Кіріспе

Рим мен Македония арасындағы соғыс, б.з.д. 214–205 ж.

Бірінші Македония соғысы (б.з.д. 214–205) Рим мен, б.з.д. 211 жылдан бастап Этолия лигасы және Пергаманың Аттал I-імен одақтасып, Македонияның Филипп V-іне қарсы, Карфагенге қарсы Екінші Пуника соғысымен (б.з.д. 218–201) бір мезгілде жүрді. Шешуші шайқастар болмады және соғыс тепе-тең аяқталды. Соғыс барысында Македония Иллирияның бір бөлігін басып алуға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Көптеген адамдардың пікірінше, осы шығыстағы ұсақ шайқастар Македонияның Риммен соғыста Карфагеннің генералы Ганнибалға көмектесуіне кедергі келтірді. Феник бейбіт шарты (б.з.д. 205) соғысты ресми түрде аяқтады.

Димитрий Римге қарсы соғыс бастайды

Римнің Карфагенге қарсы соғысқа ден қоюы Македонияның Филип V-ге өз билігін батысқа қарай кеңейтуге мүмкіндік берді. Ежелгі грек тарихшысы Полибийдің айтуынша, Филиптің осы мүмкіндікті пайдалану шешімінің маңызды факторы Фарос Димитрийінің ықпалы болды. Бірінші Иллирий соғысынан (б.з.д. 229–228 жж.) кейін римдіктер Димитрийді Иллирияның жағалау аймақтарының көп бөлігінің билеушісі етіп тағайындады. Соғыстан кейінгі он жылдық ішінде ол римдіктерге қарсы шығып, Иллириядағы олардың одақтастарына шабуыл жасап, сауда кемелерін тонады. Б.з.д. 219 жылы Екінші Иллирий соғысында ол римдіктерден жеңіліп, Филип патшаның сарайына қашып кетті. Этолдармен соғыс жүргізіп жатқан Филипп, б.з.д. 217 жылдың маусымында Ханнибалдың Тразимен көлінде римдіктерден жеңіске жеткенін естіді. Филип бастапқыда бұл хатты тек Димитрийге ғана көрсетті. Патшалығын қайтару мүмкіндігін сезінген Димитрий, жас патшаға бірден этолдармен бейбітшілікке келісіп, Иллирия мен Италияға көңіл бөлгенін кеңес берді. Полибий Димитрийдің сөздерін келтіреді:

«Грекия қазір толығымен сізге бағынышты және солай болып қала береді: ахейлер шынайы махаббаттан; этолдар осы соғыстағы апаттарынан туған қорқыныштан. Италияға және оған енуіңіз – жалқы империяны құрудағы алғашқы қадам, оған сізден артық ешкімнің құқығы жоқ. Ал енді римдіктер жеңіліске ұшырағанда әрекет ету уақыты келді». Полибийдің сөзіне қарағанда, Филип оңай көндірілді.

Филип Этолиямен татуласады

Филипп бірден этолиялықтармен келіссөздер жүргізді. Наупакт маңындағы жағалауда өткен мәжілісте Филипп этолиялық басшылармен кездесті және бейбіт келісімге қол қойылды. Полибий Наупакттық Агелаос есімді этолиялықтың бейбітшілік жайлы былай сөйлегенін келтіреді:

