Кіріспе
Британдық ұшақ корпорациясы TSR 2 – 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында Британдық ұшақ корпорациясы (BAC) Корольдік әуе күштері (RAF) үшін әзірлеген тоқтатылған Суық соғыс кезеңінің шабуылдық-барлау ұшағы. TSR 2 конвенциялық және ядролық қаруларды жеткізуге арналған: ол жақсы қорғалған майдан аймақтарына төмен биіктікте және өте жоғары жылдамдықпен еніп, содан кейін тыл аймақтарындағы маңызды нысандарға шабуылдауға тиіс болды. Басқа бір мақсаты – жоғары биіктікте, жоғары жылдамдықпен радиолокациялық және фотосуреттік, сондай-ақ сигналдар барлауын жүргізу. Тек бір ұшақ сынаққа тартылып, сынақ ұшулары мен жобалау кезіндегі салмақтың артуы ұшақтың бастапқы қатаң талаптарға сай келмейтінін көрсетті. refn| XR219 корпусында шамамен 14 сағаттық сынақ ұшулары бағдарлама тоқтатылғанға дейін жүргізілді, даму фазасы толық аяқталған жоқ. TSR 2 – Ұлыбританияның болашақ қорғаныс қажеттіліктері бойынша қызметтер арасындағы дау-дамайлар мен үнемі өсіп келе жатқан шығындардың құрбаны болды, бұл 1965 жылы бағдарламаны тоқтату туралы даулы шешімге әкелді. General Dynamics F 111 ұшағының өңделген нұсқасын тапсыру туралы шешім қабылданды, бірақ шығындар мен даму уақытының ұзартуына байланысты бұл шешім кейіннен күштен шығарылды. Оны алмастыруға қарастырылған ұшақтардың ішінде Blackburn Buccaneer және McDonnell Douglas F 4 Phantom II болды, олардың екеуі де TSR 2 сатып алу процесінің басында қарастырылып, қабылданбаған. Соңында, кішкентай айналмалы қанатты Panavia Tornado ұшағы әзірленді және TSR 2-ге ұқсас талаптарды орындау үшін еуропалық консорциум қабылдады.
The British Aircraft Corporation TSR 2 is a cancelled Cold War strike and reconnaissance aircraft developed by the British Aircraft Corporation (BAC), for the Royal Air Force (RAF) in the late 1950s and early 1960s. The TSR 2 was designed around both conventional and nuclear weapons delivery: it was to penetrate well defended frontline areas at low altitudes and very high speeds, and then attack high value targets in rear areas. Another intended combat role was to provide high altitude, high speed stand off, side looking radar and photographic imagery and signals intelligence, aerial reconnaissance. Only one airframe flew and test flights and weight rise during design indicated that the aircraft would be unable to meet its original stringent design specifications. refn|Approximately 14 hours of flight testing were completed on airframe XR219 before the programme was cancelled, with the development phase not fully completed. The TSR 2 was the victim of ever rising costs and inter service squabbling over Britain's future defence needs, which together led to the controversial decision in 1965 to scrap the programme. It was decided to order an adapted version of the General Dynamics F 111 instead, but that decision was later rescinded as costs and development times increased. The replacements included the Blackburn Buccaneer and McDonnell Douglas F 4 Phantom II, both of which had previously been considered and rejected early in the TSR 2 procurement process. Eventually, the smaller swing wing Panavia Tornado was developed and adopted by a European consortium to fulfil broadly similar requirements to the TSR 2.
