Шрусбери аббаттығының тарихы және қазіргі күйі

Кіріспе

11 ғасырдағы бенедиктиндер аббаттығы, қазіргі шіркеу

Киелі Крест шіркеуі (әдетте Шрусбери аббаттығы деп аталады) – Англияның Шропшир графтығындағы Шрусбери қаласындағы ежелгі негіз. Аббат 1083 жылы нормандық Шрусбери графы Роджер де Монтгомеридің құрылысымен Бенедиктин монастыры ретінде іргесі қаланды. Ол Англиядағы ең маңызды және беделді аббаттардың біріне айналды және маңызды қажырлы саяхат орталығы болды. Аббаттың көп бөлігі 16 ғасырда қиратылса да, шатыры шіркеу ретінде сақталды және бүгінде Киелі Крест шіркеуінің бас шіркеуі қызметін атқарады. Аббат I санаттағы ескерткіш болып табылады және Ірі шіркеулер тобының мүшесі. Ол Шрусбери қаласының орталығынан шығысқа қарай, ағылшын көпірінің жанында орналасқан және бүгінде Абби Форгейт деп аталатын үшбұрышты аймақпен қоршалған.

Қор

Англияны нормандар басып алғанға дейін, Шрусберидің шығыс қақпасының сыртында әйет Петрге арналған шағын саксон шіркеуі тұрды; оны Этельгардың ұлы Сивард салған, ол Эдуард Исповедниктің жақын туысы еді. 1066 жылы одан да көп иеліктері болғанымен, 1086 жылғы «Domesday Book» кітабында Шропширде Сивард Дебел деген жер иесінің аты келтірілген. Ол, әлдебір уақытта, шіркеуге екі иелікті берген болуы керек: Кондовердің жанындағы Боретон және Фарлидің жанындағы Лоу. Бірақ, 1087 жылға қарай аббатхана Лоу иелігінен айырылды. 1071 жылы Роджер де Монтгомери Шропширді Жеңімпаз Вильгельмнен алғанда, ол шіркеуді өзінің кеңсе қызметкері Оделерий Орлеанға сыйлады. Ордерик әкесі Роджерді монастырь салуға көндірудегі рөлін және Оделерийдің бастапқыда оны бенедиктин ретінде құруды қалағанын айтады. Оның мақсаты – граф Роджердің жаны үшін дұға ету еді. 1083 жылдың 25 ақпанында граф Роджер өзінің жоғары лауазымды шенеуніктерін, соның ішінде Шропшир шерифі Уэрин мен Пико де Сейді шақырды және жаңа аббатхана салуға, әйет Петрдің алтарына қолғаптарын қойып, шығыс қақпасының сыртындағы барлық маңайды құрылысқа беруге уәде берді. Оңтүстік Нормандиядағы Сент-Мартин-де-Сездің үлкен бенедиктин аббаттығынан келген екі монах – Реджинальд пен Фродо жаңа қауымның ядросын құрады және Орделериус пен Уэринмен бірге жұмыс істеп, монахтарға жатақ салуды жоспарлап бастады. «Domesday Book» кітабында аббатхананың салынып жатқаны айтылған: «Шрусбери қаласында граф Роджер аббатхана салып жатыр және оған қаланың шіркеуі (немесе шіркеу?) болған Санкт-Петер монастырын сыйлады». Бұл Сивардтың негізін салған монастырь граф Роджер құрылысты бастағанға дейін-ақ болғанын көрсетеді, бірақ ол ағаштан жасалған ғибадатхана болғандығы анық. 1086 жылы Сейде Роберт Беллеме, Роджердің ұлы, кейін Шрусберидің үшінші графы болған, монахтарды мүліктік мәмілелерде куәгерлер ретінде және құжаттарды сақтаушылар ретінде пайдаланғанын көрсеткен хабарлама жіберді. Аббат Фулхредті немесе Фухерді жалдаған кезде граф Роджер жақында қайтыс болған Жеңімпаз Вильгельмнің, сондай-ақ королева Матильда мен Роджердің өзінің және оның қайтыс болған әйелі Мейбл де Беллемнің жаны үшін Англиядағы үлкен иеліктерді Сейге сыйлады. Бұлардың кейбіреулері бастапқыда Мейблге арналған мүліктер еді. Сейс аббаттығы бір кезде Шрусбериге билік етуді жоспарлаған және граф Роджер берген кейбір мүліктерге қарсылық білдірген, бірақ Шрусбери тәуелсіздігін сақтап қалды. Фулкредтің басшылығымен қауіпсіздікке қол жеткеннен кейін, Орделирий өзінің ұлдарының бірі Бенедиктті 200 күміс ливр сыйлықпен Шрусбери аббаттығына орналастырды. Ауылдық иеліктермен қатар, аббатханада қалалық мүліктер, диірмендер, көптеген шіркеулердің ондықтары мен адвокаттары болды. Бірақ, епті бақылаушы Ординик Роджердің «жерімен және кірісімен орташа ғана байытқанын» (terris