Кіріспе

12 ғасырдағы итальяндық дворян және Үшінші крест жорығының маңызды қатысушысы Конрад Монферрат (итальянша: Corrado del Monferrato; пиемонтша: Conrà ëd Monfrà) (28 сәуір 1192 жылы қайтыс болды) – Үшінші крест жорығына қатысқан негізгі тұлғалардың бірі. 1190 жылдың 24 қарашасынан бастап Иерусалимнің Изабелла I-ге үйленуі арқасында ол Иерусалимнің де-факто королі (Конрад I ретінде) болды, бірақ 1192 жылы, өліміне бірнеше күн қалғанда ғана ресми түрде сайланды. Сонымен қатар, ол 1191 жылдан бастап Монферраттың сегізінші маркизі болды.

Византия империясы

1179 жылы, Мануил I Комненмен отбасылық одақ құрғаннан кейін, Конрад Фридрих Барбароссаның әскеріне қарсы әскер басқарды, одан кейін императорлық канцлер, Майнц архиепископы Кристиан басқарды. Ол оларды қыркүйек айында Камерино шайқасында жеңіп, канцлерді тұтқынға алды. (Бұрын канцлердің өзі оны тұтқынға алған еді.) Тұтқынды ағасы Бонифацийдің қамқорлығына қалдырып, императордан сыйлық алу үшін Константинопольға барды, ал 1180 жылы Мануил қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Италияға оралды. Отыздан асса, оның есімділігі мен келбеті Византия сарайында үлкен әсер қалдырды: Никетас Хониат оны «кейпі көркем, жастық шағында әдемі, ерлік пен ес-ақылда ерекше, дене күшінің гүлдеген шағындағы адам» деп сипаттады. 1186–1187 жылдардың қысында Исаак II Ангел өзінің қарындасы Теодораны Конрадтың інісі Бонифацийға Монферратпен Византия одағын жаңарту үшін әйел ретінде ұсынды, бірақ Бонифаций бұрыннан үйленген еді. Жақында жесір қалған Конрад Иерусалим Корольдығында әкесіне қосылу ниетімен крест жорығына қатысты; бірақ ол Исаактың ұсынысын қабылдап, 1187 жылдың көктемінде Константинопольге оралды. Ол үйленгеннен кейін Цезарь шеніне ие болды. Бірақ ол дереу императорды генерал Алексиос Бранас бастаған бүлікке қарсы қорғауға көмектесуге мәжбүр болды. Хониаттың айтуынша, Конрад әлсіз императорды бастама көтеруге шабыс тартты. Ол қалқан мен шлемсіз, Бранас қаза тапқан шайқаста қарудың орнына зығырдан жасалған киім киді. Ол иығына жеңіл жарақат алды, бірақ Бранастың атынан құлатып, оның күзетшілері өлтіріп, басын кесіп алды. Бірақ қызметі лайықты сыйлық алмағанын сезініп, Византияның латынға қарсы көңіліне қорқынышпен қарап (оның кіші інісі Ренье 1182 жылы өлтірілген еді) және Бранастың отбасының кек алуынан сақтанып, Конрад 1187 жылдың шілдесінде Генуя сауда кемесімен Иерусалим Корольдығына аттанды. Кейбір заманауи тарихшылар ол жеке кісі өлтіргеннен кейін кек алудан қашқанын айтады: бұл Бранас есімін танудағы қателікке байланысты, Вильгельм Тирдің жалғасының ескі француз тілінде «Ливернас» деп бұрмаланған. Роджер бастапқыда Конрадты «бір бүлік кезінде көрнекті дворянды өлтірген» деп атады, бұл Бранас еді; өзінің Хроникасында ол бұл сөзді «адам өлтірген» деп қысқартты, контексті жойды.

