Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Редвальд (,; 'кеңесте билік'), сонымен қатар Редвальд немесе Редвальд (Raedwaldus, Reduald) деп те жазылады, (шамамен 624 жылы қайтыс болған) – Шығыс Англияның королі, қазіргі Англия графтықтары Норфолк және Саффолк кіретін англосаксон мемлекеті. Ол Шығыс Англияның Титиласының ұлы және Вуффингс әулетінің мүшесі (әулет атауы оның атасы Вуффаның есімімен байланысты), олар Шығыс Англияның алғашқы патшалары болған. Редвальдтың билік ету кезеңі туралы мәліметтер аз, себебі 9 ғасырдағы викингтердің шапқындары Шығыс Англиядағы көптеген құжаттар сақталған монастырларды қиратты. Редвальд шамамен 599 жылдан өліміне дейін, яғни 624 жылға дейін билік жүргізді, бастапқыда Кент патшасы Этельберттің бағынышында болды. 616 жылы Идль өзені шайқасында Нортумбрияның Этельфрит патшасын жеңіп, оның билігіне мойынсұнған Эдвинді Нортумбрияның жаңа патшасы етіп тағайындады. Шайқас кезінде Этельфрит және Редвальдтың ұлы Регенхер қаза тапты. 616 жылдан бастап Редвальд Хамбер сағасынан оңтүстікке қарайғы Англия патшаларының ең қуаттысы болды. Беденің мәлімдемесіне сәйкес, ол оңтүстік англосаксон мемлекеттеріне билік жүргізген төртінші билеуші болды: ол өлімінен бірнеше ғасыр өткен соң жазылған англосаксон жылнамасында bretwalda (көне ағылшын тілінде «Британияның билеушісі» немесе «иесі») деп аталды. Ол Шығыс Англияның христиан дінін қабылдаған алғашқы патшасы болды, 605 жылға дейін Этельберт сарайында дін ауыстырды, сонымен қатар пұтқа табынушылық ғибадатханасын сақтап қалды. Ол Эссекс және Кент англосаксон мемлекеттерінің діннен тайға басқан кезінде Шығыс Англияда христиан дінінің сақталуына көмектесті. Тарихшылар оны Саттон-Ху кемесінің қабірінде жерленген болуы мүмкін деп санайды, бірақ басқа да теориялар бар. 1998 жылы Саттон-Худің түпнұсқасының жанында кішкентай кеме қабірі табылды, онда 616 жылы шайқаста қаза тапқан оның ұлы Регенхердің денесі болуы мүмкін деп есептеледі.
Rædwald (, ; 'power in counsel'), also written as Raedwald or Redwald (Raedwaldus, Reduald), (died c. AD 624) was a king of East Anglia, an Anglo Saxon kingdom which included the present day English counties of Norfolk and Suffolk. He was the son of Tytila of East Anglia and a member of the Wuffingas dynasty (named after his grandfather, Wuffa), who were the first kings of the East Angles. Details about Rædwald's reign are scarce, primarily because the Viking invasions of the 9th century destroyed the monasteries in East Anglia where many documents would have been kept. Rædwald reigned from about 599 until his death around 624, initially under the overlordship of Æthelberht of Kent. In 616, as a result of fighting the Battle of the River Idle and defeating Æthelfrith of Northumbria, he was able to install Edwin, who was acquiescent to his authority, as the new king of Northumbria. During the battle, both Æthelfrith and Rædwald's son, Rægenhere, were killed. From around 616, Rædwald was the most powerful of the English kings south of the Humber estuary. According to Bede, he was the fourth ruler to hold imperium over other southern Anglo Saxon kingdoms: he was referred to in the Anglo Saxon Chronicle, written centuries after his death, as a bretwalda (an Old English term meaning 'Britain ruler' or 'wide ruler'). He was the first king of the East Angles to become a Christian, converting at Æthelberht's court some time before 605, while also maintaining a pagan temple. He helped Christianity to survive in East Anglia during the apostasy of the Anglo Saxon kingdoms of Essex and Kent. Historians consider him the most likely occupant of the Sutton Hoo ship burial, although other theories have been advanced. A smaller ship burial was also discovered in 1998 close to the original Sutton Hoo site, which is thought to have contained the body of his son Rægenhere, who died in battle in 616.