«Гректердің бір-бірімен соғыспауы – ең жақсысы, бірақ егер барлығымыз біріккен дауыспен сөйлеп, өзенді кешіп өтетін адамдар сияқты қол ұстасып, варварлардың шабуылын тойтарып, өздерімізді және қалаларымызды құтқара алсақ, құдайларға шын жүректен алғыс айтуымыз керек. Бірақ мұндай мүмкіндік болмаса, қазіргі жағдайда біз біріккен күйде болуымыз және сақ болуымыз керек, себебі батыстағы соғыс қару-жарақтың күшеюі мен ауқымдылығын көріп тұрмыз. Қазірдің өзінде мемлекеттік істерге көңіл бөлген әркімге анық, карфагендіктер римдіктерді жеңсе де, римдіктер карфагендіктерді жеңсе де, жеңімпаздар Сицилия мен Италияның билігіне қанағаттанбайды. Олар алға жылжиды, күштерін және жоспарларын біз қалағаннан да әрі кеңейтеді. Сондықтан, сіздердің барлығыңыздан, әсіресе, сізден, патша, осы дағдарыс қаупіне қарсы сақ болуды өтінемін. Егер сіз гректерді әлсірету саясатын тоқтатып, оларды жау үшін оңай олжаға айналдырмасаңыз, сіз мұны істей аласыз; керісінше, өз мүддеңіздей олардың игілігін ойлап, Грекияның барлық бөлігіне өз иеліктеріңіздің бір бөлігі сияқты қамқорлық жасаңыз. Егер осылай әрекет етсеңіз, гректер сіздің адал достарыңыз бен серіктеріңіз болады, ал шетелдіктер гректердің берік адалдығын көріп, сізге қарсы жоспарлар жасаудан тартынады. Егер сіз іс-қимылға ұмтылсаңыз, батысқа қараңыз және ойыңызды Италиядағы соғыстарға жұмылдырыңыз. Ондағы жағдайдың өзгеруін сабырмен күтіп, ғаламдық үстемдікке қол жеткізуге мүмкіндік пайда болғанда шабуыл жасаңыз. Қазіргі жағдай да мұндай үміттерге орын береді. Бірақ сіздерден гректермен болған дау-дамайларыңыз бен соғыстарыңызды тыныштық орнаған кезде шешуді сұраймын. Олармен бейбітшілік орнату немесе соғыс жариялау билігін өз қолыңызда ұстауды ең басты мақсатыңыз етіңіз. Егер сіз батыстан жиналған бұлттар Грекияға жетсе, біздің қолымыздан бейбітшілік пен соғыс жариялау мүмкіндігі, тіпті бір-бірімізге қарсы ойнайтын барлық ойындардың бәрі түсіп қалады деп қорқамын. Сонда біз тек бір-бірімізбен соғыс немесе бейбітшілік орнату және дауларымызды шешу билігін беру үшін ғана құдайға жалбарынуға мәжбүр боламыз.»

Филип теңіз флотын құрды

Филипп б.з.б. 217–216 жылдардағы қысты 100 әскери кемеден тұратын флот құруға және оларды жүзуге үйретуге арнады. Полибийдің айтуынша, бұл «бұрын-соңды ешқандай македон патшасы жасаған емес» тәжірибе болды. Македонияның римдіктермен теңесе алатын флотты құрастыруға және күтіп ұстауға жеткілікті ресурстары болмаған болуы мүмкін. Полибий Филипптің «теңізде римдіктермен күресуге үміті болмағанын» айтады. Осы кемелермен Филипп римдік флоттан қашуға немесе одан аулақ болуға үміттене алатын, олардың Ханнибалмен айналысып, Батыс Сицилиядағы Лилибаумда орналасқанына сенімді болды. Филипптің жоспары алдымен Ильрия жағалауын басып алып, жағалау мен Македония арасындағы аймақты жаулап алу және Италияға тез күш жіберу үшін жаңа құрлық жолын пайдалану еді. Жаздың басында Филипп және оның флоты Македониядан шығып, Грекия материгіндегі Евбея және Беотия аралдары арасындағы Эврип бұғазы арқылы жүзіп өтті, содан кейін Малея мүйісін айналып, Кефаления және Левка аралдарының жанында тоқтады, римдік флоттың орналасқан жері туралы хабар күтті. Олар Лилибаумда әлі де екенін білгеннен кейін, солтүстікке қарай Ильриядағы Аполлонияға бет алды. Бірақ македондық флот Сазан аралына жақындағанда, Филипп римдік бес кеме Аполлонияға қарай барып жатқаны туралы хабарды естіді. Римдік флоттың оны ұстау үшін келе жатқанына сенімді болған Филипп дереу Кефаленияға қайтуға бұйрық берді. Полибий флоттың асығыс шегінуін сипаттау үшін «үрей» мен «дүрбелең» туралы айтады және шындығында римдіктер он кемеден тұратын отрядты ғана жібергенін, ал «аса қырағылықтың» арқасында Филипп Ильриядағы мақсатына жетудің ең жақсы мүмкіндігін жіберіп алғанын, «жоғалмай, бірақ үлкен ұятқа қалып» Македонияға қайтқанын айтады.

