Кіріспе
Ағылшын суретшісі, американдық футбол жаттықтырушысы Джозеф Стэннард (13 қыркүйек 1797 – 7 желтоқсан 1830) – ағылшын теңіз, пейзаж және портрет суретшісі. Ол Норвич суретшілер мектебінің дарынды және көрнекті мүшесі болды. Норвич грамматикалық мектебін бітіргеннен кейін, оның ата-анасы Норвич суретшілер қоғамының негізін қалаушыларының бірі Роберт Лэдбруктан суретші ретінде оқыту үшін ақы төледі. Мансабында ол Норвич және Лондон қалаларында сәтті көрмелер өткізді. 1816 жылы ол Норвичтегі қарсылас қоғамға қосылды, ол бірнеше жыл бойы өмір сүрді. 1821 жылы Голландияға сапар жасағаннан кейін ол голланд шеберлерінің туындыларын зерттеді және көшірді. Оның ең маңызды картинасы – «Торп суларындағы ойын-сауық, түстен кейін» алғаш рет 1825 жылы Норвичте көрсетілді. 1826 жылы ол суретші Эмили Коппинге үйленді. Оның отбасының көптеген мүшелері, оның ішінде қызы Эмили де дарынды суретшілер болды. Өмірінің көп бөлігінде денсаулығы нашар болды және 1830 жылы 33 жасында туберкулезден қайтыс болды.
the American football coach
Joseph Stannard (13 September 1797 7 December 1830) was an English marine, landscape and portrait painter. He was a talented and prominent member of the Norwich School of painters. After attending the Norwich Grammar School, his parents paid for him to be trained as an artist by Robert Ladbrooke, one of the founding members of the Norwich Society of Artists. During his career he exhibited in both Norwich and London, with some success. In 1816 he joined a rival society in Norwich, which lasted a few years. He was influenced by the work of the Dutch masters, whose works he studied and copied following a visit to Holland in 1821. His own most important painting, Thorpe Water Frolic, Afternoon, was first exhibited in Norwich in 1825. In 1826 he married the artist Emily Coppin. Several other members of his family, including their daughter Emily, were talented artists. He suffered from poor health during most of his life and died from tuberculosis in 1830, aged only 33.
Өмірбаян
Джозеф Станард Норвич суретшілер мектебінің мүшесі болды, олардың барлығы жеке немесе кәсіби байланыста болды. Олар негізінен Норфолк ауылдық жерінен шабыттанды, бірақ көптеген суретшілер жағалау және қалалық көріністерді де бейнеледі. Мектептің ең маңызды мүшелері – Джон Кром мен Джон Селл Котман, олар қозғалыстың жетекші рухтары және ең көрнекті суретшілері, сондай-ақ Станард, Джеймс Старк, Джордж Винсент, Роберт Лэдбрук және мектептің ең шебер гравері Эдвард Томас Дэниелл. Станард екінші буынға жатты, оған Джон Берни Кром, Старк, Винсент және Майлз Эдмунд Котман да кірді. Өнер тарихшысы Эндрю Мурдың сөзіне сәйкес, Норвич мектебі «19 ғасыр британдық өнері тарихындағы бірегей құбылыс ретінде ұзақтан бері танылған». Норвич – Лондоннан тыс, провинциялық өнер қозғалысы үшін қажетті жағдайларға ие болған алғашқы ағылшын қаласы. Бұл қалада басқа қалалармен салыстырғанда жергілікті суретшілер көп болды, ал оның театр, көркемдік, философиялық және музыкалық мәдениеттері астанадан тыс жерде бірегей үйлесім тапты. 1803 жылы Кром мен Лэдбрук құрған Норвич суретшілер қоғамы қаладағы суретшілердің бір-бірін және шәкірттерін оқыту қажеттілігінен туындады. Ол тұрақты көрмелер өткізіп, ұйымдастырылған құрылымға ие болды, 1825 жылға дейін және 1828 жылдан бастап 1833 жылы таратылғанға дейін жыл сайын жұмыстар көрсетілді. 1768 жылы Корольдік өнер академиясы құрылғаннан бері құрылған алғашқы ұйым, ол 30 жыл бойы суретшілердің мүддесін қорғап, басқа ұқсас топтардан ұзақ уақыт бойы әрекет етті.