Бұрынғы үлгілер
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында алғашқы реактивті қозғалтқыштардың пайда болуы, сол кездегі барлық ұшақтардың жаңа реактивті нұсқаларын жасауға ұсыныс жасады. Олардың бірі – сол кездегі әлемдегі ең үздік орта бомбардировщиктердің бірі саналатын де Хавиланд Москитоның орнын алмастыру жобасы болды. Москито ұшағының салмағын азайтып, жылдамдығын барынша арттыру мақсатында жасалған. Бұл процесте барлық қорғаныс қару-жарағы алынып тасталды, нәтижесінде өнімділік қажетсіз деңгейге жеткізілді. Бұл жоғары жылдамдыққа негізделген тәсіл өте табысты болды, ал реактивті нұсқаны ұстап алу одан да қиын болар еді. Осыдан әуе министрлігі E.3/45 спецификациясын жасады. Жеңімпаз деп танылған "Англиялық электрлік Канберра" ұшағы да қорғаныс қару-жарағын қолданбады, жылдамдығы мен биіктігі арқасында көптеген қорғаныс жүйелерінен қашып өте алатын конструкция ұсынды. Зымырандық кешендердің (SAM) жылдамдығы мен биіктігі кез келген заманауи ұшақтан әлдеқайда жоғары болды. Канберра және басқа да биік ұшақтар, мысалы, британдық V бомбардировщиктері немесе АҚШ-тың "Боинг B-52 Stratofortress" сияқтылары, осы қаруларға өте осал болды. Кеңес Одағының S-75 "Двина" (НАТО коды "SA-2 Guideline") зымырандық кешенінің құрбаны болған алғашқы ұшақ – 1959 жылы атып түсірілген Тайваньдық RB-57, Канберраның АҚШ-та жасалған барлау нұсқасы болды. Шешім төмен ұшу болды: радар көру сызығы бойынша жұмыс істейтіндіктен, Жердің қисықтығы төмен ұшатын ұшақты белгілі бір қашықтықтан, радар көкжиегінен тыс көрінбейтін етеді. Іс жүзінде, ағаштар, төбелер, сайлар және кез келген басқа да кедергілер бұл қашықтықты одан да қысқартады, төмен ұшатын ұшақты жерден ұстап алуды өте қиын етеді. 1950 жылдардың соңында төмен қабатта ұшуға арналған шабуылдық ұшақтар немесе "интерцепторлар" жаңа классқа айналды. Олар көбінесе турбуленттік пен қарсы желдің әсерін азайту үшін жоғары қанат жүктемесіне ие болды, жоғары жылдамдықта өте төмен қабатта ұшуға мүмкіндік беретін жерді қадағалайтын жоғары өнімділік радарына және төмен қабаттағы отынның жоғары шығынын өтеу үшін үлкен отын бактерілеріне ие болды.
GOR.339
Өзгеріп келе жатқан операциялық ортаны ескере отырып, 1955 жылы Жабдықтау министрлігі «Англиз Электрик» компаниясымен жұмыс істей бастады, қазіргі «Канберраны» алмастыруға жаңа жеңіл бомбалаушыны анықтауға тырысты. Бұл алғашқы зерттеулер ақырында паромдық қашықтығы, биіктікте 1,5 Мах жылдамдығы және төменгі қабаттағы қашықтығы бар ұшаққа тоқталды. Екі адамнан тұратын экипаж қажет болды, олардың бірі – жетілдірілген навигациялық және шабуылдық жабдықты басқаратын оператор. Бомбалық жүк – төрт бомба. Бұл талап сол кездегі технология үшін өте амбициялық болды, себебі ол ядролық қаруды ұзақ қашықтыққа жеткізе алатын, жоғары биіктікте 2+ Мах немесе төменгі биіктікте 1,2 Мах жылдамдығымен жұмыс істейтін, STOL немесе мүмкін VTOL қабілетіне ие, кез келген ауа райында ұша алатын үстінкү дыбыс жылдамдығындағы ұшақты талап етті. Соңғы талап 1950 жылдардағы жалпы соғыс жоспарларының қосымша салдары болды, онда соғыстың басындағы ядролық соққылар көптеген ұшу-қону жолақтары мен әуежайларды зақымдайды деп есептелді, яғни ұшақтар екінші дүниежүзілік соғыстың тоқтатылған әуежайлары сияқты «қиын жерлерден» ұшып көтерілуі керек болды, тіпті жеткілікті жазық және ашық жерлерден де. Нақтырақ айтқанда, талаптар мыналарды қамтыды: TSR 2 жер бетінен 200 фут (61 м) биіктікте Мах 1.1 жылдамдығымен жұмыс істей алатын болды; оның қашықтығы тактикалық жағдайлармен қатар стратегиялық міндеттерді де орындауға мүмкіндік беретін еді.
