Сапфо: Ежелгі грек лирика ақынының өмірі мен шығармашылығы
Sappho
Сапфо – б.з.д. 630-570 жж. өмір сүрген ежегі грек лирика ақыны. Лесбос аралында туған, музыкамен орындалатын өлеңдерімен әйгітелген. «Он бірінші Муза» атанған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі грек лирикалық ақыны (б.з.д. 630–б.з.д. 570)
Ancient Greek lyric poet (c. 630–c. 570 BC)
Сафо ( /sæfoʊ/; Σαπφώ Sapphṓ; Эоликше грекше Ψάπφω Psápphō) – Лесбос аралындағы Эресос немесе Митиленнен шыққан архаикалық грек ақыны. Сафо лирикалық поэзиясымен танымал, ол музыка сүйемелдеуімен орындалуға арналған. Көне заманда Сафо ең ұлы лирикалық ақындардың бірі деп есептелді және оған «Он бірінші Муза» және «Ақыныш» сияқты атақтар берілді. Сафоның поэзиясының көп бөлігі қазір жоғалып кеткен, ал сақталғандары көбінесе фрагменттер түрінде жеткен; тек Афродитаға арналған ода толық күйде сақталған. Лирикалық поэзиядан басқа, көне комментаторлар Сафо элегиялық және ямбик поэзиясын да жазғанын айтады. Бұрын Сафоға жатқызылған үш эпиграмма сақталған, бірақ олар шын мәнінде Сафо стиліне еліктеу жасаған эллинистік туындылар. Сафоның өмірі туралы көп мәлімет белгілі емес. Ол Лесбостан шыққан бай отбасының қызы, бірақ оның ата-анасының есімдері нақты емес. Көне деректерде оның үш ағасы болғаны айтылады: Хараксос, Ларихос және Эвригий. Олардың екеуі – Хараксос және Ларихос 2014 жылы табылған «Бауырлар поэмасында» есімдері аталады. Шамамен б.з.д. 600 жылы ол Сицилияға жер аударылған, және б.з.д. 570 жылға дейін шығармашылықпен айналысқан болуы мүмкін. Аңыз бойынша, ол паромшы Фаонға деген өшпес махаббатынан құтылу үшін Леукадия жартасынан секіріп өліпті. Сафо өте көп шығарма жазған ақын, шамамен 10 000 жол өлең қалдырған. Ол ежелгі дәуірде махаббат поэзиясымен танымал болды; оның сақталған фрагменттеріндегі басқа тақырыптарға отбасы және дін жатады. Ол жеке және хор орындаулары үшін өлеңдер жазған. Оның ең танымал және жақсы сақталған фрагменттері жеке эмоцияларды зерттейді және соло орындау үшін жазылған болуы мүмкін. Оның туындылары тілінің анықтығымен, көркем бейнелерімен және тікелейлігімен ерекшеленеді. Оның өлеңдерін жазған орта туралы ғалымдар көп пікірталас жүргізді; ең ықпалды ұсыныстарға оның білім беру немесе діни рөлі болғаны немесе симпозиум үшін жазғаны жатады. Сафоның поэзиясы ежелгі дәуірде кеңінен танымал және жоғары бағаланған, ол Геллендік Александрия ғалымдарының ең жоғары бағалаған Тоғыз лирикалық ақынның қатарына енген. Сафоның поэзиясы әлі де ерекше саналады және оның туындылары басқа жазушыларға әсер етуде. Поэзиясынан басқа, ол әйелдер арасындағы махаббат пен құштарлықтың символы ретінде белгілі, ал ағылшын тіліндегі «сапфик» және «лесбиян» сөздері оның атынан және туған аралынан алынған.
Sappho ('/s//æ//f//oʊ/; Σαπφώ Sapphṓ ; Aeolic Greek Ψάπφω Psápphō; ) was an Archaic Greek poet from Eresos or Mytilene on the island of Lesbos. Sappho is known for her lyric poetry, written to be sung while accompanied by music. In ancient times, Sappho was widely regarded as one of the greatest lyric poets and was given names such as the "Tenth Muse" and "The Poetess". Most of Sappho's poetry is now lost, and what is extant has mostly survived in fragmentary form; only the Ode to Aphrodite is certainly complete. As well as lyric poetry, ancient commentators claimed that Sappho wrote elegiac and iambic poetry. Three epigrams formerly attributed to Sappho are extant, but these are actually Hellenistic imitations of Sappho's style. Little is known of Sappho's life. She was from a wealthy family from Lesbos, though her parents' names are uncertain. Ancient sources say that she had three brothers: Charaxos, Larichos and Eurygios. Two of them, Charaxos and Larichos, are mentioned in the Brothers Poem discovered in 2014. She was exiled to Sicily around 600BC, and may have continued to work until around 570BC. According to legend, she killed herself by leaping from the Leucadian cliffs due to her unrequited love for the ferryman Phaon. Sappho was a prolific poet, probably composing around 10,000 lines. She was best known in antiquity for her love poetry; other themes in the surviving fragments of her work include family and religion. She probably wrote poetry for both individual and choral performance. Most of her best known and best preserved fragments explore personal emotions and were probably composed for solo performance. Her works are known for their clarity of language, vivid images, and immediacy. The context in which she composed her poems has long been the subject of scholarly debate; the most influential suggestions have been that she had some sort of educational or religious role, or wrote for the symposium. Sappho's poetry was well known and greatly admired through much of antiquity, and she was among the canon of Nine Lyric Poets most highly esteemed by scholars of Hellenistic Alexandria. Sappho's poetry is still considered extraordinary and her works continue to influence other writers. Beyond her poetry, she is well known as a symbol of love and desire between women, with the English words sapphic and lesbian deriving from her name and that of her home island, respectively.
Ежелгі дереккөздер
Сапфо туралы қазіргі заманғы білім оның өлеңдерінен және басқа да көне мәтіндердегі айтулар арқылы келген. Оның поэзиясы – бір толық өлеңнен басқа, тек үзінділер түрінде сақталған – оның өмірі туралы замандас деректердің жалғыз көзі болып табылады. Сапфоның ең ерте сақталған өмірбаяны біздің заманымыздың екінші ғасырының соңы немесе үшінші ғасырының басында, оның өмір сүрген кезінен шамамен сегіз ғасыр өткен соң жазылған; ал келесісі – Суда, он бірінші ғасырдағы Византия энциклопедиясы. Оның өміріне қатысты егжей-тегжейлі мәліметтерді қамтитын басқа да дереккөздер оның заманына жақын жазылған, б.з.б. V ғасырдан басталады; ең ертегілерінің бірі – Геродоттың египеттік бикеш Родопис пен Сапфоның інісі Хараксос арасындағы қарым-қатынас туралы баяндамасы. Көне дереккөздерде жазылған оның өмірі туралы ақпарат оның өлеңдеріндегі, көне авторлар автобиографиялық деп есептеген мәлімдемелерден және жергілікті дәстүрлерден алынған. Оның жыныстық бағдары мен сыртқы келбеті туралы кейбір көне әңгімелер ежелгі афиналық комедиядан туындаған болуы мүмкін. XIX ғасырға дейін архаикалық ақындардың өмірі туралы көне өмірбаяндар көбінесе факті ретінде қабылданатын. XIX ғасырда классиктер бұл дәстүрлерге күмәндана бастады және оның орнына ақындардың өзінің шығармаларынан өмірбаяны туралы ақпарат алуға тырысты. XX ғасырдың екінші жартысында ғалымдар грек лирикалық поэзиясын автобиографиялық ақпараттың көзі ретінде күмәндана бастады, өлеңдердегі бірінші жақтағы баяндаушы ақындардың өмірлік тәжірибесі мен сезімдерін білдіру үшін жазылған ба деп сұрақ қойды. Кейбір ғалымдар, мысалы Мэри Лефковиц, Сапфо сияқты ерте грек ақындарының өмірі туралы ештеңе білу мүмкін емес деп санайды; көптеген ғалымдар ақындардың өмірі туралы көне куәліктерде белгілі бір шындық бар, бірақ оларға сақтықпен қарау керек деп есептейді.
Modern knowledge of Sappho comes both from what can be inferred from her own poetry and from mentions of her in other ancient texts. Her poetry – which, with the exception of a single complete poem, survives only in fragments – is the only contemporary source for her life. The earliest surviving biography of Sappho dates to the late second or early third centuryAD, approximately eight centuries after her own lifetime; the next is the Suda, a tenth century Byzantine encyclopedia. Other sources that mention details of her life were written much closer to her own era, beginning in the fifth centuryBC; one of the earliest is Herodotus' account of the relationship between the Egyptian courtesan Rhodopis and Sappho's brother Charaxos. The information about her life recorded in ancient sources was derived from statements in her own poetry that ancient authors assumed were autobiographical, along with local traditions. Some of the ancient traditions about her, such as those about her sexuality and appearance, may derive from ancient Athenian comedy. Until the 19th century, ancient biographical accounts of archaic poets' lives were largely accepted as factual. In the 19th century, classicists began to be more sceptical of these traditions, and instead tried to derive biographical information from the poets' own works. In the latter half of the 20th century, scholars became increasingly sceptical of Greek lyric poetry as a source of autobiographical information, questioning whether the first person narrator in the poems was meant to express the experiences and feelings of the poets. Some scholars, such as Mary Lefkowitz, argue that almost nothing can be known about the lives of early Greek poets such as Sappho; most scholars believe that ancient testimonies about poets' lives contain some truth but must be treated with caution.
