Жунке́рс: Германиялық авиация және қозғалтқыш өндірушісінің тарихы
Junkers
Junkers: Неміс авиациялық компаниясы, ұшақтар мен қозғалтқыштар өндірушісі. 1895 жылы құрылған, металлдан жасалған ұшақтарымен танымал. Тарихы, WWII және F 13 моделі туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс аэроғарыш және инженерлік компаниясы, авиациялық компания.
German aerospace and engineering company
the aviation company
Junkers Flugzeug und Motorenwerke AG (JFM, алғашқыда Бірінші дүниежүзілік соғыста JCO немесе JKO, ағылшын тілінде: Junkers Aircraft and Motor Works) көбінесе Junkers деп аталатын, Германияның ірі ұшақ және ұшақ қозғалтқыштарын өндіруші компаниясы болды. Ол 1895 жылы Германияның Десау қаласында Хуго Юнкерс құрған, бастапқыда қазандықтар мен радиаторлар өндірген. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және соғыстан кейін компания толығымен металдан жасалған ұшақтарымен танымал атанды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде компания неміс әуе күштері үшін ұшақтар, сондай-ақ поршеньді және реактивті ұшақ қозғалтқыштарын өндірді, бірақ 1934 жылы нацистермен қуылған негізін қалаушысының қатысуы болмады.
Junkers Flugzeug und Motorenwerke AG (JFM, earlier JCO or JKO in World War I, English: Junkers Aircraft and Motor Works) more commonly Junkers , was a major German aircraft and aircraft engine manufacturer. It was founded in Dessau, Germany, in 1895 by Hugo Junkers, initially manufacturing boilers and radiators. During World War I and following the war, the company became famous for its pioneering all metal aircraft. During World War II the company produced the German air force's planes, as well as piston and jet aircraft engines, albeit in the absence of its founder who had been removed by the Nazis in 1934.
Соғыстар аралығы
Соғыстан кейінгі кезеңде Junkers J8 конструкциясы F 13 моделінің негізі болды, ол алғаш рет 1919 жылғы 25 маусымда ұшырылып, сол жылдың шілдесінде әуеге лайықты деп сертификатталды. Бұл төрт жолаушыға арналған моноплан әлемдегі алғашқы толығымен металдан жасалған әуе кемесі болды. Ерекше айта кетерлігі, еуропалық сатылымдардан басқа, осы ұшақтардың жиырма бесі Солтүстік Америкалық тұтынушыларға Junkers Larsen филиалы арқылы жеткізіліп, негізінен әуе поштасын тасымалдау үшін пайдаланылды. F13 ұшқаннан кейін бірнеше күн өткен соң қол қойылған Версаль келісімшарты бастапқыда Германиядағы кез келген ұшақ құрылысына бірнеше айға тыйым салды. Осы мерзімнен кейін Германияға тек азаматтық ұшақтарды жобалауға ғана рұқсат берілді. Junkers фирмасының Мәскеудің батыс жаққа орналасқан Фили қаласына ішінара көшірілуімен, 1922 жылы фирма Кеңес Одағының шекарасында ұшақ өндірісін қайта бастады. Жаңартылған Junkers фирмасы бірнеше үлкен азаматтық ұшақтарды жасады, соның ішінде бір қозғалтқышты G.24 және үш қозғалтқышты G.31 ұшақтарын. Екеуі де коммерциялық сәттілікке жете алмады. 1926 жылы келісімшарт шектеулері аяқталғаннан кейін Junkers W33 және Junkers W34 серияларын ұсынды, олар жолаушылар, жүк тасымалдау және кейінірек әскери мақсаттарда үлкен өндірістік тапсырыстар арқылы айтарлықтай коммерциялық жетістікке қол жеткізді. W 33/W 34 сериясы 1926 және 1930 жылдар аралығында ұшу ұзақтығы, ұшу қашықтығы, биіктігі, ракеталық көмекпен ұшу және ұшу кезінде отынмен толықтыру бойынша бірнеше авиациялық рекордтарды орнатты. Алдын ала зерттеу жұмыстарынан кейін Junkers 1924 жылы Дессауда Junkers Luftbild Zentrale құрып, түрлі мақсаттар үшін әуе суреттерін түсірді. Сегіз жылдан кейін, бас компанияның қаржылық қиындықтарына байланысты, бұл филиал бөлініп, бір жыл бойы Bild Flug ретінде жұмыс істеді, содан кейін оны оның басты бәсекелесі Hansa Luftbild сатып алды. Junkers 1924 жылы АҚШ-қа сапармен барған кезде жобалық зерттеу жүргізді. Зерттеуде төрт қозғалтқышпен 80 жолаушыны тасымалдайтын ұшақ жобаланды, оның алдыңғы қанаты және негізгі қанаты екі тіреудің үстінде орналасқан. Junkers J.1000 Super Duck деп аталған бұл ұшақта жолаушылар орындары негізгі қанатта да, фюзеляж бөліктерінде де қарастырылған. Бұл Junkers жобасы, соның ішінде масштабты модель, сол кездегі заман үшін революциялық болды. 