Филип Карфагенмен одақтасады

Римнің 216 жылы Канна шайқасында Ганнибалдан ойсырау жеңіліске ұшырағанын естіген соң Филипп Италиядағы Ганнибал лагеріне одақ шаруасы жөнінде келіссөздер жүргізу үшін елшілерді жіберді. Олар 215 жылдың жазында келісімге келді, оның мәтінін Полибий баяндады. Онда олар өзара қолдау мен қорғанысқа, сондай-ақ бір-бірінің жауларына (қазіргі одақтастардан басқа) жау болуға міндеттенді. Олар Римге қарсы қолдау көрсетуге және Ганнибалдың Риммен бейбіт келісімге келу құқығы бар екенін, бірақ кез келген бейбіт келісімде Филипптің де қатысуы тиіс екенін, ал Рим Коркира, Аполлония, Эпидамн, Фарос, Димале, Партини және Атинтанияны басқарудан бас тартуға, сондай-ақ «Фаростың Димитрийіне Рим билігіндегі барлық достарын қайтаруға» мәжбүр болады деп уәде берді. Полибий жазған келісімде Филиптің Италияға шабуыл жасауы туралы ештеңе айтылмаған, мүмкін Сазандағы сәтсіздік Филипті мұндай әрекеттен сарқып қалдырған шығар, бұл кез келген жағдайда Ганнибал қаламаған нәрсе болуы мүмкін. Македонияға қайтып келе жатқан Филиптің елшілері мен Ганнибалдың елшілерін Апулияның оңтүстік жағалауын күзетіп жүрген римдік флоттың қолбасшысы Публий Валериус Флак тұтқынға алды. Ганнибалдан Филипке жазылған хат және олардың келісім шарттары табылған. Филиптің Карфагенмен одақтасуы Римде бірден алаңдатушылық тудырды, өйткені олар бұрыннан қиын жағдайда болған еді. Одан әрі жиырма бес соғыс кемесі бірден дайындалып, Флакконың Таренттегі жиырма бес кемеден тұратын флотына қосылу үшін жіберілді, олар Италияның Адриатикалық жағалауын күзетіп, Филиптің ниетін анықтауға тырысып, қажет болған жағдайда Македонияға өтіп, Филипті сол жерде ұстап тұруға міндеттелді.

Іллирияда соғыс басталды

214 жылдың жаз соңында Филипп тағы да 120 лембиден тұратын флотпен теңіз арқылы Иллирияға шабуыл жасауға тырысты. Ол әлсіз қорғалған Орикумды басып алды және Аус (қазіргі Вьоса) өзенімен жоғары жүзіп, Аполлонияны қоршауға алды. Осы уақытта римдіктер флотты Таренттен Брундизийге көшіріп, Филиптің қимылдарына бақылауды жалғастырды. Сонымен қатар, римдік пропретор Марк Валерий Левиннің басшылығымен легион да көмекке жіберілді. Орикумнан Иллириядағы оқиғалар туралы хабар алған Левин өзінің флоты мен әскерімен бірге кемемен өтті. Орикумға қонған Левин, аз шайқаспен қаланы қайтарып алды. Ливийдің баяндамасында айтылғандай, Аполлония қоршауда екенін естіген Левин, Квинт Невий Криста басқаратын 2000 сарбазды өзен сағасына жіберді. Криста Филипптің әскерін айналып өтіп, түнгі уақытта қалаға байқаусыз кірді. Келесі түнде, Филипптің күштерін күтпеген жерден шапқан ол, олардың лагерін талқандады. Өзендегі кемелеріне қашып, Филипп таулар арқылы Македонияға қайтып оралды, флотын өртеп, көптеген мыңдаған сарбаздарын, қаза тапқан немесе тұтқынға алынғандарын, сондай-ақ оның әскерлерінің барлық мүліктерін қалдырды. Ал Левин және оның флоты Орикумда қыстады. Теңіз арқылы Иллирияға шабуыл жасауға екі рет тырысып, енді Адриатикада Левиннің флотымен шектелген Филипп келесі екі жылды (б.з.д. 213–212 жж.) Иллирияда құрлықтан шабуылдар жасауға жұмсады. Жағалаудан алыс жүріп, Дассаретис, Атинтани және Партиниді, сондай-ақ Димале қаласын басып алды. Ақырында ол Лисс пен оның көзделмейтін бекінісін басып алып, Адриатикаға қол жеткізді, содан кейін айналасындағы аумақтар бағынды. Мүмкін, Лисстің басып алынуы Филиппті Италияға шабуыл жасау үмітіне қайта оятқан шығар. Алайда, флотының жоғалуы Филипптің Италияға және одан қайту үшін Карфагенге тәуелді ететінін білдірді, бұл шабуыл перспективасын едәуір аз қызықты етті.

