір сазданған сағада өтті. 120–150 кемеден тұратын ағылшын флотын Англияның Эдуард III, ал 230 кемелі бар француз флотын Франция адмиралы, бретондық рыцарь Хьюг Кьерет және Франция констеблі Николя Бехуше басқарды. Бұл шайқас Жүз жылдық соғыстың алғашқы шайқастарының бірі болды. Эдуард 22 маусымда Оруэлл өзенінен жүзіп, француздарға кездесті, олар оның Слюйс портына жолын кесті. Француздар өз кемелерін үш қатарға тізіп, үлкен жүзбелі жауынгерлік платформалар құрды. Ағылшын флоты жел мен толқынның артықшылығын алу үшін біраз уақыт маневр жасады. Осы уақыт ішінде француз кемелері бастапқы орналасқан жерлерінен шығысқа қарай итеріліп, бір-бірімен келісіп қалды. Бехуше мен Кьерет кемелерді бөліп, флотты жел мен толқынға қарсы батысқа қарай жылжуға бұйрық берді. Француздар осы тәртіпсіздікке түскен кезде ағылшындар шабуыл жасады. Ағылшындықтар француздарға қарсы маневр жасап, оларды жеке-жеке жеңіп, көптеген кемелерін басып алды. Француздар 16 000–20 000 адамнан айырылды. Бұл шайқас ағылшын флотына Ла-Манш бұғазында теңіз үстемдігін берді. Алайда, олар бұл мүмкіндікті стратегиялық тұрғыдан пайдалана алмады және олардың жетістігі француздардың ағылшын аумақтарына және кемелеріне жасаған шабуылдарын тоқтатпады. Оперативтік тұрғыдан алғанда, бұл шайқас ағылшын әскеріне қонуға және кейін француздық Турне қаласын қоршауға мүмкіндік берді, бірақ ол сәтсіз аяқталды.
The Battle of Sluys ('/s//l//ɔɪ//z/; ), also called the Battle of l'Écluse, was a naval battle fought on 24 June 1340 between England and France. It took place in the roadstead of the port of Sluys (French Écluse), on a since silted up inlet between Zeeland and West Flanders. The English fleet of 120–150 ships was led by Edward III of England and the 230 strong French fleet by the Breton knight Hugues Quiéret, Admiral of France, and Nicolas Béhuchet, Constable of France. The battle was one of the opening engagements of the Hundred Years' War. Edward sailed from the River Orwell on 22 June and encountered the French blocking his way to Sluys harbour. The French had bound their ships into three lines, forming large floating fighting platforms. The English fleet spent some time manoeuvring to gain the advantage of wind and tide. During this delay the French ships were driven to the east of their starting positions and became entangled with each other. Béhuchet and Quiéret ordered the ships to be separated and the fleet attempted to move back to the west, against the wind and the tide. While the French were in this disorganised state, the English attacked. The English were able to manoeuvre against the French and defeat them in detail, capturing most of their ships. The French lost 16,000–20,000 men. The battle gave the English fleet naval supremacy in the English Channel. However, they were unable to take strategic advantage of this, and their success barely interrupted French raids on English territories and shipping. Operationally, the battle allowed the English army to land and to then besiege the French town of Tournai, albeit unsuccessfully.
Соғыстың себебі
1066 жылғы Нормандық жаулап алудан бастап ағылшын монархтары Франциядағы титулдар мен жерлерге ие болды, олардың иелігі оларды Франция патшаларының вассалдарына айналдырды. Француз монархтары ағылшын билігінің өсуін жүйелі түрде тежеуге тырысты, мүмкіндік туған сайын жерлерін тартып алды. Ғасырлар бойы Франциядағы ағылшын иеліктерінің мөлшері өзгеріп отырды, бірақ 1337 жылға қарай Францияның оңтүстік-батысындағы Гаскония және Францияның солтүстігіндегі Понтье ғана қалды. Өз бетінше ойлайтын гаскондардың өзгеше әдет-ғұрыптары мен тілі болды. Олар өндірген қызыл шараптың көп бөлігі Англияға экспортталып, тиімді саудаға айналды. Осы саудадан алынған салық ағылшын патшасының кірісінің көп бөлігін құрады. Гаскондықтар өз істеріне араласатын француз патшасымен қарым-қатынас орнатуға қарағанда, оларды тыныш қалдырған алыстағы ағылшын патшасымен байланыс құруды жөн көрді. Франция королі Филипп VI мен Англия королі Эдуард III арасындағы бірқатар келіспеушіліктерден кейін, 1337 жылдың 24 мамырында Филипптің Париждегі Ұлы Кеңесі Эдуардтың вассалдық міндеттемелерін бұзғаны үшін Аквитания герцогтігін, тиісінше Гасконияны Филипптің қолдарына қайтаруға келісті. Осылайша жүз жылдық соғыс басталды, ол 116 жылға созылды.