ac redditibus mediocriter locupletavit) айтады. Сонымен қатар, кейбір сыйлықтардың іске асуын күтуге көп уақыт кетті. Аббатхананың шағын, бірақ жеткілікті байлығы, граф Роджердің ұлы Беллемдік Роберт 1102 жылы Генрих І-ге қарсы көтерілген кезде қауіпке ұшырады. Патша өзінің бүлікшіл вассалын жер аударып, иемденді, ал аббатхананың қамқорлығы Корольге өтті. Бұл аббатхананы жергілікті қорғаныстан айырды және сыйлық берушілердің ұрпақтары мен мұрагерлеріне өз міндеттемелерінен қашуға мүмкіндік берді. Мысалы, Сивард аббатхана орналасқан жерге кез келген талаптарынан бас тартып, граф Роджерден Чейни Лонгвилл, яғни Лангафельд иелігінен өмір бойына пайдалану құқығын алды, ол оның қайтыс болуымен аббатханаға өтеді. Сивардтың ұлы Олдред аббат Фулкред оған 15 фунт стерлинг бергенше, иелікті аббатханаға тапсырудан бас тартты. Бұл келісімді Ричард де Белмей I жасады, кейіннен Лондон епискобы болды, патша граф Роберттің иелігінен айырылғаннан кейін Шропширде вице-корольдік билікті жүзеге асыруға жіберді. Бірақ Ричардқа сенім артуға болмайды. 1127 жылы өлім төсегінде ол Беррингтондағы Беттон билігі туралы өтірік айтқанын мойындады, ол шынымен Шрусбери аббаттығына тиесілі еді – бәлкім, Роберт де Лимезидің, содан кейін Честер епискобының сыйлығы. Оның мойындаушысы мәселені шешуге тырысып, мүдделі тараптарға фактілерді айтты. Ричард бұл иелікті Шрусбери аббаттығына қайтаруды бұйырса да, оның мәртебесі оның мұрагерлері ондаған жылдар бойы дау тудырды. 1127 жылы Филип де Белмей иелікті талап етті, бірақ ол тез арада дефолтқа ұшырады. Оның кіші ұлы Ранулф бірнеше жылдан кейін қайтадан талпыныс жасады, бірақ аббатхананың жекелеген мүшелеріне қабылданғандығы үшін бас тартты. 1212 жылға дейін Роджер де ла Зуш жаңа сот процесін бастады, ол жылдар бойы жалғасты, бірақ сәтті болмады. Бұл аббатхананың тартылған күрделі сот процестерінің мысалдары ғана еді. Бірақ Генрих І-нің өзі Шрусбери аббаттығын, әсіресе маңында болғанда қолдаған сияқты көрінеді. Ол Фулхредке Роберттің Басчерч жерін сыйлағандығын растады, бәлкім, Шропшир мен Стаффордширде Робертке қарсы наурыз жүргізіп жатқанда. Ол сонымен қатар Фулхредтің тарапынан Шропширдегі корольдік орман шенеуніктерімен болған дауларда қолдады және жергілікті шенеуніктер мен барондарға аббатхана граф Роджердің кезіндегідей барлық алымдардан босатылғанын еске салды. Осы бастапқы қолдаудан кейін, патша монастырь үшін тағы шаралар қабылдауға көп уақыт кетті. Аббат Фулхред қашан қайтыс болғаны белгісіз, бірақ ол 1121 жылға дейін бірнеше жыл бұрын қайтыс болды, осы кезде Генрих соңғы аббат Годфриге бірқатар жарлықтармен көмектесті. Бұлардың кейбіреулері, кемінде, Шропширде шығарылды: Бридгнорт, Кондовер және Шрусбериде. Бұлардың ішінде жаңа аббаттың өзінің ізашары сияқты барлық иеліктер мен жеңілдіктерді пайдалануы керектігі туралы жалпы принциптік мәлімдеме болды. Аббатхана Генрих де Сейдің Бромптон иелігін, Шрусберидің оңтүстігінде, басқаруды жақсарту және ресурстарды шоғырландыру үшін Сивардтың бұрынғы Чейни Лонгвилл иелігімен алмастырғаны ескерілді. Екі құжат Генрихтің аббатхана ішіндегі мультура немесе диірмен құқығын сыйлық ретінде жариялады және растады. Монахтар қаланың барлық астықтары үшін диірменшінің ақысын алатындықтан, олар диірменге монополия құрды және ешкімге олардың рұқсатынсыз астық ұнтақтауға рұқсат берілмеді. Бұл Северен және оның салаларының су қуатына байланысты болғандықтан, патша қаланың екі көпіріндегі балық аулауға монополияны қосты. Жаңа тағайындалған Херефорд епискобы, амбициялы патшалық әкімшісі Ричард де Капелла, оның діоцезінде Оңтүстік Шропширдің үлкен бөлігі болды, аббатқа қатысты өзіне қарсы шағымдарды патшаға жеткізбеу үшін ескертілді.

