Кіріспе
Ренессанс және барокко кезеңдеріндегі тромбонның ерте түрі – британдық музыка журналы. Сакбут – Ренессанс және барокко дәуірлерінде қолданылған тромбонның ерте түрі. Сакбуттың тромбонға тән телескопиялық слайды бар, ол түтіктің ұзындығын өзгертіп, дыбыс биіктігін реттеуге мүмкіндік береді, бірақ кейінгі тромбондардан кішкенірек, цилиндр тәрізді пропорцияланған корпусымен және аз кеңейген қоңырауымен ерекшеленеді. Алдыңғы слайд-трубадан айырмашылығы, сакбут екі параллель жылжымалы түтікшенің U пішіндес слайдына ие, жай ғана біреуі емес. «Тромбон» терминіне қатысты жазбалар «сакбут» терминінен екі онжылдық бұрын пайда болған, ал неміс тіліндегі «Позауне» терминіне қатысты дәлелдер тіпті ертерек. «Сакбут» сөзі бастапқыда француз тілінен келген, Англияда аспап 18 ғасырда қолданыстан шыққанға дейін қолданылды; ол қайта пайда болғанда, итальян тіліндегі «тромбон» термині басым болды. Қазіргі ағылшын тілінде ескі тромбон немесе оның көшірмесі сакбут деп аталады. Қоңырау бөлімінде резонанс жоғары болды, себебі онда дыбыс реттегіш слайд болған жоқ және ол өзіне берік бекітілмей, керісінше, бос тұрды. Осы ерекшелік, сондай-ақ кішкентай корпусы мен қоңырауы «дауыстармен, цинктермен және кремхорндармен жұмыс істеуге өте қолайлы, жабық, үйлесімді дыбыс» тудырады, мысалы, альта капелладағыдай. Жаңартылған аспап белгілі бір өзгерістерге ұшырады. 18 ғасырдың ортасында қоңыраудың кеңеюі артты, құбырлар қолданыстан шықты, ал жалпақ, алынып тасталатын тіректер түтікшелі тіректерге алмастырылды. Жаңа пішін қоңырау қисығындағы қазіргі заманғы дыбыс реттегіш слайдтың цилиндрлік бөлімдері аспаптың осы бөлімде тегіс кеңеюіне кедерес келтірмейтін күшті дыбыс шығарды. Ескі тромбондарда әдетте су клапандары, бастапқы түтікше немесе слайд құлпы болмайды, бірақ бұл бөлшектер дыбыс үшін маңызды емес болғандықтан, көшірмелерінде олар болуы мүмкін. Корпустың мөлшері өзгермелі болып келді және бүгінгі күнге дейін де солай. 15 ғасырда пайда болған және жылжымалы слайдты білдіретін келесі сөздер – «сакбут» сөз тобы болды. Бұл сөздің шығу тегі туралы екі теория бар: ол орта француз тіліндегі sacquer (тарту) және bouter (итеру) немесе испан тіліндегі sacar (тарту немесе шығару) және bucha (түтік немесе құбыр) сөздерінен туындаған. Сонымен қатар, shakbusshe сөзі де бар. Сакбутпен тығыз байланысты Франциядағы атауы – sacqueboute, ал Испанияда – sacabuche болды. Бұл терминдер Англия мен Францияда 18 ғасырға дейін қолданылды. Шотландияда 1538 жылы жылжымалы аспапқа «драхт» (тартылған) торна деп аталды, ол соғысқа арналған, ұзындығы белгілі торнадан (weir trumpet) өзгешеленді. Германияда бастапқы сөз 1450 жылы пайда болған «Позауне» болды және ол әлі күнге дейін қолданылып келеді. Бұл (базон сияқты) латын тілінен шыққан busine сөзінен туындаған, ол тура торнаны білдіреді. Италияда бұл (және әлі де) тромбон деп аталады, ол латын тіліндегі tromba немесе төмен елдерде қолданылған drompten сөзінен алынған. Бұл есімнің қолданылуы туралы алғашқы жазбалар 1440 жылға дейін жетеді, бірақ бұл тек торнашыға берілген лақап аты болған-болмағаны белгісіз. 1487 жылы бір автор «трумбон» және «сакебут» сөздерін байланыстырып, аспаптың би тобында контратенорлық партияны орындайтынын айтады.