Since the Norman Conquest of 1066, English monarchs had held titles and lands within France, the possession of which made them vassals of the kings of France. French monarchs systematically sought to check the growth of English power, stripping away lands as the opportunity arose. Over the centuries, English holdings in France had varied in size, but by 1337 only Gascony in south western France and Ponthieu in northern France were left. The independent minded Gascons had their own customs and their own language. A large proportion of the red wine they produced was shipped to England in a profitable trade. The tax raised from this trade provided the English king with much of his revenue. The Gascons preferred their relationship with a distant English king, who left them alone, to one with a French king, who would interfere in their affairs. Following a series of disagreements between Philip VI of France and Edward III of England , on 24 May 1337 Philip's Great Council in Paris agreed that the Duchy of Aquitaine, effectively Gascony, should be taken back into Philip's hands on the grounds that Edward was in breach of his obligations as a vassal. This marked the start of the Hundred Years' War, which was to last 116 years.
Қарсылық жасайтын әскери-теңіз флоттары
Соғыс басталғанда теңізде француздардың басымдығы болды. Галереялар Жерорта теңізі елдері тарапынан бұрыннан қолданылып келген, ал француздар оларды Ла-Манш бұғазында пайдалану үшін бейімдеді. Құбырларының тереңдігі аз болғандықтан, олар суы аз жерлерге еніп, маневр жасай білуге қабілетті болды, бұл оларды шабуылдар жасауға және тікелей ұрыста кемелермен күресуге тиімді етті. Француз галереялары Генуя мен Монакодан жалдаған галереялармен күшейтілді. Француздар ағылшынның сауда кемелерін, ең алдымен Гаскон шарабы мен Фландрия жүн саудасын тоқтата алды, сондай-ақ Англияның оңтүстік және шығыс жағалауларына еркін шабуылдар жасады. Галереяларды басқару – мамандық саласы болды және жоғары білікті экипаждарды талап етті, олар көбінесе Генуядан, Монакодан және, аз дәрежеде, Жерорта теңізінің басқа да порларынан шақырылған. Англияда арнайы салынған әскери флот болған жоқ; Эдуардтың тек үш соғыс кемесі болды. Король ағылшын саудагерлерінің кемелерін реквизициялауға сүйенді. Когтардың суға батып кетуі терең, корпусы дөңгелек және кеме ортасындағы мачтаға орнатылған бір үлкен желкенмен қозғалды. Олар алдыңғы және артқы жағына ағаш «қамалдар» қосылып, мачта басына күзет мұнаралары орнатылып соғыс кемелеріне айналдырылды. Олар көптеген жауынгерлерді тасымалдауға қабілетті болды. Олардың жоғары борты жақын арада жүзетін кемелерге қарағанда артықшылық берді, әсіресе олар қамалдармен жабдықталған кезде, олардан жебелер немесе бұрандалар атуға немесе жау кемелеріне тас лақтыруға болады. Англияның жалпы құқығы бойынша, корольдіктің қызметке алынған кемелердің иелеріне өтемақы төлеуі талап етілді, бірақ іс жүзінде король аз және кешігіп төледі, бұл кеме иелерін қаруға шақыруға тартындырды.
At the beginning of the war the French had the advantage at sea. Galleys had long been used by the Mediterranean powers and the French adopted them for use in the English Channel. Being shallow draught vessels propelled by banks of oars the galleys could penetrate shallow harbours and were highly manoeuvrable, making them effective for raiding and ship to ship combat in meeting engagements. The French galleys were supplemented by galleys hired from Genoa and Monaco. The French were able to disrupt English commercial shipping, principally the Gascon wine and the Flanders wool trades, as well as raiding the south and east coasts of England at will. Operating the galleys was a specialist activity and called for highly trained crews, who were normally also drawn from Genoa, Monaco and, to a lesser extent, other Mediterranean ports. The English did not have a purpose built navy; Edward owned only three warships. The king relied on requisitioning cogs, the merchant vessels of English traders. Cogs had a deep draught, a round hull and were propelled by a single large sail set on a mast amidships. They were converted into warships by the addition of wooden "castles" at the bow and stern and the erection of crow's nest platforms at the masthead. The cogs had a displacement of and were able to carry many fighting men. Their high freeboard made them superior to the oared vessels in close combat, particularly when they were fitted with castles from which arrows or bolts could be fired or stones dropped on to enemy craft alongside. By English common law, the crown was required to compensate the owners of ships impressed into service, but in practice, the king paid little and late, which caused shipowners to be reluctant to answer summonses to arms.