Редвальд патшалығының контексі
Англосакстар, құрамында англдар, сакстар, ютарлар және фриздер болғандығы мәлім, 5-ші ғасырда Ұлыбританияға келе бастады. 600 жылға қарай, жаулап алынған территорияларда бірнеше мемлекет құрыла бастады. 7-ші ғасырдың басында Англияның оңтүстік бөлігі дерлік толығымен олардың бақылауына көшті. Редвальдтың жастық шағында басқа билеуші үйлердің құрылысы аяқталды. 588 жылға дейін Кент патшасы Этельберт франк патшасы Хариберт I-нің христиан қызы Берктаға үйленді. 568 жылға дейін Уэссекс патшасы Кеавлин, Хамбер сағасының оңтүстігіндегі ең қуатты билеуші, Этельберттің жолына тосқауыл қойды. Кейінгі деректерге сәйкес, Мерсияны Креода 585 жылы құрған, алайда деректердің жеткіліксіздігі Мерсия патшалық әулетінің қалай қалыптасқанын анықтауды қиындатады. Хамбердің солтүстігінде Дейра және Берниция мемлекеттері өзара бәсекелес патшалық әулеттерге ие болды. Элла 588 жылы қайтыс болғанға дейін Дейраны биледі, одан кейін қызы Аха, ұлы Эдвин және тағы бір белгісіз туысы қалды. Берниция әулеті, Уэссекс патшалығымен туыстық байланыста болғандықтан, Дейраға үстемдік етіп, Эдвинді Гвинедтің Кадфан ап Яго сарайында сүргінге жіберді. Әр түрлі соғыстарда Берницияның Этельфрит Нортумбрия мемлекетін консолидациялады және шамамен 604 жылы Дейраны өзінің билігіне бағындырды.
The Anglo Saxons, who are known to have included Angles, Saxons, Jutes and Frisians, began to arrive in Britain in the 5th century. By 600, a number of kingdoms had begun to form in the conquered territories. By the beginning of the 7th century, the southern part of what became England was almost entirely under their control. During Rædwald's youth, the establishment of other ruling houses was accomplished. Sometime before 588, Æthelberht of Kent married Bercta, the Christian daughter of the Frankish ruler Charibert I. As early as 568, Ceawlin of Wessex, the most powerful ruler south of the Humber estuary, repulsed Æthelberht. According to later sources, Mercia was founded by Creoda in 585, although a paucity of sources makes it difficult to know how the Mercian royal line became established. North of the Humber, the kingdoms of Deira and Bernicia possessed rival royal dynasties. Ælla ruled Deira until his death in 588, leaving his daughter Acha, his son Edwin, and another unknown sibling. The Bernician dynasty, allied by kinship to the kingdom of Wessex, gained ascendancy over Deira, forcing Edwin to live in exile in the court of Cadfan ap Iago of Gwynedd. In various wars, Æthelfrith of Bernicia consolidated the Northumbrian state, and in around 604 he was able to bring Deira under his dominion.