1922 жылы американдық инженер Уильям Бушнелл Стоут, ал 1924 жылы совет инженері Андрей Туполев өздерінің елдеріндегі толығымен металдан жасалған ұшақтардың алғашқы үлгілері үшін Junkers толқынды дуралюминді конструкция технологиясын бейімдеді – Стоут үшін Stout ST екі қозғалтқышты теңіз торпедалық бомбалаушы ұшақ прототипі, ал Туполев үшін Tupolev ANT 2 шағын жолаушылар ұшағы, оларға жеңіл металл конструкцияларын жасауда Совет үкіметінің TsAGI ғылыми-зерттеу орталығы көмектесті. Бұл жобадағы негізгі принциптер кейіннен Junkers G.38 ұшағында қолданылды, ол Deutsche Luft Hansa компаниясымен енгізіліп, тұрақты пайдалануға берілді. Ол сол кездегі әлемдегі ең үлкен әуе кемесі болып есептелді, 34 жолаушы мен 7 экипаж мүшесін тасымалдай алатын. G.38 ұшағындағы жолаушылардың бір бөлігі фюзеляждың сыртындағы қанат аймағында орналасқан, ал алдыңғы бөлігі терезелермен жабылған. Сонымен қатар, 1932 жылы Junkers пен Maybach бірлесіп аэродинамикалық автомобильді жобалап жасады, бірақ депрессия салдарынан жоғары санаттағы сәнді автомобильдер нарығы толып кеткенін анықтады.
In the immediate post war era, Junkers used their J8 layout as the basis for the F 13, first flown on 25 June 1919 and certified airworthy in July of the same year. This four passenger monoplane was the world's first all metal airliner. Of note, in addition to significant European sales, some twenty five of these airplanes were delivered to North American customers under the Junkers Larsen affiliate and were used primarily as airmail planes. The Treaty of Versailles signed only days after the F 13 flew, initially forbade any aircraft construction in Germany for several months. After that span of time, only the design of civilian aircraft was permitted to Germany. With a partial relocation of the Junkers firm to the Fili western suburb of Moscow, the Junkers firm was able to restart its aircraft manufacturing concern within the borders of the Soviet Union in 1922, the partly revitalized Junkers firm developed a series of progressively larger civil aircraft including the single engined G.24 and three engine G.31. Neither aircraft was a commercial success. With the expiration of treaty restrictions in 1926, Junkers introduced the Junkers W33 and Junkers W34 series, which did find significant commercial success via large production orders in passenger, freight hauling, and, somewhat later, military configurations. The W 33/W 34 series also set multiple aviation "firsts" including records for flight duration, flight distance, altitude, rocket assisted take off and inflight refueling between 1926 and 1930. After previous study work, Junkers set up the Junkers Luftbild Zentrale in Dessau in 1924 to produce aerial photographs for various purposes. Eight years later, due to the financial difficulties of the parent company, this branch was separated and continued to operate as Bild Flug for a year until it was taken over by its main competitor, Hansa Luftbild. Junkers' produced a design study in 1924 for a visit to the United States. The study outlined a four engined 80 passenger plane, incorporating a forward canard wing, as well as a main wing, both of which were fitted above twin pylons. Called the Junkers J.1000 Super Duck passenger seating was to be provided both in the main wing and the hull sections of the craft. This Junkers design, including a scale model, was intended to illustrate an aircraft capable of trans Atlantic operations of 8 to 10 hours and was completely revolutionary for its day. It was in 1922 that American engineer William Bushnell Stout, and in 1924 that Soviet engineer Andrei Tupolev each adapted the Junkers corrugated duralumin airframe design technologies for their own initial examples of all metal aircraft in their respective nations – for Stout, the Stout ST twin engined naval torpedo bomber prototype aircraft, and for Tupolev, the Tupolev ANT 2 small passenger aircraft, who had the assistance of the Soviet government's TsAGI research center in achieving success with light weight metal airframes. The basic principles outlined in this design were later introduced in the Junkers G.38, which was introduced and put into regular service by Deutsche Luft Hansa. At the time of its introduction, this four engined transport was the largest landplane in the world carrying thirty four passengers and seven crew members. The G.38 sat some of its passengers in the wing area outboard of the fuselage, the front of which was covered with windows. Also, in 1932, Junkers joint project with Maybach designed and built an aerodynamic car but found due to the depression that the market for high end luxury cars was saturated.
