Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канададағы азаматтық құқықтар туралы федералды заң – 1960 жылы қабылданған Канаданың федералды заңы.
Federal civil rights statute in Canada
the Canadian federal statute enacted in 1960
Канаданың Құқықтар туралы Биллі – Канада Парламенті 1960 жылдың 10 тамызында қабылдаған федералды заң және құқықтар туралы заң. Ол канадтықтарға басқа федералды заңтарға қатысты, Канаданың федералды заң аясында белгілі бір құқықтарды береді. Бұл Канададағы федералдық деңгейдегі адам құқықтары заңнамасының алғашқы көрінісі болды, дегенмен Канаданың жалпы құқығында Құқықтар туралы Билль бұрыннан танылған еді. Канаданың Құқықтар туралы Биллі әлі де күшінде, бірақ оның тиімділігі шектеулі екені кеңінен мойындалған, себебі ол тек федералды заң болып табылады және провинциялық заңдарға тікелей қолданылмайды. Осы заңдық және конституциялық шектеулер 1982 жылы Канада Конституциясының патриациясымен барлық канадтықтар үшін конституциялық деңгейдегі Құқықтар мен бостандықтар Хартиясының құрылуына ықпал етті, ол Канададағы федералды және провинциялық заңдардың қолданылуын реттейді. Патриациядан бері, оның Канаданың федералды заң аясындағы пайдалылығы көбінесе меншік құқығына қатысты мәселелермен шектеледі, бұл оның 1-тармағында көрсетілген – Канаданың Құқықтар мен бостандықтар Хартиясының 7-тармағындағыдан сәл кеңейтілген «өмір, бостандық және жеке қауіпсіздік» құқығы.
The Canadian Bill of Rights is a federal statute and bill of rights enacted by the Parliament of Canada on August 10, 1960. It provides Canadians with certain rights at Canadian federal law in relation to other federal statutes. It was the earliest expression of human rights law at the federal level in Canada, though an implied Bill of Rights had already been recognized in the Canadian common law. The Canadian Bill of Rights remains in effect but is widely acknowledged to be limited in its effectiveness because it is a federal statute only, and so not directly applicable to provincial laws. These legal and constitutional limitations were a significant reason that the Canadian Charter of Rights and Freedoms was established as an unambiguously constitutional level Bill of Rights for all Canadians, governing the application of both federal and provincial law in Canada, with the patriation of the Constitution of Canada in 1982. Since patriation, its usefulness at federal law in Canada is mostly limited to issues pertaining to the enjoyment of property, as set forth in its section 1(a)]—a slightly broader "life, liberty, and security of the person" right than is recognized in section seven of the Canadian Charter of Rights and Freedoms.
Саскачеванның құқық туралы жарғысы
1947 жылы Саскачеван негізгі бостандықтар мен теңдік құқықтарын қамтитын құқық туралы заң қабылдады. Оған сол кездегі Канада Парламентінің Халық депутаты және Саскачеванның Принс-Альберт қаласынан оппозициялық мүше Джон Дифенбеккердің федералдық құқық туралы заң жобасының ұсыныстары ықпал етті. Өз кезегінде, Саскачеван құқық туралы заңы премьер-министр Дифенбеккерге қалыптастыратын әсер етті деп есептеледі, ол он үш жыл өткен соң, 1960 жылы, Канада құқық туралы заңды сәтті қабылдады.
In 1947, Saskatchewan enacted a bill of rights which covered fundamental freedoms and equality rights. It was influenced by proposals for a federal bill of rights made by John Diefenbaker, then an opposition member in the House of Commons from Prince Albert, Saskatchewan. In turn, the Saskatchewan Bill of Rights is considered to have had a formative influence on Prime Minister Diefenbaker, who thirteen years later, in 1960, successfully introduced the Canadian Bill of Rights.
Біріккен Ұлттар Ұйымы
1948 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясы Адам құқықтарының жалпыға ортақ декларациясын қабылдады. Канададағы азаматтық құқықтар белсенділері бұрыннан-ақ жыныс, ұлт, нәсіл және дін негізіндегі кемсітушілікті Канада заңдарынан жоюға шақырып келді; жаңа декларация Канадада адам құқықтарын қорғау қажеттілігі туралы талаптарды күшейтті.
In 1948, the General Assembly of the United Nations adopted a Universal Declaration of Human Rights. Civil rights activists in Canada had for some time been advocating for the elimination from Canadian laws of discrimination based on sex, ethnicity, race and religion; the new declaration led to an increasing call for protection of human rights in Canada.