the British music magazine
A sackbut is an early form of the trombone used during the Renaissance and Baroque eras. A sackbut has the characteristic telescopic slide of a trombone, used to vary the length of the tube to change pitch, but is distinct from later trombones by its smaller, more cylindrically proportioned bore, and its less flared bell. Unlike the earlier slide trumpet from which it evolved, the sackbut possesses a U shaped slide with two parallel sliding tubes, rather than just one. Records of the term trombone predate the term sackbut by two decades, and evidence for the German term Posaune is even older. Sackbut, originally a French term, was used in England until the instrument fell into disuse in the eighteenth century; when it returned, the Italian term trombone became dominant. In modern English, an older trombone or a replica is called a sackbut. The bell section was more resonant, since it did not contain the tuning slide and was loosely stayed rather than firmly braced to itself. This trait and its smaller bore and bell produce a "covered, blended sound which was a timbre particularly effective for working with voices, zincks and crumhorns", as in an alta cappella. The revived instrument had changed in specific ways. In the mid 18th century, the bell flare increased, crooks fell out of use, and flat, removable stays were replaced by tubular braces. The new shape produced a stronger sound, rather than the modern tuning slide on the bell curve, whose cylindrical sections prevent the instrument from flaring smoothly through this section. Older trombones also generally don't have water keys, a leadpipe, or a slide lock, but as these parts are not critical to sound, replicas may include them. Bore size remained variable, as it still is today. The next word to appear in the 15th century that implied a slide was the sackbutt group of words. There are two theories for the sources: it is either derived from the Middle French sacquer (to pull) and bouter (to push) or from the Spanish sacar (to draw or pull) and bucha (a tube or pipe). and shakbusshe. Closely related to sackbutt was the name used in France: sacqueboute and in Spain, where it was sacabuche. These terms were used in England and France until the 18th century. In Scotland in 1538 the slide instrument is referred to as draucht trumpet (drawn trumpet) as opposed to a weir trumpet (war trumpet), which had a fixed length. In Germany, the original word was Posaune, appearing about 1450 and is still used today. This (as well as bason) derives from busine, which is Latinate and meant straight trumpet. In Italy it was (and remains) trombone, which derived from trumpet in the Latin tromba or drompten, used in the Low Countries. The first records of it being used are around 1440, but it is not clear whether this was just a nickname for a trumpet player. In 1487 a writer links the words trompone and sacqueboute and mentions the instrument as playing the contratenor part in a danceband.
Құрылыс
Ренессанс/барокко тромбондарының ішкі диаметрі шамамен алғанда, ал қоңыраудың диаметрі көбінесе ең көп дегенде болады. Бұл қазіргі заманғы тенор тромбондарымен салыстырғанда, олардың ішкі диаметрінен бастап, ал қоңырауларынан бастап айырмашылықты көрсетеді. Сақбаттардың қазіргі заманғы көшірмелері, заманауи ойыншылар үшін оларды ыңғайлы ететін өндіріс техникаларын және жаңалықтарды пайдалану үшін кейбір түпнұсқалықтан бас тартады, бірақ ескі аспаптардың көптеген ерекшеліктерін сақтайды. Кейбір түпнұсқа аспаптарды тік түтікшелерге, иілген түтікшелерге, қоңыраудың кеңеюіне және буындардағы тіреулерге бөлуге болар еді. Мерсеннің суреті бар. (Оны қосымша түтікпен қалай қайта құрастыруға болатынын көру үшін көп қиял керек емес – ол табиғи трубаға жақын нәрсеге айналады.) Олар тығыз қосылыстарды, балауызды немесе басқа біріктіруші заттарды қолданған-жоқ деген пікірталас бар. Қазіргі заманғы сақбат көшірмелері әдетте дәнекерленген. Кейбір қазіргі заманғы сақбат көшірмелері жоғары резонанс үшін бос жайғасуды қамтамасыз ету үшін, бұзылу қаупінсіз, желімді компромисс ретінде қолданады. Тюнинг слайдтары 18 ғасырдың соңында пайда болды. Ертедегі тромбоншылар слайдты және әртүрлі пішіндегі және өлшемді кронштейндерді қосу арқылы дыбысты реттеді. Қазіргі заманғы көшірмелерде көбінесе слайд пен қоңырау бөлімдерінің арасында қоңыраудың иілуін реттеуге арналған слайд немесе телескопиялық слайд болады. Кронштейндер әлі де қолданылады, сондай-ақ үлкен өзгерістер үшін әртүрлі өлшемдегі қоңырау иілу бөлімдері қолданылады. Көне сақбаттардағы тіреулер жалпақ. Қоңырау тіреуі жалпақ болғанмен, шамамен 1660 жылдан бастап слайд тіреуі түтікшелі болды. Көптеген қазіргі заманғы көшірмелерде дөңгелек слайд тіреулері ойнатуға ыңғайлы және жасау оңай. Қоңырау тіреуі мен қоңырау арасындағы бос байланыс резонансты қоңыраудың кілті болып саналады, демек, жақсы сақбат дыбысы. Түпнұсқа аспаптарда иілгіш буын болған (бос байланыс кемшілікті слайдтардың жылға қақпауына көмектесті). Қоңыраудағы тюнинг слайдын пайдалану үшін қосымша қолдау қажет болуы мүмкін, сондықтан тюнинг слайдымен қосымша тіреу немесе тек бір осьте ойнамайтын буын қолданылады. Түпнұсқа слайд түтікшелерін жасау үшін жалпақ металлдан жасалған бөлікті қатты цилиндрлі мандрелдің айналасына орап, біріктіру жиектерін дәнекерлеу қажет болды. Қазіргі заманғы өндірушілер түтікшелерді тартады. Олар сондай-ақ 1850 жылға дейін ойлап табылмайтын шұлықтарды да киеді. Сонымен қатар, қазіргі заманғы слайдтар әдетте никель күмістен жасалған және хромдалған, бұл түпнұсқада қолданылған мыстан гөрі тегіс және тыныш жұмыс істеуді қамтамасыз етеді. Су клапаны 19 ғасырда қосылды, бірақ қазіргі заманғы көшірмелерде олар жиі кездеседі.