Саяси өзгерістер
Бұл ерекшелік әртүрлі өндірушілермен зерттеліп жатқан кезде, жобаны қиын жағдайға түсіретін саяси дауылдардың алғашқысы көтерілді. Қорғаныс министрі Дункан Сэндис 1957 жылғы қорғаныс ақ кітабында адамдармен жүргізілетін әскери қимылдар дәуірі аяқталғанын және баллистикалық зымырандар болашақтың қаруы екенін мәлімдеді. Бұл көзқарас авиация индустриясы және Қорғаныс министрлігінде жылдар бойы қызу пікірталас тудырды. Жоғары ранкті RAF офицерлері ақ кітаптың негізгі қағидаларына қарсы шығып, ұшу қабілеттілігінің маңыздылығын атап өтті және TSR 2 Канберраны ғана емес, сонымен қатар V бомбалаушы күштерінің барлығын алмастыра алатынын мәлімдеді. Адаммен басқарылатын ұшақтардың қажеттігіне қатысты пікірталасқа қоса, жобаны одан әрі күрделендіретін саяси амалдар жасалды. 1957 жылдың қыркүйегінде Жабдықтау министрлігі авиакомпания басшыларына тек бірнеше компаниядан құралған командалар ұсынған ұсыныстар ғана қабылданатынын хабарлады. Ұлыбританияда ұшақ құрастырушы компаниялар көп болды, ал тапсырыстар азайды. Сондықтан үкімет белгілі бір компаниялар арасындағы ынтымақтастықты дамытуға және олардың бірігуіне ынталандыруға ниеттенді. Жағдайды нашарлатқан тағы бір саяси мәселе – әртүрлі әскер түрлері арасындағы сенімсіздік болды. GOR.339 талаптары айқындалып жатқан кезде Корольдік теңіз күштері Buccaneer ұшағын жасап дайындап жатқан еді. Қорғаныс штабының бастығы және бұрынғы теңіз лорды лорд Маунтбеттен Buccaneer ұшағының жақтаушысы болды және кейіннен бес Buccaneer ұшағын бір TSR 2 бағасына сатып алуға болатынын мәлімдеді. TSR 2 жобасының тағы бір саяси қарсыласы сол кезде Қорғаныс министрлігінің бас ғылыми кеңесшісі болған сэр Солли Цукерман еді. Цукерман британдық технологиялық жетістіктерге төмен баға берді және әскери техниканы АҚШ-тан сатып алуды қолдады.
Таңдау
Ақпан айына қарай Әуе министрлігі үш жобаға қысқартты: Hawker Siddeley, Vickers және EE. Министрлік Vickers ұсынысына қатты таң қалды, онда ұшақ дизайны ғана емес, сонымен қатар "жалпы жүйелер тұжырымдамасы" бар еді, онда ұшақты далада ұстау үшін қажетті барлық авиациялық жабдықтар, қолдау құралдары мен логистика көрсетілген. EE компаниясы жақында ғана Lightning ұшағын ұсынған еді, және олар нақты әлемдегі үстіркілді ұшақтарда мол тәжірибесі бар жалғыз компания болды, бұл оларға практикалық тұрғыдан үлкен артықшылық берді деп ойлады. Hawker, Avro және Gloster компанияларының бас компаниясы Hawker Siddeley бес жобаны ұсынды. Бұл компания ішінде түсініспеушілік пен келіспеушіліктерге әкелді. Avro 730 жобасынан айрылған Avro, жаңа бомбалаушы ұшақ жобасын жүргізуді өздері үшін табиғи деп санады. Gloster дизайны Javelin-ге негізделген болды, ал 1957 жылдың 11 желтоқсанында Hawker дизайн тобы келісімшартты жеңіп алудың еш мүмкіндігі жоқ екенін ашық айтты. 