Португалия патшайымы Мария II: Өмір және билік тарихы
Maria II of Portugal
Португалия королевасы Мария II (1819-1853) – «Білім беруші» немесе «Жақсы Ана» аталған, елді 1826-1828жж. және 1834-1853жж. басқарған тәж иесі. Тарих, Португалия, монархия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалияның королевасы (1826–1828; 1834–1853)
Queen of Portugal (r. 1826–1828; 1834–1853)
Дона Мария II (4 сәуір 1819 – 15 қараша 1853) «Білім беруші» («a Educadora») немесе «Жақсы ана» («a Boa Mãe») аталды. 1826 жылдан 1828 жылға дейін және қайтадан 1834 жылдан 1853 жылға дейін Португалия королевасы болды. Мария әкесінің әкесі, король Дом Жоан VI билік құрған кезде Рио-де-Жанейрода дүниеге келді. Ол Браганса герцогы мен герцогинясының тұңғыш баласы болды, кейіннен Бразилия императоры Дом Педро I және императрица Дона Мария Леопольдина болды. 1826 жылы әкесі Португалияның королі болды, бірақ жеті жасар Марияның пайдасына тез тақтан бас тарды. Император Педроның інісі Мигель регент болып тағайындалды және Мария кәмелетке жеткенде оған үйленуі тиіс болды. 1828 жылдың басында Португалияға келген Мигель дереу Марияны тақтан түсіріп, өзін король деп жариялады, осылайша патшалық мұрагерлік үшін Либералдық соғыстар басталды. Соғыстың көп бөлігінде Мария білімін Парижде жалғастырды, ал әкесі (1831 жылы Бразилия тағынан бас тарғаннан кейін) Еуропаға оралып, Марияның құқығын қолдау үшін әскери экспедицияға жетекшілік етті. 1834 жылы Мигель тақтан бас тартуға мәжбүр болды және Мария таққа қайта оралды. 1835 жылға дейін Бразилия императорлық отбасының мүшесі болды, содан кейін заң бойынша Бразилия мұрагерлік тізімінен шығарылды. Марияның екінші билігі тұрақсыз саяси ахуалмен ерекшеленді. 1835 жылдың қаңтарында ол Люхтенберг герцогы Аугустқа үйленді, ол некеден екі ай өткен соң қайтыс болды. 1836 жылдың сәуірінде Мария Саксен-Кобург және Гота князі Фердинандқа қайтадан үйленді. Марияның екінші күйеуі бір жылдан кейін, бірінші баласы Педро дүниеге келгеннен кейін Португалия заңдарына сәйкес король Фернандо II деп жарияланды. Мария бірнеше қиын жүктіліктерді бастан өткерді және 1853 жылы 34 жасында бала туғанда қайтыс болды. Оның орнын үлкен ұлы Дом Педро V басады.
Dona Maria II (4 April 1819 – 15 November 1853) "the Educator" ("a Educadora") or "the Good Mother" ("a Boa Mãe"), was Queen of Portugal from 1826 to 1828, and again from 1834 to 1853. Maria was born in Rio de Janeiro during the reign of her paternal grandfather, King Dom João VI. She was the first child of the Duke and Duchess of Braganza, who later became Emperor Dom Pedro I and Empress Dona Maria Leopoldina of Brazil. In 1826, her father became king of Portugal but quickly abdicated in favour of the seven year old Maria. Emperor Pedro's brother Miguel became regent and was to marry Maria when she came of age. Miguel, upon his arrival in Portugal in early 1828, immediately deposed Maria and declared himself king, thus beginning the Liberal Wars over royal succession. During most of the war, Maria pursued her education in Paris, while her father (having abdicated the Brazilian throne in 1831) returned to Europe and led a military expedition in support of Maria's claim. In 1834, Miguel was forced to abdicate and Maria was restored to the throne. She remained a member of the Brazilian imperial family until 1835 when she was excluded from the Brazilian line of succession by law. Maria's second reign was marked by continued political turmoil. In January 1835, she married Auguste, Duke of Leuchtenberg, who died two months after their marriage. In April 1836, Maria remarried to Prince Ferdinand of Saxe Coburg and Gotha. Maria's second husband was proclaimed King Dom Fernando II a year later in accordance with Portuguese law following the birth of their first child, Pedro. Maria faced a series of difficult pregnancies and ultimately died in childbirth in 1853, at the age of 34. She was succeeded by her eldest son, Dom Pedro V.