Өмір
Сапфоның өмірі туралы нақты мәлімет аз. Ол Лесбос аралынан шыққан және б.з.б. VII ғасырдың соңы мен VI ғасырдың басында өмір сүрген. Көне дереккөздердің көпшілігі осы мерзімді көрсетеді және оны ақын Алкей мен тиран Питтактың замандасы деп есептейді, олар екеуі де Лесбостан шыққан. Осыған байланысты, Сапфо б.з.б. VII ғасырдың үшінші тоқсанында туған болуы мүмкін. Франко Феррари б.з.б. 650 немесе 640 жылдар шамасында туды деп санайды, ал Дэвид Кэмпбелл б.з.б. 630 жылға дейін туды деген болжам бар. Грегори Хатчинсон оның б.з.б. 570 жылға дейін белсенді болғанын айтады. Дәстүр бойынша Сапфоның анасы Клеис аталған. Бұл ақпарат қазір жоғалған өлең немесе жазбадан алынған болуы мүмкін, бірақ көне ғалымдар бұл есімді болжаған болуы да мүмкін, Сапфоның қызы да анасының құрметіне Клеис деп аталған. Көне дереккөздерде Сапфоның әкесі туралы он түрлі есім кездеседі. Мүмкін есімдердің көптігі оның поэзиясында әкесінің аты нақты айтылмағанын көрсетеді. Оның ең ерте және жиі кездесетін аты – Скамандронимус. Овидийдің «Героидтар» шығармасында Сапфоның әкесі ол алты жаста болғанда қайтыс болған делінеді. Ол өзінің сақталған шығармаларында әкесі туралы есімдерді атамайды, бірақ Кэмпбелл бұл мәлімет жоғалған өлеңге негізделген болуы мүмкін деп болжайды. Сапфоның атының көптеген әртүрлі жазылу нұсқалары бар, бірақ оның өзінің сақталған өлеңдеріндегі түрі (Ψάπφω) осылай жазылған. Сапфоның үш бауыры болған: Евригий, Ларихос және Хараксос. Афинейдің айтуынша, ол Ларихосты Митилен қалалық залында шарап құюшы болғаны үшін мақтаған, бұл лауазымды ең жақсы отбасылардан шыққан ұлдар атқарған. Сапфоның аристократиялық отбасында туғаны туралы осы мәлімет оның өлеңдерінде сипатталатын кейде талғампаз ортамен сәйкес келеді. Көне дәстүр бойынша Хараксос пен египеттік гетера Родопис арасында қарым-қатынас болған. Б.з.б. V ғасырында Геродот, оқиғаның ең көне дереккөзі, Хараксос Родопистің құтқару үшін үлкен сома төлегенін және Сапфо осы ісі үшін оны сөккен өлең жазғанын хабарлайды. 2014 жылы табылған «Бауырлар поэмасында» екі бауырдың аты – Хараксос және Ларихос айтылады, ал үшінші бауыры Евригий үш көне дереккөзінде есімдері кездеседі, бірақ Сапфоның сақталған еңбектерінде ешқайсысында жоқ. Сапфоның Клеис есімді қызы болған болуы мүмкін, ол екі фрагментте есімдері аталады. Барлық ғалымдар Клеистің Сапфоның қызы болғанын мойындамайды. 132-фрагмент Клеисті «», деп сипаттайды, бұл «бала» дегенді білдіреді, сонымен қатар «гомосексуалдық қатынастағы жас сүйікті» деген мағынаны да білдіруі мүмкін. Клеис оның қызы емес, жас сүйіктісі болған деген болжам бар, бірақ Джудит Халлетт 132-фрагментте Клеистің «» («сүйікті») ретінде сипатталуы Сапфо оны қызы деп атағанын көрсетеді дейді, өйткені грек әдебиетінде бұл сөз отбасылық, бірақ жыныстық қатынастар үшін қолданылмайды. Судаға сәйкес Сапфо Андростың Керкиласына үйленген. Бұл есімді бір комедия ақыны ойлап тапқан көрінеді: бұл есім «пеніс» сөзінің кішіргізілуі болып көрінеді, ал басқаша есім ретінде расталмаған, ал «Андрос» грек аралының аты болумен қатар, грек сөзінің түрі болып табылады, яғни «адам». Осылайша «Аралдың қасқасы» деген мағынаны білдіретін атау, әрине, комедиядан шыққан. Бір дәстүр бойынша Сапфо б.з.б. 600 жылы Лесбостан жер аударылған. Бұл оқиғаның жалғыз көне дереккөзі – Пария жылнамасы, онда оның б.з.б. 604 және 595 жылдар аралығында Сицилияға жер аударылғаны жазылған. Бұл оның отбасының осы кезеңде Лесбостағы саяси элиталар арасындағы қақтығыстарға қатысы болуының нәтижесі болуы мүмкін. Сапфоның отбасы осы қақтығыстарда қай жақты жақтағаны белгісіз, бірақ көптеген ғалымдар олардың Мирсилус билікті қолға алған кезде жер аударылған замандасы Алкеймен бірдей топта болғанын айтады. Бұл дәстүр кем дегенде Менандер (Фр. 258 К.) Сапфоның паромшы Фаонға деген сүйіспеншілігіне байланысты Левкадия жартасынан секіріп, өзін-өзі өлтіргенін болжады. Бұл оқиға Афродита құдайы туралы екі аңызға байланысты. Бірінде Афродита қарт паромшы Фаонды жастық шағы мен сұлулығы үшін сыйлады, өйткені ол оны паромға ақша сұрамай-ақ алып кетеді; екіншісінде Афродита сүйіктісі Адонистің өліміне байланысты қайғысынан айырылды, ол Аполлонның кеңесімен Левкадия жартасынан секіріп тастады. Сапфоның секіру оқиғасы қазіргі ғалымдар бойынша тарихи емес, мүмкін, комедия ақындары ойлап шығарған немесе биографиялық емес өлеңдегі бірінші тұлғадағы сілтемелерді қате оқығандықтан пайда болған. Ол ежелгі аудиторияны Сапфоның гетеросексуалдылығына сендіру үшін қолданылған және он тоғызыншы ғасырда гомосексуалдылықты аморальдық деп санайтын және Сапфоны гетеросексуалды...
Little is known about Sappho's life for certain. She was from the island of Lesbos and lived at the end of the seventh and beginning of the sixth centuriesBC. This is the date given by most ancient sources, who considered her a contemporary of the poet Alcaeus and the tyrant Pittacus, both also from Lesbos. She therefore may have been born in the third quarter of the seventh century – Franco Ferrari infers a date of around 650 or 640BC; David Campbell suggests around or before 630BC. Gregory Hutchinson suggests she was active until around 570BC. Tradition names Sappho's mother as Cleïs. This may derive from a now lost poem or record, though ancient scholars may simply have guessed this name, assuming that Sappho's daughter was named Cleïs after her mother. Ancient sources record ten different names for Sappho's father; this proliferation of possible names suggests that he was not explicitly named in any of her poetry. The earliest and most commonly attested name for him is Scamandronymus. In Ovid's Heroides, Sappho's father died when she was six. He is not mentioned in any of her surviving works, but Campbell suggests that this detail may have been based on a now lost poem. Her own name is found in numerous variant spellings; the form that appears in her own extant poetry is (Ψάπφω). Sappho was said to have three brothers: Eurygios, Larichos, and Charaxos. According to Athenaeus, she praised Larichos for being a cupbearer in the town hall of Mytilene, an office held by boys of the best families. This indication that Sappho was born into an aristocratic family is consistent with the sometimes rarefied environments that her verses record. One ancient tradition tells of a relationship between Charaxos and the Egyptian courtesan Rhodopis. In the fifth century BC Herodotus, the oldest source of the story, reports that Charaxos ransomed Rhodopis for a large sum and that Sappho wrote a poem rebuking him for this. The names of two of the brothers, Charaxos and Larichos, are mentioned in the Brothers Poem, discovered in 2014; the final brother, Eurygios, is mentioned in three ancient sources but nowhere in the extant works of Sappho. Sappho may have had a daughter named Cleïs, who is referred to in two fragments. Not all scholars accept that Cleïs was Sappho's daughter. Fragment 132 describes Cleïs as "", which, as well as meaning "child", can also refer to the "youthful beloved in a male homosexual liaison". It has been suggested that Cleïs was one of her younger lovers, rather than her daughter, though Judith Hallett argues that the description of Cleis as "" ("beloved") in fragment 132 suggests that Sappho was referring to Cleïs as her daughter, as in other Greek literature the word is used for familial but not sexual relationships. According to the Suda, Sappho was married to Kerkylas of Andros. This name appears to have been invented by a comic poet: the name appears to be a diminutive of the word , a possible meaning of which is "penis", and which is not otherwise attested as a name, while "Andros", as well as being the name of a Greek island, is a form of the Greek word , which means "man". Thus the name, which can mean "Prick (of the isle) of Man", likely comes from comedy. One tradition said that Sappho was exiled from Lesbos around 600BC. The only ancient source for this story is the Parian Chronicle, which records her going into exile in Sicily some time between 604 and 595. This may have been as a result of her family's involvement with the conflicts between political elites on Lesbos in this period. It is unknown which side Sappho's family took in these conflicts, but most scholars believe that they were in the same faction as her contemporary Alcaeus, who was exiled when Myrsilus took power. A tradition going back at least to Menander (Fr. 258 K) suggested that Sappho killed herself by jumping off the Leucadian cliffs due to her unrequited love of Phaon, a ferryman. This story is related to two myths about the goddess Aphrodite. In one, Aphrodite rewarded the elderly ferryman Phaon with youth and good looks as a reward for taking her in his ferry without asking for payment; in the other, Aphrodite was cured of her grief at the death of her lover Adonis by throwing herself off the Leucadian cliffs on the advice of Apollo. The story of Sappho's leap is regarded as ahistorical by modern scholars, perhaps invented by the comic poets or originating from a misreading of a first person reference in a non biographical poem. It was used to reassure ancient audiences of Sappho's heterosexuality, and became particularly important in the nineteenth century to writers who saw homosexuality as immoral and wished to construct Sappho as heterosexual.
Шығармалары
Сапфо шамамен 10 000 өлең жолын жазған; бүгінгі күні олардың 650-ге жуығы ғана сақталған. Ол музыкамен орындалуға арналған лирикалық өлеңдерімен ең көп танымал. "Суда" оған эпиграммалар, элегиялар және иамбтар да жатқызады; осы эпиграммалардың үшеуі қолға жеткен, бірақ шындығында Сапфодан кейін туған эллинистік өлеңдер. "Суда"да оған жатқызылған иамбтық және элегиялық өлеңдер де кейінірек имитацияланған болуы мүмкін. Ежелгі авторлар оның көбінесе махаббат өлеңдерін жазғанын айтады, ал оның туындыларының тікелей емес жолмен жеткені осы пікірді қолдайды. Дегенмен, папирус дәстүрі мұның рас болмауы мүмкін екенін көрсетеді: 2014 жылы жарияланған папирустар сериясында Сапфоның ежелгі басылымынан қатарынан он өлеңнің фрагменттері бар, олардың тек екеуі ғана махаббат өлеңдері екені анық, ал кем дегенде үш, тіпті төрт өлең отбасы туралы баяндайды.