Рим Грекиядан одақтастар іздеді

Рим Филиптің Италия және басқа жерлерде Карфагенге көмектесуіне бөгет қоюға тырысқандықтан, Грецияда одақтастар іздеді. Левин б.з.б. 212 жылы Этолия лигасымен одақ құру мүмкіндігін қарастыра бастады. Соғыстан шаршаған этолиялықтар б.з.б. 217 жылы Наупакт қаласында Филиппен бейбіт келісімге келді. Бірақ бес жыл өткен соң, соғыс жақтастары күшейіп, этолиялықтар өздерінің дәстүрлі жауы Македонияға қарсы қайтадан қару көтеруді ойлады. Б.з.б. 211 жылы Риммен келіссөздер жүргізу үшін Этолиялық кеңесі шақырылды. Лавин, Римнің Карфагенге қарсы соғыста Сиракуза мен Капуаны жақында басып алғанын, бұл Римнің күшейіп бара жатқандығының дәлелі екенін көрсетіп, македониялықтарға қарсы одақтасуды ұсынды. Келісім бойынша, этолиялықтар құрлықта, римдіктер теңізде әрекет ететін болды, Рим алынған құлдар мен олжаны өзінде қалдыратын болды, ал Этолия жаулап алынған аумақтарды басқару құқығына ие болады. Келісімнің тағы бір тармағы Лиганың бірқатар одақтастарын: Элис, Спарта, Месения және Пергамонның Аттал I-ін, сондай-ақ Римге тәуелді екі иллириялық басшы – Плерат пен Скердилайдасты қосуға рұқсат берді.

Грекиядағы науқан

Кейін сол жазда Лавинус Закинф қаласын, оның цитаделінен басқа, Акарнанияның Оениада қаласы мен Насос аралын жаулап алды, оларды аэтолиялықтарға берді. Содан кейін ол флотын қысқа Коркираға қайтарды. Римнің Аэтолиямен одақтасқанын естіген Филипптің бірінші қадамы солтүстік шекарасын нығайту болды. Ол Илириядағы Орикум мен Аполлонияға шабуыл жасап, Дарданиядағы Синтия немесе, мүмкін, Пайониядағы шекаралық қаланы басып алды. Одан кейін ол Пелагония, Линцестис және Ботиая арқылы оңтүстікке қарай жылдам жорық жасап, Темпеге 4000 сарбазбен гарнизон қойды. Сосын ол тағы да солтүстікке қарай Тракияға бет бұрып, Македонияға қайтқанша маедилерге және олардың Ямфоринна қаласына шабуыл жасады. Филипп сонда келгенде, оның одақтасы акарнаниялықтардан шұғыл көмек сұрады. Аэтолиялық стратег Скопас аэтолиялық әскерін жинап, Акарнанияға шабуылға дайындалды. Акарнаниялықтар үмітсіздікке бойдап, әйелдерін, балаларын және қарттарын Эпирге қауіпсіздікке жіберді, ал қалғандары шекараға барып, өлімге дейін күресуге ант беріп, "қорқынышты қарғыс" шақырып, адал болмағандарға қарғыс айтты. Акарнаниялықтардың осы бекем әзірлігін естіген аэтолиялықтар тартына бастады, содан кейін Филипптің жақындап келе жатқанын білген соң, шабуылдан толығымен бас тартты, ал Филипп қыста Пеллаға қайтып келді. 210 жылдың көктемінде Лавинус тағы да Коркирадан флотымен шығып, аэтолиялықтармен бірлесіп Фокиядағы Антикираны басып алды. Рим тұрғындарын құлдарға айналдырды, ал Аэтолия қаланың иесі болды. Римнен қорқу мен олардың әдістеріне алаңдау болғанымен, Филипке қарсы одақ күшейе берді. Келісімге сәйкес Пергамон, Элис және Месения, содан кейін Спарта Македонияға қарсы одаққа қосылуға келісті. Рим флоты, Пергам флотымен бірге теңізде басымдық танытты, ал Македония мен оның одақтастары құрлықта одақтың қалған күштерінен қауіп көрді. Римдіктердің Филиппті Грециядағы гректер арасында соғысқа тарту стратегиясы сәтті болды, сондықтан Лавинус консулдыққа Римге келгенде, Филипке қарсы жөнелтілген легионды қауіпсіз түрде қайтарып алуға болатынын хабарлады. Алайда, Элеандар, Мессендер және Спартандар 210 жыл бойы бейтарап қалды, ал Филипп алға жылжуын жалғастырды. Ол Эхинусты қоршап алып, ауқымды құрылыс жұмыстарын жүргізіп басып алды, аэтолиялық стратег Доримах пен қазір проконсул Публий Сулпиций Галба басқаратын римдік флоттың қаланы босатуға жасаған әрекеттерін жеңіп қайтарды. Батысқа қарай жылжу барысында Филипп Малиак шығанағындағы Ламия портын да жаулап алған болуы мүмкін. Сулпиций мен Доримах Сарон шығанағындағы Эгина аралын басып алды, оны аэтолиялықтар Пергам патшасы Атталға отыз талантқа сатты, ол оны Эгей теңізінде Македонияға қарсы операциялар базасы ретінде пайдалануға тиіс болды. 209 жылдың көктемінде Филипп Пелопоннестегі өзінің одақтасы Ахай лигасынан көмек сұрады, олар Спарта мен аэтолиялықтардан шабуыл көріп жатқан еді. Ол сондай-ақ Атталдың Аэтолия лигасының екі жоғарғы қолбасшысының бірі болып сайланғанын және ол Кіші Азиядан Эгей теңізін кесіп өтуге ниеттенгені туралы естіді. Филипп оңтүстікке қарай Грецияға жорық жасады. Ламияда ол Атталдың стратегиялық әріптесі Пирриас басқаратын, римдік және пергамендік көмекші әскерлерімен қолдау көрсеткен аэтолиялық күштермен кездесті. Филипп Ламияда екі шайқаста жеңіске жетіп, Пирридің әскеріне ауыр зиян келтірді. Аэтолиялықтар мен олардың одақтастары қала қабырғаларына шегінуге мәжбүр болды, онда олар соғысқа түсуге батыл болмады.

