Антонио Поллайоло: Ренессанс суретшісі мен мүсіншісі
Antonio del Pollaiuolo
Итальян суретшісі Антонио Поллайоло (1429-1498) – Ренессанс кезеңінің шебері, суретші, мүсінші және гравер. Туындыларында күшті, жалаңаш ер адамдар бейнеленген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші, мүсінші және гравер (1498 ж. қайтыс болды)
Italian painter, sculptor, and engraver (d. 1498)
Антонио дель Поллаюоло (/UK/, /p//ɒ//l//aɪ/'/w//oʊ//l//oʊ/ POLeyeWOHloh, /US/, /p//oʊ//l// / POHL , anˈtɔːnjo del pollaˈjwɔːlo; 17 қаңтар 1429/1433 – 4 ақпан 1498), сондай-ақ Антонио ди Якопо Поллаюоло немесе Антонио Поллаюоло (кейде Pollaiolo деп те жазылады) – итальяндық Ренессанс суретшісі, мүсінші, гравер және алтын шебері. Ол осы өнер салаларының барлығында маңызды туындылар жасады, сонымен қатар басқа жұмыстарды да жобалады, мысалы, діни киімдер, ал кестелеу оның мансабының басында жұмыс істеген саласы еді. Оның негізгі өнер салаларындағы ең ерекше жұмыстары зорлық-зомбылық әрекеттерінің күрделі поздарында бейнеленген, көбінесе жалаңаш ер адамдардың суреттерін қамтиды, олар классикалық үлгілерден алынған және көбінесе батыр Геркулеске арналған. Ол немесе, мүмкін, оның інісі кең пейзаждык фонды салуда жаңашыл болған, бұл өнері ерте Голланд суретшілерінен үйренген болуы мүмкін. Оның екі папалық мазары келесі ғасырда Ескі Санкт-Петер шіркеуінің қирауынан аман қалған және қазіргі Санкт-Петер базиликасында қайта құрылған жалғыз ескерткіштер болды. Ол көбінесе кіші інісі Пьеро дель Поллаюоломен бірлесіп жұмыс істеді, ал авторлыққа қатысты қазіргі заманғы түсініктерге сәйкес олардың үлесін ажырату өте қиын болды, сондықтан көптеген суреттерді Поллаюоло ағайындыларының туындылары деп сипаттауға болады. Замандастары мен Джорджио Вазари Антонионы әлдеқайда талантты деп санайтын, көптеген жұмыстардың дизайны мен негізгі суретіне жауапты болған. Бірақ соңғы онжылдықтарда Пьероның беделі нығайып, қазір оған, мысалы, Ұлттық галереяға тиесілі кішкентай Аполлон мен Дафна (1470–1480) суретінің жалғыз авторы ретінде қаралады. Сонымен қатар, жетекші суретшілердің тізімдеріндегі сілтемелер, олардың саны көп, көбінесе ағайындыларды бірге атайды, ал Вазаридің суретшілер өмірі оларды бір өмірде қарастырады. Кеннет Кларктың сөзіне сәйкес, Кватроченто өнерінің қазіргі заманғы көзқарасында оның маңыздылығын екі фактор төмендетті: оның Геркулестің еңбектерінің үлкен суреттерінің жоғалуы және "айту қиын көрінетін есім". Өз заманында және бірнеше онжылдықтар бойы оның "нағыз орны" "Еуропа өнері тарихындағы бастамашыл күштердің бірі" ретінде танылды.
Antonio del Pollaiuolo (/UK/,/p//ɒ//l//aɪ/'/w//oʊ//l//oʊ/ POLeyeWOHloh, /US/,/p//oʊ//l// / POHL , anˈtɔːnjo del pollaˈjwɔːlo; 17 January 1429/14334 February 1498), also known as Antonio di Jacopo Pollaiuolo or Antonio Pollaiuolo (also spelled Pollaiolo), was an Italian Renaissance painter, sculptor, engraver, and goldsmith, who made important works in all these media, as well as designing works in others, for example vestments, metal embroidery being a medium he worked in at the start of his career. His most characteristic works in his main media show largely naked male figures in complicated poses of violent action, drawing from classical examples and often centred on a heroic Hercules. He, or possibly his brother, was also a innovative painter of wide landscape backgrounds, perhaps having learnt from Early Netherlandish painting. His two papal tombs were the only monuments to survive the demolition of Old St Peter's in the next century and be reconstructed in the present St Peter's Basilica. He very often worked in collaboration with his younger brother Piero del Pollaiuolo , and distinguishing their contributions to satisfy modern ideas of authorship has proved exceptionally difficult, so that many paintings are just described as by the Pollaiuolo brothers. Contemporaries, and Giorgio Vasari, saw Antonio as by far the more talented, and responsible for the design and main painting of most works, but in recent decades the reputation of Piero has strengthened somewhat, and he is now given sole authorship of, for example, the small Apollo and Daphne (1470–1480) by its owner, the National Gallery. At the same time, contemporary references in lists of leading artists, of which there are a number, mostly mention the brothers together, and Vasari's Lives of the Artists treats them in a single life. According to Kenneth Clark, two factors have reduced his prominence in the modern view of Quattrocento art: the loss of his very large paintings of some of the Labours of Hercules, and "a name which looks difficult to pronounce". In his own day, and for several decades later, his "true position" as "one of the originating forces in the history of European art" was recognised.