Sappho probably wrote around 10,000 lines of poetry; today, only about 650 survive. She is best known for her lyric poetry, written to be accompanied by music. The Suda also attributes to her epigrams, elegiacs, and iambics; three of these epigrams are extant, but are in fact later Hellenistic poems inspired by Sappho. The iambic and elegiac poems attributed to her in the Suda may also be later imitations. Ancient authors claim that she primarily wrote love poetry, and the indirect transmission of her work supports this notion. However, the papyrus tradition suggests that this may not have been the case: a series of papyri published in 2014 contains fragments of ten consecutive poems from an ancient edition of Sappho, of which only two are certainly love poems, while at least three and possibly four are primarily concerned with family.
Ескі басылымдар
Сапфоның өлеңдері алғаш рет қашан жазылғандығы белгісіз. Кейбір ғалымдар оның өлеңдерін болашақ оқырмандар үшін өзі жазғанын айтады, ал басқалары егер ол шығармаларын жазса, онда оны әдебиеттік туынды ретінде емес, қайта орындау үшін көмекші құрал ретінде қолданғанын санайды. Б.з.б. V ғасырда афиналық кітап баспалары Лесбия лирикалық поэзиясының көшірмелерін шығара бастаған болуы мүмкін, олардың кейбіреулерінде түсіндірме материалдары мен глоссалармен қатар өлеңдердің өзі де болған. Б.з.б. екінші немесе үшінші ғасырында Александрия ғалымдары оның өлеңдерінің сынды басылымын жариялаған. Александрияда бірнеше басылым болған болуы мүмкін. Джон Дж. Винклер екі нұсқа болғанын айтады: біреуі Византиялық Аристофанға, екіншісі оның шәкірті Самотракиялық Аристархқа тиесілі. Бұл нақты емес – көне дереккөздер Аристофанның "Алькей" басылымы оның бұрынғы басылымын алмастырғанын айтады, бірақ Сапфоның туындылары бірнеше басылымнан өткені туралы ештеңе айтылмайды. Сапфо өлеңдерінің Александриялық басылымы оның өлеңдерінің афиналық немесе туған жері Лесбостан алынған мәтініне негізделген болуы мүмкін және кем дегенде сегіз кітапқа бөлінген, бірақ нақты саны белгісіз. Көптеген қазіргі ғалымдар стандартты басылымда тоғызыншы кітап болуы мүмкін деген болжамды қолдаған Денис Пейджтің ізімен жүрді; Димитриос Ятроманолакис бұған күмән келтіреді, өйткені көне дереккөздерде оның сегізінші өлеңдері туралы айтылса да, тоғызыншы кітап туралы ешқандай мәлімет жоқ. Сапфоның Александриялық басылымы оның өлеңдерін метр бойынша топтастырған болуы мүмкін: көне деректерге сүйенсек, алғашқы үш кітаптың әрқайсысы бір белгілі метрдегі өлеңдерді қамтыған. Александриялық басылымның бірінші кітабы сапфикалық тармақтардағы өлеңдерден тұрған және әліпби бойынша реттелген болуы мүмкін. Александриялық стандартты басылым жарық көргеннен кейін де Сапфоның өлеңдері басқа поэзия жинақтарында таралды. Мысалы, Титон өлеңі сақталған Кельн папирусы грек поэзиясының антологиясының бір бөлігі болды, онда поэзия тақырып бойынша, метр мен бастауыш сөздері бойынша емес, ұйымдастырылған (Александриялық басылымдағыдай).
It is uncertain when Sappho's poetry was first written down. Some scholars believe that she wrote her own poetry down for future readers; others that if she wrote her works down it was as an aid to reperformance rather than as a work of literature in its own right. In the fifth centuryBC, Athenian book publishers probably began to produce copies of Lesbian lyric poetry, some including explanatory material and glosses as well as the poems themselves. Some time in the second or third centuryBC, Alexandrian scholars produced a critical edition of her poetry. There may have been more than one Alexandrian edition – John J. Winkler argues for two, one edited by Aristophanes of Byzantium and another by his pupil Aristarchus of Samothrace. This is not certain – ancient sources tell us that Aristarchus' edition of Alcaeus replaced the edition by Aristophanes, but are silent on whether Sappho's work also went through multiple editions. The Alexandrian edition of Sappho's poetry may have been based on an Athenian text of her poems, or one from her native Lesbos, and was divided into at least eight books, though the exact number is uncertain. Many modern scholars have followed Denys Page, who conjectured a ninth book in the standard edition; Dimitrios Yatromanolakis doubts this, noting that though ancient sources refer to an eighth book of her poetry, none mention a ninth. The Alexandrian edition of Sappho probably grouped her poems by their metre: ancient sources tell us that each of the first three books contained poems in a single specific metre. Book one of the Alexandrian edition, made up of poems in Sapphic stanzas, seems to have been ordered alphabetically. Even after the publication of the standard Alexandrian edition, Sappho's poetry continued to circulate in other poetry collections. For instance, the Cologne Papyrus on which the Tithonus poem is preserved was part of a Hellenistic anthology of poetry, which contained poetry arranged by theme, rather than by metre and incipit, as it was in the Alexandrian edition.
Өлеңдер
Сафоның ең көне сақталған қолжазбалары, оның ішінде 2-ші фрагменті сақталған қыш құмырасы б.з.б. III ғасырға дейін соққандықтан, Александриялық басылымнан бұрынғы болуы мүмкін. Оның өлеңдерінің ең соңғы сақталған көшірмелері ежелгі дәуірден тікелей жеткен, біздің заманымыздың VI-VII ғасырларында пергамент кодекстеріне жазылған, және олар қазір жоғалған ежелгі папирустардан қайта көшірілген. Оның шығармаларының қолжазба көшірмелері бірнеше ғасыр бойы сақталған болуы мүмкін, бірақ IX ғасырдың аяғына қарай оның поэзиясы жоғалған сияқты, ал XII ғасырда Иоанн Тзец «Уақыт өте Сафо мен оның шығармаларын жойды» деп жаза алды. Аңыз бойынша, Сафоның поэзиясы шіркеу оның моральдық принциптерін мақұлдамағандықтан жоғалып кеткен. Осы аңыздар Ренессанс дәуірінде пайда болған көрінеді. 1550 жылы Иероним Кардан Григорий Назианздың шығармаларын жария түрде жойғанын айтқан, ал 16 ғасырдың соңында Иосиф Юст Скалигер оның шығармалары 1073 жылы Рим мен Константинопольде Папа Григорий VII-нің бұйрығымен өртелгенін мәлімдеді. Шындығында, Сафоның еңбегі, ықтимал, оны пергаментке көшіруге жеткілікті сұраныс болмағандықтан жоғалған. Оның өлеңдерінің жоғалуына себеп болған фактор оның эолдық диалектісі болуы мүмкін, өйткені атик диалектісі нағыз классикалық грек тілі ретінде қарастырылып, әдеби шығармалардың стандарты болған кезде ол провинциалды саналған. Осының салдарынан көптеген оқырмандар оның диалектісін түсіну қиын деп тапты: б.з.б. II ғасырда римдік автор Апулей оның «ерекшелігін» айқын атап көрсеткен, ал тақырып бойынша бірнеше түсіндірмелер оқырмандардың онымен күрескенін көрсетеді. Бұл архаикалық ақындарға деген қызығушылықтың жалпы төмендеуінің бір бөлігі болды. Шын мәнінде, сақталған папирустар Сафоның поэзиясы оның замандасы Алкейдің поэзиясынан ұзақ сақталғанын көрсетеді. Сафоның поэзиясының шамамен 650 жолы ғана сақталған, оның ішінде тек бір өлең – Афродитаға арналған ода – толық, ал түпнұсқа жолдардың жартысынан астамы тағы он шақты фрагментте сақталған. Сафоның сақталған көптеген фрагменттерінде тек бір сөз бар – мысалы, 169А фрагменті «тойға сыйлықтар» (ἀθρήματα) деген мағынаны білдіретін сөзден тұрады және сирек кездесетін сөздердің сөздігінің бөлігі ретінде сақталған. Сафоның фрагменттерінің екі негізгі көзі – басқа ежелгі еңбектердегі цитаталар, бір өлеңнен бастап бір ғана сөзбен аяқталады, және папирустардан алынған фрагменттер, олардың көптегені Мысырдағы Оксиринхта қайта жаратылды. Басқа фрагменттер пергамент және қыш құмыра сынықтары сияқты басқа материалдарда сақталған. Сафоның қазіргі кездегі ең көне сақталған фрагменті – бұл б.з.б. III ғасырға жататын Титон поэмасын қамтитын Кельн папирусы. XIX ғасырдың соңғы ширегіне дейін Сафоның поэзиясы басқа ежелгі авторлардың шығармаларындағы цитаталар арқылы ғана белгілі болды. 1879 жылы Файюмда Сафоның фрагменті алғаш рет табылды. XIX ғасырдың аяғында Бернард Пайн Гренфелл мен Артур Сурридж Хант Оксиринхтағы ежелгі қоқыс үйіндісін қазып, Сафоның бұрын белгісіз көптеген фрагменттерін тапты. Сафоның фрагменттері әлі де табылған. XXI ғасырда маңызды жаңалықтар 2004 жылы («Титон поэмасы» және бұрын белгісіз жаңа фрагмент) және 2014 жылы (тоғыз өлеңнің фрагменттері: бесеуі бұрыннан белгілі, бірақ жаңа оқулармен, төртеуі, соның ішінде «Бауырлар поэмасы», бұрын белгісіз) жасалды. Сонымен қатар, 2005 жылы оның поэзиясына б.з.б. II немесе III ғасырға жататын папируста жазылған түсіндірме жарияланды.