Бейбітшілікке қол жеткізуге тырысу сәтсіз

Ламиядан Филипп Фалараға барып, соғысты тоқтатуға тырысқан Египет, Родос, Афина және Хиос сияқты бейтарап мемлекеттердің өкілдерімен кездесті. Сауда мемлекеттері болғандықтан, соғыс саудаға зиян келтірген болуы мүмкін; Ливийдің айтуынша, олар "Гректердің қалған бөлігінен де соғысқа жақын болған этолиялықтарды емес, Филип пен оның мемлекеті грек саясатына араласса, Грекияның тәуелсіздігіне қауіп төнгенін" ойлады. Олармен бірге Атаманиялық Аминандр, этолиялықтарды өкілдік етіп келді. Отыз күндік тыныс бітімге келісілді және Ахаяда бейбітшілік конференциясы өткізуге уағдаласты. Филипп Эвбеядағы Халкиске аттанды, ол Атталдың жағаға қонуын тоқтату үшін гарнизонмен бекітілді, содан кейін конференцияға Эгиумға жол тартты. Конференция Атталдың Эгинаға келгені және римдік флоттың Наупактта екені туралы хабармен тоқтап қалды. Осы жағдайлардан күш алған этолиялық өкілдер бірден Филиптен Пиллосты мессендіктерге, Атинтанияны Римге, ал Ардиаиді Скердилайда мен Плевратқа қайтаруды талап етті. "Ашуға булыққан" Филип келіссөздерден бас тартып, жиналғандарға "оның бейбітшілікке негіз іздеп жүргенін, ал екінші тарап соғысқа сылтау табуға бейім екенін" айтты.

