Бельгиялық жазушы, ақын және журналист Антуан Луи Камиль Лемонье

Кіріспе

Бельгиялық жазушы, ақын және журналист Антуан Луи Камиль Лемониер (24 наурыз 1844 – 13 маусым 1913) – бельгиялық жазушы, ақын және журналист. Ол Символистердің "La Jeune Belgique" тобының мүшесі болған, бірақ оның ең белгілі туындылары реализм стилінде жазылған. Оның алғашқы жұмысы – "Брюссель салоны" (1863), көркем өнер туралы сындық мақалалар жинағы. Оның ең танымал романы – "Un Mâle" (1881).

Өмірбаян

Лемониер Брюссельдегі Икселде дүниеге келген. Ол құқық білімін алып, мемлекеттік кеңседе тікелей жұмыс істеді, бірақ үш жылдан кейін қызметтен кетіп, заңгерлік қызметін доғарды. 1863 және 1866 жылдары «Брюссель салоны» жариялаған. Оның алғашқы достық байланыстары көбінесе суретшілермен болды және ол өнер сын-пікірлерін танымал есімдермен жазды. 1868 жылы ол өзінің идеалдарын қолдаған авангардтық топ – «Société Libre des Beaux Arts» қоғамының негізін қалаушы мүшесі болды. Намур маңындағы төбелерде үй салып, спортпен айналысып, табиғатқа деген терең сезімін дамытты, бұл оның ең жақсы туындыларына әсер етті. «Nos Flamands» (1869) және «Croquis d'automne» (1870) осы кезеңде жазылған. «Paris Berlin» (1870) – Францияның мүддесін қорғайтын және автордың соғысқа деген үрейіне толы памфлет, үлкен сәттілікке ие болды. Оның шаруа өмірін жаңарып, әзіл-қалжыңмен сипаттау қабілеті «Un Coin de village» (1879) романында ашылды. «Un Mâle» (1881) романында ол өзгеше жетістікке қол жеткізді. Онда орманды фон ретінде қарақшы мен фермердің қызының махаббаты суреттеледі. Кашпер, браконьер, айналасындағы жабайы табиғаттың өзінің көрінісі секілді. 1883 жылы «Un Mâle» романына бесжылдық әдеби сыйлыққа ие болмауы Лемониерді орталық тұлғаға айналдырды, оның құрметіне 1883 жылдың 27 мамырында банкет ұйымдастырылды. «Le Mort» (1882) еңбегінде екі шаруаның жасаған кісі өлтіруіне кешірім іздеуі суреттелген. Автор оны бес актілі трагедия ретінде қайта жазған (1899). «Ceux de la glèbe» (1889) – «топырақтың балаларына» арналған, 1885 жылы жазылған. Ол жергілікті тақырыптардан уақытша алшақтап, психологиялық романдар, өнер сын-пікірлері және т.б. сериясын жазды, бірақ француз заманауи әдебиетіне жақындады. Оның кейінгі романдарының ең көрнектілері – «Happe chair» (1886), көбінесе Золаның «Жерминаль» романымен салыстырылатын, «L'Arche, journal d'une maman» (1894) және фламандтық тақырыптарға оралған «Le Vent dans les moulins» (1901). 1888 жылы Лемониер «Gil Blas» журналындағы оқиғасы үшін Париждіде қоғамдық моральға қарсы болды деп айыпталып, айыппұл төледі. Кейінірек Брюссельдегі сотта оны Эдмонд Пикар қорғады және ақтады, ал үшінші рет Брюггеде «L'Homme en amour» үшін айыпталды, бірақ тағы да ақталды. Ол өзінің ісін «Les Deux consciences» (1902) шығармасында баяндады. «L'Ile vierge» (1897) – «La Légende de la vie» трилогиясының бірінші бөлігі, ол кейіпкердің тағдыры арқылы адамның қайғы мен құрбандық арқылы бойындағы құдайлықты сезіну сапарына бағышталған. «Adam et Eve» (1899) және «Au Cœur frais de la forêt» (1900) шығармаларында ол табиғатқа оралуды жеке адамның ғана емес, қоғамның құтқарылуы ретінде уағыздады. Оның басқа маңызды еңбектері: «G. Courbet, et ses œuvres» (1878); «L'Histoire des Beaux Arts en Belgique 1830–1887» (1887); «En Allemagne» (1888), Мюнхендегі Пинакотекаға арналған; «La Belgique» (1888), көптеген иллюстрациялары бар егжей-тегжейлі сипаттамалық жұмыс; «La Vie belge» (1905); және «Alfred Stevens et son œuvre» (1906). Лемониер Парижде көп уақыт өткізді және «Mercure de France» журналына алғашқы салымшылардың бірі болды. Ол бельгиялық әдебиетте стильдің жетіспеушілігі кезінде жазуды бастады және көп еңбекпен, алғашқы шатасулармен өзінің идеяларын білдіру үшін жаңа орта құрды. Ол бұл процесті Гюстав Абельдің «Labeur de la prose» (1902) еңбегіне жазған алғы сөзінде түсіндірді. Оның прозасы керемет және әуенді, бірақ неологизмдер мен ерекше метафораларға толы. Батыс Икселдегі Камиль Лемонье көшесі оның құрметіне аталған.