1958 жылдың 27 қаңтарында Рой Додсон, Фрэнк Сприггс және Дж.Р. Эвинс арасындағы кездесуде P.1129-ды негізгі ұсыныс ретінде ілгерілету туралы шешім қабылданды, P.1129 негізін пайдаланып және 739-дан кейбір ерекшеліктерді қосып. Атап айтқанда, қанат жіңішкертілді және Mach 1.34 жылдамдығымен ұшуға арналған конструкцияны оңтайландыру үшін аудандық қағида қолданылды. Мамыр айында Әуе министрлігі OR.343 нұсқасын шығарды, ол GOR.339 нұсқасының жетілдірілген түрі болды. Hawker жаңартылған "P.1129 Development" жобасын ұсынды, ал қалған екі жобаның шағын өзгерістері ұсынылды. Vickers және EE ұсыныстарының ұқсастығын ескере отырып, Vickers және EE-ден, сондай-ақ Hawker Siddeley-ден жеке ұсыныстар сериясын беру туралы пікірталас болды, бірақ бұл соңғы келісімшартты бір жылға дейін кешіктіруі мүмкін екені атап өтілді. Кейінірек, Hawker жұмысын тоқтату туралы шешім тамыз айында қабылданғаны және олардың кейінгі ұсыныстары іс жүзінде "формалды қадамдар" болғаны белгілі болды. EE басшылығының ресми пікірлері Vickers-ке қарағанда кемшіліктерді көрсетті, бірақ екеуінің бірігуі ресми тұлғалар үшін пайдалы одақ деп есептелді, сондықтан даму келісімшарты Vickers-ке, ал ағылшын электрігі субподрядкер ретінде берілді. Соңғы дизайн негізінен P.17 қанаты мен құйрығының бөліктерінен, 571 типінің ұзын фюзеляжымен біріктірілді, дизайн екі бөліктен тұрды: Vickers алдыңғы бөлігін, ал EE артқы бөлігін жасады және олар қанаттың алдындағы нүктеде біріктірілді. GOR.339 бар екендігі 1958 жылдың желтоқсан айында Парламентке жасалған мәлімдемеде жұртшылыққа жарияланды. Бұл атаудың "Tactical Strike and Reconnaissance, Mach 2" деген сөздерінің бас әріптерінен құралды, атаудың "Strike" бөлігі RAF терминологиясында ядролық қаруды қолдануға қатысты еді. 1959 жылдың 1 қаңтарында жобаға ресми түрде жасыл жарық берілді; ақпан айында ол жаңа атаумен – Операциялық қажеттілік 343 – белгіленді. OR.343 нақтырақ болды және GOR.339 бойынша әртүрлі ұсыныстар бойынша жұмыс істеді, атап айтқанда, төменгі биліктегі операциялар 200 фут (61 метр) немесе одан да төмен билікте жүргізілетіні және Mach 2 биіктікте қол жеткізілуі керек екені нақты айтылды.