The earliest surviving manuscripts of Sappho, including the potsherd on which fragment 2 is preserved, date to the third centuryBC, and thus might predate the Alexandrian edition. The latest surviving copies of her poems transmitted directly from ancient times are written on parchment codex pages from the sixth and seventh centuriesAD, and were surely reproduced from ancient papyri now lost. Manuscript copies of her works may have survived a few centuries longer, but around the ninth century her poetry appears to have disappeared, and by the 12th century, John Tzetzes could write that "the passage of time has destroyed Sappho and her works". According to legend, Sappho's poetry was lost because the church disapproved of her morals. These legends appear to have originated in the Renaissance – around 1550, Jerome Cardan wrote that Gregory Nazianzen had her work publicly destroyed, and at the end of the 16th century Joseph Justus Scaliger claimed that her works were burned in Rome and Constantinople in 1073 on the orders of Pope Gregory VII. In reality, Sappho's work was probably lost as the demand for it was insufficiently great for it to be copied onto parchment when codices superseded papyrus scrolls as the predominant form of book. A contributing factor to the loss of her poems may have been her Aeolic dialect, considered provincial in a period where the Attic dialect was seen as the true classical Greek, and had become the standard for literary compositions. Consequently, many readers found her dialect difficult to understand: in the second centuryAD, the Roman author Apuleius specifically remarks on its "strangeness", and several commentaries on the subject demonstrate the difficulties that readers had with it. This was part of a more general decline in interest in the archaic poets; indeed, the surviving papyri suggest that Sappho's poetry survived longer than that of her contemporaries such as Alcaeus. Only approximately 650 lines of Sappho's poetry still survive, of which just one poem – the Ode to Aphrodite – is complete, and more than half of the original lines survive in around ten more fragments. Many of the surviving fragments of Sappho contain only a single word – for example, fragment 169A is simply a word meaning "wedding gifts" (ἀθρήματα, ), and survives as part of a dictionary of rare words. The two major sources of surviving fragments of Sappho are quotations in other ancient works, from a whole poem to as little as a single word, and fragments of papyrus, many of which were rediscovered at Oxyrhynchus in Egypt. Other fragments survive on other materials, including parchment and potsherds. The oldest surviving fragment of Sappho currently known is the Cologne papyrus that contains the Tithonus poem, dating to the third centuryBC. Until the last quarter of the 19th century, Sappho's poetry was known only through quotations in the works of other ancient authors. In 1879, the first new discovery of a fragment of Sappho was made at Fayum. By the end of the 19th century, Bernard Pyne Grenfell and Arthur Surridge Hunt had begun to excavate an ancient rubbish dump at Oxyrhynchus, leading to the discoveries of many previously unknown fragments of Sappho. Fragments of Sappho continue to be rediscovered. In the 21st century, major discoveries were made in 2004 (the "Tithonus poem" and a new, previously unknown fragment) and 2014 (fragments of nine poems: five already known but with new readings, four, including the "Brothers Poem", not previously known). Additionally, in 2005 a commentary on her poems on a papyrus from the second or third century AD was published.
Стиль
Сапфо Лесбоста поэзия дәстүрін дамытып, өзінің ерекше поэтикалық тілін, өлшемін және қағидаларын қалыптастырды. Сапфо мен оның замандасы Алкейден бұрын Лесбос мифтік Орфей мен Арион, сондай-ақ б.з.д. VII ғасырындағы Терпандр ақыны арқылы поэзия мен музыкамен байланысты болды. Ол өлеңдерін жазған эолиялық өлшемдік дәстүр Грекияның қалған бөлігінен ерекшеленді, себебі оның тармақтарында әрқашан белгілі бір санында буын болды – басқа дәстүрлерге қарағанда, екі қысқа буынды бір ұзын буынмен ауыстыруға рұқсат берілмейтін. Сапфо – өзін «құдайдан келген шабыт» деп танытқан Гомер мен Гесиодтан өзгеше, нақты бір тұлғаның көзқарасынан өлең жазған, «лирикалық «Мен»ді» қолданған алғашқы грек ақындарының бірі. Оның поэзиясы жеке тұлға мен жеке сезімдерді – құштарлықты, қызғанышты және махаббатты зерттейді; сонымен қатар, осы тақырыптарды зерттеуде эпикалық поэзияның қолданыстағы бейнелерін қабылдап, жаңаша түсіндіреді. Оның поэзиясының көп бөлігі әйелдердің өмірі мен тәжірибесіне арналған. Оның ең танымал махаббат өлеңдерімен қатар, сақталған шығармаларына отбасы туралы өлеңдер, эпикалық повесть, үйлену әндері, діни гимндер және айыптаулар кіреді. Сапфоның шығармаларының қалай және қайда орындалғаны туралы ғалымдар арасында пікір келіспеушілік бар, бірақ кейбір әндерді қоспағанда, орындалу контексін сақталған фрагменттерден белгілі бір дәрежеде сенімділікпен анықтауға болады. Олар түрлі қоғамдық және жеке шаралар үшін жазылған сияқты, және сондай-ақ жеке және хорлық шығармаларды қамтыды. Оның ең жақсы сақталған фрагменттерінің көпшілігі, мысалы, Афродитаға арналған ода, әдетте жеке орындау үшін жазылған деп есептеледі, бірақ Андре Лардуи сияқты кейбір ғалымдар оның көптеген немесе барлық өлеңдері бастапқыда хорлық орындау үшін жазылған деп санайды. Лесли Курке «жеке және бейресми композициялар» деп сипаттаған бұл шығармалар, діни гимндер мен үйлену әндерінің қоғамдық ритуалдық сипатына қарамастан, нақты хронологиялық, географиялық немесе жағдайлық ерекшеліктерді беруден аулақ болады, бұл Курке Сапфоның бастапқы контексінен тыс орындаушылардың орындауын жеңілдетті деп санайды. Сапфоның поэзиясы айқын тілімен, қарапайым ойларымен, өткір суреттерімен және дереккөздерді тікелей келтіру арқылы сезімді күшейтетін қабілетімен танымал. Күтпеген сөз ойындары оның стилінің ерекшелігі. 96-шы фрагменттен мысал: «Қазір ол Лидия әйелдері арасында күн батқаннан кейін гүлді ай, барлық жұлдыздардан асып түседі», бұл Гомердің «күлді таң» деген эпитетінің өзгеруі. Оның поэзиясында көбінесе гипербола қолданылады, ежелгі сыншылардың пікірінше «оның тартымдылығы үшін»: мысалы, 111-ші фрагментте ол «Күйеу жігіт Арес сияқты келеді [ ] Көптеген адамдардан әлдеқайда зор». Курке Сапфоны «элиталық» идеологиялық дәстүрден шыққан, сән-салтанат пен жоғары тектілікті бағалаған архаикалық грек ақындарымен байланыстырады. Бұл ақындар өздерін грек мифтерімен, құдайларымен және батырларымен, сондай-ақ бай Шығыспен, әсіресе Лидиямен байланыстыруға бейім болды. Осылайша, 2-ші фрагментте ол Афродитаға «алтын тостағандарға қуанышпен араластырылған нектар құюды» бұйырады, ал Титон поэмасында ол «Мен жақсы нәрселерді жақсы көремін []» деп нақты айтады. Пейдж Дюбуаның сөзіне сүйенсек, Сапфо поэзиясының тілі де, мазмұны да аристократиялық ортаны еске салады. Ол Сапфоның «гүлді,[ ] әшекейленген» стилін Софокл, Демосфен және Пиндар сияқты кейінгі классикалық авторлардың шығармаларында көрініс тапқан «қатаң, әдепті, тыныш» стильмен салыстырады.
Sappho worked within a well developed tradition of poetry from Lesbos, which had evolved its own poetic diction, metres, and conventions. Prior to Sappho and her contemporary Alcaeus, Lesbos was associated with poetry and music through the mythical Orpheus and Arion, and through the seventh centuryBC poet Terpander. The Aeolic metrical tradition in which she composed her poetry was distinct from that of the rest of Greece as its lines always contained a fixed number of syllables – in contrast to other traditions that allowed for the substitution of two short syllables for one long or vice versa. Sappho was one of the first Greek poets to adopt the "lyric 'I'" – to write poetry adopting the viewpoint of a specific person, in contrast to the earlier poets Homer and Hesiod, who present themselves more as "conduits of divine inspiration". Her poetry explores individual identity and personal emotions – desire, jealousy, and love; it also adopts and reinterprets the existing imagery of epic poetry in exploring these themes. Much of her poetry focuses on the lives and experiences of women. Along with the love poetry for which she is best known, her surviving works include poetry focused on the family, epic influenced narrative, wedding songs, cult hymns, and invective. With the exception of a few songs, where the performance context can be deduced from the surviving fragments with some degree of confidence, scholars disagree on how and where Sappho's works were performed. They seem to have been composed for a variety of occasions both public and private, and probably encompassed both solo and choral works. Most of her best preserved fragments, such as the Ode to Aphrodite, are usually thought to be written for solo performance – though some scholars, such as André Lardinois, believe that most or all of her poems were originally composed for choral performances. These works, which Leslie Kurke describes as "private and informal compositions" in contrast to the public ritual nature of cultic hymns and wedding songs, tend to avoid giving details of a specific chronological, geographical, or occasional setting, which Kurke suggests facilitated their reperformance by performers outside Sappho's original context. Sappho's poetry is known for its clear language and simple thoughts, sharply drawn images, and use of direct quotation that brings a sense of immediacy. Unexpected word play is a characteristic feature of her style. An example is from fragment 96: "now she stands out among Lydian women as after sunset the rose fingered moon exceeds all stars", a variation of the Homeric epithet "rosy fingered Dawn". Her poetry often uses hyperbole, according to ancient critics "because of its charm": for example, in fragment 111 she writes that "The groom approaches like Ares [ ] Much bigger than a big man". Kurke groups Sappho with those archaic Greek poets from what has been called the "élite" ideological tradition, which valued luxury and high birth. These elite poets tended to identify themselves with the worlds of Greek myths, gods, and heroes, as well as the wealthy East, especially Lydia. Thus in fragment 2 she has Aphrodite "pour into golden cups nectar lavishly mingled with joys", while in the Tithonus poem she explicitly states that "I love the finer things []". According to Page duBois, the language, as well as the content, of Sappho's poetry evokes an aristocratic sphere. She contrasts Sappho's "flowery,[ ] adorned" style with the "austere, decorous, restrained" style embodied in the works of later classical authors such as Sophocles, Demosthenes, and Pindar.