Өмір жолы және отбасы
Джозеф Станард 1797 жылдың 13 қыркүйегінде Норич қаласындағы Сент-Эндрю шіркеуіне жақын жерде дүниеге келді. Ол музыкант болғандық шамасы бар Абрахам Станард пен Мэри Беллдің үлкен ұлы еді. 17 қыркүйекте ата-анасы оны Норвичтегі Плеядағы Сент-Михаил шіркеуінде крещение рәсімінен өткізді. Ол Норвич грамматикалық мектебінде оқыды, ал оның ерте көркемдік қабілеті ата-анасын танымал ландшафт суретшісі Джон Кромнан Жозефті шәкірт ретінде қабылдауын сұрауға итермеледі. Кром сол кезде Норвичтегі ең әйгілі суретші болды, бірақ оның төлемақысы Станардтар үшін тым жоғары болды, сондықтан олар ұлын қаладағы Роберт Лэдбрукқа шәкірттікке берді. Лэдбрук оған бұрын бейресми сабақтар берген еді, жас суретшіге өзінің жеке стилін дамытуға мүмкіндік беретін шебер суретші болуға үйретті. Станардтың қабілетіне тәнті болған ол тіпті оқу ақысынан бас тартты, оны өзінің студиясында жұмыс істеуге ынталандыру үшін жыл сайын 10 фунт стерлинг төлеуді ұсынды. Станард Лэдбруктың жеті жыл бойы шәкірті болды, бірақ оның көркемдік стиліне ұстазының ықпалы туралы көп айғақ жоқ. 1816 жылы Лэдбрук Норвич суретшілер қоғамынан шыққанда, Станард онымен бірге болды. Ол 1820 жылы Норвич суретшілер қоғамының жиналыстарына қатысқанда әріптес суретші Эмили Коппинмен танысып, 1826 жылы олар үйленді. Ол әкесі, суретші Дэниел Коппинмен бірге Голландияға сапар жасағанда әсер алды, онда голланд натюрморт суретшілерінің техникаларын зерттеуге және Ян ван Гюсумның туындыларын көшіруге мүмкіндік алды. Эмили Коппин Станард – жеміс-жидек пен гүлдердің көрнекті суретшісі, ол Норвич өнер қоғамынан үш алтын медаль алды және күйеуінің қайтыс болғаннан кейін 50 жыл бойы сурет салуын жалғастырды. 1823 жылы Норвич Меркурий газеті оның туралы былай деп жазды: «Ол өнерге, қалаға және әйелдерге деген құрметтің нышаны, оның әдемі орналастырылған және еңбектеп жасалған суреттері талғаммен, еңбекпен және біліммен ерекшеленеді». Станардтар өнерге байланысты отбасы болды. Олардың қызы Эмили 1827 жылы Норвичте дүниеге келді. Ол натюрморт суретшісі және мұғалім болды, 1856 жылы Норфолк және Норвич қауымдастығымен, ал 1867 жылы Норвич өнеркәсіптік көрмесінде көрмеге шықты. Олардың немересі Элоиз Харриет Станард және оның кіші інісі Альфред Джордж Станард екеуі де суретшілер болды, сондай-ақ Джозефтің інісі Альфред Станард та суретші еді. Станардтың суреттерінде Норвич және Норфолк жағалауындағы жергілікті пейзаждар бейнеленген, оны зерттеуді ұнататын. Ол өте жақсы қайық жүргізуші және мұз үстінде сырғанаудың шебері болды, көпшілік оның мұз үстіндегі өнерін тамашалау үшін жиналатын. Ол үйленгеннен екі жыл өткен соң туберкулезге шалдықты және өмірінің көп бөлігінде денсаулығы нашар болды. Достары мен туыстары оның ауруы күшейген сайын оған қолдау көрсету үшін жиналды. Сауығу үшін ол теңіз жағасындағы Ұлы Ярмут курортында демалды, нәтижесінде «Ярмут жағажайы мен кемежайы» атты майлы бояу туды. Ол 7 желтоқсан 1830 жылы 33 жасында туберкулезден қайтыс болды, өмірін Норвичте өткізді. Оның өлімі туралы Bury and Norwich Post газеті жариялады: «Сол күні, Сент-Джайлс террасасында, 34 жасында, суретші Джозеф Станард мырза қайтыс болды, ол Норвич үшін талантты азаматты, ал өнер үшін адал және лайықты жандаушыны жоғалтты». Ол нәресте қызымен және әпкесі Элоизамен бірге Норвичтегі Сент-Джон Маддермаркет шіркеуіне жерленді. Күйеуінен шамамен 55 жылға артық өмір сүрген Эмили Коппин Станард 1885 жылдың 6 қаңтарында қайтыс болды. Оның әкесі екі жасында қайтыс болған қызы Эмили анасынан суретшілікке үйренді және оның мұғалімдік жұмысына көмектесті. Ол 1894 жылы қайтыс болды, өмірінің көп бөлігін Норвичте өткізді.