Тактикалық ядролық қару
Қазіргі Red Beard тактикалық ядролық бомбасын тасымалдау TSR 2 жобасының басында нақтыланған болатын, бірақ Red Beard дыбыстан жоғары жылдамдықта сыртқы тасымалдауға жарамсыз екені, қауіпсіздік және басқару шектеулері бар екені, ал оның 15 кт өнімділігі тағайындалған мақсаттар үшін жеткіліксіз деп есептелді. Оның орнына 1959 жылы TSR 2 үшін "Қызыл сақалдың" ізбасары, "Жақсартылған килотон бомбасы", Operational Requirement 1177 (OR.1177) сипаттамасымен анықталды. Тактикалық шабуыл рөлінде TSR 2 НАТО-ның RAF-қа тағайындаған майданның алдыңғы жиегінен тыс нысаналарға күндіз-түні және кез келген ауа райында шабуылдауға тиіс болды. Бұл нысаналар қатаң және жұмсақ зымыран орындары, әуежайлардағы ұшақтар, ұшу-қону жолақтары, әуежай ғимараттары, әуежай отын қондырғылары мен бомба қоймалары, танк шоғырлануы, оқ-дәрі және жабдықтау қоймалары, теміржолдар мен теміржол туннельдері, және көпірлерді қамтыды. OR.1177 50, 100, 200 және 300 кт өнімділікті, 1200 фут (366 м) радиустық қателік ықтималдығын және 0.8 зақымдану ықтималдығын қарастырды, сондай-ақ 0-ден 10000 футқа (3048 м) дейінгі нысаналар үшін жарылу биіктігімен түсірілімді жеткізу қабілетін қамтамасыз етті. Басқа талаптар: салмағы , ұзындығы , диаметрі (Қызыл сақалмен бірдей). Алайда, 1962 жылдың 9 шілдесіндегі министрлік шешімі бойынша барлық болашақ тактикалық ядролық қарулардың өнімділігі 10 кт-ға дейін шектелуі керек болды. RAF OR.1177 сипаттамасының жаңа нұсқасын шығарды, төменгі өнімділікті қабылдады, бірақ саяси шектеулер алынған жағдайда жоғары өнімділікке бейімделуге мүмкіндік беру үшін жобада көзделген. Осы уақытта RAF бомба мен TSR 2 сипаттамаларына кіші қаруды сальваларда жіберуді, кейін WE.177A деп аталған қайта қарастырылған OR.1177 ұшақтарының төрттен бірін, бірінші қарудың жарылуын болдырмау үшін, олар жарылмай тұрып, кейін жарылуы мүмкін болғандықтан, ұшыруды қосты. Бұл TSR 2 ұшағының төрт WE.177A-ны, екеуін ішкі және екеуін сыртқы қанат астындағы пилондарда тасымалдауға қабілетті болуын талап етті. TSR 2 бомба бөлімінің ені (алғашқыда бір Қызыл сақал қаруын орналастыру үшін жоспарланған) WE.177A диаметрін азайтуды қажет етті. WE.177-ні сыртқы пилондарда тасымалдаудың кемшілігі бомба корпусының аэродинамикалық қызуына байланысты болды. WE.177A ұшағының TSR 2-де 1.15 Мах жылдамдығында төменгі деңгейде бес минуттан артық тасымалдануына рұқсат берілмеді, әйтпесе бомбаның температурасы рұқсат етілген максималды деңгейден жоғары көтерілер еді. Бұл TSR 2 үшін қатаң шектеулерді тудырады, өйткені ұшақ осы биіктікте 1+ Мах круиздік жылдамдыққа арналған. TSR 2 үшін ядролық қашықтықтағы зымырандар да әзірлеу барысында ұсынылды, бірақ оларға қол жеткізілмеді. Оларға "Blue Water" зымыранының әуеден ұшырылатын нұсқасы, қанат астында немесе бомба бөліміне жартылай енгізілген, сондай-ақ Skybolt зымыраны үшін жоспарланған оқ-дәріден алынған "Grand Slam" деп аталатын баллистикалық зымыран кірді. Оның орнына, бастапқыда AGM 12 Bullpup-ты пайдалануға бағытталған, содан кейін француздық AS 30-ға, ал соңында жаңа OR.1168 зымыранына (кейіннен теледидармен басқарылатын AJ 168 Martel болар еді) қарапайым зымырандар қарастырылды. TSR 2 жоюдан кейін RAF тактикалық шабуыл талабын орындау үшін McDonnell F 4 Phantom II ұшақтарын АҚШ-тың екі кілтті ядролық қаруларымен пайдаланды, бірақ 10 кт шегін жою әрекеттерін жалғастырды. WE.177A-ны әзірлеу Альдермастондағы Atomic Weapons Research Establishment (AWRE) басқа оқ-дәрілерді әзірлеу бойынша жұмыстармен толы