Бұрынғы қызметі
1338 жылдың наурыз айында француз галереялары Портсмут қаласын басып алып, қиратты. Сентябрь айында Арнемуйден шайқасы аталатын қатал шайқастан кейін Уолхереннен жүн тасымалдаған бес ағылшын кемесі тұтқындалды. Жоғалған кемелердің арасында Эдуардтың үш әскери кемесінің екеуі болды: Кристофер және "үлкен кеме" Ког Эдуард. Қазан айында Саутгемптонның маңызды порты басып алынып, өртелді. Келесі жылы Хейстингс қаласының кезек келді. 1339 жылы француздар жалдаған генуэздік жалдамалы әскерлер арасында наразылық туды, олардың командирі оларға жалақысын төлемеді. Кінәлінің француздар екенін ойлап, бір топ делегация тамыз айында француз патшасымен кездесуге өтініш жасады. Делегация түрмеге қамалды, бұл генуэздік экипаждардың көтеріліс көтеріп, Жерорта теңізіне қайта оралуына себеп болды. Көтерілісші теңізшілер Генуяға келгенде, биліктегі патрицистерді құлату үшін бүлік ұйымдастырды. Жаңа үкімет француздармен жаңа келісімдер жасасуға құлықсыз болды. Бірнеше кеме капитаны осыған көндірілгенімен, ағылшын агенттері оларды сатып алды. 1340 жылдың қаңтарында ағылшындар Булонь портына шабуыл жасады, онда француз галереяларының көп бөлігі портың жағасында орналасқан және нашар күзетілген болатын. Тұманды пайдаланып, ағылшындар француздарды күтпеген жерден шапты және 18 галереяны, 24 басқа кемені, көптеген теңіз жабдықтарын және портың көп бөлігін жойды, содан кейін кері шегінді. Француздардың қолында тек 6 галерея қалды, олар оны 22 ескекпен толықтырды. Галереяларын жоғалту француздың ағылшынның оңтүстік жағалауына қауіптің азаюына және ағылшын кемелерін шабуылға жіберуге мүмкіндік берді. 1340 жылдың қысы мен көктемінде Диппе, Ле Трепорт және Мерс француз порттарына сәтті шабуылдар жасалды. Француздар ағылшындардың сауда кемелерін тартып алу тәсілін қолданды. Филипп "Теңіздің Ұлы Армиясын" құруға бұйрық берді, оған көбінесе нормандықтардан 200 кеме жиналды. Қазіргі француз құжаттары флоттың құрамында 202 кеме болғанын көрсетеді: 6 галерея, 7 патшалық соғыс кемесі, 22 ескекпен жүретін баржа және 167 сауда кемесі. Экипаж құрамы 19 000-нан астам адамды құрады, бірақ олардың арасында тек 150 қарулы сарбаз және 500 арбалетші болды. Оған Франция адмиралы, бретондық рыцарь Хьюг Кьерет және Францияның жоғары әскери шендісі, Францияның ұлы констеблі Николя Бехуше басшылық етті. Алты галереяға Пьетро Барбавера басшылық етті, ол Жерорта теңізінде қарақшылықпен айналысып тәжірибе жинаған. Гаскония соғыстың себебі болғанымен, Эдуард оған аз ресурстар жұмсай алды және 1340 жылы солтүстік-шығыс Франциядағы негізгі күштерімен наурыз жүргізуге бел буды. Ол әскерін құрлыққа шығарып, континенттік одақтастарымен – Қасиетті Рим империясының бірнеше мемлекеттерімен және Францияға қарсы қыста көтеріліс жасап, сәуірде шабуылға шыққан фламандтармен байланысуды жоспарлады, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 18 мамырда осы күштерге қарсы француз шабуылдары басталды, нәтижелері әртүрлі болды. Эдуардтың одақтастары ағылшын армиясының оларды нығайтуын күтіп, саны жағынан кемдікке тап болды.