Туу
Мария II 1819 жылдың 4 сәуірінде Бразилия Корольдігінің Рио-де-Жанейро қаласындағы Сан-Кристовао сарайында Мария да Глория Жоана Карлота Леопольдина да Круз Франсиска Хавьер де Паула Исидора Микаэла Габриэла Рафаэла Гонзага есімдерімен дүниеге келді. Ол Португалияның болашақ королі Педро IV және Бразилияның бірінші императоры Педро I мен оның бірінші әйелі Дона Мария Леопольдинаның (Австрияның архигерцогинясы Каролина Жозефа Леопольдина), өзінің әкесі – Рим императоры Франц II-нің қызы болған, үлкен қызы еді. Ол туғаннан бастап Бейра ханшайымы атағын алды. Бразилияда туған Мария Еуропадан тыс жерде туған жалғыз еуропалық монарх болды, бірақ ол португал территориясында дүниеге келген еді.
Maria II was born Maria da Glória Joana Carlota Leopoldina da Cruz Francisca Xavier de Paula Isidora Micaela Gabriela Rafaela Gonzaga on 4 April 1819 in the Palace of São Cristóvão in Rio de Janeiro, Kingdom of Brazil. She was the eldest daughter of Prince Dom Pedro de Alcântara, future King of Portugal as Pedro IV and first Emperor of Brazil as Pedro I, and his first wife Dona Maria Leopoldina (née Archduchess Caroline Josepha Leopoldine of Austria), herself a daughter of Francis II, Holy Roman Emperor. She was titled Princess of Beira upon her birth. Born in Brazil, Maria was the only European monarch to have been born outside of Europe, though she was still born in Portuguese territory.
Мұрагерлік дағдарыс
1826 жылы наурыз айында Марияның әкесі, король Дом Жоан VI қайтыс болғаннан кейін Португалияда мұрагерлік дағдарысы туды. Корольдің Дом Педро есімді ұлы болған, бірақ Педро 1822 жылы Бразилияның тәуелсіздігін жариялап, өзі император атанған. Кейінгі корольдің кіші ұлы, Инфанте Дом Мигель де болды, бірақ ол әкесіне және оның либералды үкіметіне қарсы бірнеше төңкеріс басқарғаннан кейін Австрияға жер аударылды. Өлер алдында король өзінің сүйікті қызы Дона Изабель Марияны «заңды мұрагер патшалыққа оралғанға дейін» регенттікке тағайындады, бірақ қай ұлының заңды мұрагер екенін нақты көрсетпеді: либералды император Дом Педро I ме, әлде абсолютист, жер аударылған Мигель ме? Көптеген адамдар Педроны заңды мұрагер деп есептеді, бірақ Бразилия Португалия мен Бразилия тақтарын қайта біріктіруін қаламады. Ағасының қолдаушылары Мигельді қайтарып, таққа отырғызуға дайын екенін білген Педро келісімге келуге бағытталған шешім қабылдады: ол португал тағына деген құқығынан бас тартып, оны үлкен қызы Марияға (жеті жаста болған) берді, сондай-ақ ол өзінің араласқан ағасы Мигельге үйленуге тиіс еді, ол либералды конституцияны қабылдап, немересі ересек болғанға дейін регенттік қызметін атқаратын еді. Мигель келіскендей көрінді, бірақ Португалияға келген соң, ол дереу Марияны тақтан түсіріп, өзін король деп жариялады, соның салдарынан либералды конституция жойылды. Оның билігі тұсында Мария көптеген еуропалық сарайларды аралады, оның ішінде анасының әкесінің Венадағы сарайына, сондай-ақ Лондон мен Париж қалаларына сапар шекті.