Modern reproductions of sackbuts sacrifice some authenticity to harness manufacturing techniques and inventions that make them more comfortable for modern players, while retaining much of the original character of the old instruments. Some original instruments could be disassembled into the constituent straight tubes, bowed tubes, bell flare, and stays, with ferrules at the joints. Mersenne has a diagram. (Little imagination is needed to see how it could be reassembled—with an extra tube—into something approaching a natural trumpet.) There is a debate as to whether they used tight fittings, wax or another joining substance. Modern sackbut reproductions are usually soldered together. Some modern sackbut reproductions use glue as a compromise to give a loose fitting for high resonance without risk of falling apart. Tuning slides came in during the very late 18th century. Early trombonists adjusted pitch with the slide, and by adding variously shaped and sized crooks. Modern reproductions often have a bell bow tuning slide or telescopic slide between the slide and bell sections. Crooks are still used, as are variously sized bell bow sections for larger changes. The stays on period sackbuts are flat. While the bell stay remained flat, from about 1660 the slide stays became tubular. On many modern reproductions round slide stays are much more comfortable to play and easier to make. A loose connection between the bell stay and the bell is thought key to a resonant bell, and thus a better sackbut sound. Original instruments have a hinge joint (a looser connection helped imperfect slides slide). Modern copies with a tuning slide in the bell can need more support for operation of the slide, so either an extra stay by the tuning slide is provided or a joint without play in only one axis is employed. The original way to make the slide tubes was to roll a flat piece of metal around a solid cylinder mandrel, and the joining edges soldered together. Modern manufacturers now draw the tubes. They also tend to have stockings, which were only invented around 1850. In addition, modern made slides are usually made of nickel silver with chrome plating, giving a smoother finish and quieter action than simply the brass that would have originally been used. The water key was added in the 19th century, but modern reproductions often have them.
Ауыртпалық
18 ғасырға дейін тромбон А тонында болды, ал сол А тонының биіктігі бүгінгіге қарағанда жарты тон жоғары болды – 460–480 Гц. 18 ғасыр шамасында тромбон B тонында, шамамен 440 Гц жиілікте ойластырыла бастаған кезде өзгеріс болды. Бұл өзгеріс аспапты өзгертуді қажет етпеді, әрбір нота үшін жаңа слайд позицияларының жиынтығы ғана қажет болды. Бірақ бұл барокко және ренессанс репертуары жоғары тонмен ойнатылуы тиіс екенін білдіреді. Мұны растайтын көптеген дәлелдер бар:
Ренессанс және барокко дәуірлерінде Еуропа бойынша тұрақты тонды шіркеу аспаптары – корнеттер мен органдар шамамен А=460–480 Гц ("Хортон") биіктігінде болды. Жоғары тон ренессанс үрмелі аспаптар тобында да кездеседі. Аурелио Виргилианоның "Il dolcimelo" (шамамен 1600 жыл) тромбонистерге бірінші позицияда А, Е, А, С, Е және G ноталарын беретінін үйретеді. 1687 жылы Даниэль Шпеердің "Grund richtiger" еңкейтілген слайд үшін осы ноталармен келіседі (С нотасын алу үшін слайдты сәл жылжытуды сипаттағанда). Преториус альтты D тонында, тенорды A тонында, ал басты D тонында деп сипаттайды.
In 1687, Daniel Speer's Grund richtiger concurs with these notes for the slide all the way in (while describing pushing the slide out a bit to get the C). Praetorius describes an alto in D, tenor in A, and bass in D.