In March 1338, the English town of Portsmouth was captured and razed by French galleys. Five English ships carrying wool were captured off Walcheren in September after a fierce fight known as the Battle of Arnemuiden. The lost ships included two of Edward's three warships: the Christopher and the "great cog" Cog Edward. In October the major port of Southampton was captured and burnt down. The following year it was the turn of Hastings. In 1339, there had been discontent among the Genoese mercenaries hired by the French, whose commander had not been passing on their pay. Believing the fault lay with their French paymasters, a deputation sought an audience with the French king in August. The deputation was jailed, causing the Genoese crews to mutiny and return to the Mediterranean. When the mutinous sailors arrived back in Genoa, they led an uprising that overthrew the ruling patricians. The new regime was disinclined to enter into new contracts with the French. When several ship captains were persuaded to do so, they were bribed by English agents to renege. In January 1340 the English successfully raided the port of Boulogne, where the majority of the French galley fleet was drawn up on the harbour beach and was inadequately guarded. Taking advantage of mist, the English surprised the French and destroyed 18 galleys, 24 other ships, large stocks of naval equipment and much of the harbour district before being driven off. The French were left with only 6 galleys, which they supplemented with 22 oared barges. The loss of their galleys reduced the threat posed by the French to the English southern coast and freed the English ships for offensive operations. During the winter and the spring of 1340, the French ports of Dieppe, Le Treport and Mers were successfully raided. The French fell back on the English expedient of requisitioning merchant ships. Philip ordered the collection of 200 ships, mostly Norman, into a "Great Army of the Sea". Contemporary French documents record the fleet's size as 202 vessels: 6 galleys, 7 royal warships, 22 oared barges and 167 merchant vessels. The crew complement was over 19,000, but they only included 150 men at arms and 500 crossbowmen. It was commanded by the Breton knight Hugues Quiéret, the Admiral of France, and Nicolas Béhuchet, the Grand Constable of France, the senior figure in the French military hierarchy. The six galleys were commanded by Pietro Barbavera, who had learnt his trade in the Mediterranean as a corsair. Although Gascony was the cause of the war, Edward was able to spare few resources for it, and determined to campaign with his main force in north eastern France in 1340. He wished to land his army and link up with his continental allies: several states of the Holy Roman Empire; and the Flemings, who had revolted against France during the winter and launched an April offensive, which had failed. A French offensive against these forces commenced on 18 May, meeting with mixed fortunes; Edward's outnumbered allies were desperate for the English army to reinforce them.
Кіріспе
Эдуард өзінің әскерін сәуірдің ортасында Фламанд Зеландиясындағы Слюйске (қазіргі Слюйс) жеткізуді жоспарлаған болатын, бірақ көптеген ағылшын сауда кемелері, оларға тиісті төлемдерді алу мүмкін емес екенін біліп, жиналуға бас тартты. Көп жағдайда олар осыған көз жұмған үшін шенеуніктерге пара бергені болжамды. Кету күні бірнеше рет кейінге шегерілді. 4 маусымда Корольдік кеңес қолдарындағы кемелермен жүзуге шешім қабылдады, бірақ олар тек 600 қарулы адамды тасымалдай алатын. 10 маусымда кеңес теңіз әскерінің 8 маусымда Фландрияның басты порты Слюйске келгені туралы хабарды алаңдаумен қабылдады. Кьерет пен Бехуше ағылшындардың континентпен байланысын үзіп тастады. Олар жолды бұғаттағанда, тағы 11 кеме оларды күшейтіп, француз күштерінің жалпы санын 213 кемеге жеткізді. Шайқас кезінде Звин сағасы толып, қазіргі Слюйс теңізден 8 шақырым қашықтықта орналасқан. Кеңесте өткір пікір алмасу болды. Кентербери архиепископы Джон де Стратфорд, корольді жоғалту қаупі бар екенін және экспедицияны тоқтату керектігін талап етті. Стратфорд кеңестен ашуланып шығып кетті. Кемелерді ұйымдастыруға жауапты адамдар Стратфордтың пікірін қолдағаннан кейін король оларды жеке өзі сөккен. Эдуард ашуланып: «Қорқып жүргендер үйде қалуы мүмкін» деді. Бірқатар нұсқаулар берілді. Жағалау қорғанысы әлсіретілді. Корольдік офицерлерге кешіккен теңізшілерден ешқандай сылтауды қабылдамауға бұйрық берілді. Эдуард жеке өзі Англияның ең ірі порты Ярмуттың кеме иелеріне қарсы сөйледі. Осы уақытта жүктелген аттар түсіріліп, бұрынғы көлік кемелері тез арада соғыс кемелеріне айналдырылды, оларға бастиондар, коррамалар және қарау тұрақтары қосылды. Қазіргі заманғы тарихшы Джонатан Сампшен «шын мәнінде таңғажайып» деп сипаттағандай, 20 маусымға дейін Оруэллде үлкен флот жиналды. Ағылшын флотының жалақы төлеу тізімдері жоғалып кеткендіктен, тарихшылар флоттың мөлшерін анықтау үшін куәгерлердің бағалауларына сүйенді. Сақталған кемелердің 66-сы аты-жөнімен белгілі, ал жалпы саны 120-150 кеме болған деп есептеледі. Олар 1300 қарулы адам мен 1000 ұзын садақшыны тасымалдады. Эдуардтың лейтенанттары Нортгемптон және Хантингдон графтары болды. Флот 1340 жылдың 22 маусымында ертеңгі сағатта жүзіп, келесі күні түстен кейін Слюйск жол айлағын көріп қалды. Эдуард