Отбасы
Редвальд, көне ағылшын тілінде "кеңестегі билік" деген мағынаны білдіреді, шамамен 560-580 жылдар аралығында дүниеге келді. Ол Титиланың ұлы, оның орнын басып, Энидің ағасы болды. Беденің мәлімдемесіне сәйкес, ол Вуффаның ұрпағы: filius Tytili, cuius pater fuit UUffa ("Титилдің ұлы, оның әкесі Вуффа болған"). 590 жылдардың бірінде Редвальд есімі белгісіз әйелге үйленді, бірақ Беде айтуынша, ол бұрын пұтқа табынушы болған. Одан кемінде екі ұлы болды – Регенхер және Еорпвальд. Оның үлкен ұлы Сигеберт те болды, оның аты басқа Вуфингалардың есімдерінен өзгеше, бірақ Шығыс Саксон әулетіне тән. Кейбір болжамдар бойынша, Редвальдтың патшайымы бұрын Эссекс патшалық отбасының мүшесіне үйленген, ал Сигеберт – Редвальдтың өгей ұлы, бұл туралы 12 ғасырда Малмсберилік Вильгельм айтқан. Сигеберт өгей әкесінің наразылығына ұшырап, мүмкін, Вуфинга әулетін қорғау үшін Галлияға жер аударылды. Эни ұрпақтарын қамтитын шежірелік ағашты қарау үшін Вуфингаларға жүгініңіз.
Rædwald, which in Old English means 'power in counsel', was born around 560–580. The son of Tytila, whom he succeeded, he was the elder brother of Eni. According to Bede, he was descended from Wuffa, the founder of the Wuffingas dynasty: filius Tytili, cuius pater fuit UUffa ('the son of Tytil, whose father was Wuffa'). At some time during the 590s, Rædwald married a woman whose name is unknown, though it is known from Bede that she was pagan. By her he fathered at least two sons, Rægenhere and Eorpwald. He also had an older son, Sigeberht, whose name is unlike other Wuffingas names but which is typical of the East Saxon dynasty. It has been suggested that Rædwald's queen had previously been married to a member of the Essex royal family and that Sigeberht was Rædwald's stepson, as was stated by William of Malmesbury in the 12th century. Sigeberht earned the enmity of his step father, who drove him into exile in Gaul, possibly to protect the Wuffingas bloodline. For a family tree that includes the descendants of Eni, see Wuffingas.
Ертедегі билік етуі мен шомылдыру рәсімінен өтуі
Редвальдтың билігінің алғашқы жылдарында болған оқиғаларға 597 жылы Кентерберилік Августиннің Римнен келуі, Кенттік Этельберт пен Эссекстік Сэберхттің дінге өтуі және олардың патшалықтарында жаңа епископтықтардың құрылуы жатады. Беда, өзінің «Англдар тарихы» еңбегінде Редвальдтың ұлы Эорпвальдтың дінге келуін баяндағанда, Редвальдтың Кентте христиандық қасиетті рәсімдерді қабылдағанын айтты. Бұл шамамен 604 жылы немесе одан кейін, әлдебір Этельберттің шақыруымен болған, ол оның крещение рәсімін өткізуге көмектескен болуы мүмкін. Шығыс Англияда Редвальдтың дінге өтуі оның үй іші мен патшайымы тарапынан толығымен қабылданбады. Тарихшы Стивен Планкеттің айтуынша, патшайымы мен оның пұтқа табынушы ұстаздары оны христиандық сенімінен бас тартуға көндірді. Соның салдарынан ол ғибадатханада екі тұғыр сақтады, біреуі пұтқа табынушы құдайларға, екіншісі – Христосқа арналған. Беда, ондаған жылдар өткен соң жазғанда, Редвальдтың інісі Энидің немересі, Шығыс Англияның Эльдвульфы бала кезінде осы ғибадатхананы көргенін еске алды. Планкеттің пікірінше, ол Рендлшемде орналасқан болуы мүмкін, ол Вуффинг әулетінің аймағының дамуының орталығы болған. Барбара Йорк Редвальдтың христиандықты толығымен қабылдауға дайын болмағанын айтады, өйткені Этельберт арқылы дінге өту Кент патшасына бағынуды білдірген болар. Редвальдтың христиандыққа деген бейілсіздігі Беданың оған деген наразылығын тудырды, ол оны сенімінен бас тартқан адам деп есептеді. Бедаға сәйкес, ол шамамен 604 жылы туған ұлы Освальдтың анасы болды. Этельфрит, Аханың қуылған ағасы Эдвинді жою және Нортумбрияның Берникий билігін күшпен орнату үшін қуды. Эдвин Мерсияның Керл үйінде қонақжайлылық танытып, кейін оның қызына үйленді. Эдвиннің туысы Герик, британдық Элмет патшалығында қуылған, опасыздықпен қаза тапты. Эдвин ақырында Редвальдтың қорғанысын іздеді, ол оны қуана қабылдады. Редвальд оны қорғауға уәде берді, ал Эдвин патшамен бірге оның сарайындағы