Қазірге дейін сақталған тенор тромбондары B тонында, A=440 Гц жиілігінде орналасқан, бұл A=466 Гц жиілігіндегі А тонымен бірдей. Демек, біз қазір B тонындағы (бірінші позицияда) тенор тромбонын A=440 деп есептейміз, ал ол шын мәнінде A тонындағы (бірінші позицияда) тромбон, A=466 жиілігінде есептелген. D тонындағы A=466 (E=440) жиілігінде сақталған бас тромбондар, мысалы: Ehe, 1612 (Лейпциг) және Hainlein, шамамен 1630 (Нюрнберг) Преториус сипаттамасын растайды. Сондай-ақ, Рогнонидің "Suzanne ung jour" пьесасы BB тонына қайта-қайта төмендейді, ол F тонындағы бас тромбонда ойналатын ең төменгі нотадан бір тон төмен. D тонындағы бас тромбонда бұл (қазіргі) бесінші позицияда орналасады. Көптеген топтар қазір тарихи дәлдікті арттыру мақсатында A=466 Гц жиілігінде орындайды.
Таңба
Сақбутты "көлемді" ансамбльдермен сыртта, ал "жұмсақ" ансамбльдермен үй ішінде ойнауға қолайлы деп сипаттаған. Алта капелла тобының суреттерінде шалғылар, трубалар және тромбондарды қоса алғанда, сыртта ойын-сауық көрсететін ансамбльдері көрінеді. Сақбутты күшпен ойнағанда, ол оңай дауыспен, металл дыбысын шығара алады. Сақбут қазіргі заманғы тромбонға қарағанда, әлдеқайда жұмсақ ойнауға жақсырақ жауап береді. Оның дыбысы нәзік, адам даусының тембріне ұқсас. Ескі мундштуктардың жалпақ жиектері мен терең емес ойықтары, ойнаушыға кең ауқымды артикуляция мен дыбыстық түстерді ұсынуда маңызды рөл атқарады. Бұл икемділік дауыстық стильде ойнауға мүмкіндік береді және ерекше фразировканы жасауға көмектеседі. Мерсен 1636 жылы былай деп жазды: "Оны шебер музыкант ойнауы керек, ол трубаның дыбысын емес, адам дауысының әдемілігін бейнелеуі тиіс, әйтпесе ол бейбіт емес, соғысқа шақыратын дыбыс шығаруы мүмкін". Лоренцо да Лукканың ойнауында "белгілі бір әдемілік пен жеңілдік, өте ұнамды манера" болғаны айтылады.
Символизм
Сақбаттың (және тромбонның) дыбысы бұрыннан бері ерекше қадірлі және мәртебелі саналған, сонымен қатар өлім мен соңғы тыныспен байланыстырылып келген. Бұл аспап құдайлық құдіреттің белгісі, періштелердің дауысы және сот құралы ретінде қарастырылған. Мұндай символизмді, мысалы, L'Orfeo, Alceste, The Magic Flute, Saul-дың «Өлім маршы» және аза тұту әуендерінде көруге болады.
1600 жылға дейін
Сакут 15-шы ғасырдағы слайд-трубаның орнына, Еуропаның барлық қалаларында кең таралған альта-капелла желдік оркестрлерінде сарайлық би музыкасын орындады. Уэйтс туралы қараңыз. Тромбон сонымен қатар кернеймен бірге рәсімдерде де қолданылды. Германия мен Солтүстік Италияның көптеген қалаларында 16-шы ғасырда жергілікті биліктер "пиффари" оркестрлерін қоғамдық алаңдарда тұрақты концерттер өткізу және мерекелерде шерулерге жетекшілік ету үшін пайдаланды. Пиффари оркестрлерінде көбінесе желді, мыс және соққылы аспаптар, кейде виолалар кездесетін. Венецияның дожының өзінің пиффари тобы болды, олар күн сайын Пьяцца алаңында бір сағаттық концерттер берді, сондай-ақ кейде Сент-Марк шіркеуінде діни қызметтерде орындады. Венециядағы алты бауырластықтың әрқайсысының өз тәуелсіз пиффари тобы болды, олардың барлығы Corpus Domini мерекесінде әсем шеруге қатысып ойнайтын. Бұл топтар, хормен бірге балконда ойнайтын (пиффари негізгі деңгейде орындайтын) Сент-Марк шіркеуінің музыканттарынан бөлек еді. Тромбонның қасиетті мақсатта қолданылуын Андреа Габриели, Джованни Габриели және олардың замандастары 1570-1620 жылдар аралығында Венецияда өнер деңгейіне жеткізді. Сонымен қатар, 16-шы ғасырдың екінші жартысында Болонья, Рим, Падуа, Мантуя және Модена қалаларында Италиядағы шіркеулер мен кафедральдарда тромбоншылар жұмысқа алынғаны туралы мәліметтер бар.