Бланкенберге тоқтады және кешке Реджинальд Кобхемді, сэр Джон Чандосты және Стивен Ламбкинді француз флотын барлау үшін жағаға жіберді. Эдуардтың ниеті белгілі болды; ол Звин арнасымен Брюггеге жүзіп, әскерін құрлыққа түсіріп, қиын жағдайдағы одақтастарын қолдауды жоспарлаған. Ағылшындарды байқаған француздар Эдуардтың Слюй портына кіруіне кедергі келтіруге тырысты. Олардың флоты үш қатарға бөлініп, бірінен соң бірі орналасты, әрқайсысы Звин сағасының 5 шақырымын алып жатты. Әр қатардағы кемелер "қамалдар қатарындай" жау кемелерінің өтуіне кедергі келтіру үшін тізбектер мен арқандармен байланыстырылды. Алдыңғы қатарда бірнеше ірі кемелер орналасқан, соның ішінде тұтқынға алынған ағылшын кемесі "Кристофер" де болды. Бұл қорғанысқа шыққан флоттың ортағасырлық тактикасы еді. Галереялардың тәжірибелі командирі Барбавера бұл жағдайға алаңдады, олардың зәкірде маневрлеуге қабілетсіз екенін және кемедегі ағылшын садақшыларының шабуылына ұшырауы мүмкін екенін түсінді. Ол француз командирлеріне теңізге шығып, желдің бағытын алуға кеңес берді, осылайша олар ағылшындар құрлыққа түскен кезде шабуылдай алады немесе шабуылдың қаупімен бұл әрекеттің алдын алады. Констебль ретінде жалпы басқаруды жүзеге асырған Бехуше теңіз операциялары туралы аз білген. Ол Барбавераны қарапайым қарақшы ретінде қарады және ағылшындардың өткізіп алу қаупін болдырмау үшін, кіреберісті ұстап тұруды талап етті.
Edward had planned to ship his army to Sluys (modern Sluis), in Flemish Zeeland, in mid April, but most English merchantmen, aware they were unlikely to receive the payments they were entitled to, were refusing to muster. In many cases they were probably bribing officials to turn a blind eye. The departure date was repeatedly postponed. On 4June the King's Council decided to sail with what ships they had, even though they could only carry 600 men at arms. On 10 June the council received with consternation news that the Great Army of the Sea had arrived at Sluys, the main port of Flanders, on the 8th. Quiéret and Béhuchet had cut English communications with the continent. As they blocked the roadstead a further 11 ships reinforced them, bringing the total French strength to 213 ships. The entire Zwin estuary has silted up since the battle, and modern Sluis is 5 mile (8 km) from the sea. An acrimonious meeting of the Council took place. A senior adviser, John de Stratford, Archbishop of Canterbury, insisted that putting to sea would risk the loss of the King and the whole expedition should be cancelled. Stratford stormed out of the council. The men in charge of the shipping arrangements were then personally abused by the King after they supported Stratford's opinion. In a fury Edward declared "Those who are afraid can stay at home". A string of instructions went out. Coastal defences were stripped. Peremptory orders were sent to royal officers to brook no excuses from tardy mariners. Edward personally harangued the shipowners of Yarmouth, the largest port in England. Meanwhile, the horses which had already been loaded were unloaded and the erstwhile transports were rapidly converted to warships by having forecastles, aftercastles and crow's nests added. In a feat which the modern historian Jonathan Sumption describes as "truly remarkable" a sizeable fleet had been assembled at the Orwell by 20 June. The payroll records for the English fleet have been lost, so historians have relied on the estimates of chroniclers to ascertain the size of the fleet. Of the ships which sailed with it, 66 have been identified by name and it is believed it totalled between 120 and 150 ships. It carried 1,300 men at arms and 1,000 longbowmen. Edward's lieutenants were the Earls of Northampton and Huntingdon. The fleet set sail early on 22 June 1340 and was in sight of the roadstead at Sluys by the afternoon of the following day. Edward anchored at Blankenberge and in the evening sent ashore Reginald Cobham, Sir John Chandos and Stephen Lambkin to reconnoitre the French fleet. Edward's intentions were well known; he wished to sail up the Zwin to Bruges and land his army to support his hard pressed allies. When the English were sighted the French manoeuvred to bar Edward's way to the port of Sluys. Their fleet organised itself in three lines, one behind the other, each stretching across the 3 mile (5 km) estuary of the Zwin. The ships of each line were bound together with chains and ropes to prevent the passage of enemy ships, "like a line of castles". Several large ships were stationed in the front of the line, including the very large captured English prize the Christopher. This was a normal medieval tactic for a fleet fighting on the defensive. Barbavera, the experienced commander of the galleys, was concerned about this, realising they would lack manoeuvrability in their anchorage and be open to attack from the ship based English archers. He advised the French commanders to put to sea and gain the weather gage, so as to be able to attack the English while they were disembarking, or deter this by the threat of an attack. Béhuchet, who as constable exercised overall command, knew little of naval operations. He viewed Barbavera as a mere commoner and near pirate, and wishing to take no chances of the English slipping past, insisted on holding a position blocking the inlet.