Before the Norman Conquest of England, a small Saxon chapel dedicated to St Peter stood outside the east gate of Shrewsbury; it had been built by Siward, son of Ethelgar and a close relative of Edward the Confessor. There was still a landowner, known as Siward the Fat, in Shropshire in the Domesday Book of 1086, although he had owned many more estates in 1066. He must have been the donor of the two estates the church is known from Domesday to have held in 1066: at Boreton near Condover and Lowe near Farley. However, the Abbey had lost Lowe by 1087. When Roger de Montgomery received Shropshire from William the Conqueror in 1071, he gave the church to one of his clerks, Odelerius of Orléans, the father of the historian Orderic Vitalis, who is the main source for the foundation of the Abbey and probably an eye witness. Orderic stresses his father's role in persuading Earl Roger to commit himself to building a monastery and stresses that Odelerius from the outset wanted it to be Benedictine. The specific purpose was to benefit Earl Roger's soul. On 25 February 1083 Earl Roger summoned his senior officials, including Warin, the Sheriff of Shropshire and Picot de Say, and publicly pledged himself to found a new Abbey, laying his gloves on the altar of St. Peter and granting the whole suburb outside the east gate for the construction. Reginald and Frodo, two monks from the great Benedictine Abbey of Saint Martin de Séez in Southern Normandy, formed the nucleus of the new community, and began to plan and build the monks' lodging, working with Ordelerius and Warin. The Domesday Book found the abbey under construction: "In the City of SHREWSBURY Earl Roger is building an Abbey and has given to it the monastery of St Peter where the parish (church?) of the City was." This suggests that Siward's foundation was already a monastery before Earl Roger began building but it is fairly certain there was no more than a wooden parish church. A notification lodged at Sées in 1086 by Robert of Bellême, Roger's son, who was later to become 3rd Earl of Shrewsbury, shows that they used the monks as witnesses in their property deals and custodians of the documents. About the time he recruited Abbot Fulchred or Foucher, Earl Roger made a huge grant of estates in England to Sées, for the soul of recently deceased William the Conqueror, as well as of Queen Matilda and of Roger himself and his dead wife Mabel de Bellême. Some of these were estates he had originally intended for Mabel. It seems that Sées Abbey for a time harboured plans to claim jurisdiction over Shrewsbury and it also contested some properties granted by Earl Roger; however, Shrewsbury became independent. Once it was safely under the leadership of Fulchred, Ordelirius placed Benedict, one of his sons, in Shrewsbury Abbey as an oblate, with a gift of 200 silver livres. As well as rural manors, the abbey had urban property, mills, and the tithes and advowsons of many churches. However, Orderic, a shrewd observer, tells us that Roger only "moderately endowed with lands and rents" (terris ac redditibus mediocriter locupletavit). Moreover, there was a long wait ahead before some of the endowments were to materialise. The abbey's modest but sufficient wealth was threatened, before many of the grants were confirmed by royal charter, when Earl Roger's son, Robert of Bellême, revolted against Henry I in 1102. The king exiled and expropriated his unruly vassal and the patronage of the abbey escheated to the Crown. This deprived the abbey of powerful local protection and gave the descendants and successors of donors an opportunity to wriggle out of their obligations. For example, Siward had given up any claims he might have to the abbey site in return for a life time grant from Earl Roger of the estate of Langafeld, now Cheney Longville, which would pass to the abbey on his death. Siward's son, Aldred, refused to surrender the estate to the abbey until Abbot Fulchred gave him £15. This arrangement was engineered by Richard de Belmeis I, later Bishop of London, whom the king had sent to exercise viceregal powers in Shropshire after Earl Robert's expropriation. However, Richard was not to be trusted. On his death bed in 1127 he admitted to his confessors that he had lied about his tenure of Betton in Berrington, which really belonged to Shrewsbury Abbey – probably a grant from Robert de Limesey, then Bishop of Chester His confessor tried to clear up the matter by stating the facts to the interested parties. Although Richard had directed that the estate be restored to Shrewsbury Abbey, its status was contested by his lay successors for decades. In 1127 Philip de Belmeis sued for the estate, although he quickly defaulted. His younger son, Ranulph, tried again a few decades later, but gave up in return for acceptance into the abbey's lay fraternity. As late as 1212 Roger de la Zouche launched a fresh suit, in which he persisted for years, unsuccessfully. These were only examples of a morass of complex litigation into which the abbey was drawn. However, Henry I himself seems to have been supportive of Shrewsbury Abbey, especially when in the vicinity. He confirmed Robert's gift of land Baschurch to Fulchred, perhaps while actually campaigning against Robert in Shropshire and Staffordshire. He also took Fulchred's side in a variety of disputes with officials of the royal forests in Shropshire and reminded local officials and barons that the abbey was exempt from all customs, as in the time of Earl Roger. After this initial support, however, there was a long delay before the king took further action on the monastery's behalf. It is unclear when Abbot Fulchred died, but it was certainly some years before 1121, when Henry at last came to the support of Godfrey, the second abbot, with a series of charters. Some of these, at least, were issued within Shropshire: at Bridgnorth, Condover and Shrewsbury itself. These included a general statement of principle that the new abbot was to enjoy the same estates and privileges as his predecessor. Note was taken that the abbey had exchanged Henry de Say's manor of Brompton, south of Shrewsbury, for Siward's former estate of Cheney Longville in an attempt to improve management and economise by concentrating resources. Two documents announced and confirmed Henry's own valuable gift of multure or mill right to the abbey within Shrewsbury. As the monks were to receive the miller's fee for all grain ground in the town, they had a monopoly over milling, and no one else was allowed to grind corn without their permission. As it was related to the water power of the Severn and its tributaries, the king attached to the grant a monopoly over fisheries at both of the town's bridges. The newly appointed Bishop of Hereford, the ambitious royal administrator Richard de Capella, whose diocese included a large part of southern Shropshire, was specifically warned not to let the king hear of any complaints against himself in relation to the Abbey.