Джон Дифенбеккер және Ұлттық құқық туралы жарлық
1936 жылы, парламентке сайлануға төрт жыл қалғанда Джон Дифенбейкер өзінің Құқықтар туралы заң жобасын дайындауды бастады. Бала кезінде ол француз канадалықтарына, үндістерге, метистерге және еуропалық иммигранттарға жасалған кемсітушілік арқылы әділетсіздіктің куәсі болды. 1950 жылдың 16 наурызында, Канаданың Құқықтар туралы заңы қабылдалудан он жыл бұрын, сол кездегі Саскачеван провинциясының депутаты Дифенбейкер бір қоғамдық жиында мұндай заңның қажеттілігін түсіндірді. Оның сөзіне қарағанда, мемлекеттің дін, баспасөз, сөз және бірігу бостандығына қауіп төніп тұр. «Түс, дін немесе нәсіл бойынша кемсітушілікке қарсы тұру үшін» Құқықтар туралы заң қажет болды. Дифенбейкер 1957 жылғы федералды сайлау кампаниясы барысында құқықтар туралы заң қабылдауды қолдады. 1960 жылы премьер-министр болып тағайындалғаннан кейін Дифенбейкер Канаданың Құқықтар туралы заңын ұсынды және ол Парламент тарапынан қабылданды. Бұл конституциялық тұрғыдан бекітілген хартаны қабылдауға бағытталған қадам болды. Құқықтар туралы заң бірнеше жағынан шектеулі болды (және қазір де солай). Біріншіден, ол қайшылықты жою үшін немесе Құқықтар туралы заңға қарамастан, заңдардың қолданылуын қамтамасыз ету үшін ешқандай заңға тікелей өзгеріс енгізбеді. Қайшы келетін заңдарды қолдану қажет болғанда, соттар көбінесе кейінгі заңдарды бұрынғы заңға ең аз бұзушылық тудыратындай түсіндіруге тырысты. Де-факто, бұл соттардың Құқықтар туралы заңға қайшы келетін заңдарды жою немесе өзгерту үшін Парламентке жүгінуіне әкелді. Соттардың құқықтарды тиянақты қорғауын күткендердің көңілі қалды, олардың ішінде Bliss v Canada (AG) және Canada (AG) v Lavell істері бар. Бірақ R v Drybones ісі ерекше жағдай болып саналды. Екіншіден, Құқықтар туралы заң конституциялық түзету болмағандықтан, ол болашақ парламенттерге міндетті ме екендігі туралы пікірталас болды. Үшіншіден, қарапайым заң болғандықтан, Құқықтар туралы заңның құзыреті 1867 жылғы Конституциялық актінің 91-бабында белгіленген, Канада Парламентінің заң шығару құзыретіне жататын мәселелермен шектелді. Алайда, 1960 жылғы актіде Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасында қорғалмаған кейбір құқықтар (мысалы, меншік құқығы және нақты заңдық құқықтар) қарастырылған. Осы және басқа да себептерге байланысты, 1960 жылғы актіге бүгінгі таңда сот шешімдерінде сілтеме жасалады.
In 1936, four years before being elected to Parliament, John Diefenbaker began drafting his Bill of Rights. As a young boy, he saw injustice first hand in the form of discrimination against French Canadians, natives, Métis and European immigrants. On March 16, 1950, a decade before the Canadian Bill of Rights became law, Diefenbaker, then a Saskatchewan MP, told a public forum why such a law was needed. Individuals' freedoms of religion, press, speech and association are threatened by the state, he said. A Bill of Rights was needed to take a "forthright stand against discrimination based on colour, creed or racial origin". Diefenbaker advocated for the adoption of a bill of rights during the federal election campaign of 1957. In 1960, as prime minister, Diefenbaker introduced the Canadian Bill of Rights, and it was enacted by Parliament. to adopt a constitutionally entrenched charter. The Bill of Rights was (and is) limited in several ways. Firstly, it does not explicitly amend any conflicting statutes, either to remove conflicts or to insert explicit allowances for the statutes to operate notwithstanding the Bill of Rights. When called upon to apply conflicting laws, the courts typically sought to interpret a later statute as creating a minimal disturbance of earlier law. In practice, that meant that the courts relied on Parliament to repeal or amend any laws contrary to the Bill of Rights. Disappointments for those who wanted courts to enforce rights vigorously included Bliss v Canada (AG) and Canada (AG) v Lavell. A notable exception was R v Drybones. Second, since the Bill of Rights was not a constitutional amendment, there was some debate as to whether it was binding on future parliaments. Third, because it is an ordinary statute, the authority of the Bill of Rights is limited to matters set out in Section 91 of the Constitution Act, 1867, as being under the legislative authority of the Parliament of Canada. However, the 1960 Act enumerates some rights (such as property rights and specific legal rights) not protected under the Canadian Charter of Rights and Freedoms. For that and other reasons, the 1960 Act is occasionally referenced in court decisions today.