Бразилияның ұлттық әнұранының тарихы

Кіріспе

Бразилияның ұлттық әнұраны – ұлттық әнұран. "Бразилияның ұлттық әнұраны" (Hino Nacional Brasileiro) 1831 жылы Франсиско Мануэль да Сильва жазған. Президент Эпитасио Пессоаның 1922 жылғы жарлығына дейін әнұранға кем дегенде екі рет ресми емес сөздер жазылған. 1909 жылы жазылған ұсынысына бірнеше түзетулер енгізілгеннен кейін, Жоаким Осиорио Дуке Эстраданың сөздері әнұранның түпкілікті, ресми мәтіні ретінде бекітілді. Әнұранның сөздері стилі жағынан Парнас мектебіне тән, мазмұны жағынан романтикалық деп сипатталады.

Тарих

Бразилия ұлттық әнұранының әуенін Франсиско Мануэль да Силва жазды және ол алғаш рет 1831 жылғы сәуірде жұртшылыққа ұсынылды. 1831 жылғы 7 сәуірде Бразилияның бірінші императоры Педро I тәжді тастап, бірнеше күннен кейін Еуропаға кетіп, бес жасар император Педро II-ні қалдырып кетті. Бразилияның 1822 жылы тәуелсіздік жариялауынан бастап 1831 жылғы бас тартуға дейін елдің тәуелсіздігін жырлайтын Педро I-нің өзі жазған әнұран (қазірге дейін ресми патриоттық ән, Тәуелсіздік әнұраны) ұлттық әнұран ретінде қолданылды. Педро I-нің бас тартуынан кейін, оның жазған гимнінің танымалдылығы төмендеді. Франсиско Мануэль да Силва осы мүмкіндікті пайдаланып, өзінің композициясын ұсынды және ол жазған әнұран 1831 жылғы 13 сәуірде алғаш рет жұрт алдында орындалды. Қалай болғанда да, әнұран 1831 жылғы 13 сәуірде көпшілік алдында орындалғанға дейін белгісіз болып қалды. Стилі бойынша музыка Gioachino Rossini сияқты ерте романтикалық итальян музыкасына ұқсайды. Бастапқыда Франсиско Мануэль да Силва жазған музыкаға апелляциялық судья Овидио Сараива де Карвалхо э Силва ұлттық әнұран ретінде емес, Педро I-нің орнынан түсуі мен Педро II-нің таққа отыруын еске алу үшін ән жазды. Бұл ән "7 сәуір гимні" деп аталды. Овидио Сараиваның әндері көп ұзамай қолданылмай қалды, өйткені олар нашар, тіпті португалдарға қарсы деп саналды. Алайда, музыканың танымалдылығы жалғасып, 1837 жылы ол барлық қоғамдық шараларда әнсіз орындалды.) және Бразилия ұлттық әнұранына арналған Ұлы Жеңіс Фантазиясы ("Grande Fantasia Triunfal sobre o Hino Nacional Brasileiro"). Біріншісі император Педро II-ге, ал екіншісі оның мұрагері, императорлық принцесса Изабелге арналды. Бұл шығармалар сол кезде басқа елдерде жазылған ұқсас шығармаларға, мысалы, Шарль Гуноның Ресей ұлттық әнұранына арналған фантазиясына ұқсас. Ұзақ уақыт бойы ұмытылған "Ұлы Жеңістің қиялы" 1985 жылы Бразилияның жаңа республикасының таңында, 1964 жылдан 1985 жылға дейін елді басқарған әскери диктатурадан кейін елдің қайта демократиялану процесінде танымал болды. 1889 жылы Республика жарияланғаннан кейін жаңа республикалық билеушілер жаңа әнұранды таңдау үшін конкурс өткізді; конкурста Леопольдо Мигуэз жеңіске жетті, ал оның сөздерін Медейрос э Альбукерке жазды. Жаңа әнұранды қабылдауға қарсы наразылық білдіргеннен кейін Уақытша үкімет басшысы Деодоро да Фонсека Франсиско Мануэль да Силваның композициясын ұлттық әнұран ретінде бекітті, ал Мигуэз бен Медейрос э Альбукерке жазған композиция Республика жариялау әнұраны деп жарияланды. Деодороның өзі жаңа композицияға қарағанда ескі әнұранды артық көретін. Уақытша үкіметтің Жарлығы (No. 171, 1890) Франсиско Мануэль да Силваның Бразилия империясының ұлттық әнұраны ретінде қызмет еткен композициясын жаңа Республиканың ұлттық әнұраны ретінде растап, 1890 жылғы 20 қаңтарда жарияланды. Жаңа Федеративтік Республиканың алғашқы күндері Ұлттық әнұран ресми мәтінсіз жалғасты, бірақ бірнеше мәтін ұсынылды, ал кейбіреулерін тіпті Бразилияның әртүрлі штаттары қабылдады. Бірыңғай, ресми мәтіннің болмауы тек 1922 жылы, Тәуелсіздік жариялаудың бірінші жүз жылдығын тойлау кезінде, 1909 жылы алғаш рет ұсынылған Хоаким Осиорио Дуке Эстраданың мәтінінің бейімделген нұсқасы ресми деп танылған кезде аяқталды. Бразилия ұлттық әнұранының