Жалғыз
17 ғасыр екі нағыз соло тромбон репертуарын әкеледі. Джованни Мартино Чезаре соло тромбонға сүйемелдеумен орындалатын ең ерте белгілі шығарма – La Hieronyma-ны жазды (Musikverlag Max Hieber, MH6012). Ол Чезаренің 1621 жылы Мюнхенде жарияланған «Музыкалық мелодиялар дауыстар мен аспаптар үшін a una, due, tre, quattro, cinque, e sei» атты 28 пьесадан тұратын жинағынан алынған, онда скрипкалар, корнеттер, тромбон, вокалдық солистер және орган континуосы араласқан. Жинақта төрт тромбонға арналған La Bavara да бар. 17 ғасырдың тағы бір соло тромбон шығармасы – «Тромбон мен бассо сонатасы» (Х. Вайнердің заманауи басылымы, Ensemble Publications) шамамен 1665 жылы жазылған. Бұл анонимді шығарма сонымен қатар «Санкт-Томас сонатасы» деп белгілі, өйткені ол Чехияның Брно қаласындағы Сент-Томас Августин монастырының кітапханасында сақталған. Франческо Рогнони – тромбонды әйгілі «Suzanne ung jour» (London Pro Musica, REP15) әніндегі бөлімдер (вариациялар) жинағында ерекше атап көрсеткен тағы бір композитор. Рогнони – скрипка мен гамбада шебер болған, ал оның «Selva di Varie passaggi secondo l'uso moderno» атты трактаты (Милан, 1620 ж. және Arnaldo Forni Editore, 2001 ж. қайта басылған факсимильде) азайтулардың импровизациясын егжей-тегжейлі сипаттайды, ал Сузанна мысал ретінде келтірілген. Көптеген азайтулар органға, ішекті аспаптарға немесе корнетке жазылса да, Сузанна «виолон үстінде тромбон alla bastarda» үшін жазылған. Аспаптың диапазоны бойынша виртуоздық жартылай кваверлік өткелдермен, ол Прейторийдің тенор және бас тромбондарының кең диапазоны туралы пікірлерін көрсетеді, ал Quartposaune (F бас тромбоны) жақсы ойнаушылары виола бастарда немесе корнет сияқты жылдам жүгірулер мен секірулерді орындай алады. «Бастарда» термині әншілік шығарманың барлық әртүрлі дауыстарында вариациялар жасайтын техниканы сипаттайды, жай ғана мелодия немесе бас емес: «полифониялық болмағандықтан заңсыз деп есептеледі».
Камералық музыка
17 ғасырда сакбутты түрлі скрипкалар, корнеттер және дульциандардың әр түрлі комбинацияларымен, көбінесе континуомен бірге пайда болған камералық музыканың кең репертуары болды. Композиторлардың арасында Дарио Кастелло, Джованни Баттиста Фонтана, Джованни Паоло Сима, Андреа Сима, Иоганн Генрих Шмельцер және Маттиас Векман болды. Антонио Бертали 17 ғасырдың ортасында 2 скрипка, тромбон және бас континуо үшін бірнеше үштік соната жазды. Осындай сонатаның бірі, "Соната №3" Уппсала университетінің "Düben Collection" веб-сайтында қолжетімді. "До мажордағы Соната" Musica Rara басылымында жарық көрді және Биберге жатқызылады, бірақ авторлығы нақты емес, және оны Бертали жазған болуы мүмкін. 17 ғасырдың басында Венециядағы Сан-Марко шіркеуінде үрмелі аспаптарда ойнаған Дарио Кастеллоның 1621 және 1629 жылдары екі кітапта сонаталық концерттері жарық көрді. Бас континуомен 4 бөлімнен тұратын сонаталарда көбінесе тромбон, сондай-ақ корнет, скрипка және фаготтар қолданылады. 17 ғасырдағы көптеген қайта басылымдар оның сол кездегі танымалдылығын көрсетеді, және қазір де солай болуы мүмкін. Джузеппе Скарани 1629 жылы Венециядағы Сан-Марко шіркеуіне әнші ретінде қосылды, ал келесі жылы 2 немесе 3 (нақты көрсетілмеген) аспаптар (және бас континуо) үшін "Сонеталық концерттер" атты жинақ жариялады. Аталған жинақтың аты Кастеллоның табысын қайталауға тырысу үшін таңдалған болуы мүмкін.