Музыка
Сапфоның өлеңдері әнге арналып жазылған, бірақ оның музыкалық мазмұны көбінесе белгісіз. Ежелгі Грецияда V ғасырға дейін музыкалық нотация жүйесі болмағандықтан, оның әндеріне сүйемелдеген түпнұсқа музыка классикалық кезеңге дейін жетпегені мүмкін, және оның поэзиясына сүйемелдесетін ескі музыкалық ноталар сақталған жоқ. Сапфо, миксолидиялық ладта жазғандығы айтылады, ол қайғылы деп есептелген; ол грек трагедиясында кеңінен қолданылған, ал Аристоксен трагедия жазушылардың оны Сапфодан үйренгенін сенген. Аристоксен осы ладты Сапфоның өнертабысы деп санайды, бірақ бұл күмәнді. Оның басқа ладтарды қолданғанына нақты дәлелдер жоқ болғанымен, өлеңнің мәнеріне қарай оларды өзгертетіні болжанады. Бастапқыда орындалғанда, оның мәтінінің әрбір буыны бір нотаға сәйкес келген болуы мүмкін, себебі ұзақ мелизмдер кейінгі классикалық кезеңде дамыды. Сапфо жеке және хорлық орындауға арналған әндер жазды. Алкеймен бірге, ол грек музыкасын басым бөлігімен анықтаған көп бөлімді хор стилінен өзгеше жаңа монодия (бір дауысты мелодия) стилін қалыптастырды. Бұл стиль оның өлеңдерінің мазмұнын жекелендіруге одан да көп мүмкіндік берді; тарихшы Плутарх оның «сөздерді шын мәнінде отпен араластырып айтатынын және әндері арқылы жүрегінің құбылысын шығаратынын» атап өтті. Кейбір ғалымдар Титон поэмасының оның жеке орындаушыға арналған туындыларының бірі болғанын болжайды. Сапфоның хорлық шығармаларының тек фрагменттері ғана сақталған; олардың ішінде оның эпиталамиялары (той әндері) оның культтік гимндерінен жақсырақ сақталған. Кейінгі туындылар, әдетте, ерлер мен әйелдер хоры немесе солист пен хор арасындағы антифондық орындау үшін жаратылған. Сапфоның заманында ән айтуға көбінесе музыкалық аспаптар сүйемелдеген, олар көбінесе дауысты унисонмен екі есе көтерген немесе октава жоғары немесе төмен гомофониялық түрде ойнаған. Оның өлеңдерінде көптеген аспаптар туралы айтылады, соның ішінде лидиялық арфа – пектис және лира. Сапфо ең көп барбитоспен байланысты, ол лираға ұқсас, төмен дыбысты аспап. Халкистің Евфорион оның поэзиясында осы аспап туралы айтылғандығын хабарлайды, ал бесінші ғасырдың қызыл фигуралы вазасында Докимасия немесе Брайгос суретшілері Сапфо мен Алкейды барбитостармен бейнелеген. Сапфо 44-ші фрагментте Гектор мен Андромаханың тойындағы троялық әйелдер әніне сүйемелдеген, бірақ өзінің поэзиясына сүйемелдемеген екі құбырлы желді аспап – аулосты атап көрсетеді. Кейінгі грек комментаторлары оның медиаторды (қақпақты) ойлап тапқанына дұрыс емес сенген.
Sappho's poetry was written to be sung, but its musical content is largely uncertain. As it is unlikely that any system of musical notation existed in Ancient Greece before the fifth century, the original music that accompanied her songs probably did not survive until the classical period, and no ancient musical scores to accompany her poetry survive. Sappho reportedly wrote in the mixolydian mode, which was considered sorrowful; it was commonly used in Greek tragedy, and Aristoxenus believed that the tragedians learned it from Sappho. Aristoxenus attributed to Sappho the invention of this mode, but this is unlikely. While there are no attestations that she used other modes, she presumably varied them depending on the poem's character. When originally sung, each syllable of her text likely corresponded to one note as the use of lengthy melismata developed in the later classical period. Sappho wrote both songs for solo and choral performance. With Alcaeus, she pioneered a new style of sung monody (single line melody) that departed from the multi part choral style that largely defined earlier Greek music. This style afforded her more opportunities to individualize the content of her poems; the historian Plutarch noted that she "speaks words mingled truly with fire, and through her songs, she draws up the heat of her heart". Some scholars theorize that the Tithonus poem was among her works meant for a solo singer. Only fragments of Sappho's choral works are extant; of these, her epithalamia (wedding songs) survive better than her cultic hymns. The later compositions were probably meant for antiphonal performance between either a male and female choir or a soloist and choir. In Sappho's time, sung poetry was usually accompanied by musical instruments, which usually doubled the voice in unison or played homophonically an octave higher or lower. Her poems mention numerous instruments, including the pektis, a harp of Lydian origin, and lyre. Sappho is most closely associated with the barbitos, a lyre like string instrument that was deep in pitch. Euphorion of Chalcis reports that she referred to it in her poetry, and a fifth century red figure vase by either the Dokimasia Painter or Brygos Painter includes Sappho and Alcaeus with barbitoi. Sappho mentions the aulos, a wind instrument with two pipes, in fragment 44 as accompanying the song of the Trojan women at Hector and Andromache's wedding, but not as accompanying her own poetry. Later Greek commentators wrongly believed that she had invented the plectrum.
Әлеуметтік жағдай
Сапфоны зерттеуші ғалымдардың басты назар аударатын мәселелерінің бірі – Сапфоның өлеңдерінің жазылған және орындалған мәдени ортасын анықтауға тырысу болды. Сапфоның әртүрлі мәдени орталары мен әлеуметтік рөлдері ұсынылды: негізінен мұғалім, діни қызметкер, хор жетекшісі және симпозиумға қатысушы. Дегенмен, Сапфоның көптеген фрагменттерінің орындалған ортасын анықтау қиын, ал көптеген жағдайда бірнеше мүмкін нұсқа бар. Сапфоның әлеуметтік рөлі туралы ұзақ уақыттан бері айтылып келе жатқан бір ұсыныс – «Сапфо мектеп мұғалімі». Бұл көзқарас, XIX және XX ғасырдың басында кең таралған, неміс классигі Ульрих фон Виламовиц Моеллендорф тарапынан «Сапфоның қыздарына деген құштарлығын түсіндіру және гомосексуализм айыбынан қорғау» үшін қолдастырылды. Соңғы кезде тарихшылар бұл идеяны қолдамай, анахронизм деп сынады, ал бірнеше көрнекті классиктер дәлелдерге негізделмеген деп қабылдады. Мысалы, 1959 жылы Денис Пейдж Сапфоның сақталған фрагменттері «Сапфоның және оның серіктерінің махаббаттары мен қызғаныштары, қуаныштары мен қайғылары» туралы айтатынын мәлімдеді және былай қосты: «Олардың арасында ешқандай ресми, кәсіби немесе академиялық қарым-қатынастың іздерін таппадық, тіпті Сапфо академия директоры болғандығының да ізі жоқ». 1967 жылы Кэмпбелл Сапфо «әдеби үйірмеге жетекшілік етуі» мүмкін екенін айтты, бірақ «мұғалім немесе діни қызметкер ретіндегі ресми тағайындауға дәлел табу қиын». Сапфоның өлеңдерінің ешқайсысы оның оқытуы туралы айтпайды, ал Сапфоның мұғалім болғаны туралы ең алғашқы дерек көзі – Сапфоның өмірінен алты ғасыр өткен соң Овидийден келген. XX ғасырдың екінші жартысында ғалымдар Сапфоны қыздардың діни тәрбиесімен айналысқан, мысалы, қыздар хорларын дайындаушы ретінде қарастыра бастады. Оның барлық өлеңдерін осы тұрғыдан түсіндіруге болмаса да, Лардуино бұл Сапфоны орналастыру үшін ең ықтимал әлеуметтік орта деп санайды. XX ғасырда танымал болған тағы бір түсінік – Сапфоның Афродитаның діни қызметкері болғаны. Алайда, Сапфоның гимндері болғанымен, соның ішінде Афродитаға арналғандары да бар, оның діни қызметкер болғанына ешқандай дәлел жоқ. Соңғы ғалымдар Сапфо симпозиумға қатысқан әйелдер тобының мүшесі болған, олар үшін ол өлең жазып, орындаған, немесе өлеңдерін ерлер симпозиумдарында орындау үшін жазған деген гипотезаны ұсынады. Оның әндері кейінірек симпозиумдарда орындалғанымен, ежелгі грек әйелдерінің симпозиумдары туралы сыртқы деректер жоқ, тіпті оның кейбір шығармалары симпозиумдық орта үшін жазылған болса да, отбасы туралы құлшылық гимндері немесе өлеңдер осы ортаға жата қоймауы мүмкін. Ғалымдардың барлық тыранысқа қарамастан, Ятроманолакис Сапфоның барлық өлеңдерін жатқызуға болатын бірде-бір орындау ортасы жоқ екенін айтады. Камильо Нери оның барлық поэзиясын бір ортаға жатқызудың қажеті жоқ екенін, және ол педагогикалық рөлде де, достар тобының бір бөлігі ретінде де өлең жаза алатындығын ұсынады.
One of the major focuses of scholars studying Sappho has been to attempt to determine the cultural context in which Sappho's poems were composed and performed. Various cultural contexts and social roles played by Sappho have been suggested: primarily teacher, priestess, chorus leader, and symposiast. However, the performance contexts of many of Sappho's fragments are not easy to determine, and for many more than one possible context is conceivable. One longstanding suggestion of a social role for Sappho is that of "Sappho as schoolmistress". This view, popular in the nineteenth and early twentieth centuries, was advocated by the German classicist Ulrich von Wilamowitz Moellendorff, to "explain away Sappho's passion for her 'girls and defend her from accusations of homosexuality. More recently the idea has been criticised by historians as anachronistic and has been rejected by several prominent classicists as unjustified by the evidence. In 1959, Denys Page, for example, stated that Sappho's extant fragments portray "the loves and jealousies, the pleasures and pains, of Sappho and her companions"; and he adds, "We have found, and shall find, no trace of any formal or official or professional relationship between them no trace of Sappho the principal of an academy." Campbell in 1967 judged that Sappho may have "presided over a literary coterie", but that "evidence for a formal appointment as priestess or teacher is hard to find". None of Sappho's own poetry mentions her teaching, and the earliest source to support the idea of Sappho as a teacher comes from Ovid, six centuries after Sappho's lifetime. In the second half of the twentieth century, scholars began to interpret Sappho as involved in the ritual education of girls, for instance as a trainer of choruses of girls. Though not all of her poems can be interpreted in this light, Lardinois argues that this is the most plausible social context to site Sappho in. Another interpretation which became popular in the twentieth century was of Sappho as a priestess of Aphrodite. However, though Sappho wrote hymns, including some dedicated to Aphrodite, there is no evidence that she held a priesthood. More recent scholars have proposed that Sappho was part of a circle of women who took part in symposia, for which she composed and performed poetry, or that she wrote her poetry to be performed at men's symposia. Though her songs were certainly later performed at symposia, there is no external evidence for archaic Greek women's symposia, and even if some of her works were composed for a sympotic context, it is doubtful that the cultic hymns or poems about family would have been. Despite scholars' best attempts to find one, Yatromanolakis argues that there is no single performance context to which all of Sappho's poems can be attributed. Camillo Neri argues that it is unnecessary to assign all of her poetry to one context, and suggests that she could have composed poetry both in a pedogogic role and as part of a circle of friends.