серіктерінің арасында өмір сүрді. Эдвин туралы хабар Нортумбриядағы Этельфритке жеткенде, ол Редвальдқа Эдвиннің өлімі үшін ақша ұсынуға елшілер жіберді, бірақ Редвальд келіспеді. Этельфрит екінші және үшінші рет елшілер жіберіп, күміспен сыйлықтарды одан да көп ұсынды және егер олар қабылданбаса, соғыс жасайтынын уәделеді. Содан кейін Редвальд әлсіреп, Эдвинді өлтіруге немесе елшілерге тапсыруға уәде берді. Паулин Эдвинге өзінің діни үйретімін қабылдайтынына сендірді. Оның Паулинге деген көрігі кейіннен оның христиандықты қабылдауына себеп болды, егер ол аман қалса және билікке ие болса. Егер Паулин оған дене күйінде көрінген болса, онда епископтың Редвальд сарайында болуы патшаның дінге қатысты ұстанымын түсіндіруге көмектесер еді. Редвальдтың пұтқа табынушы патшайымы оны патшаға лайық емес әрекет жасағаны үшін, ақша үшін сенімін сатқаны және қауіпті досын байлық үшін сатуға тырысқаны үшін айыптады.
Events that occurred during the early years of Rædwald's reign include the arrival of Augustine of Canterbury and his mission from Rome in 597, the conversions of Æthelberht of Kent and Saeberht of Essex, and the establishment of new bishoprics in their kingdoms. Bede, when relating the conversion of Rædwald's son Eorpwald in his Historia ecclesiastica gentis Anglorum, mentioned that Rædwald received the Christian sacraments in Kent. This happened in perhaps 604 or later, presumably at the invitation of Æthelberht, who may have been his baptismal sponsor. In East Anglia, Rædwald's conversion was not universally accepted by his household or his own queen. According to the historian Steven Plunkett, she and her pagan teachers persuaded him to default in part from his commitment to the Christian faith. As a result, he kept in the temple two altars, one dedicated to pagan gods and the other to Christ. Bede, writing decades later, described how Ealdwulf of East Anglia, a grandson of Rædwald's brother Eni, recalled seeing the temple when he was a boy. It may have been located at Rendlesham, emerging focus of the regio of the Wuffing dynasty, according to Plunkett. Barbara Yorke argues that Rædwald was not willing to fully embrace Christianity because conversion via Æthelberht would have been acknowledgment of an inferior status to the Kentish king. Rædwald's lack of commitment towards Christianity earned him the enmity of Bede, who regarded him as a renouncer of the faith. who was the mother of his son Oswald (born in about 604), according to Bede. Æthelfrith pursued Acha's exiled brother Edwin in an attempt to destroy him and ensure that the Bernician rulership of Northumbria would be unchallenged. Edwin found hospitality in the household of Cearl of Mercia and later married Cearl's daughter. Edwin's nephew Hereric, an exile in the British kingdom of Elmet, was slain there under treacherous circumstances. Edwin eventually sought the protection of Rædwald, where he was received willingly. Rædwald promised to protect him, and Edwin lived with the king amongst his royal companions. When news of Edwin reached Æthelfrith in Northumbria, he sent messengers to Rædwald offering money in return for Edwin's death, but Rædwald refused to comply. Æthelfrith sent messengers a second and a third time, offering even greater gifts of silver and promising war if these were not accepted. Rædwald then weakened and promised either to kill Edwin or to hand him over to ambassadors. Paulinus was assured by Edwin that he would accept his religious teaching. His vision of Paulinus was afterwards made the means of his decision to embrace Christianity, on the condition that he survived and achieved power. If, as is supposed by some, Paulinus appeared to him in the flesh, the bishop's presence at Rædwald's court would throw some light on the king's position regarding religion. Rædwald's pagan queen admonished him for acting in a manner dishonourable for a king by betraying his trust for the sake of money and wanting to sell his imperiled friend in exchange for riches.