Жеңіл музыка
Мерекелік шараларда билерге арналған, көңіл көтеруге бағытталған музыкада көбінесе нақты аспаптар тізбегі болмайтын. Көбінесе "per diversi musici" деген жазуға кездесесіз. Шындысы, осындай музыканы орындайтын топтардың көпшілігі көптеген аспаптарды ойнай білетін музыканттардан құралған. Иоганн Пезель 1670 жылы "Hora decima musicorum" атты шығармасын, онда сонаталар бар, Штудтпфайферлер үшін жазды, сондай-ақ 1685 жылы бес бөлімді интрадалар мен билер жинағын "Fünff stimmigte blasende Music" деп атады. Германиядан танымал шығармалардың қатарында Самуэль Шейдттың "Ludi Musici" (1621) және Иоганн Герман Шейннің "Banchetto musicale" (1617) бар. Ансамбльдің алғашқы екі жетекшісі – концертмейстерлер – Гироламо Далла Каса (1568–1601) және Джованни Бассано (1601–1617) – корнетшілер болды. Топтың негізгі құрамы екі корнет пен екі тромбоннан тұрды, бірақ ірі шаралар үшін көптеген қосымша музыканттар шақырылатын. Дож қатысқан діни қызмет кезінде, куәгерлердің айтуынша, олар хат оқылғаннан кейін және Агнус Деиден бұрын, Градуалда канцона орындаған, сондай-ақ дауыстық партияларды күшейткен немесе әншілердің болмауына байланысты оларды алмастырған. Джованни Габриели Венецияда 1612 жылы қайтыс болғанға дейін осындай ансамбльді қола аспаптар, дауыстар мен орган үшін кеңінен пайдаланған. Ол басқа шіркеулер мен қауымдастықтардағы Венеция композиторларына үлкен әсер етті, ал оның ерте барокко және кори спеццати стилі Джованни Пикчи мен Джованни Баттиста Грилло сияқты замандастарының шығармаларында көрінеді. Монтеверди өзінің "Vespro della Beata Vergine" (1610) шығармасын Джованни Габриелиден кейін Санкт-Марк шіркеуінде жұмысқа орналасу мақсатымен жазған деген болжам бар. Магнификаттан басқа, екі бөлімде тромбон қолданылады: "Deus in adiutorium" ашылуы алты дауысқа, екі скрипкаға, екі корнетке, үш тромбонға, бес виола да браччоға және бассо континуоға арналған; "Sancta Maria, ora pro nobis" сонатасы сопраноға, екі скрипкаға, екі корнетке, үш тромбонға (олардың бірі виола да браччо болуы мүмкін) және бассо континуоға арналған. Монтеверди сонымен қатар "Dixit Dominus" және "Ave maris stella" өлеңдері арасындағы аспаптық риторнеллода тромбондарды "sex instrumentis" құрамының бөлігі ретінде пайдалану мүмкіндігін қалдырған. 1617 жылдан бастап, Сент-Марк шіркеуіндегі концертмейстер Франческо Бонфанте скрипкашы болғаннан кейін, ансамбль негізінен қола аспаптардан тұратын құрамнан қола, үрмелі және ішекті аспаптардың тең араласқан құрамына айналды. Иоганн Герман Шен Opella nova, ander Theil, geistlicher Concerten жинағында (Лейпциг, 1626) өзінің кейбір қасиетті вокалды шығармаларында тромбондарды қолданған. Мысалы, "Uns ist ein Kind geboren" шығармасы скрипка, траверса, альт тромбон, тенор дауысы, фаготто және бассо континуо үшін жазылған. "Mach dich auf, werde licht, Zion" шығармасында 1-ші ән: скрипка, корнет, флейта пикколо және дауыс, 2-ші ән: дауыс және траверса, Альто: тромбон және дауыс, Тенор: дауыс және тромбон, Бас: фагот, тромбон және дауыс, сондай-ақ бассо континуо қолданылған, оның барысында әр тромбонистке жеке орындау