Мансап
Джозеф Стэннард, оның мансабы он бес жыл ғана созылған және ауру оның шығармашылығына әсер еткенімен, Норвич суретшілер мектебінің ең маңызды мүшелерінің бірі болды. Көркемсурет тарихшылары Жозефина Уолпол мен Эндрю Хемингуэй оны Джон Кром мен Джон Селл Котманнан кейін мектептің ең көрнекті суретшісі деп санайды. Ол өте ерте жасынан сурет салуді бастады; оның бір суреті 1811 жылы, 14 жасында Норвич суретшілер қоғамының көрмесінде көрсетілді. 1817 жылы жергілікті баспасөз оны мақтап, «Норфолк хроникасы» газетінде оның «дамып келе жатқан гений» екенін атап өтті, ал 1818 жылдың тамызында «Норвич Меркурий» журналында оның жұмысы жағымды бағаланды. 1816 жылы Стэннард, Роберт Лэдбрук және оның ұлдары Джеймс Силлетт пен Джон Тертл өздерінің қоғамын құру үшін Норвич суретшілер қоғамынан бөлініп шықты. Лэдбрук жетекшілігімен Норвич қоғамының жеті мүшесі «Норфолк және Норвич суретшілер қоғамының он екінші көрмесі» атты көрме ашты, ол Театр алаңындағы Шекспир тавернасында өтті. Жаңа қоғамның алғашқы жылында Стэннард бес жұмысын көрсетті: «Табиғаттан этюд»; «Уитлингхемнен Норвичтің алыс көрінісі»; «Қарындаш эскиздері»; «Құю көпірінің көрінісі» және «Фуллер ойығынан қаланың көрінісі», қоғаммен барлығы 13 жұмыс көрсетілді. Қоғам үш жылдан кейін таратылды. Ол сахна өнеріне қызығушылық танытып, 1819-1820 жылдары Норвичтің Корольдік театрымен байланыс орнатты, нәтижесінде «Сынған қылыштың» мелодрамасындағы сахна, Норвичтегі Корольдік театрдың Ханым Хаммондтың портреті және Рибер рөліндегі Мырза Бичемнің портреті сияқты туындылар жасалды. 1819 жылы ол Лондонда көрмеге қатысты. Сол жылы ол жергілікті баспасөзde мақтау алған жалғыз суретін көрсетті – «Норвич сыраханасындағы сахна». «Норвич Меркурий» газеті оны «шеберлікпен орындалған» деп сипаттап, «қаланың барлық белгілі тұлғаларын бейнелейтінін» атап өтті. 1820 мен 1829 жылдар аралығында Стэннард Лондондағы Корольдік академияда және Британдық институтта жұмыстарын көрсетті, 1824-1828 жылдар аралығында Британдық институтта сегіз жұмыс көрсетілді («Брейдон, Ярмутқа қарай»; «Мундесли жарлары, Кромерге қарай»; «Норвичке жақын көрініс»; «Брейдон таңертең»; «Норвич өзенінде»; «Теңіз көрінісі»; «Горлестон айдыны; Пилот қайықтары келе жатыр» және «Жаңа жел, Лоустофт жолдары»). Ол 1821 жылы Голландияға жасаған сапарында зерттеген және көшірген голланд суретшілерінің туындыларына әсер етті, бұл сапар, мүмкін, болашақ әйелі мен оның әкесінің 1820 жылы жасаған ұқсас сапарынан шабыттанды. Теңіз тарихшысы Оливер Уорнер Стэннардты жұмысымен құттықтап, оны «керемет» деп сипаттап, «өздігінен ұзақ сапарға баруға тұрарлық сурет» деп қосты.