Тирдің қорғанысы

Конрад әкесінің қасына қосылуға ниеттенген көрінеді, ол Сент-Ильяс қамалының иегері болды. Ол алғаш рет Акраға келді, ол жақында Саладинге (Салах ад Дин Юсуф ибн Айюб) түскен еді, сондықтан солтүстікке Тирге қарай жүзіп, крест әскерінің қалдықтарын тапты. Хатин шайқасында Иерусалим әскерін жеңгеннен кейін, Саладин солтүстікке қарай жүріп, Акро, Сидон және Бейрутты басып алды. Триполидің Рамон III және оның күйеу ұлдары, Сидонның Реджинальд және басқа да бірнеше абыройлы адамдар шайқастан қашып кетті, бірақ олардың көпшілігі өз аумақтарын қорғауға оралуға асықты. Триполидің Рамон денсаулығы нашарлап, үйіне оралғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Вильгельм Тирдің көне француздық жалғасы бойынша Сидондық Реджинальд Тирді қолға алды және оның Саладимен берілуін келіссөздер жүргізуде болды. Конрад Саладиннің байрақтарын орға лақтырып жіберіп, тириялықтарды өзіне толық адал болуға ант етті. Оның билікке көтерілуі шын мәнінде анша әсерлі болған жоқ. Реджинальд Литани өзенінің бойындағы Белфорт қаласын қайта нығайтуға барды. Қаладағы итальяндық саудагерлердің қолдауымен Конрад Тирдің қорғанысын қайта ұйымдастырды, ол Италияда жиі қарсылық көрсеткендерге ұқсас коммуна құрды. Саладиннің әскері келгенде, қала қорғалған және қарсылық білдірген. Хроник Ибн әл Атир арабтар әл Маркис деп құрметтеп, қорқыта бастаған адам туралы былай деп жазды: "Ол қаланы басқару және қорғау қабілетімен шайтанның кейіпкері болды және ерекше батыл адам болды". Тир қоршауға беріліп, жеңіске жету үшін, Саладиннің әскері оңтүстікке қарай Кесария, Арсуф және Яффаға қарай жылжыды. Осы арада Конрад Тирдің архиепископы Иосийді батысқа қара желкенді кемемен жіберіп, көмек сұрады. Араб жазушылары оның уағыздау кезінде қолданатын үгіт-насихат суреттерін де алып жүретінін, соның ішінде Саладин әскерінің аттары Киелі қабір шіркеуінде тұраққа қойылып (бұрынша ішеді), тағы бірі - саррасиннің Мәсіхтің бетін шапалақпен шағып жатқанын айтады. 1187 жылы қарашада Саладин екінші рет Тирді қоршауға алды. Конрад әлі де қалаға қолбасшылық еткен, ол қазір қатты қорғалған және Иерусалим патшалығының солтүстігінен келген христиан босқындарымен толы болды. Бұл жолы Саладин портты блокадаға түсіріп, жер және теңіз шабуылдарын біріктірді. Itinerarium Peregrinorum (бұл әдетте Конрадқа қарсы), Ежелгі француздық жалғасы және Кремонаның екінші хроникасы Сикард (қазір Салимбе ди Адам мен Альберто Миллиолидің цитаталары арқылы белгілі) сипаттаған оқиғада Саладин Конрадтың қарт әкесі Вильгельм V Монферратты қала қабырғасының алдына әкелді. Ол Вильямды босатып, Конрадқа Тирді тапсырса, үлкен сыйлықтар беруге ұсыныс жасады. Мысырлықтар оны өлтіреміз деп қорқытқанда да, ол ұлына табанды болуға кеңес берді. Конрад Уильямның ұзақ өмір сүргенін мәлімдеп, оған өзі арбалетпен нысанаға алады. Саладин: "Бұл адам - имансыз және өте қатыгез", - деп айтқан. Бірақ ол Саладиннің блефін шақыруға қол жеткізді: ескі маркиз Вильгельм 1188 жылы Тортозада зардап шекпей босатылды және ұлына қайтып оралды. 30 желтоқсанда Конрадтың әскерлері таңертеңгілікте шаршаған мысырлық теңізшілерге шабуыл жасап, олардың көптеген галереяларын басып алды. Мысырлықтардың қалған кемелері Бейрутқа қашып құтылуға тырысты, бірақ Тир кемелері оларды қуып шықты, ал мысырлықтар өз кемелерін жағаға тастап, қашып кетуге мәжбүр болды. Содан кейін Саладин қорғаншылар теңіз шайқасына әлі де алаңдап жатыр деп ойлап, құрлық қабырғаларына шабуыл жасады. Алайда Конрад өз адамдарын қақпадан шығарып, жауды талқандады: Тибериялық Юг ұрыста ерекшеленді. Саладин тағы да кері шегінуге мәжбүр болды, жау қолына түсуге жол бермеу үшін қоршау машиналары мен кемелерін өртеп жіберді.