Жыныстық қатынас
Лесбиянка сөзі Сапфоға сілтеме болып табылады, ол Лесбос аралында туған. Дегенмен, қазіргі мәдениетте Сапфо лесбиянка ретінде қарастырылса да, ол әрқашан солай қарастырылмаған. Классикалық афиналық комедияда (б.з.д. V ғасырдың Ескі комедиясынан бастап, б.з.д. IV ғасырдың соңы мен III ғасырдың басындағы Менандрға дейін) Сапфо басбұзар гетеросексуал әйел ретінде пародияланды. Сапфоның гомоэротизмі туралы айтатын ең ерте деректер Эллинистік кезеңге жатады. Бұл деректердің ең ертесі – б.з.д. III ғасырдың соңы немесе II ғасырдың басында папируста жазылған фрагментті биография, онда Сапфо "кейбір адамдар тарапынан жолдан тайғаны және әйелге құмарлығы үшін айыпталды" делінеді. Денис Пейдж "кейбір адамдар" деген сөз тіркесінің өзі Сапфоның поэзиясының толық жинағы оның әйелдермен сексуалдық қатынаста болғанына нақты дәлел бермейтінін көрсетеді. Бұл ежелгі авторлар Сапфоның басқа әйелдермен сексуалдық қатынаста болғанына сенбеген, тіпті 10-шы ғасырда Суда Сапфоның "өзінің әйел шәкірттерімен" сексуалдық қатынаста болғаны туралы "жала жабумен айыпталғанын" жазды. Қазіргі ғалымдар арасында Сапфоның сексуалды бағдары әлі де талқыланып жүр. Андре Лардуино оны "Ұлы Сапфо мәселесі" деп сипаттады. Сапфоның алғашқы аудармашылары кейде оның поэзиясын гетеросексуалдық тұрғысынан бейімдеген. Амброз Филипс 1711 жылы "Афродитаға арналған Ода" аудармасында Сапфоның құштарлығының нысаны еркек екенін көрсетті, бұл оқу 20-шы ғасырға дейін поэзияның барлық басқа аудармаларында сақталды. Ал 1781 жылы Алессандро Верри 31-ші фрагментті Сапфоның Фаонға деген махаббаты туралы деп түсіндірді. Фридрих Готлиб Велкер Сапфоның басқа әйелдерге деген сезімдері "толыққанды идеалды және сезімтал емес" екенін айтты, ал Карл Отфрид Мюллер 31-ші фрагмент "тек достық сезімді" сипаттайды деп жазды. Гленн Мост "егер бұл теория дұрыс болса, Сапфо сексуалдық қызығушылық сезімі болғанда, оны қалай сипаттаған болар еді?" деп ойланады. 1970 жылы психоаналитик Джордж Деверо осы өлеңде Сапфоның лесбияндығының "нақты дәлелі" бар екенін мәлімдеді. Бүгінде Сапфоның поэзиясы гомоэротикалық сезімдерді бейнелейтіні қабылданған, Сандра Борингердің айтуынша, оның туындылары "әйелдер арасындағы эросты анық көрсетеді". Дегенмен, 20-шы ғасырдың соңында кейбір ғалымдар Сапфо лесбиянка болған-болмағаны туралы сұрақтан бас тартты. Гленн Мост Сапфоның өзі "қазір оны гомосексуал деп атағанда адамдар нені білгісі келетінін білмейтінін" жазды, Андре Лардуино Сапфоның лесбиянка болғанын сұраудың "мағынасы жоқ" екенін айтты, ал Пейдж Дюбуа бұл сұрақты "әсіресе мазалайтын пікірталас" деп атады. Кейбір ғалымдар Сапфо қазіргі заманғы сексуалдық ұғымдарды түсінбесе де, лесбияндық әрқашан болған және ол негізінен лесбиян болған деп санайды. Басқалары Мишель Фуконың сексуалдық тарихы туралы еңбегінің ықпалымен, Сапфо сияқты ежелгі тұлғаға лесбияндық ұғымын жүктеудің дұрыс емес екенін айтады. Мелисса Мюллер Сапфоның поэзиясын оның лесбияндығы туралы мәселе шешілмейтін болса да, "күйер" (queer) ретінде оқуға болатынын мәлімдейді.
The word lesbian is an allusion to Sappho, originating from the name of the island of Lesbos, where she was born. However, though in modern culture Sappho is seen as a lesbian, she has not always been considered so. In classical Athenian comedy (from the Old Comedy of the fifth century to Menander in the late fourth and early third centuriesBC), Sappho was caricatured as a promiscuous heterosexual woman, and the earliest surviving sources to explicitly discuss Sappho's homoeroticism come from the Hellenistic period. The earliest of these is a fragmentary biography written on papyrus in the late third or early second centuryBC, which states that Sappho was "accused by some of being irregular in her ways and a woman lover". Denys Page comments that the phrase "by some" implies that even the full corpus of Sappho's poetry did not provide conclusive evidence of whether she described herself as having sex with women. These ancient authors do not appear to have believed that Sappho did, in fact, have sexual relationships with other women, and as late as the 10th century the Suda records that Sappho was "slanderously accused" of having sexual relationships with her "female pupils". Among modern scholars, Sappho's sexuality is still debated – André Lardinois has described it as the "Great Sappho Question". Early translators of Sappho sometimes heterosexualised her poetry. Ambrose Philips' 1711 translation of the Ode to Aphrodite portrayed the object of Sappho's desire as male, a reading that was followed by virtually every other translator of the poem until the 20th century, while in 1781 Alessandro Verri interpreted fragment 31 as being about Sappho's love for Phaon. Friedrich Gottlieb Welcker argued that Sappho's feelings for other women were "entirely idealistic and non sensual", while Karl Otfried Müller wrote that fragment 31 described "nothing but a friendly affection": Glenn Most comments that "one wonders what language Sappho would have used to describe her feelings if they had been ones of sexual excitement", if this theory were correct. By 1970, the psychoanalyst George Devereux argued that the same poem contained "proof positive of [Sappho's] lesbianism". Today, it is generally accepted that Sappho's poetry portrays homoerotic feelings: as Sandra Boehringer puts it, her works "clearly celebrate eros between women". Toward the end of the 20th century, though, some scholars began to reject the question of whether Sappho was a lesbian – Glenn Most wrote that Sappho herself "would have had no idea what people mean when they call her nowadays a homosexual", André Lardinois stated that it is "nonsensical" to ask whether Sappho was a lesbian, and Page duBois calls the question a "particularly obfuscating debate". Some scholars believe that though Sappho would not have understood modern conceptions of sexuality, lesbianism has always existed and she was fundamentally a lesbian. Others, influenced by Michel Foucault's work on the history of sexuality, believe that it is incoherent to project the concept of lesbianism onto an ancient figure like Sappho. Melissa Mueller argues that Sappho's poetry can be read as queer even if the question of her lesbianism is undecidable.