Шрусберилік Роберт және Сент-Винифредтің аудармасы

1137/38 жылы Шрусберилік Роберт үшінші және төртінші абат Герберт пен Ральфтың алдында Уэльстегі Гвитеринен Сент-Винифредтің қабірлерін ауыстыру туралы келіссөздер жүргізіп, оны іске асырды. Роберттің Холивеллдің солтүстік-батысына қарай бірнеше шақырым жерде орналасқан Доунингтен шыққан Пеннант әулетінің мүшесі болғаны айтылады, ол киелі орын және Сент-Винифредтің қасиетті бұлағы еді. Ол қабірлерді ауыстырғаннан кейін көп ұзамай киелінің өмірін жазды, оған Уэльске жасаған сапары туралы есеп қосты, бұл оқиғалар туралы негізгі мәліметтер көзі болып табылады. Денесі жерден шығарылып, бір апталық сапармен Шрусбериге салтанатты түрде жеткізілді. Ол Ковентри және Личфилд епископтарының батасын күтіп, Сент-Джайлз шіркеуіне қойылды. Бір түні жас жігіт қабірдің күшімен қайтадан жүре бастады. Ол қала ішіне әкелінді. Епископтың батасын күту, оның аббат шіркеуінің құрбандық тақтасына қойылуын «көптеген адал адамдардың ерекше көптігі» куәландырды, содан кейін одан әрі кереметтер туралы хабарланды. Кейін қабірлер аббатханаға қойылды. Роберттің бұрын Уэльстің беймәлім қасиеттісі болған Винифредтің культін күшейтуге жауапты екені қабылданды, сондықтан ол 14-шы ғасырдан бастап қазіргі уақытқа дейін Шрусбериден және басқа орталықтардан паломниктік сапарлардың орталығына айналды. Кейін ол бесінші абат болды және оның аббаттығы туралы көп мәлімет болмаса да, ол жергілікті бәсекелестерге қарсы аббатхананың мүдделерін ынтамен қорғаған сияқты көрінеді. Ол Эмстрей приход шіркеуінің оннан бір бөлігін қайтаруға қол жеткізді, оны Ральф абат Атчамдағы шіркеуге «ішкі ниетке және монастырының келісіміне қарсы» берген еді. Эмстрей үлкен приход болды, ол Атчамға қарама-қарсы Северн өзенінің батыс жағалауынан Абби Форгейтке дейін созылды. Аббатхананың картуляриясында архиепископ Теобальдтың епископ Вальтерге ондықтарды аббатханаға қайтаруға бұйрық берген құжаты сақталған. Негізгі бәсекелестік Шрусбери аббаттығы мен Сент-Этаның кішкентай шіркеуі арасында емес, Шрусбери мен оның августиндік қарсыласы Лиллешалл аббаттығы арасында болды, ол Атчам иелігінде және приходта өзінің билігін күшейтті, көрінеу, оны Северн арқылы кеңейту үшін. Атчамдағы паром арқылы өтудің меншік құқығы Лиллешалл үшін маңызды табыс көзі болды. Ол жақында Атчам шіркеуінің адвокатын сатып алды, кейіннен Томас Беккет шіркеуді иеленуге рұқсат берді. Плантагенет дәуірінің басында Шрусбери аббаттығы жақын маңдағы ірі монастырлардан ресурстар үшін айтарлықтай бәсекеге тап болды. Лиллешаллдан басқа, техникалық тұрғыдан корольдік негіз болған, бірақ ағайынды Филипп пен Ричард де Белмей II-нің туындысы, Хаугмонд аббаттығы, ФицАлан әулетімен тығыз байланысты тағы бір үлкен Августин үйі және Бульдвас аббаттығы, көптеген жергілікті дворяндардан, соның ішінде Белмейлер мен ФицАландардан сыйлықтар алған үлкен цистерциан үйі болды. Аббатхананың осындай бәсекеге төтеп берудегі маңызды рөлі – қабірлерді іздеу. Роберттің ізбасары, аббат Адамның Кентербериге келгені белгілі, мүмкін осы мақсатпен, және Беккетке тиесілі бүкіл ракетасын, оның азаптылығынан қанға боялған басқа бір бөлігін, оның қаны мен миына боялған басқа матаны және оның киімінің әр түрлі бөліктерін, соның ішінде шашын, жағасын, белбеуін, капотын, көйлегін және қолғабын әкелді. Генрих II билік құрған кезде дайындалған құжатта осы қабірлер көптеген басқа да қасиеттілердің қабірлерімен бірге тізімделген. Винифредтің қабірлерінен кейін Сент-Элерийдің қабірлері, ол Винифредтің рухани жетекшісі болды, содан кейін қазір шамамен 1100 жылдан бастап саналатын Винифредтің өмірінің авторы деп қате саналды. 13-шы ғасырда Шрусберимен интеграция одан әрі нығая түсті, өйткені аббатхана қаладағы қаладағы мүлкіне иеліктерін кеңейтті. Ауылдық жерлердің басым көпшілігі шағын фермерлерге немесе жер телімдері ретінде берілді; қоғамдық жерді тек сирек кезде ғана бүкіл усадьбаларды жай адамдарға жалға берді және бір өмірден артық жалға беруге асықпады. Жерлерді аббатхана атынан сот орындаушылары мен басқарушылар басқарды; монахтардың өздері жерді өңдегеніне ешқандай дәлел жоқ. Осы жайлы жағдайдың аясында монастырлық тәртіп өте жақсы болды. 1323 жылы 4 епископ Роджер Нортбург, жақында тағайындалған және өзінің епархиясындағы шіркеулік мекемелердің көпшілігімен соғысқан, Шрусберидің айналасындағы барлық аббатханалар мен кішкентай үйлерді қамтыған каноникалық сапарлар сериясын бастады. Көптеген сын айтылса да, Шрусберидің кемшіліктері шағын немесе өте жалпы болды: тым көп монахтар асханада тамақтандырмады, жаңа кірушілер ережелерді толық үйренгенше сыртқа шығуға рұқсат етілді және аббаттың төменгі басқарушыларының есептері жеткіліксіз болды – бұл соңғысы епархиядағы барлық діни үйлерге айтылған шағым. Отыз жылдан кейін, Қара өлімнен кейін Нортбург көптеген усадьбалардағы ғимараттардың жағдайы нашар екенін анықтады, бірақ бұл заманның белгісі, монахтардың кінәсі емес. Кейінгі орта ғасырларда монахтардың саны 12-ден 18-ге дейін ауыспалы болды. Әдетте біреуі Морвиль Приорына басшылық ету үшін кетіп отырды, ол Бриджнорт пен Мач Венлок арасындағы тәуелді монастырлық ұя. Канондық сағаттармен қатар, өсіп келе жатқан шантриялар мен басқа да капеллаларда әдеттегі түрде мисса тойланатын. Бас алтарьдың артындағы Сент-Мэри капелласында граф Роджердің қабірі орналасқан және ол 13-шы ғасырдың басынан бері жақсы жабдықталған. Оның басқарушысы тағайындалды және бастапқыда келушілер үшін мисса өткізу үшін пайдаланылды. 1343 жылы 4 Ральфтың жаны үшін Шрусберидің епископы, Бэт пен Уэллс епископы, Боретон кірістерінен қаржыландырылатын шантрия құрылды. 1414 жылы Джон Берли үшін тағы бір шантрия құрылды, содан кейін Генрих V Сент-Винифред құрметіне шантрия құруға шешім қабылдады, бірақ бұл одан кейін күте тұруға тиіс болды. Аббатхана монахтардың рухани және зиялы дамуына белсенді түрде көмектесті. 1333 жылы, Эдуард III және королева Филиппаның өтініші бойынша, Папа оларға Уроквардин приход шіркеуінің ондықтарын иеленуге және оларды университетте теологияны оқытуға екі монахқа беруге рұқсат берді, бірақ квота кейіннен бір монахқа дейін азайтылды.