Lemonnier was born in Ixelles, Brussels. He studied law, and then took a clerkship in a government office, which he resigned after three years. He published a Salon de Bruxelles in 1863, and again in 1866. His early friendships were chiefly with artists; and he wrote art criticisms with recognized discernment. In 1868 he was a founding member of the Société Libre des Beaux Arts, an avant gardist group whose ideals he championed. Taking a house in the hills near Namur, he devoted himself to sport, and developed the intimate sympathy with nature which informs his best work. Nos Flamands (1869) and Croquis d'automne (1870) date from this time. Paris Berlin (1870), a pamphlet pleading the cause of France, and full of the author's horror of war, had a great success. His capacity as a novelist, in the fresh, humorous description of peasant life, was revealed in Un Coin de village (1879). In Un Mâle (1881) he achieved a different kind of success. It deals with the amours of a poacher and a farmer's daughter, with the forest as a background. Cachaprès, the poacher, seems the very embodiment of the wild life around him. The rejection of Un Mâle by the judges for the quinquennial prize of literature in 1883 made Lemonnier the centre of a school, inaugurated at a banquet given in his honour on 27 May 1883. Le Mort (1882), which describes the remorse of two peasants for a murder they have committed, provides a vivid representation of terror. It was remodelled as a tragedy in five acts (1899) by its author. Ceux de la glèbe (1889), dedicated to the "children of the soil", was written in 1885. He turned aside from local subjects for some time to produce a series of psychological novels, books of art criticism, etc., of considerable value, but assimilating more closely to French contemporary literature. The most striking of his later novels include Happe chair (1886), often compared with Zola's Germinal, L'Arche, journal d'une maman (1894) and Le Vent dans les moulins (1901), which returns to Flemish subjects. In 1888 Lemonnier was prosecuted in Paris for offending against public morals by a story in Gil Blas, and was condemned to a fine. In a later prosecution at Brussels he was defended by Edmond Picard, and acquitted; and he was arraigned for a third time, at Bruges, for his L'Homme en amour, but again acquitted. He represented his own case in Les Deux consciences (1902). L'Ile vierge (1897) was the first of a trilogy to be called La Légende de la vie, which was to trace, under the fortunes of the hero, the pilgrimage of man through sorrow and sacrifice to the conception of the divinity within him. In Adam et Eve (1899) and Au Cœur frais de la forêt (1900), he preached the return to nature as the salvation not only of the individual but of the community. Among his other more important works are G. Courbet, et ses œuvres (1878); L'Histoire des Beaux Arts en Belgique 1830–1887 (1887); En Allemagne (1888), dealing especially with the Pinakothek at Munich; La Belgique (1888), an elaborate descriptive work with many illustrations; La Vie belge (1905); and Alfred Stevens et son œuvre (1906). Lemonnier spent much time in Paris, and was one of the early contributors to the Mercure de France. He began to write at a time when Belgian letters lacked style; and with much toil, and some initial extravagances, he created a medium for the expression of his ideas. He explained something of the process in a preface contributed to Gustave Abel's Labeur de la prose (1902). His prose is magnificent and sonorous, but abounds in neologisms and strange metaphors. Rue Camille Lemonnier/Camille Lemonnierstraat in western Ixelles, is named in his honor.