бөлімдері қарастырылған. Әсіресе қызықты "Maria, gegrüsset seist du, Holdselige" шығармасы, онда сопрано және тенор дауыстары, альт тромбоны, 2 тенор тромбоны және бас партиясында "trombone grosso" қолданылған, ол A педалына дейін төмендейді, сондай-ақ төменгі C нотасынан диатоникалық гамманың бірнеше бөлімдері бар. Немец композиторы Иоганн Рудольф Але дауыстар мен тромбондар үшін бірнеше маңызды қасиетті шығармалар жазған. "Höre, Gott" шығармасында бес фаворит әншісі, екі ripieno хоры (күшті кезеңдерде басқа партияларды еселейтін) және жеті тромбон, бассо континуо қолданылған. Оның ең танымал "Neu gepflanzte Thüringische Lust Garten" (1657–65) жинағында 3 немесе 4 тромбонмен бірнеше қасиетті шығармалар бар, соның ішінде SATB солистері, корнет, 3 тромбон және континуо үшін "Magnificat a 8", сондай-ақ бас, 4 тромбон және континуо үшін "Herr nun lässestu deinen Diener a 5". Дитерих Букстехуде полихоралды Венециялық шығармалардан алынған стильді қолданып, бірнеше қасиетті концерттерде тромбондарды қолданған, сондай-ақ бір зайырлы шығармада. Мысалы, "Gott fähret auf mit Jauchzen" (BuxWV33, CW v, 44) шығармасы SSB дауыстарына, 2 скрипкаға, 2 виолаға, тромбонға, 2 корнетке, 2 кернейге, фаготтоға және бассо континуоға арналған. Андреас Хаммершмидттың шығармаларында тромбон қолданылатын бірнеше вокалды шығармалар бар. Олардың ішінде 84-ші псалмнан алынған "Lob und Danck Lied" шығармасы 9 дауысқа, 5 кернейге, 3 тромбонға, 5 виолаға және бассо континуоға арналған (Фрайберг, 1652). Сонымен қатар, "Daniel Sartorius үшін той әні: Es ist nicht gut, dass der Mensch allein sei" шығармасы 5 дауысқа, 2 скрипкаға, 2 тромбонға, фаготтоға және бассо континуоға арналған. Иоганн Шельдің тромбонды қолданатын көптеген қасиетті вокалды шығармалары бар. Мысалы, "Vom Himmel kam der Engel Schar" шығармасы сопрано, тенор, SSATB хоры, 2 скрипка, 2 виола, 2 корнет, 3 тромбон, 2 керней, тимпани, бассо континуо үшін жазылған, ал "Lobe den Herrn, meine Seele" шығармасы екі SSATB хоры мен алдыңғы шығармаға ұқсас аспаптар үшін жазылған. Австриялық композитор Кристоф Штраус, Габсбург императоры Матиасқа 1616–1620 жылдары капельмейстер болған, тромбондар, корнеттер және дауыстар үшін екі маңызды жинақ жазған. Оның 1613 жылы Венада жарық көрген "Nova ac diversimoda sacrarum cantionum composition, seu motettae" мотеттері Габриелидің музыкасымен ұқсас дәстүрде жазылған. Жинактан шыққан он алты мотеттен барлығы "concerto" деп аталады, тек "sonata" болған "Expectans Expectavi Dominum" 6 тромбонға, кант дауысына және тенор дауысына арналған. 1631 жылы ол көптеген миссалар жариялаған, олар барокко стилінде, риторикалық сөздермен суреттеу және міндетті түрде аспаптарды қолдану сипатталады. 17 ғасырдың соңында Генрих Игнац Франц Бибер дауыстар мен оркестр үшін тромбондарды қолданатын қасиетті шығармалар жазған. Оның 1692 жылғы "Requiem" миссасында ішекті аспаптар, 3 тромбон және бассо континуо қолданылған. Оның 1673 жылғы шамамен "Lux perpetua" шығармасында 8 дауыстық партияға ұқсас ансамбль сүйемелдеген, сондай-ақ 1690 жылдардағы үш ұқсас шығармада қолданылған.
