Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Заңсыз заттар
Illegal items
Контрабанда (ортағасырлық француз тілінен алынған contrabande – "контрабанда") – табиғатына қарай иеленуі немесе сатуы заңсыз заттардың кез келген түрі. Ол заң шығарушының пікірінше, өте қауіпті немесе қоғамға зиянды саналатын тауарларды қамтиды – мұндай заттар контрабанда деп аталады. Туынды контрабанда – әдетте меншікте болуы мүмкін, бірақ заңсыз әрекет жасау үшін пайдаланылғандықтан және осылайша заңсыз жолмен алынғандықтан тәркіленуге жатады, мысалы, контрабандалық тауарлар; ұрланған заттар – олардың саудасына біліп-түсініп қатысу өзі қылмыс болып есептеледі, бұл "қоршау" деп аталады.
Contraband (from Medieval French contrebande "smuggling") is any item that, relating to its nature, is illegal to be possessed or sold. It comprises goods that by their nature are considered too dangerous or offensive in the eyes of the legislator—termed contraband in se—and forbidden. Derivative contraband consists of goods that may normally be owned, but are liable to be seized because they were used in committing an unlawful act and hence begot illegally, e. g. smuggling goods; stolen goods – knowingly participating in their trade is an offense in itself, called fencing.
Қарулы қақтығыс құқығы
Халықаралық құқықта контрабанда – жаудың бақылауындағы аумаққа түпкілікті жіберілетін және қарулы қақтығыста қолданылуы мүмкін тауарлар. Дәстүрлі түрде контрабанда екі санатқа бөлінеді: абсолютті контрабанда және шартты контрабанда. Алғашқы санатқа қару-жарақ, оқ-дәрілер, сондай-ақ химиялық заттар және соғыс жүргізуге тікелей қолданылуы немесе соғыс құралдарына айналдырылуы мүмкін машиналардың белгілі бір түрлері кіреді. Шартты контрабанда, бұрын кездейсоқ контрабанда деп аталған, азық-түлік және мал азығы сияқты материалдардан тұрады. Мұндай жүктің, көріне бергенде, ешқандай кінәсі болмауы мүмкін, бірақ соғыс жүргізіп жатқан елдің пікірінше, егер осы тауарлар жаудың қарулы күштеріне, азаматтық тұтынуға емес, арналса, тәркіленуге жатады. Бұрынғы келісімдердегі кейбір тауарлар, соның ішінде сабын, қағаз, сағаттар, ауыл шаруашылығы техникасы және зергерлік бұйымдар контрабанда емес деп танылған, бірақ бұл айырмашылықтар іс жүзінде мағынасыз болып шықты. Қазіргі заманғы соғыс жағдайларында, қарулы қақтығыс екі тараптың да толық халықтарының күресіне айналғандықтан, соғыс жүргізіп жатқан тараптар барлық тауарларды абсолютті контрабанда ретінде жіктейді.
In international law, contraband means goods that are ultimately destined for territory under the control of the enemy and may be susceptible for use in armed conflict. Traditionally, contraband is classified into two categories, absolute contraband and conditional contraband. The former category includes arms, munitions, and various materials, such as chemicals and certain types of machinery that may be used directly to wage war or be converted into instruments of war. Conditional contraband, formerly known as occasional contraband, consists of such materials as provisions and livestock feed. Cargo of that kind, presumably innocent in character, is subject to seizure if in the opinion of the belligerent nation that seizes them, the supplies are destined for the armed forces of the enemy rather than for civilian use and consumption. In former agreements among nations, certain other commodities, including soap, paper, clocks, agricultural machinery and jewelry, have been classified as non contraband, but the distinctions have proved meaningless in practice. Under the conditions of modern warfare, in which armed conflict has largely become a struggle involving the total populations of the contending powers, virtually all commodities are classified by belligerents as absolute contraband.
Америка Азаматтық соғысы
Америка Азамат соғысы кезінде, Конфедерацияға тиесілі, Одақтың әскери лагерьлерінде пана сұраған немесе Одақтың бақылауына өткен аумақтарда тұрған құлдар "соғыс контрабандасы" деп жарияланды. Бұл саясатты алғаш рет 1861 жылы генерал Бенджамин Ф. Батлер Вирджиния штатының Хэмптон қаласында, "Форт Монро доктринасы" деп белгілі болған қағида арқылы жариялады. Соғыс аяқталғанға дейін Одақ Оңтүстікте 100 контрабанда лагерін құрды, ал Роанок аралындағы азат етілгендер колониясы (1863–1867) өзін-өзі қамтамасыз ететін колония ретінде дамыды. Көптеген ересек азат етілгендер мұндай лагерьлерде Армия үшін жалақыға жұмыс істеді, Американдық миссионерлер қауымдастығы Солтүстіктен олардың мектептері үшін мұғалімдерді шақырды, ал мыңдаған азат етілгендер Одаққа қарсы Конфедерациямен күресу үшін АҚШ-тың Түсті әскерлеріне осындай лагерьлерден қосылды.