Шайқас
Кобхэм сол түні кеш француз флотының жағдайы туралы есеп берді. Эдуард келесі күні, 24 маусымда, жоғары толқын кезінде, жел мен су ағынының артықшылығын пайдаланып, күн оларға тиімді болуы үшін маневр жасап, жолға түсті. Дәстүрлі пікір бойынша шабуыл сағат 15:00-де басталды. Шамамен бір күн бойы тізбектер мен арқандармен байланысқаннан кейін, жел мен жаңбыр оларға қарсы болғандықтан француз кемелері бастапқы орналасқан жерлерінен шығысқа қарай ығысып, бір-біріне тіреліп қалды. Бехуше мен Кьерет кемелерді бөліп тастауға бұйрық берді, бірақ бұл қиынға соқты және флот жел мен ағысқа қарсы батысқа қарай жылжуға тырысты. Осылайша, дезорганизацияланған күйде олар ағылшын кемелерімен кездесті. Эдуард француз флотына қарсы үш кемеден тұратын топтарды жіберді, екі кемесінде садақшылар, ал біреуінде қарулы жауынгерлер болды. Садақшылары бар ағылшын кемелері француз кемесіне жақындасып, әр садақшыдан минут сайын оннан астам жебе атып, палубасына шашыратып жіберді; содан кейін қарулы жауынгерлер кемеге шабуылдап, басып алатын болды. Қазіргі заманғы тарихшылар Джонатан Сампсон мен Роберт Харди ағылшын садақшыларының садақпен ату жылдамдығы француз қолдарындағы арбалетшілерден екі-үш есе жоғары болғанын, ал садақтың қашықтығы арбалеттен әлдеқайда артық болғанын айтады: Харди садақтың тиімді қашықтығы бар деп есептейді, ал арбалет үшін бұл көрсеткіш төмен. Шайқас теңіздегі құрлықтағы шайқас сияқты болды. Екі қарсы кеме бір-біріне тіркеліп, қарулы жауынгерлер қолға-қол соғысқа түсіп, қолдау көрсеткен әскерлер жебе немесе бұранда атып отырды. Шабуыл барысында Бехуше кемелерін тізбектеу тактикасы француздар үшін апатты болды, себебі ол ағылшындарға француздардың қалған бөлігі қозғалмай тұрғанда, жеке кемелерге немесе кемелердің шағын тобына үстем күшпен шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Ағылшын кемелеріндегі жауынгерлердің, әсіресе садақшылардың саны да көп болды. Лондондық садақшының айтуынша, ағылшын жебелері "қыста жауған қардай" болған. Көптеген француз кемелері қатал шайқастардан кейін басылып алынды. Барбавера өзінің маневрлі галереяларын француз кемелерімен байланыстырудан бас тартты және олар екі ағылшын кемесіне шабуылдап, басып алды. Бірнеше ағылшын ақсүйек әйелдері кемелері басылып алынғанда немесе батып кеткенде қаза тапты. Шабуыл ағылшындардың пайдасына шешілгенін көргеннен кейін, олардың фламанд одақтастары жақын порттардан шығып, француздың артқы қанатына шабуыл жасады. Эдуард ұлына жазған хатында француздардың "сол күні және одан кейінгі түні өте батыл қорғаныс көрсеткенін" айтты. Түнде француздың артқы қатарын бұзып, қашып кетуге тырысты. Галлереялардан басқа, бар болғаны 17 француз кемесі ғана құтыла алды. Ағылшындар 166 француз сауда кемесін басып алды. Француз флотының қалған 24 кемесі батырылды немесе өртеліп жанып кетті. Аз ғана тұтқынға алынды, ал су қан мен мәйіттерге толы болды. Француздардың 16 000-ден 20 000-ға дейін қаза тапқандарының көп бөлігі суға батып кетті. Екі француз командирі де тұтқындалды, Бехуше өз кемесінің мачтасына асылды, ал Кьерет екі жыл бұрын Арнемуйденде жасалған қырғын мен ағылшын жағалауына жасаған шабуылдары үшін жаза ретінде бас кесілді. Жағаға жүзіп жеткен француздар фламанд көрермендерімен өлтірілді. Тек төрт ағылшын рыцары және көптеген басқа ағылшын жауынгерлері қаза тапты; замандас хроникалар 400-600 деп бағалады. Ағылшындар әзілдеп, егер Слюйс портындағы балықтар сөйлей алса, француз тілінде сөйлейтінін айтты, себебі олар француз денелерінен дастархан толық болды. Бірнеше күн бойы толқындар мәйіттерді жағаға шығарды. Эдуардтың санына жебе немесе арбалеттің соққысы тиді. Сампсон былай қорытындылады: "Француздар қазіргі заманға дейін теңдесі жоқ теңіз апатына ұшырады".