Ежелгі бедел
Көне заманда Сапфоның поэзиясы жоғары бағаланған, ал бірнеше көне деректерде оны «ондық Муза» деп атаған. Бұл туралы ең ерте сақталған өлең – б.з.б. III ғасырдағы Диоскоридтің эпиграммасы, бірақ өлеңдер грек антологиясында Сидондық Антипатрдың сақталған және Платонға бірдей тақырыпта берілген. Кейде ол Гомерді «Ақын» деп атағандай, «Ақыныш» деп аталатын. Александрия ғалымдары оны тоғыз лирикалық ақындардың қатарына қосты. Аэлианның айтуынша, афиналық заң шығарушы әрі ақын Солон Сапфодан «оны үйреніп, содан кейін өлімге кесілуім үшін» бір ән үйретуді сұрады. Бұл әңгіме шындықтан алыс болуы мүмкін, әсіресе Аммиан Марцеллин Сократ туралы ұқсас әңгімені және Стесихордың әнін айтып береді, бірақ бұл Сапфоның поэзиясы көне әлемде қаншалықты жоғары бағаланғанын көрсетеді. Сапфоның өлеңдері басқа да көне авторларға әсер етті. Платон Сапфоны өзінің «Федр» еңбегінде келтіреді, ал Сократтың осы диалогтағы махаббат туралы екінші сөзі Сапфоның 31-ші фрагменттегі құштарлықтың физикалық әсерлері туралы сипаттамаларын қайталайды. Көптеген эллиндік ақындар Сапфоның шығармаларына сілтеме жасаған немесе оларды өздеріне бейімдеген. Локриялық ақын Носсисті Мэрилин Б. Скиннер Сапфоның еліктеушісі ретінде сипаттады, ал Кэтрин Гутцвилер Носсис өзін Сапфоның әйел ақын ретінде орнын иеленуші ретінде көрсеткенін айтады. Теокриттің бірнеше өлеңдері Сапфоға сілтеме жасайды, соның ішінде 28-ші Идилла оның тілі мен ырғағына еліктейді. Эриннаның «Дистаф» және Каллимахтың «Берениканың құлпы» сияқты өлеңдері Сапфолық тақырыпта, олар Эриннаның балалық шағындағы досынан бөлінуіне байланысты; Берениканың шашы Берениканың өзінен. Б.з.б. бірінші ғасырда римдік ақын Катулл Сапфоның поэзиясының тақырыптары мен ырғағын латын әдебиетінің бір бөлігі ретінде қабылдап, Сапфоның ойлап тапқаны деп саналатын Сапфолық строфаны пайдаланды, өзінің сүйіктісіне өзінің поэзиясында Сапфоға сілтеме жасап «Лесбия» деген ат берді және Сапфоның 31-ші фрагментін өзінің 51-ші өлеңінде бейімдеп, аударды. 31-ші фрагмент латын әдебиетінде кеңінен аталады: Катуллдан басқа, оған авторлар, соның ішінде Лукреций «Табиғат туралы» еңбегінде, Плаут «Мақтансаңдар» комедиясында және Вергилий «Энеиданың» 12-кітабында сілтеме жасайды. Латын ақындары басқа да үзінділерге сілтеме жасады: Ювеналдың алтыншы сатирасындағы Эппия бөлімі 16-шы үзіндіге сілтеме жасайды, Статийдің «Сильва» жинағындағы Сапфолық строфалардағы өлең Афродитаға арналған одаға сілтеме жасауы мүмкін, ал Горацийдің Одасы 3.27 94-ші үзіндіге сілтеме жасайды. Сапфоның өмірін басқа да көне ақындар баяндаған. Ол көне афиналық комедияда танымал кейіпкер болған, және кем дегенде алты жеке комедия Сапфо деп аталады. Сафоны басты сюжеті ретінде алған ең көне көне комедия – б.з.д. V ғасырдың басында немесе IV ғасырдың аяғында Амейпсий жазған «Сапфо», бірақ оның атынан басқа ештеңе белгісіз. Бұл комедиялар тек фрагменттерде сақталғандықтан, Сапфоны қалай суреттегендері белгісіз, бірақ ол ықтимал әйел ретінде сипатталған. Дифилос пьесасында ол ақын Анакреон мен Гиппонакстың сүйіктісі болды. Сафо бейнелеу өнерінде де сүйікті тақырып болды. Ол ең жиі суреттелген ақын болды алтыншы және бесінші ғасырлардағы Аттик қызыл фигуралы ваза суреттерінде, бірақ Анакреон және Алкей сияқты еркек ақындардан айырмашылығы, ол сақталған төрт вазада ол ешқашан ән айтпаған жазумен анықталады. Ол сондай-ақ біздің заманымыздың бірінші – үшінші ғасырларында Митилен мен Эресостан алынған монеталарда бейнеленген, сондай-ақ Сиракузадағы Силанионның мүсіні, Пергамон мен Константинополдегі мүсіндер мен эллиндік суретші Леонның суреті. Б.з.б. IV ғасырдан бастап, көне еңбектер Сапфоны Фаонға деген сүйіспеншілігінен өз-өзіне қол жұмсауды ұйғарған қайғылы қаһарман ретінде суреттейді. Менандрдың бір пьесасының үзіндісінде Сапфо Левкада жардан секіріп түсіп, оны жақсы көретінін айтады. Овидийдің «Героид 15» Сапфодан Фаонға жазылған хат ретінде жазылған, ал ол 15 ғасырда алғаш рет табылған кезде Сапфоның шынайы хатының аудармасы деп ойланған. Сапфоның өзін-өзі өлтіруі классикалық өнерде де бейнеленген, мысалы, б.з.б. I ғасырлық Римдегі Порта Маджоре базиликасында. Сапфоның поэзиясы көне әлемде жоғары бағаланғанымен, оның мінезі әрқашан жақсы қарастырылмаған. Рим дәуірінде сыншылар оны құмарлықпен және тіпті гомосексуализммен айналысады деп тапты. Гораций өзінің хаттарында оны «mascula Sappho» («еркек Сапфо») деп атады, бұл кейін Порфирийдің пікірінше «егер ол өзінің поэзиясымен көзге түскен болса, онда осы өнерде еркектер көбінесе жақсы танылған, немесе оны трибад екені үшін жамандаған болса». Б.з. III ғасырында Сапфоның ақын ретіндегі әдеби беделі мен әйел ретіндегі моральдық беделі арасындағы айырмашылық соншалықты үлкен болды, оның ішінде екі Сапфо болған деген пікір қалыптаса бастады. Аэлиан өзінің «Тарихи әртүрлілер» еңбегінде «екінші Сапфо, поэтесса емес, әйелзаты бар екенін» жазды.
In antiquity, Sappho's poetry was highly admired, and several ancient sources refer to her as the "tenth Muse". The earliest surviving poem to do so is a third centuryBC epigram by Dioscorides, but poems are preserved in the Greek Anthology by Antipater of Sidon and attributed to Plato on the same theme. She was sometimes referred to as "The Poetess", just as Homer was "The Poet". The scholars of Alexandria included her in the canon of nine lyric poets. According to Aelian, the Athenian lawmaker and poet Solon asked to be taught a song by Sappho "so that I may learn it and then die". This story may well be apocryphal, especially as Ammianus Marcellinus tells a similar story about Socrates and a song of Stesichorus, but it is indicative of how highly Sappho's poetry was considered in the ancient world. Sappho's poetry also influenced other ancient authors. Plato cites Sappho in his Phaedrus, and Socrates' second speech on love in that dialogue appears to echo Sappho's descriptions of the physical effects of desire in fragment 31. Many Hellenistic poets alluded to or adapted Sappho's works. The Locrian poet Nossis was described by Marilyn B. Skinner as an imitator of Sappho, and Kathryn Gutzwiller argues that Nossis explicitly positioned herself as an inheritor of Sappho's position as a female poet. Several of Theocritus' poems allude to Sappho, including Idyll 28, which imitates both her language and meter. Poems such as Erinna's Distaff and Callimachus' Lock of Berenice are Sapphic in theme, being concerned with separation – Erinna from her childhood friend; the lock of Berenice's hair from Berenice herself. In the first centuryBC, the Roman poet Catullus established the themes and metres of Sappho's poetry as a part of Latin literature, adopting the Sapphic stanza, believed in antiquity to have been invented by Sappho, giving his lover in his poetry the name "Lesbia" in reference to Sappho, and adapting and translating Sappho's 31st fragment in his poem 51. Fragment 31 is widely referenced in Latin literature: as well as by Catullus, it is alluded to by authors including Lucretius in de rerum natura, Plautus in Miles Gloriosus, and Virgil in book 12 of the Aeneid. Latin poets also referenced other fragments: the section on Eppia in Juvenal's sixth satire references fragment 16, a poem in Sapphic stanzas from Statius' Silvae may reference the Ode to Aphrodite, and Horace's Ode 3.27 alludes to fragment 94. Other ancient poets wrote about Sappho's life. She was a popular character in ancient Athenian comedy, and at least six separate comedies called Sappho are known. The earliest known ancient comedy to take Sappho as its main subject was the early fifth or late fourth centuryBC Sappho by Ameipsias, though nothing is known of it apart from its name. As these comedies survive only in fragments, it is uncertain exactly how they portrayed Sappho, but she was likely characterised as a promiscuous woman. In Diphilos' play, she was the lover of the poets Anacreon and Hipponax. Sappho was also a favourite subject in the visual arts. She was the most commonly depicted poet on sixth and fifth century Attic red figure vase paintings – though unlike male poets such as Anacreon and Alcaeus, in the four surviving vases in which she is identified by an inscription she is never shown singing. She was also shown on coins from Mytilene and Eresos from the first to third centuriesAD, and reportedly depicted in a sculpture by Silanion at Syracuse, statues in Pergamon and Constantinople, and a painting by the Hellenistic artist Leon. From the fourth centuryBC, ancient works portray Sappho as a tragic heroine, driven to suicide by her unrequited love for Phaon. A fragment of a play by Menander says that Sappho threw herself off of the cliff at Leucas out of her love for him. Ovid's Heroides 15 is written as a letter from Sappho to Phaon, and when it was first rediscovered in the 15th century was thought to be a translation of an authentic letter by Sappho. Sappho's suicide was also depicted in classical art, for instance on the first centuryBC Porta Maggiore Basilica in Rome. While Sappho's poetry was admired in the ancient world, her character was not always so well considered. In the Roman period, critics found her lustful and perhaps even homosexual. Horace called her "mascula Sappho" ("masculine Sappho") in his Epistles, which the later Porphyrio commented was "either because she is famous for her poetry, in which men more often excel, or because she is maligned for having been a tribad". By the third centuryAD, the difference between Sappho's literary reputation as a poet and her moral reputation as a woman had become so significant that the suggestion that there were in fact two Sapphos began to develop. In his Historical Miscellanies, Aelian wrote that there was "another Sappho, a courtesan, not a poetess".