ресми мәтіні президент Эпитасио Пессоаның жарлығымен жарияланды (No. 15,761, 1922), 1922 жылғы 6 қыркүйекте, Тәуелсіздіктің жүз жылдығын тойлау кезінде жарияланды. Бұл президенттік жарлық Бразилияның Ұлттық Конгресінің 1922 жылғы 21 тамызда қабылдаған заң шығарушы жарлығында көрсетілген өкілеттікке сәйкес жарияланды. Бұдан басқа, аталған заңнамалық қаулыда рұқсат етілгендей, және Республика Президенті Хоаким Осиорио Дуке Эстраданың мәтінін ұлттық әнұранның ресми мәтіні ретінде ресми қабылдау туралы жарлық шығарғанға дейін, Федералды үкімет Дуке Эстрада жазған мәтінді сатып алуды аяқтады, композитормен аталған мәтіннің барлық авторлық құқықтарын Федералды одаққа берген келісімшартқа қол қойып, келісілген бағаны 5000 рупий (бес контос реис) төледі. 1922 жылғы 7 қыркүйекте, тәуелсіздіктің жүз жылдығының дәл күні Бразилияда радио хабарларын тарату басталды, ал алғашқы хабарландыру - жаңа мәтінмен ұлттық әнұранның орындалуы, содан кейін президент Эпитасио Пессоаның сөйлеген сөзі, бразилиялық президенттің алғашқы радио сөздік сөйлегені. 1988 жылы қабылданған Бразилияның қазіргі Конституциясына сәйкес, ұлттық әнұран елдің төрт ұлттық символының бірі болып саналады, оларға ту, герб және ұлттық мөр кіреді. Ұлттық әнұранға қатысты қазіргі күшіндегі заң нормалары 1971 жылы қабылданған заңда (No. 5,700, 1971 жылғы 1 қыркүйек) қамтылған, ол ұлттық символдарды реттейді. Бұл заң ұлттық әнұранның формасын және оны қашан және қалай орындау керектігін егжей-тегжейлі реттейді. Әнұранның музыкасы бастапқыда симфониялық оркестрлермен орындалуы тиіс болған; әнұранды қанағаттандыру үшін Антоан Фернандес жазған марш аспаптарға қосылды. Бұл бейімделу ұзақ уақыт бойы қолданылып келеді және 1971 жылғы ұлттық символдарды реттейтін заңмен ресми бекітілді. Осы заң сонымен қатар ұлттық әнұран мәтінінің дәстүрлі вокалдық бейімделуін, Альберто Непомусено жазған F мажорда ресми деп растады. Альберто Непомусено Хоаким Осиорио Дуке Эстраданың ұлттық әнұран мәтініне жасаған дәстүрлі вокалдық бейімделуі 1971 жылы ресми бекітілгендіктен, басқа вокалдық аранжировкалар (сондай-ақ заңмен танылғаннан өзгеше аспаптық аранжировкалар) ресми емес. Сондықтан, Әскери диктатура дәуірінің соңына дейін (1985 жылға дейін) әнұранды ресми оркестрлеуден және вокалдық бейімделуден өзгеше кез келген көркемдік аранжировкамен орындауға тыйым салынды және Ұлттық символдарды пайдалануға және осы норманы сақтауға қатаң бақылау жүргізілді. Елдің қайта демократиялануынан бері ұлттық әнұранды орындауда әлдеқайда еркін көркемдік еркілікке рұқсат етілді. Әнші Фафа де Белемнің ұлттық әнұранды орындауы (Әскери диктатураның соңғы күндерінде сынға ұшыраған, бірақ қазір кеңінен қабылданған) соның мысалы. Дегенмен, әнұран үшін әртүрлі көркемдік аранжировкаларды пайдалануға рұқсат етілгенімен (және мұндай аранжировкаларды тыйым салған заңдық нормалар конституциялық сөз бостандығы негізінде енді күшін жойды), ұлттық әнұранды орындау толыққанды ресми деп есептеледі, егер вокалдық бейімделу мен оркестрлеуге қатысты заңдық нормалар сақталса. Алайда, Альберто Непомусено жазған дәстүрлі вокалдық бейімделу ресми болып белгіленген кезде оның беделі соншалықты жоғары болды, ұлттық әнұранның ресми оркестрлеуінен немесе ресми вокалдық бейімделуінен өзгеше орындалатын интерпретациялар аз. Шындығында, басқа аранжировкаларға рұқсат берілгеніне қарамастан, дәстүрлі форма басым болып қалады, сондықтан, сирек жағдайларды есептемегенде, тіпті атақты әншілер де Альберто Непомусеноның ресми вокалдық бейімделуін орындауға бейім. Әнұран Бразилияның ресми мемлекеттік тілінде, португал тілінде орындалады.