The death of Maria's grandfather, King Dom João VI, in March 1826 sparked a succession crisis in Portugal. The king had a male heir, Dom Pedro, but Pedro had proclaimed the independence of Brazil in 1822 with himself as Emperor. The late king also had a younger son, Infante Dom Miguel, but he was exiled to Austria after leading a number of revolutions against his father and his liberal regime. Before his death, the king had nominated his favourite daughter, Dona Isabel Maria, to serve as regent until "the legitimate heir returned to the kingdom" — but he had failed to specify which of his sons was the legitimate heir: the liberal Emperor Dom Pedro I or the absolutist, exiled Miguel. Most people considered Pedro to be the legitimate heir, but Brazil did not want him to unite Portugal and Brazil's thrones again. Aware that his brother's supporters were ready to bring Miguel back and put him on the throne, Pedro decided for a more consensual option: he would renounce his claim to the Portuguese throne in favor of his eldest daughter Maria (who was only seven years old), and that she was to marry her uncle Miguel, who would accept the liberal constitution and act as a regent until his niece reached the age of majority. Miguel pretended to accept, but upon his arrival in Portugal, he immediately deposed Maria and proclaimed himself king, abrogating the liberal constitution in the process. During his reign, Maria traveled to many European courts, including her maternal grandfather's in Vienna, as well as London and Paris.
Абсолютистік көтеріліс
Марияның алғашқы билігі оның ағасы, күйеуі және регенті Мигель бастаған абсолютистік көтеріліспен тоқтатылды, ол 1828 жылғы 23 маусымда өзін Португалия королі деп жариялады. Содан кейін 1834 жылға дейін жалғасқан Либералды соғыстар басталды, сол жылы Мария таққа қайта оралды, ал Мигель Германияға жер аударылды. 1828 жылғы 3 қыркүйекте принцессамен бірге Гибралтарға келген Барбасена маркизі Португалияда болып жатқан оқиғалар туралы елші арқылы хабардар болды. Ол Мигельдің Венадан келгенін, абсолютистік қозғалыстың басына өзін қоюға бел буғанын, Еуропа саясатын басқарып отырған князь Клеменс фон Меттернихтің кеңесімен, және жас королева үшін Венаға бару қауіпті екенін түсіну үшін көрегендік танытты. Ол жауапкершілікті өз мойнына алып, сапар бағытын өзгертіп, Лондонға бет бұрды, ол 7 қазанда жетті. Ағылшын саясаты оның мақсатына қызмет етпеді. Веллингтон герцогінің кеңсесі Мигельді ашық түрде қолдады, сондықтан маркиз іздеген баспана қауіпсіз болған жоқ. Мария II сотта жоғары мәртебесіне лайық құрметпен қабылданды, бірақ британдықтар өз азаматтарының немесе португал эмигранттарының Терсейра аралының гарнизонын күшейтуге баруына кедергі келтірді. Мигельдің төңкерісі қарсылықсыз өтті деп айтуға болмайды. 1828 жылғы 16 мамырда Порто гарнизоны көтеріліс жасады, ал Лагоста жаяу әскер батальоны да солай істеді. Көтерілістер басылды. Портодағы қозғалысты басқаруға келген Салданха, Пальмела және басқалар оларды әкелген «Белфаст» кемесіне қайта отырды; Коимбра академиясының еріктілері мен басқа да либералды әскерлермен күшейтілген Порто гарнизоны Галисияға, одан Англияға көшті. Кішкентай либералды экспедицияның басшысы Салданха маркизі Азор аралдарындағы Терсейраға түсуге тырысты, бірақ ағылшын крейсері оған рұқсат бермеді, оның қадағалауынан Вила Флор графы, кейіннен Терсейра графы, шығуға дейін біраз уақыт бойы қашып құтыла алмады. Уақыт өте келе, өйткені 1829 жылдың тамызында аралдың алдында Мигельдің үлкен эскадрильясы пайда болды, ол десанттық бөлімді түсірді. Содан кейін 11 тамыздағы шайқаста Мигелистер жеңілді. Англиядағы эмигранттар жеңіс туралы хабарды естігенде, зор қуанышқа бөленді. Бірақ жас патшаның әкесіне, Бразилия империясына қайтып