Тақ үшін күрес

1188 жылғы жазда Саладин патшаны тұтқындықтан босатты. Бір жыл өткен соң, 1189 жылы Гай өзінің ағасы Джеффримен бірге Тирге келді және Конрадтан қала кілттерін беруді талап етті. Конрад бұл талапты қабылдамады және Гай 1187 жылы Хаттин шайқасында Иерусалим патшасы болу құқығын жоғалтқанын мәлімдеді. Ол Еуропадан патшалар келгенше қаланы ұстап тұратынын айтты. Осылайша, ол Бальдуин IV-нің өсиетінің талаптарын қолдады, осы талаптарды Гай мен Сибилла бұзған еді: Бальдуин V-нің өліміне дейін, Бальдуин V-нің «ең заңды мұрагерлері» Англияның Генрих II, Францияның Филипп II және Киелі Рим императоры Фредерик I-нің шешімімен регенттік құқығына ие болуы керек еді. Конрад Гай мен Сибиллаға қалаға кіруге рұқсат бермеді, бірақ оларға Тир қабырғаларының сыртында лагерь құруға рұқсат берді. 1189 жылы Конрадты туысы, Тюрингияның Ландграфы Людовик III, Гайға қосылуға көндірді. Қоршау екі жылдан астам уақытқа созылды. 1190 жылғы жазда Конрад солтүстікке қарай Антиохияға сапар шегіп, жас туысы Швабиялық Фридрихтің, өзінің ағасы Фридрих Барбароссаның әскерінің қалдықтарымен бірге Аккаға қауіпсіз жеткізіп әкелді. Сол жылы патшайым Сибилла мен оның қыздары аурудан қайтыс болғаннан кейін, король Гайдың таққа заңды талабы болмады, бірақ ол орнынан бас тартудан бас тартты. Иерусалимнің мұрагері – Сибилла патшайымның жартылай қарындасы Изабелла, ол Торонның Хамфри IV-ке үйленген және оны жақсы көрген. Алайда Конрадты анасы Мария Комнина, әкесі Балиан Ибелин, сондай-ақ Сидонның Реджинальд және басқа да аутремерлік маңызды ақсүйектер қолдады. Олар Изабелла некеге тұруға жетілмегендіктен және келісім бере алмағандықтан, некені жойды. Конрад одан кейін Изабеллаға үйленді, өйткені оның Теодорамен некесі туралы әңгімелер болды, бірақ ол әлі де тірі еді. Алайда, әдетте некелік/сексуалдық бұзушылықтарды қатты сынаған Хониат бұл туралы ештеңе айтпады. Бұл 1190 жылға дейін Византия тарапынан ажырасу рәсімі жасалған болуы мүмкін, сол кезде Конрадтың қайтып келмейтіні анық болды. Сондай-ақ, канондық инцест негіздері бойынша қарсылықтар болды, өйткені Конрадтың ағасы бұрын Изабелланың жартылай қарындасына үйленген еді, ал шіркеу заңы мұндай туыстықты қан туыстығына тең деп санайды. Алайда, папаның өкілі, Пиза архиепискобы Убальдо Ланфранчи, осы ұсынысты мақұлдады. Оппозиция оған пара берілді деп айыптады. 1190 жылғы 24 қарашада неке Конрадтың туысы Роберт I Дрюдің ұлы, Бове епискобы Филипп Дрюдің қатысуымен өтті. Конрад енді Иерусалимнің заңды королі болды. Алайда ол тоғыз күн бұрын ғана жарақаттанғандықтан, келінімен бірге Тирге сауығу үшін оралды. Ол көктемде қоршауға оралды және порттың кіреберісіндегі Ұш мұнарасына қарсы сәтсіз теңіз шабуылын жасады. Гай Англия королі Ричард I-нің Пуатудағы жерлері үшін вассалы болғандықтан, Ричард оны осы саяси күресте қолдады, ал Конрадты оның туысы Австрия королі Леопольд V және Франция королі Филипп II қолдады. Конрад Акконың тапсырылуы бойынша бас келіссөзші болды және қалаға патшалардың туларын көтерді. Содан кейін тараптар келісімге келуге тырысты. Гай Иерусалимнің патшасы болып бекітілді, ал Конрад оның мұрагері болды. Конрад Тир, Бейрут және Сидон қалаларын сақтап қалды, ал оның мұрагерлері Гай қайтыс болғаннан кейін Иерусалимді мұраға алады. 1191 жылғы шілдеде Конрадтың туысы Филипп патша Францияға қайтуға шешім қабылдады, бірақ ол кетер алдында Аккодан тоналған қазынаның жартысын Конрадқа және оның барлық көрнекті мұсылман тұтқындарына тапсырды. Ричард патша Конрадтан тұтқындарды беруін өтінді, бірақ Конрад мүмкіндігінше ұзақ уақыт бас тартты. Ол ақыры жеңілгеннен кейін (өйткені Ричард енді крест жорығының жетекшісі болды), Ричард барлық тұтқындарды өлтірді. Конрад Ричардтың оңтүстікке жасаған жорығына қосылмады, өзінің өміріне қауіп төнуіне сеніп, әйелі Изабелламен Тирде қалуды жөн көрді. Осы уақытта Конрадтың әкесі қайтыс болды. Сол қыста Конрад Саладинмен тікелей келіссөздер жүргізді, өйткені Ричардтың келесі қадамы Тирді одан тартып алып, оны Гай үшін патшалық иелікке қайтару болады деп күдіктенді. Оның басты мақсаты солтүстіктегі билеуші ретінде танылу еді, ал Саладин (бір мезгілде Ричардпен оның ағасы Аль Адил мен Ричардтың жесір қарындасы Иоанна, Сицилияның жесір ханымы арасындағы мүмкін неке туралы келіссөздер жүргізіп жатқанда) оны крестшілерден бөлуді үміттенеді. Жағдай күлкілі жағдайға түскенде, Ричардтың елшісі, Изабелланың бұрынғы күйеуі Хамфри Торн, Конрадтың елшісі, Сидонның Реджинальдін, Аль Адилмен аң аулап жүргенін көрді. Конрадпен нақты келісімге қол жеткізілмеді, ал Иоанна мұсылманға үйленуден бас тартты.