Картиналарды ағайындылардың арасында қайта бөлу
Соңғы жылдары өнер тарихшылары арасында Альдо Галли бастаған Пьероның картиналарға авторлығын арттыруға бағытталған үрдіс пайда болды. Оның "Антонио мен Пьеро дель Поллаюоло: күміс пен алтын, сурет және қола" (2014) еңбегінде көптеген туындылардың нақты сурет салуын бұрын Антониоға немесе екі бауырға жатқызылған Пьероға жатқызады. Галли Антониоға Геркулестің екі Еңбегінің (Уффици) қысқартылған нұсқаларын, "Билейтін жалаңаштар" фрескасын және Магдаленаның көтерілуі бейнеленген ертедегі алтарьлық суретті ғана жатқызады. Бауырлардың кем дегенде біреуі ерте Голланд сурет салу стиліне ықпал еткен, ал ревизионисттік мектеп бұл Пьеро болды деп санайды. Мүсік және басқа да материалдарға жасалған туындылардың авторлығына бұл өзгеріс әсер етпейді. Вазари картиналарда Пьеро емес, Антонионың үлесін баса көрсету дәстүрін қалыптастырды, бұл 20 ғасырға дейін, Ұлттық галерея директоры Мартин Дэвис сияқты өнер тарихшыларының күдіктеріне қарамастан, көпке дейін сөзсіз қабылданды. 21 ғасырда толыққанды және ішінара сәтті сынға салынды, соның нәтижесінде кейбір туындылардың авторлығы мүлікті меңгеруші мұражайлар тарапынан өзгертілді. Бұл мақалада дәстүрлі авторлық құқықтар көрсетілген немесе мүлікті меңгеруші мұражайлардың нұсқалары келтірілген, кейде соңғы жылдарығы өзгерістерге тоқталып өтіледі.
In recent years there has been a trend among art historians to increase the credit Piero is given for the paintings, led by Aldo Galli, whose Antonio and Piero Del Pollaiuolo: Silver and Gold, Painting and Bronze (2014) assigns the actual painting of many works to Piero that had long been given to Antonio, or both brothers. Galli only attributes to Antonio the reduced versions of the two Labours of Hercules (Uffizi), the Dancing Nudes fresco, and an early altarpiece with the Elevation of the Magdalen. At least one of the brothers was influenced by the landscape style of Early Netherlandish painting, and the revisionist school thinks that this was Piero. Attributions of works of sculpture and other media are unaffected. Vasari began the tradition of stressing the contribution of Antonio rather than Piero to the paintings, which went largely unchallenged until the 20th century, despite suspicions by art historians such as Martin Davies, Director of the National Gallery. In the 21st century a full and partly successful challenge has been mounted, and some attributions changed by owning museums. This article gives the traditional attributions, or follows the owning museums, sometimes noting changes in recent years.
Өмірбаян
Ол Флоренцияда дүниеге келген. Ағалардың есімдерінен туындаған лақап атын «құс сатушы» деген мағына беретін pollaiuolo деп атады. Бұл сол кезде сәнді кәсіп еді, ал Жакопоның төрт ұлының бәрі де осы салада мансап табуға мүмкіндік алмады. Флоренция өмірінің замандас «мүшкіл санаушысы» Бенедетто Деидің айтуынша, 1472 жылы Флоренцияда бар болғаны 8 құс сатушы болған, ал алтын шеберханалары 44 болған. Антонио – үлкен ұлы, ал ортаңғы екі ағасы құс сату (кейін осы бизнесті мұраға алған) және алтын жасаумен айналысты. Кіші ұлы Пьеро да суретші болған, көбінесе сурет салумен ғана айналысқан, ол мен Антонио жиі бірге жұмыс істеген, бірақ олардың шеберханалары физикалық жағынан «бөлек болғанмен, бірін-біріне қолжетімді» болған. Олардың туындыларында классикалық ықпал мен адам анатомиясына қызығушылық байқалады; ағалар осы сала бойынша білімдерін арттыру үшін диссекция жасаған деседі. Егер осылай болса, онда бұл «анатомиялық зерттеулерге жасалған алғашқы Ренессанс қадамдарының бірі» болар еді. Антонионың алғашқы кәсіптері алтын мен металл өңдеу болды. Құжаттар жоқ болуы мүмкін, бірақ көптеген замандастарының Лоренцо Гибертидің үлкен шеберханасында оқығандығы туралы айтқан сөздері дұрыс болуы мүмкін. Бұл оның 1457 жылы Милиани Деидің «лаворанте» ретінде тізімделген «Антонио ди Якопо» болғандығымен қайшы келмейді, Милиани Деи – шежірешінің егіз інісі және ұзақ тарихы бар алтын шеберлер отбасынан шыққан. Вазари ағалардың «алғашқы оқуы туралы» айтқандарында «бірқатар сенімсіздіктер» бар дейді. Пьеро одан он жас кіші болған, бірақ бастапқыда суретші ретінде оқыған. Дегенмен, бұл күмәнді көрінеді; Андреа дель Кастаньо оған үлкен әсер еткен, және ол Пьеро сияқты, немесе мүмкін Доменико Венецианомен бірге оқыған болуы мүмкін. 1459 жылы Антонио алтын шебер және суретші ретінде өз шеберханасын ашқан, ал мүсін және граверлік өнері кейін дамыған. 1464 жылы ол Палаццо Веккьоға қарама-қарсы Виа Вачеррекиядағы жақсы орналасқан үй-жайға жалға алу шартына қол қойды. Бұрын оны басқа алтын шебер пайдаланған, сондықтан ол тиісті түрде жабдықталған; жалға алу мерзімі 1493 жылға дейін бірнеше рет жаңартылған. Келесі жылдары шәкірттер қабылданды. 1466 жылы ол жібек шеберлер гильдиясына кірді және 1469 жылы алғашқы әйеліне (он сегіз жаста) үйленді, оның қалыңдығы 500-ден астам алтын флоринге бағаланған. Сол жылы ол елде жер сатып ала бастады. 1472 жылы екі ағасы және олардың әкесі қалалық үйлеріне жақын жерде үй сатып алып, оны үш бөлікке бөліп, жалға беру үшін пайдаланған. Жиырма жылдан астам уақыт бойы Флоренцияда сәтті мансап жасады, Флоренция Республикасының аумағынан сирек кетіп, 1489 жылы Жакопо Ланфредини оны қаланың ең жақсы суретшісі деп атады (бұл мақтау жиі Лоренцо де Медичиге дұрыс емес атрибуцияланады). Бірақ содан кейін Папа Сикст IV-нің қабірін салуға арналған тапсырыс, Римдегі Сан-Пьетро, оны 1484 жылы немесе одан сәл ертерек Римге алып келді. Содан кейін екі ағасының көп бөлігі Римде өткен, бірақ кейде Флоренцияға оралған. Алғашқы қабірді 1493 жылы аяқтаған кезде келесі папа қайтыс болды, ал ол оның қабірін де жасау үшін Римде қалды. 