оралатындығын білгенде, олар үмітін жоғалтты. Шындығында, Мария II-нің ағылшын сарайындағы жағдайы, биліктегі министрліктің жанында, ұятты және қорлаушы болды. Королева Лондоннан болашақ өгей анасы Амелия Леухтенбергпен кездесу үшін кетіп қалды. Олар 1829 жылғы 30 тамызда Рио-де-Жанейроға бірге жолға шығып, 16 қазанда жетті. Конституциялық іс жоғалды деп есептелді. Шашыраған эмигранттар (Франция, Англия және Бразилия) бәсекелес топтарға бөлінді. Тек Терсейра аралы ғана конституциялық принциптерді мойындады, тіпті онда да Мигельдің партизандық отрядтары пайда болды. 1830 жылы Парижде португал либералдарын жігерлендірген шілде революциясы басталғанда Франция Мигельдің үкіметін мойындауға дайын болды.
Maria's first reign was interrupted by the absolutist uprising led by her uncle, fiancé and regent Miguel, who proclaimed himself King of Portugal on 23 June 1828. Then began the Liberal Wars that lasted until 1834, the year in which Maria was restored to the throne and Miguel exiled to Germany. The Marquis of Barbacena, arriving in Gibraltar with the princess on 3 September 1828, was informed by an emissary of what was happening in Portugal. He had the foresight to understand that Miguel had come from Vienna determined to put himself at the head of the absolutist movement, advised by Prince Klemens von Metternich, who was directing European politics, and so it was dangerous for the young Queen to go to Vienna. Taking responsibility, he changed the direction of the journey, and departed for London, where he arrived on 7 October. English policy was not conducive to its purpose. The Duke of Wellington's office openly sponsored Miguel, so the asylum the Marquis had sought was not safe. Maria II was received in court with the honors due to her high rank, but the British prevented their subjects or Portuguese emigres to go to reinforce the garrison of the island Terceira. Miguel's coup d'état had not gone unopposed. On 16 May 1828, the garrison of Porto revolted, and in Lagos an infantry battalion did likewise. The revolts were stifled. Saldanha, Palmela, and others, who had come to take charge of the movement in Porto, re embarked on the ship Belfast, which had brought them; the Porto garrison, reinforced by the academic volunteers of Coimbra and other liberal troops, emigrated to Galiza and from there to England. At the head of a small liberal expedition, the Marquis of Saldanha attempted to disembark in Terceira, Azores, but was not allowed to take the English cruise, whose vigilance he could not avoid for some time after the Count of Vila Flor, later of Terceira, was able to disembark. In time, because in August 1829 appeared in front of the island a huge Miguelist squadron that landed a body of disembarkation. Then there was the Battle of 11 August in the village of Praia, where the Miguelists were defeated. When the emigrants in England received the news of the victory, they felt great enthusiasm. They soon lost hope of knowing that the young queen was returning to the Brazilian Empire to her father. In fact, the situation of Maria II in the English court, next to the ministry in the power, became embarrassing and humiliating. The Queen left London to meet her future stepmother, Amélie of Leuchtenberg. They left together on 30 August 1829 for Rio de Janeiro, arriving on 16 October. The constitutional cause was thought to have been lost. The dispersed emigres (France, England and Brazil) were divided into rival factions. Only Terceira Island recognized the constitutional principles, and even there appeared Miguelist guerillas. France was ready to recognize Miguel's government when the revolution of July broke out in Paris in 1830, which encouraged the Portuguese liberals.
