Кіріспе
Маркетингте брендті басқару брендтің қазіргі уақытта нарықта қалай қабылданатынының талдауымен басталады, содан кейін бренд өзінің мақсаттарына жетуі үшін қалай қабылдануы керек екенін жоспарлауға және бренд жоспарланғандай қабылданып, мақсаттарына жететініне көз жеткізумен жалғасады. Мақсатты нарықтармен жақсы қарым-қатынас орнату брендті басқару үшін маңызды. Брендті басқарудың материалдық элементтеріне өнімнің өзі, оның сыртқы түрі, бағасы және қаптамасы жатады. Ал материалдық емес элементтер – мақсатты нарықтардың брендпен бөлісетін тәжірибелері және брендпен арақатынастары. Бренд-менеджер тұтынушының брендпен байланысының барлық аспектілерін, сондай-ақ жеткізу тізбегінің қатысушыларымен қарым-қатынастарды қадағалайды.
In marketing, brand management begins with an analysis on how a brand is currently perceived in the market, proceeds to planning how the brand should be perceived if it is to achieve its objectives and continues with ensuring that the brand is perceived as planned and secures its objectives. Developing a good relationship with target markets is essential for brand management. Tangible elements of brand management include the product itself; its look, price, and packaging, etc. The intangible elements are the experiences that the target markets share with the brand, and also the relationships they have with the brand. A brand manager would oversee all aspects of the consumer's brand association as well as relationships with members of the supply chain.
Анықтамалар
2001 жылы Хислоп брендингті "кәсіпорынның өнімі мен тұтынушының эмоционалдық қабылдауы арасындағы қарым-қатынас немесе байланыс құру процесі, бәсекелестерден ерекшелену және тұтынушылардың адалдығын нығайту мақсатындағы іс-әрекет" деп анықтады. 2004 жылы Капферер, ал 2008 жылы Келлер оны тұтынушылар күтіміне сай келу және тұрақты қанағаттандыру деп түсіндірді. Бренд басқару өнімнің қабылданатын құнын арттыру үшін маркетингтік құралдар мен техникалар жиынтығын пайдаланады (қараңыз: Бренд капиталы). Орнатылған маркетингтік стратегияның мақсаттарына сүйене отырып, бренд басқару өнімдердің бағасын өсіруге және оң қарым-қатынастар мен бейнелер немесе бренд туралы күшті хабардарлық арқылы адал тұтынушылар құруға мүмкіндік береді. Бренд басқару – нақты брендтің негізгі құндылығын анықтап, осы құндылықты нысаналы аудиторияға жеткізу процесі. Қазіргі заманда бренд корпоративтік, өнімдік, қызметтік немесе жеке тұлға болып табылуы мүмкін. Бренд басқару брендтің сенімділігін арттырады, тек сенімді брендтер ғана тұтынушылардың адалдығын қалыптастыра алады, жағдайға байланысты туындаған дағдарыстардан еңсеруге және бағаға сезімтал тұтынушылардан пайда көре алады.
Тарих
Брендтің ең ерте тамырларын тарихқа дейінгі дәуірге дейін табуға болады. Бұл практика алғаш рет неолит дәуірінде Орта Шығыста мал өсірушілердің малдарына белгі салудан бастау алған болуы мүмкін. Тас және қола дәуіріндегі үңгір суреттерінде белгіленген малдар бейнеленген. Египеттік жерлеу рәсімдеріндегі суреттерде де белгіленген жануарлар кездеседі. Уақыт өте келе, бұл практика жеке мүлікті, мысалы, керамиканы немесе құралдарды белгілеуге дейін кеңейді, соңында саудаға арналған тауарларға белгілі бір бренд немесе таңба жабыстырылды. Шамамен 4000 жыл бұрын өндірушілер өнімдеріне қарапайым тас мөрлерді жабыса бастады, олар уақыт өте келе өндірушінің жеке басын көрсететін бейнелермен мөрленген саз мөрлерге айналды, осылайша өнімге жекелік берді. Беван мен Венгроу брендтің б.з.д. 4 ғасырдағы ежелгі Месопотамиядағы қалалық революциядан кейін қажет болғанын айтады, сол кезде ірі экономикалар алкогольді сусындар, косметика және мата сияқты тауарларды жаппай өндіре бастады. Бұл ежелгі қоғамдар тауарлардың сапасын қатаң бақылап, сонымен қатар бренд арқылы тұтынушыға құндылық жеткізуді талап етті. Диана Тведе "қорғау, пайдалылық және байланыс функциялары пакеттер транзакциялар нысаны болған кезде қажет болды" деп мәлімдейді (107 бет). Ол б.