1496 жылы Флоренцияға соңғы сапары кезінде Санто-Спиритоның сакрариясында басталған жұмыстарды аяқтағаннан кейін, ол 1498 жылы Римде бай адам ретінде қайтыс болды, ол жаңа ғана Рим папасы Иннокентий VIII-нің қабірін аяқтаған, сонымен қатар Сан-Пьетро шіркеуінде. Ол Винколидегі Сан-Пьетро шіркеуінде жерленді, онда оған және екі жыл бұрын Римде қайтыс болған ағасына бірлескен ескерткіш орнатылды. Римге кетуі оның соңғы жылдары Флоренцияның «Алтын ғасырының» құлдырауынан, 1492 жылы Лоренцо де Медичидің өлімінен кейін, 1494 жылы француздардың басып алуынан, содан кейін Савонароланың қысқа мерзімді басшылығынан және саяси тұрақсыздық пен әскери қауіп-қатерлерден аулақ болуын білдірді. Оның екі қызы болды, бірақ ұлы болған жоқ, бірақ 1472 жылы туған немересі онымен жұмыс істеді – ол 1507 жылы Микеланджелоның Папа Юлий II-нің қабірінде жұмыс істеуден бас тартқандығы туралы соңғы рет естілді. Флоренцияда Антонионың қалдырған мүлкіне қатысты сот ісі болды, онда оның жесірі 1511 жылы куәлік берді.
He was born in Florence. The brothers took the nickname pollaiuolo meaning "poulterer" in Italian from the trade of their father Jacopo, who sold poultry, pollaio. This was a luxury trade at the time, and Jacopo's four sons were unlikely all to find room for careers in it. According to Benedetto Dei, the contemporary "fanatical enumerator" of Florentine life, there were only 8 poultry suppliers in Florence in 1472, but 44 goldsmith's workshops. Antonio was the eldest son; the two middle brothers respectively went into poultry (eventually inheriting that business) and goldsmithing. The youngest brother, Piero, was also an artist, apparently only in painting, and he and Antonio very frequently worked together, though their workshops were physically "separate but mutually accessible". Their work shows both classical influences and an interest in human anatomy; reportedly, the brothers carried out dissections to improve their knowledge of the subject. If so, these would be "among the early Renaissance forays into anatomical research". Antonio's first trade was goldsmithing and metalworking. Although documentation is probably missing, the statements of many near contemporaries that he trained in the large workshop of Lorenzo Ghiberti may well be correct. This is not contradicted by the possibility that he was the "Antonio di Jacopo" listed in 1457 as a "lavorante" for Miliani Dei, twin brother of the chronicler and from a long established goldsmithing family. Vasari, whose account of the brothers' "early training contains a number of implausibilities", says that having decided to move from goldsmithing to painting, his brother gave him his first lessons. Piero was about ten years younger but had trained as a painter from the start. However, this seems unlikely; Andrea del Castagno was a great influence on him, and he may have trained with him, as Piero may have done, or possibly Domenico Veneziano. By 1459 Antonio had his own workshop, as a goldsmith and painter, with his practice in sculpture and engraving developing later. In 1464 he signed a lease for well located premises, on the Via Vaccherrechia opposite the Palazzo Vecchio. They had been previously used by another goldsmith, and so were arranged appropriately; the lease was periodically renewed up to 1493. In the following years apprentices were taken on. He entered the silk workers guild in 1466 and married his first wife (eighteen years old) in 1469, with a dowry of over 500 gold florins. That year he began to buy land in the country. in 1472 the two brothers and their father bought a house near their family home in the city, dividing it into three units, apparently for renting. For over twenty years he had a successful career in Florence, rarely leaving the territory of the Republic of Florence, and by 1489 was described by Jacopo Lanfredini as the best artist in the city (this praise is often wrongly attributed to Lorenzo de' Medici). But by then a commission for a papal tomb, that of Pope Sixtus IV, St. Peter's, had taken him to Rome in 1484, or perhaps a little earlier. Thereafter both brothers seem to have spent most of their time in Rome, but returning to Florence at times. By the time he had finished the first tomb, in 1493, the next pope had died, and he stayed in Rome to do his tomb as well. After a last visit to Florence in 1496, to put the finishing touches to the work already begun in the sacristy of Santo Spirito, he died in Rome in 1498 as a rich man, having just finished his tomb of Pope Innocent VIII, also in St. Peter's. He was buried in the church of San Pietro in Vincoli, where a joint monument was raised to him and his brother, who had died in Rome two years earlier. His departure for Rome meant that in his last years he avoided the depressing collapse of the Florentine "Golden Age" following the death of Lorenzo de' Medici in 1492, the occupation by the French in 1494, followed by the brief leadership of Savonarola and continued political instability and military threats. He had two daughters but no son, though a nephew (b. 1472) worked with him – he is last heard of being rejected by Michelangelo for work on the Tomb of Pope Julius II in 1507. There was some litigation in Florence over the assets Antonio left, in which his widow gave evidence in 1511.