Жаулық әрекеттер қайта басталды

Наупакттан Сулпиций шығысқа қарай Коринф пен Сикионға дейін жүзіп, онда шабуылдар жасады. Филипп, әскерлерімен римдіктерді жағада қоршап алып, оларды кемелеріне кері қайтаруға қол жеткізді, ал римдіктер Наупактқа оралды. Филипп содан кейін Ахайяға қарсы операциялардың негізгі этолдік базасы болған Элис қаласына бірлескен шабуыл үшін Димеге жақын Ахайя генералы Циклиадқа қосылды. Алайда Сулпиций Килленеге кіріп, 4000 рим әскерімен Элисті нығайтты. Шабуылға шығып, Филипптен атынан құлатылды. Жаяу шайқасқан Филипп қаһарлы шайқастың нысаны болды, соңында басқа атқа мініп қашып құтылды. Келесі күні Филипп Фирик бекінісін басып алып, 4000 тұтқын мен 20000 малға қол жеткізді. Иллириялықтардың солтүстікке шабуыл жасағаны туралы хабарды естіген Филипп Этолияны тастап, Тессалиядағы Димитрияға қайтып келді. Темірде Сулпиций Эгей теңізіне жүзіп, Атталмен бірге Эгинаға қыстауға барды. 208 ж. б.з. 35 Пергама және 25 рим кемесінен құралған біріккен флот Лемносты басып алуға сәтсіздікке ұшырады, бірақ екі македондық иелігінен Пепаретосты (Скопелос) басып алып, тонады. Аттал мен Сулпиций кейін Гераклея Трахиниядағы Этолдік кеңестің отырысына қатысты, онда Египет пен Родостың өкілдері де қатысты, олар бейбітшілікке келісуге тырысуда болды. Конференция туралы және Атталдың қатысуы туралы білген Филипп конференцияны бұзу және жау көшбасшыларын қолға түсіру үшін оңтүстікке асықты, бірақ кешікті. Дұшпандарымен қоршалып, Филипп қорғаныс саясатын қабылдауға мәжбүр болды. Ол командирлерін және күштерін таратып, жау қозғалысы туралы дереу хабар беру үшін әртүрлі биік жерлерде сигнал оттары жүйесін құрды. Гераклеядан шыққаннан кейін Аттал мен Сулпиций Евбеяның солтүстік жағалауындағы Ореусты және шығыс Локристің басты қаласы Опусты тонады. Ореустың олжасы Сулпицийге қалдырылды, ол сонда қайтып келді, ал Аттал Опустан олжаны жинау үшін қалды. Алайда, күштері бөлінген кезде, Филипп сигнал отынан ескеріліп, Опусқа шабуыл жасап, оны басып алды. Аттал күтпеген шабуылға ұшырап, кемелеріне қашып құтылуға мүшкіл келді.

Соғыс аяқталды

Филипп Атталдың қашып кетуін ауыр жеңіліс деп санаса да, бұл соғыстың шешімді нүктесіне айналды. Аттал Пергамға қайтуға мәжбүр болды, себебі Опуста ол Филипптің ықпалымен, Прусиас I, Битиния патшасы және Филиппен туысқандық байланысы бар болғандықтан, Пергамға қарсы әрекет етуге кіріскенін естіді. Сульпиций Эгинаға оралды, осылайша Рим мен Пергам флотының бірлескен қысымынан құтылып, Филипп этолиялықтарға қарсы шабуылды жаңартты. Ол Тронийді басып алды, одан кейін Кефис өзенінің солтүстігінде орналасқан Титроний және Дримея қалаларын жаулады, Эпикнемидиялық Локристің барлық аймағын бақылап, Ореусты қайтадан өзіне қаратуға қол жеткізді. Бейтарап сауда державалары бейбітшілік орнатуға тырысып жатты, ал Элатеяда Филип Мысыр мен Родостан келген бейбітшілікке ұмтылған өкілдермен кездесті, олар бұрынғы кездесуде де болған еді. 207 ж.б.к. көктемінде Египет, Родос, Византия, Хиос, Митилена және мүмкін Афина өкілдері де этолиялықтармен келіссөздер жүргізді. Соғыс Филипптің қанатында болды, бірақ этолиялықтар, Пергам мен Рим оларды қолдауын тоқтатқанмен, Филипптің талаптарымен бейбітшілікке келісуге дайын емес еді. Дегенмен, тағы бір науқан соғысқаннан кейін олар мойынсұнды. 206 ж.б.к. Римнің келісімінсіз, этолиялықтар Филипп қойған шарттар бойынша жеке бейбітшілікке қол қоюға шақыруда болды. Келесі көктемде римдіктер цензор Публий Семпроний Тудитанды 35 кеме және 11 000 әскермен Иллириядағы Диррахийге жіберді, онда ол партиндерді көтеріліске ұйытты және Димале қаласын қоршауға алды. Бірақ Филипп келген кезде Семпроний қоршаудан бас тартып, Аполлония қабырғаларына шегінді. Семпроний этолиялықтарды Филипппен жасасқан бейбітшіліктерінен бас тартуға көндіруге тырысты, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Грекияда одақтастары қалмағандықтан, бірақ Филипптің Ганнибалға көмектесуіне тосқауыл қою мақсатына жеткен римдіктер жаңа келісімге дайын болды. 205 ж.б.к. Феникеде шарт жасалды, ол «Фенике бейбітшілігі» деп аталды, ол Бірінші Македония соғысын ресми түрде аяқтады.