The melody of the Brazilian national anthem was composed by Francisco Manuel da Silva, and was presented to the public for the first time in April 1831. On 7 April 1831, the first Brazilian Emperor, Pedro I, abdicated the Crown and days later left for Europe, leaving behind the then five year old Emperor Pedro II. From the Brazilian proclamation of independence in 1822 until the 1831 abdication, an anthem that had been composed by Pedro I himself, celebrating the country's independence (and that now continues to be an official patriotic song, the Independence Anthem), was used as the national anthem. In the immediate aftermath of the abdication of Pedro I, the anthem composed by him fell in popularity. Francisco Manuel da Silva then seized this opportunity to present his composition, and the anthem written by him was played in public for the first time on 13 April 1831. In any event, the Anthem remained in obscurity until it was played in public on 13 April 1831. In style, the music resembles early Romantic Italian music such as that of Gioachino Rossini. Initially, the music composed by Francisco Manuel da Silva was given lyrics by Appeals Judge Ovídio Saraiva de Carvalho e Silva not as a national anthem, but as a hymn commemorating the abdication of Pedro I and the accession of Pedro II to the Throne. It was known during this early period as "April 7 Hymn". The lyrics by Ovídio Saraiva soon fell out of use, given that they were considered poor, and even offensive towards the Portuguese. The music, however, continued enjoying sustained popularity and by 1837 it was played, without lyrics, in all public ceremonies.) and the Great Triumphal Fantasy on the Brazilian National Anthem ("Grande Fantasia Triunfal sobre o Hino Nacional Brasileiro"). The former was dedicated to Emperor Pedro II, and the latter was dedicated to his heiress presumptive, the Princess Imperial Isabel. Those works are in the vein of similar compositions written at the time in other nations, such as Charles Gounod's Fantasy on the Russian National Anthem. The Grand Triumphal Fantasy, long forgotten, resurfaced in popularity in 1985, at the dawn of Brazil's New Republic, during the country's re democratization process after the military dictatorship that ruled the country from 1964 to 1985, when it was played to accompany the funeral cortège of president elect Tancredo Neves. After the Proclamation of the Republic in 1889, the new republican rulers held a contest in order to choose a new anthem; the contest was won by Leopoldo Miguez, with lyrics by Medeiros e Albuquerque. After protests against the adoption of the proposed new anthem, however, the head of the Provisional Government, Deodoro da Fonseca, formalized Francisco Manuel da Silva's composition as the national anthem, while the composition by Miguez and Medeiros e Albuquerque was declared the Anthem of the Proclamation of the Republic. Deodoro himself was said to prefer the old anthem to the new composition. The Decree of the Provisional Government (Decree No. 171 of 1890) confirming Francisco Manuel da Silva's composition, that had served as the National Anthem of the Empire of Brazil, as the National Anthem of the new Republic, was issued on 20 January 1890. In the early days of the new Federal Republic, the National Anthem continued without official lyrics, but several lyrics were proposed, and some were even adopted by different states of Brazil. The lack of uniform, official lyrics would only be terminated in 1922, during the celebrations of the first centennial of the Proclamation of Independence, when an adapted version of Joaquim Osório Duque Estrada's lyrics, first proposed in 1909, were deemed official. The official lyrics of the Brazilian National Anthem were proclaimed by decree of president Epitácio Pessoa (Decree No. 15,761 of 1922), issued on 6 September 1922, at the height of the celebrations of the Independence Centennial. This presidential decree was issued in accordance with authorization contained in a