In 1137/38 Robert of Shrewsbury, who was prior under the third and fourth abbots, Herbert and Ralph, negotiated and carried out the translation of the remains of St Winifred from Gwytherin in Wales. Robert is thought to have been a member of the Pennant family of Downing, a few miles north west of Holywell, the main shrine and fountain of Saint Winifred. He wrote a life of the saint shortly after the translation, adding an account of his mission to Wales, which is the main source of information about the events. The body was disinterred and borne ceremoniously to Shrewsbury, a week's journey on foot and thus encumbered. There it was laid in the church of St Giles to await the blessing of the Bishop of Coventry and Lichfield. Overnight a youth was enabled to walk again by the presence of the reliquary. It was taken in procession into the town. The expectation of an episcopal blessing ensured it was witnessed by "an incredible concourse of devout people" as it was taken to be placed on the altar of the Abbey church, where further miracles were reported. The relics were later enshrined in the abbey. Robert is generally accepted as responsible for strengthening the cult of Winifred, who had hitherto been an obscure Welsh saint, so that she became the focus of pilgrimages from Shrewsbury and other centres from the 14th century to the present. Later he became the fifth abbot and, although little is known of his abbacy, he seems to have been zealous in pursuing the abbey's interests against local rivals. He was successful in recovering two portions of the tithes of Emstrey parish church which had been granted "against conscience and the consent of his convent" by Abbot Ralph to the church at Atcham. Emstrey was a large parish, which stretched from the western bank of the River Severn opposite Atcham to the Abbey Foregate. The Abbey cartulary contains an instrument by which the Archbishop, Theobald of Bec, orders Bishop Walter to restore the tithes to the abbey. The underlying rivalry was not between the Shrewsbury Abbey and the little church of St Eata, but between the Shrewsbury and its Augustinian rival, Lilleshall Abbey which was tightening its grip on Atcham manor and parish, apparently to expand it across the Severn. Its ownership of the ferry crossing at Atcham was an important source of income for Lilleshall. It had recently acquired the advowson of Atcham church, and was later allowed to appropriate the church by Thomas Becket. By the beginning of the Plantagenet era Shrewsbury Abbey faced considerable competition for resources from major monasteries in the vicinity. As well as Lilleshall, technically a royal foundation, but effectively the creation of the brothers Philip and Richard de Belmeis II, there was Haughmond Abbey, another large Augustinian house closely connected with the FitzAlan family, and Buildwas Abbey, a large Cistercian house that received gifts from many of the local nobility, including the Belmeis and FitzAlans. The quest for relics seems to have played an important part in the abbey's effort to maintain itself in the face of such competition. Abbot Adam, Robert's successor, is known to have visited Canterbury, probably with this aim, and it was probably he who brought back an entire rochet that had belonged to Becket, part of another which was stained with the blood of his martyrdom, another cloth stained with his blood and brains, and various items of his clothing, including his hair shirt, collar, girdle, cowl, shirt and glove. A document prepared in the reign of Henry II lists these relics along with those of many other saints. Second only to the relics of Winifred were those of St Elerius, St Winifred's spiritual director, then wrongly considered the author of a life of Winifred that is now thought to date from about 1100. In the 13th century the integration with Shrewsbury became closer still, as the abbey expanded its holdings of urban property in the Abbey Foregate, the market, and elsewhere in the town. The great majority of the rural holdings were let to small farmers or cultivated as demesne lands; only rarely did the community let entire manors to laymen, and it was reluctant to tolerate leases of more than one lifetime. The demesnes were managed by lay bailiffs and stewards on behalf of the abbey; there is no evidence that the monks themselves ever cultivated the land. Within the bounds of this fairly comfortable provision, monastic discipline was apparently quite good. In 1323 4 Bishop Roger Northburgh, recently appointed and at war with much of the ecclesiastical establishment in his diocese, instigated a series of canonical visitations that took in all of the abbeys and smaller houses around Shrewsbury. While criticisms were, in many cases, severe, Shrewsbury's shortcomings were fairly minor or very general: too many monks were missing meals in the refectory, novices were allowed out before they had properly learnt the Rule, and the accounts of the obedientiaries, the abbot's under managers, were inadequate – this last a complaint made of nearly all religious houses in the diocese. Thirty years later, in the wake of the Black Death, Northburgh found buildings on many manors were in poor repair, but this was a sign of the times, not the fault of the monks. In the later Middle Ages the number of monks ranged from 12 to 18. Generally one was away, heading Morville Priory, a dependent monastic cell between Bridgnorth and Much Wenlock. In addition to the canonical hours there was regular celebration of Mass in the growing number of chantries and other chapels. The chapel of St Mary, behind the High Altar, contained the tomb of Earl Roger and was endowed well from the early 13th century. A monk was appointed as its warden and it was initially used to celebrate Mass for visiting dignitaries. In 1343 4 a chantry was established there for the soul of Ralph of Shrewsbury, the Bishop of Bath and Wells, funded from the revenues of Boreton. Another chantry was endowed for John Burley in 1414, and shortly afterwards Henry V decided to establish a chantry in honour of St Winifred but, this had to wait until much later. The abbey made some effort to develop its monks intellectually, as well as spiritually. In 1333, on the request of Edward III and Queen Philippa, the Pope allowed it to takeover the tithes of Wrockwardine parish church and devote them to the education in theology of two monks at a university, although the quota was later reduced to a single monk.

Абаттар

Монарх аббатхананың қамқоршысы болды, бірақ 12-ғасыр монархтары Шрусбери абаттарын тағайындауға қатысқан-жоқпын анық дерек жоқ. Үшінші абат Герберттің сайлануына қатысты дау-дамай болды. Ордерик былай деп жазды: "Гербертус губернакулум рудис аббатиа узурпавит". Бұл сөздер "Герберт жаңағы аббатхананың рулін тартып алды" немесе "жаңадан өркендеп келе жатқан қауымды басқаруды өз қолына алды" деп аударылды. Оны архиепископ Уильям де Корбейл киеледі. Патша бұл оқиғада ешқандай тәуелсіз роль атқармады: алайда Теуксбери аббаттығының бенедиктин шежірешісі оны Вильгельмді Шрусбери аббаттығына енгізуге тырысқан деп айыптады. Содан бері аббаттар әрқашан монастырь қауымының ішінде сайланды. Аббаттардың саяси беделі арта түсті. Король граф Роберттің жерлерін тәркілегеннен бастап, Шрусберидің әрбір абаты бас жалдама алушы болып саналды және Генрих III патшалық кезінде Парламент шақырылғанда оған қатысуға міндетті болды. Абат Люк Парламентке қатысу және басқа да маңызды саяси жұмыстарды жеңілдету үшін Лондоннан үй сатып алды. Бұл тиімді сатып алу болды, себебі Эдуард III патшалық кезінде Парламентке шақырылатын абаттардың саны 28-ге бекітілгенде, Шрусбери абаты олардың қатарында болды. Аббат Ричард Лай 1512 жылы парламенттік мәселелермен айналысып жүргенде Лондонда қайтыс болды және Смитфилдтегі Сент-Бартоломей-Лесс шіркеуіне жерленді.

Қасиеттер

Аббаттықтың жерлері мен басқа да кіріс көздері Шропширдің түкпіл-түкпілінде кездесетін, бірақ оңтүстік-батысында, граф Роджердің билігі мен ықпалы шектеулі болғандықтан, сирек болды. Жер иеліктерімен қатар, көптеген пайдалы шіркеулер, тұз өндіру орындары және балық аулау шаруашылықтары болды. Алғашқы қайырымдылықтардан кейін, Ланкашир, Стаффордшир, Чешир және тіпті Кембриджширдегі үлестер арқылы игіліктер көбірек таралып кетті. Мортмайн мүлкін заңды түрде сатуға болмады, себебі олар өздерінен-өзді иеліктен шығарылмайтын мүліктер еді: шіркеу мүлкі оның мәртебесіне күмән туған жағдайда ғана жоғалуы мүмкін еді. Биллингсли Сейс аббаттығына Ланкаширдегі Шрусберидің құқықтарын мойындау шартымен берілді. Беттонның бір бөлігі Хамо Лестранжға берілді және ол әлі күнге дейін Беттон Стрейндж деп аталады. 1286 жылы Эдуард I Стаффордширдегі Мередегі жерлерді аббатқа корольдік үсыныс ретінде берілген, бірақ абат Дрейтон Уильям де Мертонға сыйлағандықтан тапсыруға бұйрық берді.