Идл өзеніндегі шайқас
616 немесе 617 жылы Редвальд әскер жинап, ұлы Регенхермен бірге солтүстікке қарай Әтелфритке қарсы жорыққа шықты. Олар Линдсей патшалығының батыс шекарасында, Идл өзенінің шығыс жағасында кездесті. Шабыс қатты болды және «Идл өзені ағылшындардың қанымен толығымен ластанды» деген сөз ұзақ уақыт бойы еске алынды. Генрих Хантингдонның айтуынша, Редвальдтың әскері үш топқа бөлінген: Редвальд, Регенхер және Эдвин басқарды. Көбінесе тәжірибелі жауынгерлермен қаруланған Әтелфрит, шабуылды жинақы формациясыз бастады. Регенхерді көрген Әтелфриттің әскері, оны Эдвин деп ойлап, оған жетіп, өлтірді. Ұлының қазасынан кейін Редвальд ашуланып, қатарларын жарып, Нортумбриялықтарды қырғынға ұшыратып, Әтелфритті өлтірді. Д. П. Кирби бұл шайқастың екі патшаның жер аударылған ақсүйекке қатысты жанжалы ғана емес, сонымен қатар «сол кезде Англия халықтарының әскери және саяси жетекшілігін анықтау үшін созылған күрестің бір бөлігі» болғанын айтты. Идл өзені шайқасынан кейін Кент патшасы Этельберт қайтыс болды, оның орнына оның пұтқа табынушы ұлы Эдбальд келді. Христиандық Себерт Эссекс қайтыс болғаннан кейін, оның үш ұлы патшалықты бөлісіп, оны пұтқа табынушылардың билігіне қайтарды және Меллитус басқарған григориан миссионерлерін қуды. Кентерберийлік миссия Эдбальдты қайтадан дінге қайтарудан бұрын Галлияға көшкен болатын. Осы кезеңде Англиядағы жалғыз христиандық патшалық алтары Редвальдқа тиесілі болды. Ол қайтыс болған кезде Кенттегі миссия толыққанды түрде жаңадан құрылды. Редвальдтың билігі Беденің оны Этельберттің мұрагері деп мойындауына жеткілікті болды. Беде оны Рекс Англорум, «Англдардың патшасы» деп атады, бұл терминді Редвальдтың замандастары өздерінің үстемдігін тану үшін қолданған. Оның билігінің орталығы қайда болғаны және Англияның шығысындағы Англдарға қалай билік еткені белгісіз. Эдвиннің оған адалдығы арқасында Редвальд Нортумбрияға тікелей ықпал еткен алғашқы шетелдік патша болды. Ол Эдвиннің Дейра және Берницияның патшасы болуына көмектескен болуы мүмкін.