legislative decree adopted by the National Congress of Brazil on 21 August 1922. Furthermore, as allowed by said legislative decree, and before the President of the Republic issued his decree proclaiming the official adoption of Joaquim Osório Duque Estrada's lyrics as the official lyrics of the National anthem, the Federal Government finalized the purchase of the lyrics written by Duque Estrada, signing with the composer the contract that transferred all the rights of authorship over the said lyrics to the Federal Union, and paying the agreed price of Rs5:000$ (five contos of réis). On 7 September 1922, on the exact day of the Independence Centennial, radio broadcasts began in Brazil, and the first broadcast was the performance of the National Anthem with the new lyrics, followed by the speech by president Epitácio Pessoa, the first radio address by a Brazilian president. The national anthem is considered by the current Constitution of Brazil, adopted in 1988, to be one of the four national symbols of the country, along with the Flag, the Coat of Arms and the National Seal. The legal norms currently in force concerning the national anthem are contained in a statute passed in 1971 (Law No. 5,700 of 1 September 1971), regulating the national symbols. This law regulates in great detail the form of the national anthem and how and when it is to be played. The music of the national anthem was originally intended to be played by symphonic orchestras; for the playing of the anthem by bands, the march composed by Antão Fernandes is included in the instrumentation. This adaptation, long in use, was made official by the 1971 statute regulating national symbols. This same statute also confirmed as official the traditional vocal adaptation of the lyrics of the national anthem, in F major, composed by Alberto Nepomuceno. Due to the fact that the traditional vocal adaptation composed by Alberto Nepomuceno for Joaquim Osório Duque Estrada's lyrics of the national anthem was made official in 1971, other vocal arrangements (as well as other instrumental arrangements departing from the one recognized in law) are unofficial. Because of that, for the remainder of the Military Dictatorship era (that lasted until 1985), the playing of the anthem with any artistic arrangement that departed from the official orchestration and vocal adaptation was prohibited, and there was strict vigilance regarding the use of the National Symbols and the enforcement of this norm. Since the redemocratization of the country, far greater artistic liberty has been allowed regarding renderings of the national anthem. Singer Fafá de Belém's interpretation of the national anthem (initially criticized during the final days of the Military Dictatorship, but now widely accepted), is an example of that. In any event, although the use of different artistic arrangements for the anthem is now allowed (and although the statutory norms that prohibited such arrangements are no longer enforced, on the grounds of constitutional freedom of expression), a rendering of the national anthem is only considered fully official when the statutory norms regarding the vocal adaptation and orchestration are followed. However, the traditional vocal adaptation composed by Alberto Nepomuceno was so well established by the time it became official that the interpretations of the national anthem that depart from the official orchestration or from the official vocal adaptation are few. Indeed, although other arrangements are now allowed, the traditional form tends to prevail, so that, with few exceptions, even celebrity singers tend to only lend their voices to the singing of the official vocal adaptation by Alberto Nepomuceno. The anthem is sung in Brazil's official national language, the Portuguese language.