Cobham reported back late that night on the state of the French fleet. Edward entered the roadstead at high tide the next day, 24 June, manoeuvring to be able to attack with the advantage of wind and tide and with the sun behind them. The traditional view is that the attack took place at 3:00 pm. After nearly a day linked by chains and ropes, and with wind and rain working against them, the French ships had been driven to the east of their starting positions and become entangled with each other. Béhuchet and Quiéret ordered the ships to be separated, although in the event this proved difficult, and the fleet attempted to move back to the west, against the wind and the tide. In this disorganised state they made contact with the English. Edward sent his ships against the French fleet in units of three, two ships carrying archers flanking one with men at arms. The English ships with the archers would approach a French ship and loose arrows at a rate of more than ten per minute from each archer onto its decks; the men at arms would then board and take the vessel. The modern historians Jonathan Sumption and Robert Hardy separately state that the English archers, with their longbows, had a rate of fire two or three times greater than the French crossbowmen and significantly outranged them: Hardy reckons the longbows had an effective range of compared with for the crossbows. The battle resembled a land engagement at sea. Two opposing ships would be lashed together and the men at arms would then engage in hand to hand fighting while supporting troops shot arrows or bolts. As the battle progressed Béhuchet's tactic of chaining his ships together proved disastrous for the French, as it allowed the English to attack single ships or small groups of ships with overwhelming force while the rest of the French were immobilised. The greater number of fighting men in the English ships, especially archers, also told. A London longbowman reported that the English arrows were "like hail in winter". Many French ships were boarded and captured after fierce fighting. Barbavera had refused to tie his highly manoeuvrable galleys in with the French ships and they managed to board and capture two English ships. Several English noblewomen were killed when their ship was either boarded or sunk. As it became clear that the battle was going the way of the English, their Flemish allies sallied from the nearby ports and fell upon the French rear. In a letter to his son, Edward said the French "made a most noble defence all that day and the night after". Late at night the French rear line attempted to break out. Apart from the galleys only 17 other French ships escaped. The English captured 166 French merchant ships. The remaining 24 ships of the French fleet were sunk or burnt. Few, if any, prisoners were taken and the water was thick with blood and corpses. French losses were between 16,000 and 20,000 killed, a high proportion of these by drowning. The two French commanders were both captured and Béhuchet was hanged from the mast of his own ship, while Quiéret was beheaded, in vengeance for the massacre they had overseen at Arnemuiden two years earlier and for their raids on the English coast. Frenchmen who managed to swim ashore were clubbed to death by Flemish spectators. Only four English knights were killed, along with a larger number of other English combatants; chroniclers of the time estimated 400–600. The English joked that if the fish in Sluys harbour could speak, it would be in French, from the feast of French bodies they had dined on. For days the tides washed up bodies. Edward was wounded in the thigh by either an arrow or a crossbow bolt. Sumption summarises: "The French had suffered a naval catastrophe on a scale unequalled until modern times".