In 616 or 617, Rædwald assembled an army and marched north, accompanied by his son Rægenhere, to confront Æthelfrith. They met on the western boundary of the kingdom of Lindsey, on the east bank of the River Idle. The battle was fierce and was long commemorated in the saying, 'The river Idle was foul with the blood of Englishmen'. A separate account of the battle, given by Henry of Huntingdon, stated that Rædwald's army was split into three formations, led by Rædwald, Rægenhere, and Edwin. With more experienced fighters, Æthelfrith attacked in loose formation. At the sight of Rægenhere, perhaps thinking he was Edwin, Æthelfrith's men cut their way through to him and slew him. After the death of his son, Rædwald furiously breached his lines, killing Æthelfrith amid a great slaughter of the Northumbrians. D. P. Kirby has argued that the battle was more than a clash between two kings over the treatment of an exiled nobleman but was "part of a protracted struggle to determine the military and political leadership of the Anglian peoples" at that time. the year of the Battle of the River Idle, Æthelberht of Kent died and was succeeded by his pagan son Eadbald. After the death of the Christian Saebert of Essex, his three sons shared the kingdom, returning it to pagan rule, and drove out the Gregorian missionaries led by Mellitus. The Canterbury mission had removed to Gaul before Eadbald was brought back into the fold. During this period the only royal Christian altar in England belonged to Rædwald. By the time of his death, the mission in Kent had been fully re established. Rædwald's power became great enough for Bede to recognise him as the successor to the imperium of Æthelberht. Bede also called him Rex Anglorum, the 'King of the Angles', a term that Rædwald's contemporaries would have used for their overlord. It is unclear where his power was centred or even how he established his authority over the Angles of eastern England. By Edwin's debt of allegiance to him, Rædwald became the first foreign king to hold direct influence in Northumbria. He would have been instrumental in Edwin's secure establishment as king of both Deira and Bernicia.
Гипшевиктің дамуы
VII ғасырдың бірінші ширегінде Гипсуиктегі (Ипсвич) кемежайдағы елді мекен маңызды сағалық сауда орталығына айналды, Солтүстік теңіз жағалауындағы басқа сауда орындарынан әкелінген керамика сияқты импортталған тауарларды қабылдады. Стивен Планкетт Гипсуик негізі Вуффингалардың қадағалауымен қаланды деп санайды. Елді мекеннің қалаға айналуына тағы бір жүз жыл кетті, бірақ оның басталуын Редвальдтың билік құрған кезеңдегі жеке маңыздылығының көрінісі деп қарастыруға болады. Гипсуиктегі аңглосаксон зиратынан қазылып алынған қабір заттары, оның ішінде кішкентай обалардың астындағы қабірлерден табылған заттар да аса бай немесе әсем болған жоқ. Олар көршілес VI ғасырдың соңындағы, өзеннің биік жағалауындағы зиратқа тән ерекшеліктерден мүлдем айырылған. Бір ғана ерекшелік – Рейн өңірінен келген қонаққа тиесілі болуы мүмкін жабдықталған қабір.
During the first quarter of the 7th century, the quayside settlement at Gipeswic (Ipswich) became an important estuarine trading centre, receiving imported goods such as pottery from other trading markets situated around the coasts of the North Sea. Steven Plunkett suggests that the founding of Gipeswic took place under Wuffingas supervision. It took another hundred years for the settlement to develop into a town, but its beginnings can be seen as a reflection of the personal importance of Rædwald during the period of his supremacy. The excavated grave goods of the Anglo Saxon cemetery at Gipeswic, including those found in burials under small barrows, were not particularly wealthy or elaborate. They lacked the strong characterization of a neighbouring late 6th century cemetery at a higher crossing of the river. One exception was a furnished grave that has been suggested to be that of a visitor from the Rhineland.