Сурет
Оның туындыларының (Римге аттанғанға дейін) мерзімін анықтау көбінесе қиын, ал көптеген суреттері, әсіресе ірілері, әрине, ағасымен бірлесіп жасалған. Суреттердің тобы шамамен 1466 жылға дейін жатқан ерте туындылар деп есептеледі. Замандастары Антонионың жұмысын Пьеронікінен гөрі жоғары бағалаған, әсіресе оның «дизайн» немесе сурет салу шеберлігін, мұнда Антонионың жауапкершілігі зор болған. Ол классикалық мифологиядан, әсіресе Геркулес бейнеленген сюжеттерден ерте кезде маңызды суретші болды, бірақ олардың сақталған үлгілері жеке үйлерге арналған кішкентай суреттер. Оның жазбаларға негізделген және мифологиялық суреттері сол кезең үшін ерекше «күшті әсер» қалдыратын әрекетті бейнелеуде ерекшеленеді. Мұндай сюжеттер бұрын кассон сандықтары үшін ұқсас көлемде суреттелген, бірақ Поллаюолоның туындылары әрқашан жақтаулы суреттер ретінде қарастырылғандай. Оның «Геркулес және Гидра» (1475 ж. шамасында) және «Геркулес және Антей» (1478 ж. шамасында) картиналары қазір Уффици галереясында сақтаулы. Бұл 6 брачча шаршы немесе 3,5 метрдей биіктікте, матаға салынған, сондықтан фигуралар тірідей көрінеді; ал Геркулес және Немея арыстаны үшінші туынды болды. Аяқталғанына елу жылдай уақыт өткен соң, бұл «өз заманының ең танымал және ықпалды туындыларының бірі» болды, бірақ қазір жоғалып кетті, «сол дәуірдегі барлық кенептер сияқты». Бұл суреттер 1460 жылы, оның тәуелсіз мансабының басында жасалған және Флоренция мен одан тыс жерлерде суретші ретінде танымал болғанын жарқын көрсеткен болуы керек. Бұл суреттерді, мүмкін, оның әкесі емес, Пьеро ди Козимо де Медичи тапсырыс берген, және бұл кезде Флоренцияда әлі де сирек кездесетін матаға салынған. 1460-жылдардың ортасынан бастап, оның «Дәуіт Голиаттың басын кесіп алып тұрғанда» (қазір Берлинде) суреті бар. Осы кезеңдегі ең танымал Дәуіттерден – Донателлоның (мәрмәр және қоладан), Верроккьоның немесе Микеланджелоның туындыларынан айырмашылығы, бұл сурет Флоренция үкіметіне немесе Медичи отбасына байланысты ешқандай құжаттық дәлел көрсетпейді. Дәуіт толық және бай киінген, ермектің ішкі жағымен әшекейленген, жас шопаннан гөрі флоренциялық ақсүйектей көрінеді. Оның көлемі 46,2 см x 34 см, үйге арналған сурет ретінде жасалған. Архангел Михаилдың айдаһар немесе жылан түріндегі шайтанмен шайқасқан бейнесінің құрамы, құжатталған, бірақ қазір жоғалған, бір көшірмеден белгілі және Вазари оны қызу сипаттаған. Бұл сурет Ареццо қаласындағы бір бауырластық үшін жасалды, биографтың туған қаласы. Оның ағасымен бірлесіп жасалған, бірақ, бәлкім, Антонио салған «Святой Себастьянның шейіттігі» (1473–1475 жж.) Пуччи капелласында сақталған. Анунциата. Бұл оның ең үлкен және ең амбициялық сақталған туындысы, «Ренессанс өнеріндегі маңызды кезең», композициясы фигуралардың әрекеттерімен анықталған алғашқы ірі масштабты сурет. Алдыңғы пландағы алты үлкен сарбаз фигурасы үш түрлі позада жұптастырылған, бірақ әртүрлі бұрыштардан қарастырылған. Бұл жердің ең үлкені – өзеннің бойымен өтіп жатқан, бірнеше суреттерде бейнеленген кең пейзаждық фон. Флоренция маңындағы виллада, 1470-ші жылдары салынған, би билеген жалаңаш фигуралар бейнеленген фреска фризі өте нашар сақталған, бірақ жоғарыда аталған жұмыстар сияқты денелердің экстремалды позаларына деген қызығушылықты көрсетеді, бірақ бұл жолы қуаныш рухында. Бұл сурет Антонионың маңызды ерте меценаттары болған Ланфредини отбасы үшін жасалды, олар оған тиісті төлемдерді алу үшін басқаларға қысым жасауға дайын болған. Бірнеше жас әйелдердің басы мен иығының портреттері бар, олар ағалардың біріне немесе олардың шеберханасына тиесілі. Ол көбінесе панельдік суреттерінде әдеттегідей бояусыз, бояуды тікелей ағашқа қолданады. Бұл кейбір панельдердің бояуларын жоғалтуына себеп болуы мүмкін. Флоренция суретіне оның негізгі үлесі қозғалыс кезіндегі немесе қысым жағдайындағы адам денесін талдауда болды, бірақ ол кең пейзаждық фонды бейнелеудегі ізашарлық шеберлігі үшін де маңызды.