болғандықтан бірнеше жылға кешіктірілді. AWRE жұмыс жүктемесі Polaris зымыранының оқ-дәрілері аяқталғаннан кейін жеңілдеді және WE.177A-да жұмыс қайта басталды, 1971 жылдың соңында RAF Германияның Buccaneers-ке орналасу үшін RAF-қа жеткізілді, WE.177A-ны Корольдік әскери-теңіз флотына жеткізгеннен кейін бір жыл өткен соң. 1970 жылы жоғары өнімділіктегі тактикалық қаруды қолдануға рұқсат берілді, ал 1975 жылы RAF WE.177C-ге ие болды, ол 1959 жылы TSR 2 үшін жоспарланғанға өте ұқсас қару болды. EE дельта қанатты дизайнды ұсынды, ал Vickers ұзын фюзеляжға қанатты дизайнды ұсынды. EE қанаты, олардың үстіркі жылдамдықты ұшыру тәжірибесіне байланысты, Vickers-ке қарағанда артық деп бағаланды, ал Vickers фюзеляжы артық деп табылды. Нәтижесінде, ұшақ 50/50 құрастырылатын болады: Vickers алдыңғы жартысын, ал EE артқы жартысын құрайды. Дизайнға төмен қарай бұрылған ұштары бар, иықпен орнатылған шағын дельта қанаты, барлық қозғалатын swept tailplane және үлкен барлық қозғалатын қанаты кірді. Қысқа ұшып көтерілу және қону талабын орындау үшін қанаттың барлық артқы жиегіне өрмеленген қақпақтар орнатылды, бұл кейінірек жасалған конструкциялар техникалық жағынан күрделірек swing wing тәсілімен орындайтын еді. Аэродинамикалық басқаруды жүзеге асыру үшін қанатта аilerons болған жоқ, керісінше, slab tailplanes-тің дифференциалдық қозғалысы арқылы жүзеге асырылды. Қанат жүктемесі сол кездегіге қарағанда жоғары болды, бұл ұшақтың терможылдық және басқа да жерге байланысты ауа-райы құбылыстарының тұрақсыздығына ұшырамай, өте жоғары жылдамдықпен және төменгі деңгейде ұшуына мүмкіндік берді. EE бас сынаушы пилоты, Wing Commander Roland Beamont, TSR 2-нің дыбыстан жоғары жылдамдықпен ұшу сипаттамаларын Canberra-ның дыбыс асты жылдамдығымен ұшу сипаттамаларымен салыстырып, Canberra-ның қиындықтарға толы екенін айтты. Flight Envelope диаграммасына сәйкес, TSR 2 37000 фут (11278 м) және 51000 фут (15545 м) биіктікте 2.05 Мах жылдамдығында тұрақты круиздік жылдамдықпен ұша алатындығы және 2.35 Мах жылдамдығында (140 °C шекті алдыңғы жиек температурасымен) жылдамдыққа ие болды, бұл жобаның құнының өсуіне де себеп болды. Көптеген мүмкіндіктер, мысалы, алға қарап тұратын радар (FLR) және навигациялық анықтама үшін бүйірлік радар, әскери ұшақтарда көп жылдардан кейін ғана кең таралды. Бұл мүмкіндіктер инновациялық автопилот жүйесіне мүмкіндік берді, бұл өз кезегінде ұшақ экипажының жұмыс жүктемесі мен пилоттың араласуы азайтылғандықтан, ұзақ қашықтыққа жерді ұшып өтуге мүмкіндік берді. Дизайнды жүзеге асыруда көптеген мәселелер туды. Кейбір қатысушы өндірушілер BAC емес, тікелей Министрлікке бағынышты болды, бұл байланыс қиындықтарына және қосымша шығындарға әкелді. BAC автономияға ие болған жабдықтар Министрлік тарапынан "серіктес мердігерлерден" жеткізілетін болды, бірақ жабдықтарды BAC жобалап, Министрліктің келісімімен ұсынатын еді. Жұмсалған қаржының жалпы сомасы оны Британиядағы ең ірі ұшақ жобасына айналдырды. Көптеген бұрынғы жобалардың айырмашылығы, прототиптер болмайтын еді. Американдықтар ұсынған "әзірлеу партиясы" процедурасы бойынша (сондай-ақ English Electric Lightning үшін қолданылған), өндірістік станоктарды пайдалану арқылы тоғыз фюзеляждардан тұратын әзірлеу партиясы құрылатын еді. Өндірістік құралдарға көшу кешігудің тағы бір себебіне айналды, алғашқы ұшақ қатаң өндірістік стандарттарға сәйкес келуі керек болды немесе кейінірек фюзеляждардан өзгешеліктерді көрсетуге рұқсат беру үшін келісімдер алу бюрократиясымен күресуі керек болды.