Өлім
Редвальд 624 жылы қайтыс болған деп есептеледі: оның өлімі бірнеше жыл ішінде ғана анықталады. Ол Этельберт қайтыс болғаннан кейін біраз уақыт билік жүргізген болуы керек, сондықтан ол bretwalda ретінде белгілі болды. Барбара Йорктың айтуынша, ол 627 жылы Эдвин христиан дінін қабылдамас бұрын, сондай-ақ 625 жылы Паулин Нортумбрияның епископы болмас бұрын қайтыс болған. Оның өлімін Вендовердің Роджері 599 және 624 жылдары екі рет жазған, бұл тарих 13-ғасырдан басталады, бірақ оның ішінде бұрын шыққан және сенімділігі белгісіз жылнамалар бар. Планкетттің айтуынша, 599 жыл деген алғашқы күн Редвальдтің әкесі Титиланың өліміне қатысты қате анықтама ретінде қабылданады, ал кейінірек Редвальдтің өлімі үшін берілген күн. 1939 жылы Саттон-Худағы 1 үйіндіде ағылшын-саксондықтардың кемесі табылды. Могильник теңізде қолданылған және жөнделген ұзын кемені қоршап алды. Кеменің ортасында зергерлік бұйымдар мен басқа да бай қабір бұйымдары, соның ішінде күміс табақтар, сусын ыдыстар, киім-кешек пен қару-жарақтар жиналған камера болды. Бір ерекше нәрсе - бұрын құрал ретінде қолданылғанына ешқандай белгісі жоқ, орақ тасы түріндегі үлкен "тақта" болды: бұл bretwalda лауазымының символы болған деп болжалды. Басқа тауарлармен бірге табылған алтын және гранат корпус жабдықтары Еуропадағы кез-келген алтыннан тең немесе одан да жақсы алтын шеберді жұмысқа алған меценаттың қолынан шыққан және императорлық биліктің бейнесін көрсетуге арналған. Қабірдегі Жерорта теңізі өлкесіндегі күміс бұйымдар - Еуропадағы сол кезеңдегі бірегей жиынтық. Руперт Брюс Митфордтың айтуынша, мәйіттің көріктілігі, жеке меншігі мен өлген адамның билігін көрсетуге арналған заттар патша сарайымен байланысты адамның өліміне нұсқайды. Йорк кемемен бірге көмілген қазыналар Редвальдтің bretwalda кезеңінде оған бағынысты патшалар төлеген сый-тартудың мөлшерін көрсетеді деп болжайды. Брюс Митфорд қазыналардың арасында табақтар мен қасықтарды енгізу Беданың Редвальдтың дінге айналуы туралы баяндауына сәйкес келеді деп болжады: қасықтар жалған дінге айналған адамға сыйлық болған болуы мүмкін, ал табақтар христиандық мәні бар. Жерлеуден табылған монеталар Редвальд қайтыс болған шамамен сол уақытқа таандық. Топыраққа кімнің қанық болғаны туралы даулар Оксфордтың ұлттық биография сөздігіне жазылған Редвальд туралы мақаладағы пікірлерде көрінеді ("Саттон-Худағы 1-топыраққа көмілген адам Редвальд болуы керек деп айтуға болады, бұл сенімді түрде дәлелденгеннен гөрі") және МакКлюр мен Коллинз, Редвальд туралы дәлелдің "ежелгі жоқ" екенін атап өтті. Ал, басқа ұсыныстар бойынша, басқа шығыс Англия патшалары немесе беделді шетелдік қонақтар болуы мүмкін. Басқа да түсініктемелер бар: адам патша емес, бай мәртебе іздеуші болуы мүмкін, бірақ Шығыс Англия патшаларының белгілі резиденциясы Рендлшем тек алыста. Саттон-Худа швед мәдени ықпалы байқалды: қару-жарақ пен жерлеуде Швециядан Вендель кезеңіндегі табылған заттармен қатты ұқсастықтар бар. Брюс Митфорд бұл байланыс Вуффингс әулеті Скандинавияның сол бөлігінен шыққан деп айтуға жеткілікті деп болжады. Сондай-ақ, елеулі айырмашылықтар бар, ал Саттон Ху бұйымдарының жасалуы мен стилімен дәл ұқсас нәрселерді басқа жерден табу мүмкін емес; нәтижесінде байланыс жалпыға дәлелденбеген болып саналады. Сондай-ақ, үйінді қабір емес, шын мәнінде cenotaph болуы мүмкін, дененің жалғыз белгісі химиялық дақ болуы мүмкін, ол басқа да шығу тегі болуы мүмкін; шын мәнінде, сайтта ет пен серікті жануарлардың жерлеуі бар. Сонымен қатар, сүлгіге байланған байламдар жоқ, және денені әшекейлеуге болатын заттардың дақтарға қатысты күтілетін орында қалдырылуы туралы нақты дәлел жоқ. Алайда, соңғы зерттеулер топырақта фосфат бар екенін анықтады – бұл жерде адам денесі бір кезде тынышталған екендігін көрсетеді. Кенотаф теориясы пұтқа табынудан христиандыққа көшуге байланысты болуы мүмкін; әрине, Редвальдқа қатысты болса, ол христиандық қабірге қойылуы мүмкін еді, ал үйінді, ол өзінің түрленуі алдында немесе кейін аяқталса да, естелік ретінде және Шығыс Англияның корольдік мәртебесінің символы ретінде пайдаланылуы мүмкін.