The dating of his work (before he went to Rome) is mostly uncertain, and much of his painting, especially of larger pieces, was apparently done together with his brother. A group of paintings are generally agreed to be relatively early, before about 1466. Contemporaries valued Antonio's work far above that of Piero, especially in respect of its disegno or drawing, for which Antonio was perhaps generally responsible. He was early as a significant painter depicting subjects from classical mythology, especially those featuring Hercules, but the surviving examples of these are small paintings for private houses. Both his scriptural and mythological paintings excel in depicting action, with a "fierce air" that was unusual for the period. Such subjects had previously been painted at a similar scale for cassone chests, but Pollaiuolo's seem always to have been intended as framed images. His Hercules and the Hydra (c. 1475) and Hercules and Antaeus (c. 1478), both now in the Uffizi, are apparently miniature versions of two out of three very large paintings of the Labours of Hercules that he did for the Sala Grande of the Medici Palace, a large room designed to impress vistors. These were 6 braccia square or high—about 3.5 metres, on cloth, so with over life size figures; Hercules and the Nemean lion was the third. For some fifty years after their completion, these "were amongst the most famous and influential works of their time", but are now lost, "like nearly every canvas of the date". These were done around 1460, very early in his independent career, and must have loudly announced his arrival as a painter to Florence and beyond. They were perhaps commissioned by Piero di Cosimo de' Medici rather than his father, and were on cloth, still relatively unusual in Florence at this date. Another early painting, probably from the mid 1460s, is his David with the Head of Goliath, now in Berlin. Unlike the most famous Davids of the period, by Donatello (in both marble and bronze), Verrocchio, or Michelangelo, this lacks any documentary evidence linking it to the Florentine government or the Medici family. David is fully and rather richly dressed, with ermine linings, and appears more as a patrician Florentine than a young shepherd. At 46.2 cm (18.1 in) x 34 cm (13.3 in) it was presumably intended for a domestic setting. The composition of a banner, documented but now lost, of the Archangel Michael in combat with the devil in the form of a dragon or serpent, is known from a copy, and is enthusiastically described by Vasari. It was done for a confraternity in Arezzo, the biographer's home town. His Martyrdom of Saint Sebastian, done with his brother, but probably drawn by Antonio, was painted in 1473–1475 for the Pucci Chapel of the SS. Annunziata. It is his largest and most ambitious surviving work, "a milestone in Renaissance art", as the first large scale painting where the composition is dictated by the actions of the figures. The six large foreground figures of soldiers are paired in three poses, but seen from different angles. This has the largest of the sweeping landscape backgrounds, with a river winding through, that feature in several paintings. A fresco frieze of dancing nude figures, in a villa near Florence, perhaps from the 1470s, is in very poor condition, but shows the same interest in extreme body poses as works mentioned above, but this time in a spirit of joy. This was for the Lanfredini family, close allies of the Medici who seem to have been important early patrons of Antonio, willing to put pressure on others to get payments due to him. There are a number of rather similar head and shoulders portraits in profile of youngish women attributed to one of the brothers, or their workshop. He often used an unorthodox technique in his panel paintings, applying paint directly to the wood, without the usual ground of gesso. This may be responsible for the paint losses some panels have suffered. His main contribution to Florentine painting lay in his analysis of the human body in movement or under conditions of strain, but he is also important for his pioneering skill interest in depicting wide landscape backgrounds.