Салдары
Тактикалық тұрғыдан алғанда, бұл шайқас Эдуардқа әскерін құрлыққа шығаруға мүмкіндік берді, ол Филипп VI-ға адал Фландриядағы Турнай қаласын қоршауға кірісті, бірақ науқан сәтсіз аяқталды. Шайқастан кейін француздар басып кіруден қорқып, әскерлерін жағалау аймақтарына шоғырландырды. Филип Барбавераны дезертирлік еткені үшін тұтқындауға бұйрық берді. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, жеңістің әсері шамалы болды. Бұл ағылшын флотына Ла-Манш бұғазында теңіз үстемдігін сыйлады, бірақ Филип Эдуардтан көбірек ресурстарға ие болды және қашып кеткен және шайқасқа қатыспаған кемелердің негізінде француз флотын жылдам қайта құруға қол жеткізді. Бір ай ішінде жаңа адмирал Роберт де Худето басқаратын француз эскадрильясы ағылшын жүнін тасымалдаған 30 сауда кемесін басып алып, экипаждарды теңізге тастады. Француз кемелері Солтүстік теңізде ағылшын сауда кемелерін жалмап, шотландтарға адам және оқ-дәрі жеткізуді жалғастырды. Дегенмен, теңіз тарихшысы Грэм Кушвей теңізшілердің жоғалуы нормандық және пикардиялық теңіз саудасына экономикалық құлдырау әкелді деді. Харфлер маңындағы Леурде теңізші болып жұмыс істеуге мүмкіндігі жоқ жаралы аман қалғандарды күту үшін қайырымдылық үйі құрылды. Ағылшын жағалау қауымдастықтары жеңіске қуанды және француз шабуылдарынан аман қалды деп ойлады. Олар жаңылысты, сол жылдың соңында француздар Уайт аралына, Портлендке, Тейнмутқа, Плимутқа және Ла-Манш аралдарына шабуыл жасады. Ағылшыздар қыркүйек айында Брестке шабуыл жасап, көптеген кемелерді, соның ішінде толық жүктелген алты генуэздік сауда кемесін басып алды. 1341 жылы француз, кастилиялық және португалиялық эскадрильялар Гаскониямен ағылшын байланысын табысты түрде үзіп тастады. Эдуард өзінің кейбір сыбайлас жемқор шенеуніктерін қызметтен шеттетуге тырысты және кемелерді ұсыныс беруден бас тартқан порттардың кейбір жеңілдіктерін жойды. Бұл шайқас кейіннен Эдуардтың алтын ақшасының бетіне түсірілді, онда король кемеде отырған күйі бейнеленген. Жазуы: IHC TRANSIENS PER MEDIUM ILLORUM IBAT ("Иса олардың арасынан өтіп бара жатып, өз жолын жалғастырды"), Лұқа 4:30-дағы Ізгі хабарға негізделген антифон, бұл мәтін сол кезде шайқаста зияннан қорғану үшін жиі шақырылған.
Tactically the battle allowed Edward to land his army, which went on to besiege Tournai, a city in Flanders loyal to Philip VI, although the campaign ended in failure. In the aftermath of the battle, the French suffered an invasion scare and rushed troops to their coastal districts. Philip ordered that Barbavera be arrested for desertion. Strategically the victory had little effect. It gave the English fleet naval supremacy in the English Channel, but Philip had greater resources than Edward and was able to rapidly rebuild the French navy around the ships which had escaped and those which were not involved in the battle. Within a month a French squadron under their new admiral, Robert de Houdetot, captured 30 merchantmen from an English wool convoy and threw the crews overboard. French ships continued to capture English merchantmen in the North Sea and to run men and munitions to their allies, the Scots. Nevertheless, the naval historian Graham Cushway says the loss of mariners economically devastated Norman and Picard maritime trade. An almshouse was set up at Leure (near Harfleur) to care for survivors too injured to work as seamen. English coastal communities rejoiced in the victory and in the relief from French raids they supposed it brought. They were mistaken; later in the year the French raided the Isle of Wight, Portland, Teignmouth, Plymouth and the Channel Islands. The English retaliated in September by raiding Brest, capturing many ships, including six fully laden Genoese merchantmen. In 1341 French, Castilian and Portuguese squadrons successfully interdicted English communications with Gascony. Edward made some efforts to remove a few of his more corrupt officials, and revoked some privileges of some of the ports which had failed to supply ships. The battle was later commemorated on Edward's gold noble coin, which depicted the King seated in a ship. The inscription reads: IHC TRANSIENS PER MEDIUM ILLORUM IBAT ("Jesus passing through the midst of them went his way"), an antiphon based on the Gospel of Luke 4:30, a text which was commonly invoked at the time for protection against harm in battle.