Rædwald is believed to have died around 624: his death can be located only within a few years. He must have reigned for some time after Æthelberht died, in order for him to have been noted as a bretwalda. Barbara Yorke suggests that he died before Edwin converted to Christianity in 627 and also before Paulinus became bishop of Northumbria in 625. His death is recorded twice by Roger of Wendover, in 599 and in 624, in a history that dates from the 13th century but appears to include earlier annals of unknown origin and reliability. Plunkett notes that the earlier date of 599 is now taken as a mistaken reference to the death of Rædwald's father, Tytila, and the later date is commonly given for the death of Rædwald. In 1939, a mound at Sutton Hoo, now known as Mound 1, was discovered to contain an Anglo Saxon ship burial of unparalleled richness. The mound enclosed a ship, long, which had seen use on the seas and had been repaired. In the centre of the ship was a chamber containing a collection of jewellery and other rich grave goods, including silver bowls, drinking vessels, clothing and weaponry. One unusual item was a large 'sceptre' in the form of a whetstone that showed no sign of previous use as a tool: it has been suggested that this was a symbol of the office of bretwalda. The gold and garnet body equipment found with the other goods was produced for a patron who employed a goldsmith the equal or better than any in Europe and was designed to project an image of imperial power. The Mediterranean silverware in the grave is a unique assemblage for its period in Europe. The magnificence of the objects, both the personal possessions and those items designed to denote the authority of the dead individual, point to the death of a person connected with the royal court, according to Rupert Bruce Mitford, who regards the burial as "very likely the monument of the High King or bretwalda Rædwald". Yorke suggests that the treasures buried with the ship reflect the size of the tribute paid to Rædwald by subject kings during his period as bretwalda. Bruce Mitford has suggested that the inclusion of bowls and spoons amongst the treasures fits with Bede's account of Rædwald's conversion: the spoons may have been a present for a convert from paganism and the bowls had Christian significance. Coins found in the burial have been dated to the approximate date of Rædwald's death. The controversy surrounding the identity of the person for whom the mound was built are reflected in the comments in the article on Rædwald in the Oxford Dictionary of National Biography ("It has been argued, more strongly than convincingly, that Rædwald must be the man buried in Mound 1 at Sutton Hoo") and by McClure and Collins, who note that the evidence for Rædwald is "almost non existent". Alternative suggestions as candidates include other East Anglian kings or a prestigious foreign visitor. There are alternative explanations: the person may have been a wealthy status seeker, rather than a king, though Rendlesham, a known residence of the East Anglian kings, is only away. Swedish cultural influence has been detected at Sutton Hoo: there are strong similarities in both the armour and the burial with Vendel Period finds from Sweden. Bruce Mitford suggested that the connection is close enough to imply that the Wuffingas dynasty came from that part of Scandinavia. There are also significant differences, and exact parallels with the workmanship and style of the Sutton Hoo artefacts cannot be found elsewhere; as a result the connection is generally regarded as unproven. It is also possible that the mound is actually a cenotaph rather than a grave, the only sign of body being a chemical stain which could have had other origins; indeed, the site includes burials of both meat and companion animals. Further, there is a lack of shroud ties, and no clear evidence of items which might have adorned a body being left in the expected places in relation to the stain. However, more recent analysis detected phosphate in the soil – an indicator that a human body once lay at rest there. The cenotaph theory may be consistent with the transition from pagan burial to Christian burial; certainly as far as Rædwald is concerned, he could have received a Christian burial, and the mound, whether completed before or after his conversion, being used as a memorial and as symbol of the status of the Kingship of East Anglia.