German composer Johann Rudolf Ahle wrote some notable sacred pieces for voices and trombones. Höre, Gott uses five favoriti singers, two ripieno choirs (which double other parts at intense moments) and seven trombones, with basso continuo. And his most famous Neu gepflanzte Thüringische Lust Garten (1657–65) contains several sacred works with 3 or 4 trombones, including Magnificat a 8 for SATB soloists, cornett, 3 trombones and continuo and Herr nun lässestu deinen Diener a 5 for bass, 4 trombones and continuo. Dieterich Buxtehude specifies trombones in a few sacred concertos using style derived from polychoral Venetian works and one secular piece. For example, Gott fähret auf mit Jauchzen (BuxWV33 from CW v, 44) is scored for SSB voices, 2 violins, 2 violas, trombones, 2 cornetts, 2 trumpets, bassoon and basso continuo. There are a few vocal works involving trombones in works by Andreas Hammerschmidt. These include Lob und Danck Lied aus dem 84. Psalm for 9 voices, 5 trumpets, 3 trombones, 5 violas and basso continuo (Freiberg, 1652). There is also Hochzeitsgesang für Daniel Sartorius: Es ist nicht gut, dass der Mensch allein sei for 5 voices, 2 violins, 2 trombones, bassoon and basso continuo. Johann Schelle has numerous sacred vocal works that use trombones. For instance Vom Himmel kam der Engel Schar is scored for soprano, tenor, SSATB choir, 2 violins, 2 violas, 2 cornetts, 3 trombones, 2 trumpets, timpani, basso continuo, and Lobe den Herrn, meine Seele is for two choirs of SSATB and similar instruments to the previous work. The lesser known Austrian composer Christoph Strauss, Kapellmeister to the Habsburg Emperor Mathias 1616–1620, wrote two important collections for trombones, cornetts and voices. His motets published in Nova ac diversimoda sacrarum cantionum composition, seu motettae (Vienna, 1613) are in a similar tradition to Gabrieli's music. Of the sixteen motets in the collection, all are titled "concerto" apart from the "sonata" Expectans Expectavi Dominum for 6 trombones, cantus voice and tenor voice. In 1631 he published a number of masses, which were much more baroque, with basso continuo, rhetorical word painting and obligato usage of instruments. Later in the 17th century, Heinrich Ignaz Franz Biber composed sacred works for voices and orchestra featuring trombones. His Requiem mass (1692) uses an orchestra of strings, 3 trombones and basso continuo. A similar ensemble accompanies 8 vocal lines in his Lux perpetua (c1673), and three more similar works in the 1690s.
Театр
Монтеверди 1607 жылы "Орфео" атты алғашқы ұлы операсына сакбатты енгізеді. Алғашқы қойылымдағы оркестр, бірінші басылымда көрсетілгендей, партитураның басындағы "stromenti" тізімінде төрт тромбон көрсетілген, бірақ 3-ші актінің бір бөлімінде партитура бес тромбон талап етеді.
17501800 жыл
Бұл кезеңде тағы да тромбоншілердің жетіспеушілігі байқалады. Бұл туындылардың көпшілігі Вена және Зальцбург қалаларынан шыққан. Йозеф Хайдн «Il rotorno di Tobia», «Die sieben letzten Worte», «The Creation», «Die Jahreszeiten», «Der Sturm», «Orfeo ed Euridice» және секулярлық кантаталар хорларында тромбон қолданды. Вольфганг Амадей Моцарт тромбонды өлім немесе мистикалық құбылыстармен байланыстырып қолданған. Бұған «Реквием» (K626, 1791), До минорындағы «Ұлы месса» (K423, 1783), До мажордағы «Коронация мессасы» (K317, 1779), тағы бірнеше месса, «Vesperae Solennes de Confessore» (K339, 1780), «Vesperae de Dominica», Гендельдің «Мессиясы» және оның үш ұлы операсының екеуі: «Дон Джованни» (K527, 1787) және «Die Zauberflöte» (K620, 1791) кіреді. Моцарттың тромбонды алғаш рет пайдаланғаны – «Die Schuldigkeit des ersten Gebots» (K35, 1767) ораториясындағы облигато партиясы болды.
Кристоф Виллибальд Глюк өзінің бес операсында тромбонды пайдаланған: «Iphigénie en Aulide» (1774), «Orfeo ed Euridice» (1774), «Alceste» (1776), «Iphigénie en Tauride» (1779) және «Echo et Narcisse» (1779), сондай-ақ «Дон Хуан» (1761) балетінде. Осы кезеңдегі кейбір камералық музыкада тромбон вокалмен бірге облигато рөлінде, сондай-ақ скрипкалық оркестрмен концерттік аспап ретінде қолданылған. Композиторлардың арасында Леопольд Моцарт, Георг Кристоф Вагенсейл, Иоганн Альбрехтсбергер, Майкл Хайдн және Иоганн Эрнст Эберлин есімдері бар. 1800 жылдан кейінгі тромбонға арналған туындылар туралы мәліметтерді тромбон бетінен қараңыз.
Жазбалар
Нағыз сақбақтың көптеген жазбалары қазір Concerto Palatino, HMSC, Gabrieli Consort және Toulouse Sacqueboutiers сияқты топтардан қолжетімді. Аспапты жақсырақ зерттеу үшін, сақбақтың "соло" рөлінде көп ойнатылатын бірнеше ұсынылған жазбалар мынада: «Сөзсіз әндер». Адам Вулф. SFZMusic, 2010. «Қасиетті қазына». Caecilia Concert, Challenge Records, 2006. «La Sacqueboute». Мишель Беке, Toulouse Sacqueboutiers. «Sackbutt». Йорген Ван Рижен. Channel Classics, 2008. «Schmelzer & Co». Caecilia Concert, Challenge Records, 2009. «Buxtehude & Co». Caecilia Concert, Challenge Records, 2007.