Қасиетті Крест шіркеуі

Аббат шіркеуі әрқашан Аббат Форгейт қауымының шіркеуі ретінде қызмет етіп келді, себебі оның бастауы Сивард Толу құрған шіркеуге қатысты. Бұл аббат қауымының бақылауындағы пасторлық үй болды. Оның атауы уақыт өте келе сәл өзгерген. XIII ғасырдың басында Вильгельм крест клеркі, яғни Крест клеркі болып қызмет еткені белгілі. Орта ғасырдың ортасында Генрих Киелі Крест алтарының викарийі болды. Херафорд епархиясының жазбаларындағы кейінгі ортағасырлық дерек оны Vicaria altaris Sancte Crucis, ecclesia paochialis de Foriete Monachorum деп атайды: Киелі Крест алтарының викариясы, Монахтардың Форгейті шіркеуі. Эдуард V-нің (1483) қысқа билігі кезінде қауым атына Sancti Egidii, яғни Сент-Джайлз атауы қосылған құжат пайда болды. Қауымның Шрусбериден өзгеше сот орындаушылары, қала тұрғындары және мөрі болды. Бірақ 1586 жылғы Шрусберидің жаңаланған қалалық жарғысы Холи-Крост қауымын өз билігіне бағындырды. Викариатқа немесе адвокацияға ұсыну құқығы Аббаттық таратылғанға дейін Шрусбери аббаттығының иесі мен монастырына тиесілі болды. Содан кейін ол Корольдікке өтті. Алайда 1797 жылы адвокацияны Атингэм Паркінің 2-ші бароны, Томас Ноэль Хиллге, оның Саффолк қаласындағы бірнеше қауымдардың қамқорлығына алмастыру шартымен беру туралы заң қабылданды. Викариат XIII ғасырда Аббат Джон Дрейтон жасаған келісім бойынша жермен және басқа да табыс көздерімен жан-жақты қамтамасыз етілген. Аббаттық таратылғаннан кейін қауым шіркеуі аббат шіркеуінің қалдықтарында орналастырылды. Шрусбериді 1645 жылы парламентшілер басып алғаннан кейін қаланы нығайту шараларының нәтижесінде шіркеу зақымданған болуы мүмкін. 1646 жылдың 2 желтоқсанында Парламенттік округтік комитеті сараптама жүргізіп, жөндеуге қажетті ағаш материалдарды бөліп берді. 1649 жылы шіркеу күзетшілері Томас Лэндфордқа солтүстік және шығыс жақтағы бұзушылықтарды жөндеу үшін ескі аббат ғимараттарынан алынған тастарды пайдаланып, £10 1s төледі, сондай-ақ шіркеудің зақымдалған бөлігінен жиналған материалдарды сатудан түскен 3s төлемді өтеді. Осы кезеңде шіркеу көбінесе Аббат Форгейт шіркеуі деп аталды, себебі пуритандықтар әулиелерге және реликтілерге табынуды қабылдамады. 1647 жылдың 29 сәуіріндегі Шропширдегі пресвитериандық басқару туралы ұсыныстарға сәйкес, Аббат Форгейт қауымы Шрусберидегі және айналасындағы көптеген шіркеулермен бірге округтің бірінші класына кірді. Алайда, дін қызметкері классистің ақсақалы болып тағайындалмады және қауым мүшелері пресвитериандық схема күйрегеннен кейін де пуритандық шіркеу басқаруымен ынтымақтастық көрсетпеді. және Англия шіркеуінің дін қызметкерлері туралы деректер базасы. CCEd сілтемелері Реформациядан кейінгі кезеңде, бірақ Коммуналдық мемлекеттік кезеңде емес, берілген.

The abbey's church had always doubled as the church for the Abbey Foregate parish, as it owed its origins to the church, founded by Siward the Fat. It was a vicarage controlled by the abbey community. Its title varied slightly through time. One William, is known to have served as clericus de Cruce, clerk of the Cross, in the early 13th century. Around mid century, Henry was the vicar of the altar of the Holy Cross. A late medieval reference in the records of the Diocese of Hereford calls it Vicaria altaris Sancte Crucis, ecclesia paochialis de Foriete Monachorum: Vicarage of the altar of Holy Cross, parish church of the Monk's Foregate. From the brief reign of Edward V (1483) comes a document that appends Sancti Egidii or Saint Giles' to the name of the parish. The parish had its own bailiffs, burgesses and seal, distinct from those of Shrewsbury itself. However, Shrewsbury's renewed municipal charter of 1586 brought Holy Cross parish under its civic authority. Until the Dissolution, the right to present to the vicarage, or advowson, belonged to the Abbot and convent of Shrewsbury Abbey. Then it passed to the Crown. However, in 1797, legislation was passed to transfer the advowson to Thomas Noel Hill, 2nd Baron Berwick of Attingham Park, in exchange for the patronage of some parishes he held in Suffolk. The vicarage was fairly generously endowed with land and other income sources under an agreement made apparently by Abbot John Drayton in the 13th century. After the Dissolution of the Abbey, the parish church continued to be housed in the remains of the abbey church. The church seems to have been damaged as a result of measures taken to fortify Shrewsbury after the Parliamentarians took the town in 1645. On 2 December 1646 the Parliamentarian County Committee instigated a survey and set aside timber for repairs. In 1649 the churchwardens paid Thomas Landford £10 1s. to repair breaches on the north side and east end, using stones from the old abbey buildings, and were able to offset against this 3s. they made by selling materials recovered from the damaged part of the church. In this period the church was generally called Abbey Foregate Church, as Puritans rejected the veneration of saints and relics. Under the ultimately abortive proposals for a Presbyterian polity in Shropshire, dated 29 April 1647, Abbey Foregate parish was part of the county's first classis, along with most of the churches in Shrewsbury and the surrounding area. However, the minister was not appointed an elder of the classis and the parishioners remained uncooperative with Puritan church governance even after the collapse of the Presbyterian scheme. and the Clergy of the Church of England database. CCEd references are given where available – broadly post Reformation, but not under the Commonwealth.