Құрлық

1192 жылдың сәуірінде патшалық лауазымына үміткерлердің дауыс беруі өтті. Ричардтың таңқалуына орай, Иерусалим патшалығының барондары Конрады бірауыздан патша сайлады. Ричард Гюге Кипр иелігін сатты, осылайша оны өтеуге және отбасының Пуатуда ұзақ жылдар бойы бүлікшіл репутациясы бар екенін ескере отырып, ол жерге қайтуына кедергі келтірді. Ричардтың немересі, Шампандық Генрих II, 24 сәуірде Тир қаласына сайлау қорытындысы туралы хабар жеткізді де, Акраға оралды. Дегенмен, Конрад ешқашан таж кигізілген жоқ. 28 сәуірде таңертең немесе түстен кейін жүкті Изабелла хаммамнан кешкі асқа кешігіп келді, сондықтан ол туысы және досы, Бове епископы Филипптің үйіне тамақ ішуге барды. Епископ бұрыннан тамақтанып болғандықтан, Конрад үйіне қайтты. Жолда оған екі кісі шабуыл жасап, кемінде екі рет жаны мен арқасын пышақтады. Оның күзетшілері шабуылдаушылардың бірін өлтіріп, екіншісін тұтқындады. Конрадтың неше уақыт тірі қалғаны белгісіз. Кейбір дереккөздер оның шабуыл болған жерде немесе жақын маңдағы шіркеуде қысқа уақыт ішінде көз жұмғанын айтады. Ричардтың жылнамаларында оның үйге жеткізіліп, соңғы қасиеттер оқылғаны және Изабеллаға қаланы Ричардқа немесе оның өкіліне беруге кеңес бергені айтылады, бірақ бұл өлім төсегіндегі көрініс күмәнді. Ол Тирде, Госпитальерлер шіркеуіне жерленді. "Франк маркизі, Тирдің билеушісі және барлық франктардың ең зұлым адамы, Монферраттың Конрады – Алла оны жазаласын!" – деп жазды Ибн әл-Атир. Әрине, әлеуетті күшті патшаның қазасы патшалық үшін ауыр соққы болды. Қылмыс әлі де ашылмаған. Азаптау кезінде тірі қалған Ассасин Ричардтың өлтіруге қатысы бар екенін мәлімдеді, бірақ оны дәлелдеу мүмкін емес. Изабелланың бірінші күйеуі, Торондық Хумфри IV де күдік тудырмайды. Саладиннің қатысы да айтылды, себебі Конрад онымен келіссөздер жүргізіп жатқан, бірақ бұл да күмәнді көрінеді, өйткені Саладиннің өзі Хашшашиндерге жақсы қарамаған. 1970 жылы Патрик А. Уильямс Шампандық Генрихтің кінәлі екенін сенімді түрде дәлелдеді, бірақ егер олай болса, оның ағасы Ричардтың рұқсатынсыз мұндай қадам жасағанын қиялдау қиын. Кейіннен, крест жорығынан жасырын оралып келген Ричард корольді алдымен Герцтің Майнхард II таныды, содан кейін Конрадтың туысы, Австрияның Леопольд V тұтқындады. Конрадты өлтіру оған тағылған айыптардың бірі болды. Ричард Ассасиндердің өзін ақтауын сұрады, және олардың басшысы Рашид әл-Дин Синаннан деп айтылған хатта олар мұны істегендей көрінді. Хатта 1191 жылы Конрадтың Тирде дауыл кезінде пана іздеген Ассасин кемесін тұтқынға алғаны айтылған. Ол кеме капитанын өлтіріп, экипажды тұтқындап, кемедегі қазынаны тартып алды. Рашид әл-Дин Синан кеме экипажы мен қазынаны қайтаруды сұрағанда, ол бас тартты, сондықтан Конрад Монферратқа өлім жазасы берілді. Алайда, хаттың жалған екеніне сенімді. Синан бұрыннан қайтыс болған еді, және осы хаттан және оған негізделген жылнама жазбаларынан басқа, Ассасиндердің кемелермен байланысы бар екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Қылмыстың уақыты мен салдары ( жүкті Изабелла жеті күннен кейін Шампандық Генрихке үйленді, бұл мұсылман комментаторларын қатты ашуландырды) басты мотивті франк саясатында іздеуге болады.