Азаматтық соғыс
1831 жылдың 7 сәуірінде Дом Педро I өзінің ұлы Дом Педро II, Марияның кіші інісі атынан Бразилияның императорлық тәжін тастап, қызы мен екінші әйелімен бірге Португалия тағына қызының құқықтарын қорғау үшін Еуропаға келді. Ол Мигельге қарсы соғыста Марияға адал Азор аралдарындағы күштерге қосылды. Дом Педро Браганса герцогы титулын алып, оның атынан регент болды. Соған шамалас уақытта Педро есімімен аталатын, Пальмела маркизі, Вила-Флор графы және Хосе Антонио Геррейродан құралған Терсейра аралдық регенттігі Азор аралдарын басып алуға дайындық жүргізді. Конституциялық аумақты кеңейту барысында Педро Францияға келді, онда жаңа үкімет пен Людовик Филипп I оған жылы лебіз білдірді. Мигель үкіметі француз азаматтарының иммунитетіне қарсы шығып, француз үкіметінің талаптарын дереу орындамады. Сөйтіп, француз үкіметі Лиссабон портын блокадалап, мақұлдаусыз бейбіт шарты таңу үшін адмирал Руссен басқаратын эскадрилья жіберді. Педро қызының білімін аяқтау үшін оны Парижде, өгей анасы императрица Амелияға, жақсы ұстаздармен бірге қалдырып, Белль-Айл аралында ұйымдастырылған экспедициямен Азор аралдарына аттанды. 1832 жылдың 3 наурызында Азор аралдарына жеткен ол жаңа министрлік құрды, шағын армия жинады, оның басшылығын Вила-Флор графына тапсырды, содан кейін ағылшын офицері Сарториусқа берілген эскадрильямен Португалияға жіберді. 8 шілдеде Матозиньюстағы Мемория жағажайына қонды. Одан кейін Порто қамалға алынды, бірқатар шайқастар болды, нәтижесінде 1833 жылдың 24 шілдесінде Терсейра герцогы жеңіспен Лиссабонға кірді, күні бұрын Кова-да-Пьедаде шайқасында жеңіске жеткен болатын. Порто мен Лиссабон, ең маңызды қалалар, либералдардың бақылауында болды. Педро Лиссабонға келді және қызын Парижден шақырып алды, 1834 жылы ағасы Мигельді тақтан бас тартуға мәжбүр етті. Мария таққа қайта отырғаннан кейін көп ұзамай әкесі туберкулезден қайтыс болды. 1833 жылдың 7 ақпанында Патшайымды қорғау мақсатымен 2-ші улан полкі құрылды, ол бастапқыда Корольдің улан полкі (Regimento de Lanceiros da Rainha) деп аталды, ал оның ұраны – "Өлім немесе даңқ" (Morte ou Glória) болды (бұл 17-ші улан полкінің ұранымен бірдей, өйткені подполковник сэр Энтони Бэкон оның алғашқы командирі болды). Бұл Мария да Глория есімді патшайым үшін сәтті кезесушілік болды. Португалия тағына отырған Мария II, Бразилияның императорлық ханшайымы ретінде әлі де ағасы Педро II-нің мұрагері болып саналды, бірақ 1835 жылғы 30 қазандағы 91-заң бойынша Бразилия тағына талап ету құқығынан айырылды.