Мүсіндік
15 ғасырдағы Италияда суретші де, мүсінші де болған шеберлер жиі кездесетін. Андреа дель Верроккьо Флоренцияда осыған ұқсас мансап жолын өтті – алтынмен жұмыс істеуден бастап, Медичилерге қызмет етіп, 1483 жылы қаладан кетіп қалды. Флоренция гильдиялары осы тұрғыда көптеген қалалардағы гильдиялардан гөрі икемдірек болды. Оның інісі Пьеро мүсінші болмағандықтан, суреттерге қатысты авторлық құқықтар туралы даулардың алдын алды. Мүсінші ретінде Антонио мен оның шеберханасы қола, күміс, терракота, гипс және ағаштан жұмыс істеді, бірақ тасқа қашап ешқашан жасаған емес. Оның екі паптық мазартасында қоладан жасалған мүсіндер орналасқан, ал ертедегі маңызды тапсырысы – Флоренция баптистериясының бас алтарына арналған күміс крестің төменгі бөліктері және кейіннен алтарға арналған рельефтер. Ол сондай-ақ боялған ағаштан жасалған корпусы бар үлкен крестті және Кротондық Милоның рельефі бар алтын жалатылған парад қалқанын (Лувр) жасады. Флоренциядағы Палаццо Гвиччардини сарайының ауласындағы қабырғадағы Геркулес пен Какустың шайқасы бейнеленген штукатурлық рельеф алғаш рет Антонионың шәкірті жасаған деп жарияланды, бұл оның эскизінен алынған, және «сол кезден бері өте аз ғалымдар оған қызығушылық танытты». Алдо Галли және басқалар оны Антонионың 1465 жылға жататын түпнұсқалық жұмысы деп санайды. Ол «үстелдік қола» немесе байлардың сарайлары үшін кішкентай қоладан жасалған мүсіндер жанрын дамытқан мүсіншілердің бірі болды. Оның кем дегенде үш мүсіні Геркулеске арналған, ол оның бірнеше суреттерінде де бейнеленген. Қазір Берлиндегі Боде мұражайында және Нью-Йорктегі Фрик коллекциясында сақталған екі кішкентай Геркулес қоласы кейіпкерді демалып тұрған күйде бейнелейді, ал тағы біреуі Геркулес пен Антейдің арасындағы күресті көрсетеді және «скульптураның барлық ережелерін бұзып», «фигуралардың өз әрекеттеріне байланысты кез келген бағытта еркін қозғалуына мүмкіндік берді». Бұл мүсін 15 ғасырда Медичи отбасының меншігінде болды. Екі сақталған сурет, біреуі Вазариге тиесілі және сипатталған, оның ұзақ уақыт жоспарланған, бірақ ешқашан іске аспаған қоладан жасалған ат мүсіні жобасына қатысқанын көрсетеді. Бұл мүсін Милан герцогы Франческо Сфорцаның (1466 жылы қайтыс болған) ескерткіші ретінде көзделген. Алдымен оның жесірі, содан кейін оның ұлы мен жүрегі, оның герцогтігінің мұрагерлері әртүрлі мүсіншілермен келісімдер жасасты, ақыры 1480 жылдары Леонардо да Винчиге тапсырыс берді. 1494 жылы француз шапқыншылығына дейін тек үлкен саздан жасалған модель ғана жасалды, кейін француз әскерлері оны жойды.
Artists who were both painters and sculptors were not very uncommon in 15th century Italy; Andrea del Verrocchio is a near contemporary example in Florence, with a similar career pattern, beginning as a goldsmith, then working for the Medici and finally leaving the city in 1483. The Florentine guilds were more flexible in this respect than those in many cities. His brother Piero was not a sculptor, removing the issues over attribution that affect the paintings. As a sculptor Antonio and his workshop worked in bronze, silver, terracotta, plaster and wood, but apparently never in stone. Both his papal tombs have bronze effigies, and a very important early commission was the lower parts of a silver crucifix for the main altar of the Florence Baptistery, and later reliefs for the altar. He also produced a large crucifix with the corpus in painted cork, and a parade shield with a relief of Milo of Croton in gilded plaster (Louvre). A stucco relief with over life size figures of Hercules and Cacus in combat on a wall in the courtyard of the Palazzo Guicciardini in Florence was first published as by a follower of Antonio, a derivation of a design by him, and "since that time extremely few scholars have shown any interest in it"; Aldo Galli and some others believe it to be an original work by Antonio, of about 1465. He was one of the sculptors who developed the genre of the "table bronze" or small bronze figure for the palaces of the rich. At least three of his were of Hercules, who also figures in several of his paintings. Two small Hercules bronzes, now in the Bode Museum in Berlin and the Frick Collection in New York, show the hero standing in a resting pose, but another shows the fight between Hercules and Antaeus and "broke all the rules of sculpture" in allowing "the liberty of the figures to move in any direction necessitated by their actions". This belonged to the Medici family in the 15th century. Two surviving drawings, one owned and described by Vasari, record his involvement in the long planned by never realized project for an equestrian statue in bronze, as a memorial to Francesco Sforza, Duke of Milan (d. 1466). First his widow, then his son and nephew, successors to his dukedom talked to various sculptors before finally commissioning Leonardo da Vinci in the 1480s. Only a huge clay maquette was ever realized before the French invasion of 1494, during a later phase of which French troops destroyed it.
Алтын шеберлігі
Алтынмен жұмыс істеу оның мансабының көп бөлігінде "негізгі қызметі" болған, және бәлкім, ең табысты жағы болған, бірақ ірі шіркеу тапсырыстарынан басқа, шомылдыру рәсімінің айқышқа шегеленген кресті мен тақталардан басқа, оған нақты атрибуцияланған ештеңе сақталған жоқ. Бұл қалыпты жағдай, себебі әдеттегі заттар мен шіркеулерге арналған көптеген кішкентай бұйымдар келесі ғасырларда алтынға айналдырылып немесе қайта жасалған. Олардың құндылығына байланысты, көптеген жоғалған бұйымдар туралы құжаттар бар, ал оның кішкентай суреттерінен айырмашылығы, олардың барлығы дерлік заманауи құжаттамасыз. Қазір жойылған үлкен әлеуметтік тапсырыстардың арасында үкімет үшін жасалғандары да бар: 1472 жылы 32 фунт салмақты, ішінде "балалардың гүл шоғыры" бейнеленген салтанатты күміс тостаған, және 1472–1473 жылдары күміс алтынмен және эмальмен жалатылған, Геркулес мүсінімен әшекейленген "көрнекі дулыға". Бұл Флоренциялықтар жалдаған кондотьеро Федериго да Монтефельтроға, Урбино герцогына сыйлық ретінде жасалды, және дәлелдер Антонио оны өзі Урбиноға жеткізгенін көрсетеді. 1480 жылы Синьория күміс қол жуу табағын тапсырды. 1476 жылы ол бай азамат үшін "нан пышағына" эмальданған сап пен қабық жасады, сонымен қатар зергерлік бұйымдар, үстел жиындары және кішкентай бөлшектерге көптеген шағын тапсырыстар болған болуы мүмкін. Ол 1476 жылы Лоренцо де Медичи тапсырысымен жасалған "Париж Петраркасының" қазыналық кітапты безендіру үшін эмальді дөңгелектері бар күміс алтынмен жалатылған әр түрлі бөлшектер жасады (қазір Париж қаласында сақталады, Францияның VIII Карлына өткеннен кейін). Зақымдалған эмальді дөңгелектерде Музалар музыкалық аспаптарда ойнап жатқандары бейнеленген.