Отбасы

Конрадтың ағасы Бонифаций Төртінші крест жорығының жетекшісі және трубадурлардың белгілі меценаты болды, осылайша олардың әпкесі Азалай, Салуццо маркизасы да болды. Олардың кіші інісі Рениер Византия императоры Мануил I Комненнің күйеу баласы еді, ал үлкені Вильгельм Сибилланың тұңғыш күйеуі және Иерусалимнің Балдуин V-нің әкесі болған. Конрад 1191 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Монферрат маркизі болды, бірақ бұл лауазымды қысқа ғана уақытқа ие болды. Монферратта оның орнын Бонифаций басты, бірақ оның мұрагері әкесі қайтыс болғаннан кейін дүниеге келді: Мария Монферрат, "Маркиза", 1205 жылы Изабелла қайтыс болғаннан кейін Иерусалим патшайымы атанды, бірақ жас кезінде босанғанда қайтыс болды. Конрадтың бұрынғы әйелі Теодора 1190-шы жылдардың ортасында тірі болды, сол кезде ол Далматиостың монастырын, мүмкін, өзінің жеке тұрағы ретінде монастырға айналдырды.

Көркем әдебиетте, кинода және өнерде рөлі

Монферрин соты әдеби мәдениеті жағынан окситандық болды және көптеген трубадурларға демеушілік жасады. Бертран де Борн мен Пейрол Конрадты Үшінші крест жорығы кезінде жазылған әндерінде еске алған (төмендегі сыртқы сілтемелерді қараңыз). Ол батыр тұлға ретінде танылды, Тирдің асыл қорғаушысы – Пейрол оны "батыл және лайықты маркиз" ("Marqués valens e pros") деп атады. "Кармина Бурана" 50: "Heu, voce flebili cogor enarrare" шығармасында ол "ең танымал маркиз, шынымен де паладин" ("marchio clarissimus, vere palatinus") деп сипатталған. Алайда, кейіннен ағылшын тіліндегі Ричард I және оның "Арыстан жүрек" аңызына қатысты ұзақ мерзімді жағымсыз пікірлер ағылшын тіліндегі көркем әдебиеттер мен фильмдерде Конрадтың бейнесіне кері әсер етті. Ричард (және оның жылнамашылары) оның таққа талап етуіне қарсы болғандықтан, ол көбінесе теріс сипатталады, тіпті Ричардтың өзіне күмәнмен қараған жағдайларда да. Бұған сирек кездесетін ерекшелік – Элеонора Энн Порденнің 1822 жылғы "Серде льва" ("Cœur de Lion") эпопеясы, онда ол Байрондық трагедиялық батыр ретінде бейнеленген. Уолтер Скотттың "Талисман" романында Конрадтың толыққанды ойдан шығарылған, ашық жаман нұсқасы кездеседі, ол "Монсерраттың Конрады" деп қате жазылған (романшы өзінің дереккөздерінде "f" әрпін ұзын "s" деп жаңылысқан) және "мармозет" және "попинджей" деп сипатталған. Ол сондай-ақ Морис Хьюлетттің 1900 жылғы "Ричард Йе мен Нейдің өмірі мен өлімі" ("The Life and Death of Richard Yea and Nay") романындағы зұлым кейіпкер. Рональд Уэлчтің 1954 жылғы "Knight Crusader" романында ол қысқаша, қайтадан жағымсыз жарықта көрінеді: оның сипаттамасы Сесил Б. де Милльдің төменде айтылған "The Crusades" ("Сәулеттік жорықтар") романындағы бейнесіне ұқсас. Оның көркем шығармалардағы ең төменгі көрсеткіші – Грэм Шелбидің 1970 жылғы "Жақсы ниеттің