Қазіргі заманғы қабылдау
Орта ғасырларда Сапфоның еңбектері жоғалып кеткен, бірақ ол кейінгі авторларда сілтеме жасалған. Оның шығармалары 16 ғасырда оны тікелей немесе жанама түрде еске алған авторлардың басылымдары арқылы қолжетімді болды. 1508 жылы Альдус Мануций Дионисий Галикарнасстың басылымын шығарды, онда Сапфо 1, Афродитаға арналған ода, ал 1554 жылы Лонгиннің «Жағырау туралы» алғашқы басылымы, Сапфо 31 цитатымен бірге жарық көрді. 1566 жылы француз баспагері Роберт Этьен грек лирикалық ақындарының 40-қа жуық фрагментін басып шығарды. 1652 жылы Джон Холлдың «Жағырау туралы» аудармасында Сапфо өлеңінің алғашқы ағылшын тіліндегі аудармасы жарық көрді. 1681 жылы Анн Ле Феврдің француз тіліндегі Сапфо шығармаларының басылымы оның еңбектерін одан да кеңірек таныстырды. Теодор Бергктің 1854 жылғы басылымы 19 ғасырдың екінші жартысында Сапфоның стандартты басылымына айналды. 20 ғасырдың бірінші жартысында Сапфоның жаңа өлеңдерінің папируста табылғандығы Эдвин Марион Кокс пен Джон Максвелл Эдмондстың басылымдары мен аудармаларына жол ашты және 1955 жылы Эдгар Лобел мен Денис Пейдждің «Lesbiorum Fragmenta» басылымы жарық көрді. Ежелгі ғалымдар сияқты, қазіргі сыншылар да Сапфо поэзиясын «ерекше» деп есептейді. IX ғасырдың басында Сапфо талантты әйел ақын ретінде танылды, ал Боккаччоның «De Claris Mulieribus» және Кристин де Пизанның «Ледилер қаласының кітабы» сияқты еңбектерінде ол білімді әйел ретінде беделге ие болды. Сапфоның шығармалары жоғалып кеткеніне қарамастан, Сапфолық строфа орта ғасырлық лирикалық поэзияда қолданыла берді, ал Ренессанста оның еңбектерін қайта жаңғырту оның еуропалық поэзияға күшті ықпалын күшейтті. 16 ғасырда «La Pléiade» француз ақындары тобының мүшелері Сапфоның стильдік ерекшеліктерімен әсерленді және Сапфолық строфаны қолдануға, сондай-ақ бірінші жақтағы әйел дауысымен махаббат өлеңдерін жазуға тырысты. Романтизм дәуірінен бастап Сапфоның шығармалары, әсіресе Афродитаға арналған одасы, лирикалық поэзияның болуы керек деген тұжырымдамаға үлкен әсер етті. Альфред Лорд Теннисон (19 ғасыр) және А. Э. Хаусман (20 ғасыр) сияқты ақындар оның поэзиясымен әсерленді. Теннисон «Элеонора» және «Фатима» өлеңдерін Сапфоның 31-ші фрагментіне негіздеген, ал Хаусманның үш шығармасы «Түн одасының» бейімделуі болып табылады, бұл бұрын Сапфоның туындысы деп есептелген, бірақ қазір авторлығы даулы. 20 ғасырдың басында образшылар, әсіресе Эзра Паунд, Х. Д. және Ричард Олдингтон Сапфоның фрагменттерімен әсерленді. Паундтың «Lustra» атты алғашқы жинағындағы бірнеше өлеңдері Сапфоның стильдік өлеңдерін қайта жазған, ал Х. Д. поэзиясы жиі Сапфоның стильдік және тақырыптық ерекшеліктерін қайталайды, ал кейбір жағдайларда, мысалы, «40-шы фрагмент» Сапфоның шығармаларын тікелей еске алады. Батыс классикалық композиторлары да Сапфодан шабыт алды. Сапфо мен Фаонның оқиғасы 18 ғасырдың соңында операларда пайда бола бастады, мысалы, Саймон Майрдың «Саффо» операсында. 19 ғасырда Чарльз Гуноның «Сафо» және Джованни Пачинидің «Саффо» опералары Сапфоны саяси көтерілістерге қатысқан тұлға ретінде бейнеледі. 20 ғасырда Пегги Гланвилл Хикстің «Сапфо» операсы Лоуренс Дюреллдің пьесасына негізделген. Сапфодан шабыт алған аспаптық шығармаларға Камиль Сент-Сеннің «Chant sapphique» және Яннис Ксенакистің перкуссиялық шығармасы «Psappha» жатады. Композиторлар Сапфоның өлеңдерін де музыкаға айналдырды, мысалы, Ксенакистің 95-ші фрагмент мәтінін пайдаланған «Aïs» шығармасы және Теодор Антониудың 2014 жылғы жаңа ашылымдарға негізделген «Charaxos, Eos and Tithonos» (2014) шығармасы. Сапфоның қайта жаңғыруынан кейін көп ұзамай оның сексуалдық бағыты тағы да сыншылардың назарына түсті. 17 ғасырдың басында Джон Донн «Сафо Филаениске» атты өлеңін жазды, Сапфоны әйелдерге құштарлық танытқан тұлға ретінде бейнеледі. Сапфоның сексуалдық бағыты туралы қазіргі заманғы пікірталастар 19 ғасырда басталды, 1816 жылы Велкер Сапфоны жезөкшелік және лесбияндық айыптарынан қорғап, оның пәк екенін мәлімдеді. Бұл позицияны кейінірек 19 ғасырдың соңында Виламовиц және 20 ғасырдың басында Генри Торнтон Уортон қолдады. 19 ғасырда Сапфо Франциядағы Шарль Бодлер, ал кейіннен Англиядағы Альджернон Шарль Суинберн декаденттік қозғалыс үшін пайдаланды. Сыншы Дуглас Буш Суинберннің садомазохист Сапфосын «де Садтың қыздарының бірі» деп сипаттады, француз авторы зорлық-зомбылық порнографиялық кітаптарымен танымал. 19 ғасырдың соңында Майкл Филд және Эми Леви сияқты лесбиян жазушылар Сапфоның сексуалдық бағытына қызығушылық танытты, ал 20 ғасырдың басында ол «лесбияндардың қамқоршысы» деп саналды. 19 ғасырдың басынан бастап Фелиция Хеманс («Сапфоның соңғы әні») және Летиция Элизабет Лэндон («Эскиз бірінші. Сапфо, және идеалды бейнелерде») сияқты әйел ақындары Сапфоны өздерінің алдастарын бірі деп есептеді. Сапфо сонымен қатар әйелдер құқықтары үшін күрескендердің үлгісі ретінде қарастырылды, мысалы, Кэролайн Нортонның «Сапфоның суреті» сияқты еңбектерінде. Кейінірек, ол «жаңа әйел» үшін үлгі болды – тәуелсіз және білімді, әлеуметтік және сексуалдық автономияға ұмтылған әйелдер, ал 1960 жылдарға қарай феминист Сапфо гиперсексуалды, көбінесе, бірақ әрқашан емес, лесбияндық Сапфомен қатар екі маңызды мәдени бейнеге ие болды. 2004 және 2014 жылдары Сапфоның жаңа өлеңдерінің табылғандығы ғылыми және медиа назарын аударды. Титонус өлеңінің жариялануы халықаралық жаңалықтарда кеңінен жарияланды және Мэрилин Скиннер бұл «өмір бойына созылатын табыс» деп сипаттады. Он жылдан кейін жарияланған Бауырлар өлеңі тағы да жаңалықтарда жарияланды және әлеуметтік желілерде талқыланды, ал М. Л. Уэст 2014 жылғы жаңалықтарды «92 жылдағы ең үлкен табыс» деп атады.
By the medieval period, Sappho's works had been lost, though she was still quoted in later authors. Her work became more accessible in the 16th century through printed editions of those authors who had quoted her. In 1508 Aldus Manutius printed an edition of Dionysius of Halicarnassus, which contained Sappho 1, the Ode to Aphrodite, and the first printed edition of Longinus' On the Sublime, complete with his quotation of Sappho 31, appeared in 1554. In 1566, the French printer Robert Estienne produced an edition of the Greek lyric poets that contained around 40 fragments attributed to Sappho. In 1652, the first English translation of a poem by Sappho was published, in John Hall's translation of On the Sublime. In 1681 Anne Le Fèvre's French edition of Sappho made her work even more widely known. Theodor Bergk's 1854 edition became the standard edition of Sappho in the second half of the 19th century; in the first part of the 20th century, the papyrus discoveries of new poems by Sappho led to editions and translations by Edwin Marion Cox and John Maxwell Edmonds, and culminated in the 1955 publication of Edgar Lobel's and Denys Page's Poetarum Lesbiorum Fragmenta. Like the ancients, modern critics have tended to consider Sappho's poetry "extraordinary". As early as the ninth century, Sappho was referred to as a talented female poet, and in works such as Boccaccio's De Claris Mulieribus and Christine de Pisan's Book of the City of Ladies she gained a reputation as a learned lady. Even after Sappho's works had been lost, the Sapphic stanza continued to be used in medieval lyric poetry, and with the rediscovery of her work in the Renaissance, she began to increasingly influence European poetry. In the 16th century, members of La Pléiade, a circle of French poets, were influenced by her to experiment with Sapphic stanzas and with writing love poetry with a first person female voice. From the Romantic era, Sappho's work – especially her Ode to Aphrodite – has been a key influence of conceptions of what lyric poetry should be. Poets such as Alfred Lord Tennyson in the 19th century, and A. E. Housman in the 20th century, have been influenced by her poetry. Tennyson based poems including "Eleanore" and "Fatima" on Sappho's fragment 31, while three of Housman's works are adaptations of the Midnight Poem, long thought to be by Sappho though the authorship is now disputed. At the beginning of the 20th century, the Imagists – especially Ezra Pound, H. D., and Richard Aldington – were influenced by Sappho's fragments; a number of Pound's poems in his early collection Lustra were adaptations of Sapphic poems, while H. D.'s poetry frequently echoed Sappho stylistically and thematically, and in some cases, such as "Fragment 40", more specifically invoke Sappho's writing. Western classical composers have also been inspired by Sappho. The story of Sappho and Phaon began to appear in opera in the late 18th century, for example in Simon Mayr's Saffo; in the 19th century Charles Gounod's Sapho and Giovanni Pacini's Saffo portrayed a Sappho involved in political revolts. In the 20th century, Peggy Glanville Hicks' opera Sappho was based on the play by Lawrence Durrell. Instrumental works inspired by Sappho include Chant sapphique by Camille Saint Saëns, and the percussion piece Psappha by Iannis Xenakis. Composers have also set Sappho's own poetry to music: for example Xenakis' Aïs, which uses text from fragment 95, and Charaxos, Eos and Tithonos (2014) by Theodore Antoniou, based on the 2014 discoveries. It was not long after the rediscovery of Sappho that her sexuality once again became the focus of critical attention. In the early 17th century, John Donne wrote "Sapho to Philaenis", returning to the idea of Sappho as a hypersexual lover of women. The modern debate on Sappho's sexuality began in the 19th century, with Welcker publishing, in 1816, an article defending Sappho from charges of prostitution and lesbianism, arguing that she was chaste – a position that was later taken up by Wilamowitz at the end of the 19th and Henry Thornton Wharton at the beginning of the 20th centuries. In the 19th century Sappho was co opted by Charles Baudelaire in France and later Algernon Charles Swinburne in England for the Decadent Movement. The critic Douglas Bush characterised Swinburne's sadomasochistic Sappho as "one of the daughters of de Sade", the French author known for his violent pornographic books. By the late 19th century, lesbian writers such as Michael Field and Amy Levy became interested in Sappho for her sexuality, and by the turn of the 20th century she was considered a "patron saint of lesbians". From the beginning of the 19th century, women poets such as Felicia Hemans (The Last Song of Sappho) and Letitia Elizabeth Landon (Sketch the First. Sappho, and in Ideal Likenesses) took Sappho as one of their progenitors. Sappho also began to be regarded as a role model for campaigners for women's rights, beginning with works such as Caroline Norton's The Picture of Sappho. Later in that century, she became a model for the so called New Woman – independent and educated women who desired social and sexual autonomy – and by the 1960s, the feminist Sappho was – along with the hypersexual, often but not exclusively lesbian Sappho – one of the two most important cultural perceptions of her. The discoveries of new poems by Sappho in 2004 and 2014 excited both scholarly and media attention. The announcement of the Tithonus poem was the subject of international news coverage, and was described by Marilyn Skinner as "the trouvaille of a lifetime". The publication of the Brothers Poem a decade later saw further news coverage and discussion on social media, while M. L. West described the 2014 discoveries as "the greatest for 92 years".