Сынау
Шығындар көбейгеніне қарамастан, алғашқы екі ұшақ дамытылды. 1964 жылы «Авро Вулкан» ұшағының сынақтардағы апатқа ұшырауы және екі жердегі техникалық бұзылыстар «TSR 2» қозғалтқышының дамуын жоспардан қалыстырды. Сынақтарға дейін оппозициялық қорғаныс министрі Денис Хили ұшақты сынап, енгізілген кезде «жаңа әуе шабуылына қарсы» зымырандармен кездесетінін, оны құлатқанын, бір ұшаққа 16 миллион фунт стерлингке (бар болғаны 30 тапсырыс негізінде) өте қымбатқа айналатынын айтты. Сынақ пилоты Роланд Бимонт 1964 жылдың 27 қыркүйегінде Уилтширдегі Боскомб Даун қаласындағы Ұшақ және қару-жарақ сынақ орталығынан (A&AEE) алғашқы ұшуды жасады. Бастапқы ұшу сынақтарының барлығы төмендетілген шанақпен және қозғалтқыш қуаты қатаң бақылауда жүргізілді – алғашқы (15 минуттық) ұшуда 10000 фут (3048 м) лимиті болды. «XR219» ұшағының екінші ұшуынан кейін отын сорғышының тербелісі адам көзінің резонанстық жиілігіне сәйкес келгендіктен, пилот уақытша көру қабілетін жоғалтудан сақтану үшін бір қозғалтқыштың қуатын азайтты. Тек 10-шы сынақ ұшуында ғана қону шанағы сәтті көтерілді – бұрынғы жағдайларға байланысты бұл мүмкін болмады, бірақ ұшу сынақ бағдарламасы бойында қону кезіндегі қатты дірілдер сақталды. Бірінші дыбыс жылдамдығынан асып түсетін сынақ ұшуы (14-ші рейс) A&AEE, Боскомб Дауннан BAC Уартонға ауысу кезінде орындалды. Делл TSR 2 ұшағын ұшқанда прототипті «үлкен Лайтнинг сияқты» басқарылатынын айтты. Алты ай ішінде барлығы 24 сынақ ұшуы жүргізілді. Бірінші ұшаққа күрделі электрониканың көп бөлігі орнатылмағандықтан, бұл ұшулардың барлығы ұшақтың негізгі ұшу қасиеттеріне қатысты, олар сынақ пилоттарының пікірінше, ерекше жақсы болды. Соңғы сынақ ұшуы 1965 жылдың 31 наурызында өтті. Сынақ ұшу бағдарламасы толыққан жоқ болса да және «TSR 2» өзінің күрделі конфигурациясын көрсететін жобалау мен жүйелерді өзгертуден өтіп жатса да, «ұшақ корпусының оған қойылған міндеттерді орындай алатынына және ол кез келген басқа типке қарағанда үлкен жетістікке жететініне еш күмән жоқ еді». Австралиядан Австралия Корольдік әуе күштері (RAAF) үшін «TSR 2» ұшағына қызығушылық болды, бірақ 1963 жылы RAAF американдық өндіруші ұсынған жақсы баға мен жеткізу кестесіне байланысты «F 111» сатып алуды таңдады. Алайда, RAAF «F 111» дайын болғанға дейін 10 жыл күтуге мәжбүр болды, ал бағдарламаның болжамды құны сол кезде үш есеге өсті. RAF-тен «F 111» ұшағын шығындарды үнемдеудің баламалы шарасы ретінде қарастыруды сұрады. Жою туралы ұсыныстарға жауап ретінде BAC қызметкерлері наразылық шеруін өткізді, ал 1964 жылы билікке келген жаңа Лейбористтік үкімет оны қатаң түрде жоққа шығарды. Алайда 1965 жылдың 1 сәуірінде өткен екі Кабинет отырысында «TSR 2» ұшағын жою туралы шешім қабылданды, себебі жобаланған шығындар жоғары болды, және оның орнына 110 «F 111» ұшағын сатып алуға опциялық келісім жасалды, бірақ сатып алуға дереу міндеттеме болған жоқ. Бұл шешім 1965 жылдың 6 сәуіріндегі бюджеттік мәлімдемеде