Реформациядан кейінгі кезең

Эдмунд Беннетт, 24 мамыр 1559 – 1610, сонымен қатар 1561 жылы Дербиширдегі Баллидон капелласының пасторы қызметін атқарды. Фрэнсис Гиббонс, 16 ақпан 1611 – 7 қаңтар 1640. Уильям Лэнглидің немересі, ол Д. Д. дәрежесіне ие болды және Карл I-нің капелланы болды. Ол 1635 жылы Қасиетті Крестте алтарь қоршауын орнатуды қадағалады, бұл Лаудиандық көзқарастардың айқын белгісі. Оның інісі Ричард Гиббонс 1628 жылы қазылардың бірі болып сайланды және Уильям Роулидің айналасындағы пуритандарға қарсы Жоғары шіркеудің оппозициясын жетекшілік етті. Джеймс Логан, 4 мамыр 1640 жылы тағайындалды, 1663 жылы отставкаға шықты. Дегенмен, ол 1645 жылғы ақпанда парламенттік күштер Шрусбериді басып алған кезде қызметтен алынған болуы мүмкін.

Қауіпсіздік және протекторат

Джошуа Ричардсон, 1645–6, Броутоннан (Миддлге жақын), Оксфорд түлегі, жаңа Парламенттік режиммен бекітілді. Көп ұзамай ол Миддлдің пасторы болды. Джон Бил, шамамен 1647–8 ж. Мозас Ли, шамамен 1649–50 ж. Джон Брайан, шамамен 1650–59 ж. – белгілі пуритан уағыздаушысы және Ковентрилік Джон Брайанның ұлы. Корпорация егде Браянды Шрусберидегі Сент-Мэри шіркеуіне жұмысқа алуға тырысқан, ал кіші Брайанның қасиетті Крест шіркеуіне тағайындалуы өтемақы ретінде қарастырылды. Ол қауымның өте консервативті екенін анықтады және бір кезде ақсақалдар сайланбағандықтан Иеміздің кешкі асысын өткізе алмады. Ричард Бакстердің кеңесімен, Томас Пейджеттің орнына Шрусберидегі Чад шіркеуіне ауысудан бұрын, ол Сент-Джулиан шіркеуіне көшуді қарастырды. Мұса Ли қайтадан, 1659 жылғы 3 мамырдағы патент хатымен Ричард Кромвель тағайындады. Тимоти Хаммонд, 1663 жылдың шілдесі. 1671 жылғы 2 мамырда жерленді. CCEd қазіргі уақытта 1665 жылдан кейінгі жазбаларын сақтамайды. Оуэн мен Блейквейдің айтуынша, ол 1662 жылғы Ұлы қуғын-сүргін кезінде Хейлстегі Нортоннан қуылғаннан кейін, бірақ кейіннен келісімге келген. Бұл үшінші лауазымы CCEd-де көрсетілмеген, себебі онда ол туралы мәлімет жоқ. Сэмюэл Пирсон, 1676–1727 жж. 1676 жылғы 7 қазанда діни қызметкер болып тағайындалды және екі күннен кейін қасиетті Крест шіркеуінің викарі болды. Ол шіркеуде танымал болған, 16 қараша 1727 жылы қайтыс болғаннан кейін шіркеудің епискобына жолдаған өтініште көрсетілгендей. Джон Латем, 1727–50 жж. 1727 жылғы 28 қарашада тағайындалған ол, шіркеуде мұндай сурет жоқ болғанымен, Пирсонның шіркеуіне орнатылған деп мәлімделген Крестке шегелену суретін алып тастауды ұсынды, бұл шіркеуге наразылық тудырды. Епископ Чендлер оны қолдады және сурет алынып тасталды. Уильям Горсуч, 1750–82 жж. Горсуч еншілес қауымда туу және өлім туралы жазбаларды сақтауда өте мұқият болды, оның деректері актуариалды ғылымның дамуындағы маңызды тұлға Ричард Прайстың жұмысы үшін өте құнды болды. Уильям Оукли, 1782–1803 жж. Оукли Хейвудтың басқаруындағы Итон және Стаффордширдегі Фортонның пасторы болған кезде қасиетті Крестке тағайындалды. 1782 жылы ол епископ Корнуоллистің жеке капелланы болды, ол оны қасиетті Крест шіркеуінің викарі етіп тағайындамас бұрын ерекше рұқсат берді. Алайда ол 1786 жылы Итоннан бас тартты. Генри Линген Бертон, 1804–31 жж., лорд Бервиктің алғашқы тағайындалғаны, сонымен қатар, қасиетті Крестте болған кезде кем дегенде екі басқа лауазымды атқарды: Атчам және Мадли, Шропшир.

Joshua Richardson, 1645–6, an Oxford graduate from Broughton, near Myddle, was installed by the new Parliamentarian regime. He soon left to become Rector of Myddle. John Beale, c. 1647–8. Moses Leigh, c. 1649 50
John Bryan, c. 1650–59. A noted Puritan preacher and son of another, John Bryan of Coventry. The corporation had tried unsuccessfully to recruit the elder Bryan for St Mary's Church, Shrewsbury and the younger's installation at Holy Cross seems to have been seen as a compensation. He found the congregation intractably conservative and for a time could not administer the Lord's Supper because they refused to elect elders. Under advice from Richard Baxter, he investigated a move to St Julian's before moving to Chad church in Shrewsbury to replace Thomas Paget. Moses Leigh again, appointed by Richard Cromwell, under letters patent dated 3 May 1659. Timothy Hammond, July 1663. Buried 2 May 1671. CCEd currently has no records of him beyond 1665. Moses Leigh again, according to Owen and Blakeway, after he was put out of Norton in Hales in the Great Ejection of 1662 but later conformed. This third incumbency is not currently mentioned in CCEd, which has a lacuna. Samuel Pearson, 1676–1727. He was ordained a priest on 7 October 1676 and was made vicar of Holy Cross only two days later. He seems to have been popular in the parish, as attested in address from the parishioners to the bishop after his death on 16 November 1727. John Latham, 1727–50. Instituted on 28 November 1627, he quickly offended parishioners by proposing to remove a painting of the Crucifixion installed, according to the protesters, in the chancel by Pearson, although there is actually no chancel in the church. Bishop Chandler supported him and the painting was removed. William Gorsuch, 1750–82. Gorsuch was so meticulous in keeping records of births and deaths in the parish that his data was vital to the work of Richard Price, an important figure in the development of actuarial science. William Oakeley, 1782–1803. Oakeley was already rector of Eaton under Heywood and of Forton, Staffordshire when appointed to Holy Cross. In 1782 he became domestic chaplain to Bishop Cornwallis, who granted him special dispensation before instituting him vicar of Holy Cross. He did, however, resign the living at Eaton in 1786. Henry Lingen Burton, 1804–31, the first to be presented by Lord Berwick, also held at least two other livings while at Holy Cross: Atcham and Madeley, Shropshire.