Қаржылық қиындықтар
1931 жылы компания бірнеше қаржылық қиындықтарға ұшырап, компаниялар тобының құлдырауына әкелді. Ағымдағы акционерлер Хьюгоны компаниядан кетуге мәжбүр етті. Бірақ Хьюго, қазіргі Junkers үлгілерінің көптеген, соның ішінде көптеген қозғалтқыштарында қолданылатын технологиялардың кең ауқымына патент иесі болды. Екі мәселені де шешу үшін Хьюгоның қозғалтқыш патенттерінің портфелін "сәтке сатып алу" және оны Junkers Motoren Patentstelle GmbH деген жаңа компанияның қолына беру жоспары қолға алынды, ол 1932 жылдың қарашасында құрылды. Жаңа компания технологияларды түрлі компанияларға лицензиялайтын, ең бастысы сол кездегі Junkers Motorenbau (көптеген "Jumo" компанияларының бірі). Алайда, Юнкерс патенттерін Patentstelle-ге беруге үлкермес бұрын, Junkers консорциумының құлдырауы Junkers Thermo Technik GmbH-ді Роберт Босхқа сату арқылы шешілді, оның компаниясы әлі де бұл бренд атауын пайдаланады. Коммунист белсендісі және Хьюгоның досы Адольф Детман басқарушы директор болып тағайындалды.
Around 1931 the company suffered from a series of financial difficulties that led to the collapse of the group of companies. The existing shareholders pressured Hugo to leave the company. Hugo, however, was the patent holder on a wide variety of the technologies used in most of the existing Junkers designs, including many of their engines. A plan was started to solve both problems by "buying out" Hugo's engine patent portfolio and placing it into the hands of a new company, the Junkers Motoren Patentstelle GmbH, which was eventually formed in November 1932. The new company would then license the technologies back to the various companies, most notably what was then Junkers Motorenbau (one of many "Jumo" companies). However, before Junkers actually transferred his patents to the Patentstelle, the collapse of the Junkers consortium was solved by the sale of the Junkers Thermo Technik GmbH to Robert Bosch, whose company still uses the brand name. Adolf Dethmann, a Communist activist and friend of Hugo, was appointed managing director.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Junkers компаниясы Екінші дүниежүзілік соғыстан және Шығыс Германияның құрылуынан аман қалды, содан кейін Junkers GmbH ретінде қайта құрылды және ақырында MBB консорциумына енді (1958 жылы Heinkel мен Messerschmitt арасындағы Flugzeug Union Süd бірлескен кәсіпорны арқылы). Messerschmitt 1965 жылы JFM AG-нің бақылауын сатып алып, бірлескен кәсіпорынды тоқтатты және 1967 жылы оны Messerschmitt құрамына сіңірді.
The Junkers company survived the Second World War and the formation of East Germany, and was reconstituted as Junkers GmbH and eventually merged into the MBB consortium (via joint venture Flugzeug Union Süd between Heinkel and Messerschmitt in 1958). Messerschmitt ended the joint venture in 1965 by acquiring control of JFM AG and absorbing it within Messerschmitt in 1967.