On 7 April 1831, Dom Pedro I abdicated the imperial crown of Brazil on behalf of his son Dom Pedro II, Maria's younger brother, and came to Europe with his daughter and his second wife, to support his daughter's rights to the crown from Portugal and joined the forces loyal to Maria in the Azores in their war against Miguel. He took the title of Duke of Braganza, and Regent in her name. Almost at the same time the regency of the Ilha Terceira, named by Pedro and composed of the Marquis of Palmela, the Count of Vila Flor and José António Guerreiro, prepared an expedition that soon took possession of the Azores. While extending the constitutional territory, Pedro disembarked in France, being welcomed with sympathy by the new government and by Louis Philippe I. Miguel's government had defied the immunities of French subjects, had not at once satisfied the complaints of the French government, which had sent a squadron commanded by Admiral Roussin to force the bar of Lisbon and impose humiliating conditions of peace. Pedro left his daughter in Paris to finish her education, delivered to her stepmother, Empress Amélie, with good masters, and left for the Azores at the head of an expedition organized on the island of Belle Isle, bringing his supporters together. Arriving in the Azores on 3 March 1832, he formed a new ministry, assembled a small army, whose command he gave to the Count of Vila Flor, and carried him aboard a squadron which he delivered to the English officer Sartorius, and departed for mainland Portugal. 8 July at Memória Beach in Matosinhos. It was followed by the Siege of Porto and a series of battles until, on 24 July 1833, the Duke of Terceira entered victorious in Lisbon, having won the Battle of Cova da Piedade the day before. Porto and Lisbon, the main cities, were in the power of the liberals. Pedro came to Lisbon, and summoned his daughter from Paris, forcing his brother, Miguel to abdicate in 1834. Maria was thereupon restored to the throne, and obtained an annulment of her betrothal. Soon after her restoration to the throne, her father died from tuberculosis. On 7 February 1833, in order to protect the Queen, the 2nd Lancers Regiment was created, first known as the Regimento de Lanceiros da Rainha (Queen's Lancers Regiment), with the motto Morte ou Glória, "Death or Glory" (the same as the 17th Lancers, since Lt. Col. Sir Anthony Bacon was its first commander), a fortunate coincidence since the queen's name was Maria da Glória. Occupying the Portuguese throne, Maria II was still heir presumptive to her brother Pedro II as Princess Imperial of Brazil, until her exclusion from the Brazilian line of succession by law no. 91 of 30 October 1835.
Билік
Мария 1835 жылы 26 қаңтарда он бес жасында Евгений де Бохарнаның ұлы, Франция императрицасы Жозефинаның немересі Лейхтенберг герцогы Огюстке тұрмысқа шықты. Алайда ол екі ай өткен соң, 1835 жылы 28 наурызда қайтыс болды. 1836 жылы 9 сәуірде Мария Саксен-Кобург және Готаның мәдениетті және қабілетті принсі Фердинандқа үйленді. Португалия заңдарына сәйкес, олардың тұңғыш баласы және мұрагері Педро дүниеге келген кезде ол король Фернандо II деп жарияланды. 1842 жылы Рим папасы Григорий XVI Марияға Алтын роза сыйлады. Марияның билігі кезінде 1846 жылы 16 мамырда революциялық көтеріліс болды, бірақ ол 1847 жылы 22 ақпанда роялистік әскерлер тарапынан басылды, сондай-ақ Португалия 1848 жылғы Еуропа революциясынан қалыс қалды. Марияның билігі елдегі холера таралуын шектеуге бағытталған денсаулық сақтау заңымен де ерекшеленді. Ол сонымен қатар елдегі білім беру деңгейін арттыруға бағытталған саясатты жүргізді.
Maria married Auguste, Duke of Leuchtenberg, son of Eugène de Beauharnais and grandson of the Empress Josephine of France, on 26 January 1835, at the age of fifteen. However, he died only two months later, on 28 March 1835. On 9 April 1836, Maria married the cultured and able Prince Ferdinand of Saxe Coburg and Gotha. In accordance with Portuguese law, he was proclaimed King Dom Fernando II upon the birth of their first child and heir, Pedro. In 1842, Pope Gregory XVI presented Maria with a Golden Rose. Maria's reign saw a revolutionary insurrection on 16 May 1846, but this was crushed by royalist troops on 22 February 1847, and Portugal otherwise avoided the European Revolution of 1848. Maria's reign was also notable for a public health act aimed at curbing the spread of cholera throughout the country. She also pursued policies aimed at raising the levels of education throughout the country.