патшалары" ("The Kings of Vain Intent") романы. Бұл кітапта ол толығымен жын-шайтанға айналған, зұлым тұлға ретінде бейнеленген, физикалық жағынан вампирге ұқсайды; автордың АҚШ басылымына қосқан тарауында ол Изабелланы ұрып-соғып, зорлайды. Бұл шығармалар кейінгі Ренессанс және готикалық романдардың "Макиавеллиандық" итальяндықтың мәдени/этникалық стереотиптерін көрсетеді: жемқор, интригалық, денди, улануға қарсы емес, тіпті (Шелби романындағыдай) жыныстық садист. Керісінше, орыс тілінде туған француз романисі Зоэ Ольденбург оған көбірек оң, бірақ тез арада пайда болатын камео рөлін береді – 1946 жылғы "Argile et Cendres" ("Argile et Cendres") романында (1948 жылы ағылшын тілінде "Әлем жеткіліксіз" ("The World Is Not Enough") деп жарияланды) ол мақтанды, күшті және Хониат сипаттағандай әдемі болып көрінеді. Ол Луиджи Габоттоның 1968 жылғы "Коррадо ди Монферрато" ("Corrado di Monferrato") романының батыры, ол оның бүкіл мансабын қамтиды. Тағы бір жанашырлық бейнелеу – Алан Гордонның 2003 жылғы "Иерусалимнің жесірі" ("The Widow of Jerusalem") құпия романы, ол оның өлтірілуін зерттейді. Фильмдерде ол әрдайым қасқыр ретінде бейнеленеді және дәлдікке көп мән берілмейді. Сесил Б. де Милльдің 1935 жылғы "Тырыстар" ("The Crusades") фильмінде Джозеф Шилдкраут оны сатқын ретінде ойнайды, ол шын мәнінде Тирді қорғап жатқан кезде Англияда ханзада Джонмен бірге Ричард патшаның өлімін жоспарлайды. 1954 жылғы "Король Ричард және крестоносцы" ("King Richard and the Crusaders") фильмі "Талисман" романына негізделген, оны Майкл Пайт ойнаған зұлым адам ретінде бейнелейді. Мысырлық режиссер Юсеф Шахиннің 1963 жылғы "Аль Насер Салах Ад Дин" ("Al Nasser Salah Ad Din") фильмі де Скотттың Конрадқа (Махмуд Эль Мелигуй ойнады) және Филипке деген жауыздық әсерін көрсетеді, сонымен қатар Ричардты жағымды түрде бейнелейді. Телевизияда оны Майкл Пик 1962 жылғы британдық телесериалда ойнады. 1980-1981 жылдары BBC-де "Талисман" сериалында оның рөлін Ричард Морант ойнады. Сурет салу мен сурет салуда Конрад Генуя жылнамасында Тирге бара жатқан кемесінің кішкентай қазіргі қолжазба эскизінде және Скотттың "Талисман" романына жасалған түрлі суреттерде бейнеленген. 1843 жылы Франсуа Эдуард Пико Версальдегі крестоностар залына жасаған оның ойдан шығарылған портреті бар: ол қырық жастағы әдемі, ойлы адам ретінде бейнеленген, ол таққа тағылып, қиялға толы ортағасырлық костюм киген. Ол қара шашы мен сақалмен бейнеленген; әкесінің және кем дегенде екі ағасының секілді ол да ақ шашты болған. 2007 жылғы "Assassin's Creed" видеоойынында, 1191 жылы Крест жорығы кезінде Конрадтың әкесі Монферраттың Вильгельм V-і басты кейіпкер өлтіруі керек тоғыз Темплирлердің бірі болып табылады. Бұл Конрадтың тарихи өліміне негізделген, оны "Құтқарушылар" ордені өлтірді.