Техника
Станард негізінен маймен өзен және жағажай ландшафттарын суреттеді. Майлы бояу шебері ретінде ол Кром мен Котманға қарағанда голланд суретшілерімен көбірек байланысты. Голландияда ол жергілікті көріністерді, өзендер мен жағалауды қарындаш және пастельмен суреттеді. Голландияға сапары оған жаңа майлы бояу техникасын жетілдіруге және теңіз тақырыбына деген қызығушылығын арттыруға мүмкіндік берді. Уолполдың айтуынша, Станардтың суреттері теңізге деген шексіз махаббатын көрсетеді және "табиғи шеберлік пен ең шыншыл көзқараспен жасалған, барлық уақыттағы ең поэтикалық және сезімтал теңіз суреттерінің біріне айналды". Оның туындыларының арасында «Дауылдағы кеме» сияқты бірнеше акварель суреттері бар, олардың бір бөлігі Норфолк мұражайларында сақталады. Ол шебер суретші болған, оның қарындашпен салған суреттері (сондай-ақ, кейбір майлы суреттері) тікелей табиғатта жасалған. Суреттер көбінесе ірі жұмыстарға дайындық ретінде салынған. Ол адам фигурасын шебер суреттеген; Мурдың пікірінше, «Норвич суретшілері арасында Станардтың фигураны суреттеудегі шеберлігі оның акварельді зерттеулерінде көрінеді, оған тек Ярмуттың Джой ағайындары теңеседі». Автор Дерек Клиффорд Станардты «Норвич пейзаж суретшілерінің адам фигурасын суретке түсіре алмауына керемет ерекшелік» деп сипаттайды. Ол шебер портретші болған және 1818 жылға қарай көптеген тапсырыстар алған. Ол кейіпкерлерді зерттеген; оның «Норвич егеуқыршысы» туындысы осы сияқты жұмыстардың ең танымал болғанымен, «Өтірікші ескі кісі», «Норвич сыраханасындағы көрініс» және «Бутчердің жұмысшысы Джо Доу» суреттері Уолполдың айтуынша, «оқшау ерекшелік сезімімен» ерекшеленеді. Оның 12 офортының саны шектеулі болған, немесе – «Жүк түсіру кемелері» сияқты – мүлдем жарияланбаған; олар сирек кездесетіндігімен және сапасымен бағаланады. Автор Джеффри Сэрл Станардты түпнұсқа және көрнекті офортшы ретінде сипаттайды, оның таланты Джон Кром, Джон Селл Котман және Эдвард Дэниелдің талантына жақын болған. Ол «Брейдон суларындағы қайықтарды» «ұлыс» деп, ал «Мандсли жағажайын» «қайталанбас қараңғылықтағы сұлулық» деп сипаттайды. Ол адам фигураларын шебер суреттеген, әдетте оларды жұмыс ортасында бейнелейтін және Норвич мектебінің офортшылары арасында сирек кездесетін олардың мінезін ашып көрсеткен. Станардтың офорттарының басылымдары пайда табу үшін емес, достары үшін жасалған, сондықтан олар шағын көлемде шығарылған. Оның қайтыс болғаннан кейін офорттарының қосымша басылымы жарық көрді. Оның бірде-бір данасы сақталмаған.
Мұра
Станард 19 ғасырдың көп бөлігінде белгілі болмаған суретші болып қалды, бұл мүмкін оның 1830 жылы ерте қайтыс болуына және Норвичтен алысқа кетіп, өзін таныстыруға тырыспауына байланысты болды. Оның суретші ретіндегі танымалдылығына жасалған жұмыстардың салыстырмалы түрде аздығы және олардың Норвичте емес, Лондонда сатылуы әсер етті. Оның ерте туындыларының көп бөлігі ежелгі шеберлерді үлгі еткен болуы мүмкін, соның салдарынан ол 1820 жылдарға дейін жергілікті баспасөздің назарына ілікпеді.