Қазіргі шіркеу

Қазіргі аббат шіркеуінде 11-ші ғасырдағы түпнұсқа нормандық ғимараттың көп бөлігі сақталған, әсіресе кеменің шығыс жартысындағы қысқа, жуан тіреулер және бастапқы трансепттердің қалдықтары. Бақшадан Иоанн Баптист, Әйелі Уайнфрид және Әйелі Бейно бейнеленген үш мүсінді тастар табылып, олар бастапқы орнындағы экранға қайта орнатылды. 19-шы ғасырда ғибадатхана мен киелі орын қосылып, шіркеудің шығыс бөлігін Джон Лофборо Пирсон қайта жобалады. 1886-1894 жылдарғы қалпына келтіру жұмыстары 1894 жылдың мамырында салтанатты түрде ашылғанда, сол кездегі пастор, Уильям Генри Дрейпер, осы оқиғаға арнап "Алғыс айту күнімізде" ("Өткен құлшылық етушілерді еске алу") деген ән жазды. Батыс жағындағы қарама-қарсы қабырғаларда екі дүниежүзілік соғыста қаза тапқан приход мүшелеріне арналған тас ескерткіш тақталар орналасқан. Бірінші дүниежүзілік соғыс тақтасындағы бір есім – соғыс ақыны Уилфред Оуэн (лейтенант У. Э. С. Оуэн М. С., Манчестер полкі). Аббат шіркеуінің ауласында "Симметрия" деген ескерткіш мүсіні орнатылған, ол Уилфред Оуэн қауымдастығымен оның туғанына 100 жыл толуына орай (1993) Пауль де Моншо жасаған, ал Оуэннің "Ажарлы кездесу" өлеңінен бір жол Паульдің әйелі Рут жазған. Соңғы кезде аббатхананың төңірегіндегі аймақ су тасқынына ұшырауға бейім.

Хорлар

Аббатхана литургиялық музыкадағы өте жақсы деңгейімен ұзақ жылдардан бері танымал. XIX ғасырдың ортасынан қалған жазбалар ұлдар мен ерлерден құралған хордың болғанын көрсетеді, ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де сақталды. Қазіргі хор негізінен қызметтерде ән салатын әдемі дауысты ересектерден тұрады. Сондай-ақ хорда хор өнерін зерттейтін шәкірттер де бар. Хор, кафедральдық хордың болмаған жағдайында, шіркеулерге қызметтерде ән салу үшін жиі шақырылады.

Ағза

Аббатханада 1911 жылы Уильям Хилл мен ұлы жасаған тамаша орган бар. Ол собордағы органның өлшемімен салыстырылатын болуы тиіс еді, бірақ қаржы тапшылығының кесірінен бастапқы жоба толық аяқталған жоқ. Кейіннен бірнеше тоқтатулар қосылды, алайда ол әлі де толыққанды емес. Хиллдің органының сапасы және оның Эдвард дәуірінің бай үні 100 жылдық қызметтен кейін де өз мәнін сақтап тұр, бұл орган ежелгі аббат шіркеуінің сұлулығын көркейтін және оған сай келетін керемет толықтыру болып табылады. Консолі де бастапқы күйінде сақталған, сонымен қатар ісіну педальдерінің оң жаққа орналасуы және "жоғалған" қатарларға арналған тоқтату тіректерінің (7) болуы ерекшеліктері болып табылады. Уақыт өте келе пневматикалық жүйелердің жұмысы нашарлап, ауа жүйелерінде де ақаулар пайда болды. 2011 жылы органның жаңарту және толықтыру жобасы басталды, оның іске асырылуы үшін қажетті 400,000 фунт стерлинг көмек сұралып отыр. Жақында екі жаңа заманауи желдеткіш орнатылғандықтан, органның дыбысы мен сенімділігі едәуір жақсарды. Органның қазіргі техникалық сипаттамасы Ұлттық құбырлы орган тізілімінде қолжетімді. Жаңартудан кейін толықтырылған органның жоспарланған техникалық сипаттамасы аббатхананың веб-сайтында жарияланған. Қазіргі уақытта [2021] қайта жаңарту жұмыстары жүргізілуде.

Кадфаэль

Шрусбери абаттығы Эллис Питерстің «Кадфаэль хроникалары» романдарының оқиға орыны болып табылады, онда ойдан шығарылған Бауырлас Кэдфаэль бірнеше тарихи кісі өлтіру құпияларына қатысады. Кэдфаэль кейіпкері – 12 ғасырдың бірінші жартысында абаттықта өмір сүрген Уэльс бенедиктіндік монах. Тарихи деректерге сәйкес келетін оқиғалар шамамен 1135 және 1145 жылдар аралығында, Англия тағы үшін патша Стивен мен императрица Мод арасындағы құрылысқа толы күрестің кезінде орын алады.

Қонақ үйдің ауласы

Қазіргі шіркеу ауласының көп бөлігі монастырь шіркеуінің шығыс жағындағы жерді алып жатыр. Ол қаланың алғашқы қоғамдық зираты ретінде салынды, оны бір топ азамат жеке-жеке сатылып кетпеуі үшін сатып алған. Бұл 1840 жылы Парламент актісі арқылы бекітіліп, 1841 жылы қасиетті деп жарияланды, бірақ коммерциялық жағынан табыс әкелмеді. 1841 жыл мен 1888 жыл аралығында 148 жерлеу болды, содан кейін ол Аббат шіркеуіне қайта сатылды. Лонгден жолындағы қалалық жалпы зират (1856 жылы ашылған) халық арасында Аббат зиратын басып озды.