жарияланды. Екінші «XR220» ұшағының алғашқы ұшуы жарияланған күні болуға тиіс болды, бірақ ұшақ корпусын Боскомб Даунға жеткізу кезінде болған апаттан кейін, «TSR 2» ұшағына лайықты балама табу үшін RAF «F 4 Phantom II» және «Blackburn Buccaneer» ұшақтарын таңдады, олардың кейбіреулері Корольдік теңіз күштерінен берілді. Бұл ұшақтар RAF «TSR 2» жобасын іске қосу үшін сынаған ұшақтар болды, бірақ «Buccaneer» қабілетті екенін дәлелдеді және 1994 жылға дейін қызметте болды. «Phantom II» ұшақтарының RN және RAF нұсқаларына сәйкесінше «F 4K» және «F 4M» атаулары берілді және «Phantom FG.1» (жауынгер/жер шабуылы) және «Phantom FGR.2» (жауынгер/жер шабуылы/барлау) ретінде қызмет етті, 1992 жылға дейін (әуедегі ұрыс рөлінде) қызметте болды. RAF-тың «Phantom» ұшақтары 1970-ші жылдардың ортасында шабуыл/барлау рөлінде «SEPECAT Jaguar» ұшағымен ауыстырылды. 1980 жылдары «Jaguar» және «Buccaneer» екеуі де осы рөлде өзгермелі геометриялы «Panavia Tornado» ұшағымен алмастырылды, бұл «F 111» немесе «TSR 2» ұшақтарынан әлдеқайда кіші дизайн болды. Авиониканы жобалау және дамыту тәжірибесі, әсіресе жер бедерін бақылау мүмкіндіктері, кейінгі «Tornado» бағдарламасында пайдаланылды. 1970 жылдардың соңында «Tornado» толық өндіріске жақындаған кезде, авиация бизнесмені Кристофер де Вере «TSR 2» жобасын қайта жандандыру және жаңарту бойынша өте жорамалды мүмкіндіктерді зерттеуді бастады. Алайда, сол кездегі Ұлыбритания үкіметінің үнемі лоббилеуіне қарамастан, оның ұсынысы маңызды емес еді және ештеңеге қол жеткізе алмады.
To provide a suitable alternative to the TSR 2, the RAF settled on a combination of the F 4 Phantom II and the Blackburn Buccaneer, some of which were transferred from the Royal Navy. These were the same aircraft that the RAF had derided in order to get the TSR 2 go ahead, but the Buccaneer proved capable and remained in service until 1994. The RN and RAF versions of the Phantom II were given the designation F 4K and F 4M respectively, and entered service as the Phantom FG.1 (fighter/ground attack) and Phantom FGR.2 (fighter/ground attack/reconnaissance), remaining in service (in the air to air role) until 1992. The RAF's Phantoms were replaced in the strike/reconnaissance role by the SEPECAT Jaguar in the mid 1970s. In the 1980s, both the Jaguar and Buccaneer were eventually replaced in this role by the variable geometry Panavia Tornado, a much smaller design than either the F 111 or the TSR 2. Experience in the design and development of the avionics, particularly the terrain following capabilities, were used on the later Tornado programme. In the late 1970s, as the Tornado was nearing full production, an aviation businessman, Christopher de Vere, initiated a highly speculative feasibility study into resurrecting and updating the TSR 2 project. However, despite persistent lobbying of the UK government of the time, his proposal was not taken seriously and came to nothing.