Goldsmith work was probably his "primary activity" through most of his career, and perhaps its most profitable aspect, but apart from major church commissions almost nothing clearly attributable has survived, except for the Baptistery crucifix and plaques. This is normal, as secular pieces, and many smaller ones for churches, were nearly always recycled for bullion or remaking over the next few centuries. Because of their value, many lost pieces are documented, in contrast to his smaller paintings, almost all without contemporary documentation. Large secular commissions, now vanished, include some for the government: in 1472 a ceremonial silver bowl weighing 32 pounds, with a relief "garland of children" inside, and in 1472–1473 an ornamental "display helmet", silver gilt with enamels, and topped with a figure of Hercules. This was for presentation to the condottiero Federigo da Montefeltro, Duke of Urbino, who the Florentines had hired, and the evidence suggests that Antonio delivered it to Urbino himself. In 1480 the Signoria commissioned a silver washbowl. In 1476 he made the enamelled handle and sheath for a "bread knife", for a well off citizen, and there would have been many small commissions for jewellery, table plate and small fittings. He made the silver gilt fittings, with enamel roundels, for the treasure binding of the "Paris Petrarch", a collection of works by Petrarch commissioned by Lorenzo de' Medici in 1476 (now in Paris, after passing to Charles VIII of France). The damaged enamel roundels show the Muses playing instruments.
Папалар қабірлері
Бір қызығы, екі Поллайуоло қабірі келесі ғасырда Ескі Санкт-Петер шіркеуінің қирауынан аман қалған және қазіргі Санкт-Петер базиликасында қайта құрылған жалғыз папалық ескерткіштер болды; Вазари Брамэнттің басқа ескерткіштерді сақтауға немқұрайды қарағаны туралы шағымданды. Бұл, әрине, Поллаюолоның беделі мен еңбегінің сапасына байланысты, бірақ екі қабір де ерекше және жаңашыл болған. Папа Сикст IV 1484 жылы қайтыс болғанға дейін едендегі қабірді жоспарлай бастады, соның ішінде бас алтарьдың жанында жаңа қосалқы шіркеуді салу да болды. Келесі ғасырда жаңа базилика салынғанда, ол подвалына көшірілді, мүмкін, өйткені ол көп орынды алып тұрды. Бронзадан жасалған, қарт адамды көрсетуде аяусыз және өлім маскасын қолдана отырып, "Теологиялық және кардиналдық ізгіліктердің" бейнелерімен, содан кейін Либералды өнердің үлкен, жоғары рельефті фигураларымен қоршалған, олар тік беткейден қабірдің негізіне қарай бағытталған. Бұл өте классикалық стильде жасалған, бірақ "сапасы әртүрлі, кейбір ынтымақтастықты көрсетеді". Өнердің арасында "Перспектива" бар, ол Сиксттың Делла Ровер отбасы үшін астролябиді және емен бұтағын ұстап тұр. Жазулар: Opus Antoni Polaioli / Florentini Arg. Auro. / Pict. Aere Clari / An. Do. MCCCCLXXXXIII", "Флоренциялық Антонио Поллаюолоның күміс, алтын, сурет және қоладан жасалған, 1493 жылғы еңбегі". Оның екінші папалық қабірі, Папа Иннокентий VIII үшін, екі қоладан жасалған мүсінді қамтиды, біреуі папаның қайтыс болған күйін, ал екіншісі оның таққа отырған және бата беру қимылын көрсетеді. Бұл қабірінде тірі күйінде бейнеленген алғашқы папа болды, дегенмен басқа қабірлерде де тірі және қайтыс болған тұлғалардың жұптары қолданылған. Кейінгі папалар қабірлерінде тірі бейнелер жиі кездеседі. Бастапқыда тірі тұлға төмен орналасқан, бірақ 1606 жылы олардың орналасқан жері ауыстырылды. Тірі тұлғада Иннокентийдің билігі кезінде түрік сұлтаны папалыққа сыйлаған Киелі найзаның реликвиясы бейнеленген. Бұл оның соңғы жұмысы болды, бастапқыда өзінің портреті болған, қазір жоғалған, мүмкін профильде.
Remarkably, the two Pollaiuolo tombs were the only papal monuments to survive the demolition of Old St Peter's in the next century and be reconstructed in the present St Peter's Basilica; Vasari complained of Bramante's disregard for preserving other monuments. This must be partly due to Pollaiuolo's reputation and the quality of his work, but both tombs were also unusual and innovative. Pope Sixtus IV had begun planning for his floor tomb before his death in 1484, including the construction of a new side chapel near the main altar. When the new basilica was built in the next century, it was relocated to the undercroft, perhaps because it took up so much floor space. A recumbent effigy in bronze, unsparing in showing an aged person, and using a death mask, was surrounded by flat low reliefs, with personifications of the "Theological and Cardinal Virtues", and then larger high relief figures of the Liberal Arts on a sloping zone leading to the base, which was originally of green marble. These are highly classicising, though "of varying quality, betraying some collaboration." The arts include "Perspective", holding an astrolabe and an oak branch for Sixtus's Della Rovere family. The inscriptions include: Opus Antoni Polaioli / Florentini Arg. Auro. / Pict. Aere Clari / An. Do. MCCCCLXXXXIII", "The work of Antonio Pollaiuolo of Florence, famous in silver, gold, painting and bronze, AD 1493". His second papal tomb, for Pope Innocent VIII, has two bronze effigies, one showing the pope lying dead, and the other showing him enthroned and making a blessing gesture. This was the first pope shown as living on his tomb, though pairs of living and dead figures had been used for other tombs. A figure shown in life was to become very common in later papal tombs. Originally the live figure was the lower, but in 1606 a rearrangement reversed their positions. The live figure holds a representation of the relic of the Holy Lance that the Turkish Sultan had given the papacy during Innocent's reign. This, his last work, originally included a self portrait, now lost, probably in profile.