During the American Civil War, Confederate owned slaves who sought refuge in Union military camps or who lived in territories that fell under Union control were declared "contraband of war". The policy was first articulated by General Benjamin F. Butler in 1861, in what came to be known as the "Fort Monroe Doctrine," established in Hampton, Virginia. By war's end, the Union had set up 100 contraband camps in the South, and the Roanoke Island Freedmen's Colony (1863–1867) was developed to be a self sustaining colony. Many adult freedmen worked for wages for the Army at such camps, teachers were recruited from the North for their schools by the American Missionary Association, and thousands of freedmen enlisted from such camps in the United States Colored Troops to fight with the Union against the Confederacy.
Шарттар
Контрабандалық тауарды анықтау бойынша көптеген шарттар жасалды. Соғыс кезінде, соғысқа қатысқан елдер міндетті түрде осы шарттарды бұзып, соғыстың барысына қарай өз анықтамаларын жасады. 1908-1909 жылдардағы Лондондық теңіз конференциясында жасалған Лондон декларациясы, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Еуропаның көптеген теңіз елдері тарапынан ішінара қолданылып, абсолютті және шартты контрабанданың толық жіктемесін белгіледі. Соғыс дамыған сайын, әртүрлі соғысушы тараптар бейтарап елдердің наразылығына қарамастан, әр санаттағы тауарлардың тізімдерін үнемі жаңартып отырды. 1916 жылға қарай шартты контрабанда тізіміне су арқылы тасылатын барлық жүк кірді. Одан кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс барысында, жауға бағытталған барлық жүк, оның табиғатына қарамастан, қарсыласушы тараптан соғыс контрабандасы деп есептелді. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында да соғысқан елдер осындай саясатты қолданды.
Numerous treaties defining contraband have been concluded among nations. In time of war, the nations involved have invariably violated the agreements, formulating their own definitions as the fortunes of war indicated. The Declaration of London, drafted at the London Naval Conference of 1908–1909 and made partly effective by most of the European maritime nations at the outbreak of World War I, established comprehensive classifications of absolute and conditional contraband. As the war developed, the lists of articles in each category were constantly revised by the various belligerents despite protests by neutral powers engaged in the carrying trade. By 1916, the list of conditional contraband included practically all waterborne cargo. Thereafter, for the duration of World War I, nearly all cargo in transit to an enemy nation was treated as contraband of war by the intercepting belligerent, regardless of the nature of the cargo. A similar policy was inaugurated by the belligerent powers early in World War II.
Бейтарап елдер
Халықаралық құқық бойынша бейтарап мемлекеттердің азаматтары өз тәуекелімен соғысқа қатысқан кез келген немесе барлық елдермен сауда жасауға құқылы. Бейтарап үкіметтерге контрабандалық сауданы тоқтату міндеті жүктелмейді, бірақ бейтарап үкіметтердің бір соғысушы тараптың мүлкін, екінші соғысушы тарапқа бара жатқанда тәркілеген жағдайында, сол азаматтардың қорғанына араласуға құқығы жоқ. Соғыс қимылына қатысушы тараптармен жаумен сауда жасаған бейтарап тасымалдаушыларға дәстүрлі түрде қолданылатын жаза – жүктерді тәркілеу. Лондон декларациясымен бұл, жүктің жартысынан астамы контрабанда болған жағдайда, тасымалдаушы кемені айыптауды да қамтиды. Халықаралық құқық контрабандалық жүк тасымалдаған бейтарап кемелерді батыруға соғысып жатқан елдердің құқығын мойындамайды, бірақ бұл практиканы Бірінші дүниежүзілік соғыста Германия бастады, ал Екінші дүниежүзілік соғыста Ось державалары жиі қолданды.
Under international law, the citizens of neutral nations are entitled to trade, at their own risk, with any or all powers engaged in war. No duty to restrain contraband trade is imposed on the neutral governments, but no neutral government has the right to interfere on behalf of citizens whose property is seized by one belligerent if it is in transit to another. The penalty traditionally imposed by belligerents on neutral carriers engaged in commercial traffic with the enemy consists of confiscation of cargo. By the Declaration of London, it was extended to include condemnation of the carrying vessel if more than half the cargo was contraband. The right of warring nations to sink neutral ships transporting contraband is not recognized in international law, but the practice was initiated by Germany in World War I and was often resorted to by the Axis powers in World War II.