Некелер мен ұрпақ
Мария алғаш рет Португалияға келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болған император Жозефинаның немересі, Евгений де Бохарнаның ұлы, Люхтенбергтің 2-ші герцогы Август Карлге тұрмысқа шықты. Содан кейін ол Саксен-Кобург және Готаның Фердинандына, Саксен-Кобург және Готаның принці Фердинанд Георг Август пен оның әйелі Мария Антония Кохари де Цсабрагтың ұлына үйленді. Аты Туған күні Өлген күні Ескертулер Август де Бохарна (9 желтоқсан 1810 – 28 наурыз 1835; 26 қаңтар 1835 жылы тұрмысқа шықты) Саксен-Кобург және Готаның Фердинанды (29 қазан 1816 – 15 желтоқсан 1885; 9 сәуір 1836 жылы тұрмысқа шықты) Педро V 16 қыркүйек 1837 11 қараша 1861 Анасының орнын Португалияның 31-ші (немесе кейбіреулердің пікірінше, 32-ші) королі Педро V басқарды. Луис I 31 қазан 1838 19 қазан 1889 Португалияның 32-ші (немесе кейбіреулердің пікірінше, 33-ші) королі ретінде ағасы Педроның орнын басады. Инфанта Мария 4 қазан 1840 Өлі туылған қызы. Инфанте Жоао 16 наурыз 1842 27 желтоқсан 1861 Бежа герцогы Инфанта Мария Ана 21 тамыз 1843 5 ақпан 1884 Саксония королі Георгийге үйленді және Саксония королі Фредерик III Августтың анасы болды. Инфанта Антония 17 ақпан 1845 27 желтоқсан 1913 Хогенцоллерн князі Леопольдқа үйленді және Румыния королі Фердинанд I-нің анасы болды. Инфанте Фернандо 23 шілде 1846 6 қараша 1861 15 жасында обадан қайтыс болды. Инфанте Аугусто 4 қараша 1847 26 қыркүйек 1889 Коимбра герцогы Инфанте Леопольдо 7 мамыр 1849 Өлі туған ұлы. Инфанта Мария 3 ақпан 1851 Өлі туылған қызы. Инфанте Евгений 15 қараша 1853 Өлі туған ұлы.
Maria first married Auguste Charles, 2nd Duke of Leuchtenberg, son of Eugène de Beauharnais, grandson of Empress Josephine, who died soon after arriving in Portugal. She then married Ferdinand of Saxe Coburg and Gotha, son of Prince Ferdinand Georg August of Saxe Coburg and Gotha and his wife Princess Maria Antonia Koháry de Csábrág. Name Birth Death NotesAuguste de Beauharnais (9 December 1810 – 28 March 1835; married on 26 January 1835)Ferdinand of Saxe Coburg and Gotha (29 October 1816 – 15 December 1885; married on 9 April 1836) Pedro V 16 September 1837 11 November 1861 Succeeded his mother as Peter V, 31st (or, according to some, 32nd) King of Portugal. Luís I 31 October 1838 19 October 1889 Succeeded his brother, Pedro, as 32nd (or, according to some, 33rd) King of Portugal. Infanta Maria 4 October 1840 Stillborn daughter. Infante João 16 March 1842 27 December 1861 Duke of Beja Infanta Maria Ana 21 August 1843 5 February 1884 Married King George of Saxony and was the mother of King Frederick August III of Saxony. Infanta Antónia 17 February 1845 27 December 1913 Married Leopold, Prince of Hohenzollern, and was the mother of King Ferdinand I of Romania. Infante Fernando 23 July 1846 6 November 1861 Died of typhoid fever at age 15. Infante Augusto 4 November 1847 26 September 1889 Duke of Coimbra Infante Leopoldo 7 May 1849 Stillborn son. Infanta Maria 3 February 1851 Stillborn daughter. Infante Eugénio 15 November 1853 Stillborn son.