Ойып жазу
Ол тек бір ғана сақталған гравюраны – "Жылаңаш ерлер шайқасы" гравюрасын жасады, бірақ оның мөлшері мен өңделуі итальяндық гравюраны жаңа биікке көтерді және ол Ренессанс кезеңінің ең танымал гравюраларының бірі болып табылады. Ол осындай шайқастың өзгеше композициясы бар терракотадан жасалған рельефті де жасады; екеуі де Вазаридың еңбектерінде айтылған, ол одан да көп гравюралар жасағанын мәлімдейді, бірақ ол басқа авторлардың көшірмелерімен немесе өңделген нұсқаларымен жаңылысқан болуы мүмкін.
He only produced one surviving engraving, the Battle of the Nude Men, but both in its size and sophistication this took the Italian print to new levels, and remains one of the most famous prints of the Renaissance. He produced a terracotta relief with a different composition of such a battle; both are mentioned by Vasari, who says he made other engravings, but may have been confused by copies or versions by others.
Басқа жұмыстар
Ол 1460 жылдары Флоренция баптистері үшін киім-кешектер жиынтығын жасады, бұл өте беделді тапсырыс болды және жұмыс мамандармен орындалды. 1480 жылы оған осы суреттерді жасағаны үшін әлі де ақы төленді. Оның суреттерін 15 ғасырдың жазушылары жоғары бағалады, және оларды басқа суретшілер жинап, үлгі ретінде пайдаланған. Кейіннен Вазари оның кейбір суреттеріне ие болғанын айтады, соның ішінде атты мүсінге арналған эскиздер де бар; мұндай сурет Берлинде сақталған. Қазір оның жеке қолымен салынған суреттері бұрынғыдан азайды, шамамен жиырмадан да аз. Олардың кейбіреулері – адам денесін зерттеулер, ал кейбіреулері – оқиғалы көріністер, сондай-ақ бір парақтың екі жағында да қазір сақталмаған шіркеу металл бұйымдарының екі эскизі бар. Бұл парақтың екі жағына да "Antonio Pollaiuolo horafo" деген қолтаңба қойылған, бұл қолтаңбаның өзі Антониоға тиесілі болып көрінеді.
He designed a set of vestments for the Florence Baptistery in the 1460s, a prestigious commission, with the work being done by specialists. He was still being paid for design work on these in 1480. His drawings are praised by 15th century writers, and apparently collected and used as models by other artists. Later, Vasari says he owned some, including designs for an equestrian statue; such a drawing survives in Berlin. Drawings now attributed to his own hand are fewer than they used to be; probably fewer than twenty. Some of these are figure studies, others narrative scenes, and there are two designs, on either side of the same sheet for church metalwork pieces that have not survived. This sheet is actually signed on both sides, it appears by Antonio himself, with "Antonio Pollaiuolo horafo".
Қолтаңбаланған және даталанған шығармалар
Антонио өзінің суреттеріне қол қоймады және күнін де көрсетпеді; ал Пьеро керісінше, бір алтарьлық бедерге қол қойды. Дегенмен, Антонио өзінің есімін папалық екі мазарға да, сондай-ақ жалғыз гравюрасына да жазды. Осы туындыларында ол Флоренция Республикасының азаматы екенін, яғни өзінің "елдігін" көрсетуге ұмтылды және кейде мүсін жасаудан өзге де шеберліктерін атап өтті. Гравюраның сол жағындағы тақташада: OPVS ANTONII POLLAIOLI FLORENTINI ("Антонио Поллайоло флоренциялықтың жұмысы") деп жазылған. Бұл дәуірде мұндай айқын қолтаңба қою ерекше жағдай еді. Папа Сикст IV-тің мазарындағы негізгі жазу жоғарыда келтірілген; ескерткіштің басқа бөліктерінде екі қысқа жазу бар: ANTONIUS POLLAIOLUS FLORENTINUS және OPUS ANTONII DE FLORENTIA.
Antonio neither signed nor dated his paintings; in contrast Piero signed one altarpiece. However, Antonio did include his inscribed name on both his papal tombs, as well as on his single engraving. In these works he was (as was typical at the period) keen to include his "nationality" as a citizen of the Republic of Florence, and sometimes to stress his other skills beyond sculpture. The engraving is signed: OPVS ANTONII POLLAIOLI FLORENTINI ("the work of Antonio Pollaiuolo the Florentine") on a tablet at left. Signing a print so prominently was unusual at this period. The main inscription on the tomb of Pope Sixtus IV is given above; there are two shorter ones in other parts of the monument: ANTONIUS POLLAIOLUS FLORENTINUS and OPUS ANTONII DE FLORENTIA.