з.д. 1500-500 жылдар аралығында Жерорта теңізі саудасында қолданылған амфоралардың әртүрлі пішіндері мен таңбалары бар екенін көрсетті, олар алмасу кезінде сатып алушыларға ақпарат берді. Мөрленген таңбаларды жүйелі түрде қолдану б.з.д. 4 ғасырға дейін созылады. Көптеген сауатсыз қоғамда амфораның пішіні және оның бейнелі белгілері тауар белгісі ретінде қызмет етіп, өнімнің мазмұны, шығу аймағы және тіпті өндірушінің жеке басы туралы ақпаратты жеткізді, бұл өнімнің сапасы туралы ақпаратты жеткізеді деп түсіндірілді. Бірқатар археологиялық зерттеулер антикалық дәуірде брендтеу, таңбалау және жапсырмалау туралы көптеген дәлелдерді тапты. Археологтар Рим империясының ерте кезеңіндегі шамамен 1000 түрлі құмырашының белгілерін анықтады, бұл брендтеудің салыстырмалы түрде кең таралған практика болғанын көрсетеді. Помпейде (б.з.б. 35 ж.), балық соусын (гарум деп те аталады) өндіретін Умбриций Скавр бүкіл Жерорта теңізі арқылы саяхаттайтын амфорасын брендтеді. Оның үйінің ауласындағы мозаикалық суреттер оның жеке бренді мен сапасы туралы мәлімдемелер жазылған амфоралардың бейнелерімен безендірілген. Мозаика төрт түрлі амфорадан тұрады, олар атриумның әр бұрышында орналасқан және мынадай жазулар бар:
1. G(ari) F(los) SCO[m]/ SCAURI/ EX OFFI[ci]/NA SCAU/RI "Скаурус дүкенінен алынған, Скаурус өнімдері - макрельден жасалған гарум гүлі" деп аударылады.
2. LIQU[minis]/ FLOS "Ликвамен гүлі" деп аударылады.
3. G[ari] F[los] SCOM[bri]/ SCAURI "Скаурус өнімдерінің макрелінен жасалған гарум гүлі" деп аударылады.
4. LIQUAMEN/ OPTIMUM/ EX OFFICI[n]/A SCAURI "Скаурус дүкенінен шыққан ең жақсы ликвамен" деп аударылады.
Скаурус балық соусы Жерорта теңізі бойынша өте жоғары сапалы екені белгілі болды және оның беделі қазіргі Францияға дейін жетті. Кертис бұл мозаиканы "жарнама және суретшінің емес, меценаттың шабыттанған сирек, нақты мысалы" деп сипаттады. Помпеи мен жақын маңдағы Геркуланумда археологиялық деректер брендтеу мен таңбалаудың салыстырмалы түрде кең таралған қолданысын көрсетеді. Мысалы, шарап құтыларына "Лассий" және "Л. Евмах" деген есімдер жазылған. Геркуланумда табылған көмірленген нан нанға өндірушінің аты және басқа да ақпараттарды, соның ішінде қолданылуы, бағасы немесе тағайындалған алушыны таңбалаған. Бұл белгілер нарықтың күрделілігін арттыруда өнім туралы ақпаратқа деген қажеттілікті көрсетеді. Шығыста брендтің пайда болуының дәлелі ерте дәуірге жатады. Жақында жүргізілген зерттеулер қытайлық саудагерлер брендті, таңбалауды, жарнаманы және сауда белгілерін кеңінен қолданғанын көрсетеді. Б.з.д. 200 жылдан бастап қытайлық таңбалар мен брендтер отбасы, жер атаулары мен өнім сапасын көрсету үшін қолданылды, ал 600 және 900 жылдар аралығында үкімет таңған өнім брендтерін пайдалану қолданылды. Экхарт пен Бенгтсонның пікірінше, Сун династиясы (960-1127) кезінде Қытай қоғамында тұтынушылық мәдениет дамыды, онда тек элитаның емес, қарапайым тұтынушылардың кең ауқымына жоғары тұтыну деңгейіне қол жеткізілді (212 бет). Тұтынушылық мәдениеттің өркендеуі компанияның абайлап басқарылатын имиджін, сауда белгілерін, символикалық брендтерді, сауда белгілерін қорғауды және баоджи, хао, лей, гонпин, пиази және пинпай брендтік түсініктерін дамытты, бұл отбасылық мәртебе, сапа бағалау және дәстүрлі қытайлық құндылықтарды сақтау сияқты Батыс түсініктерімен шамалы сәйкес келеді (219 бет). Экхарт пен Бенгтсонның талдауы брендтер Қытайда тұтынушылық мәдениеттегі әлеуметтік қажеттіліктер мен кернеулердің нәтижесінде пайда болғанын көрсетеді, онда брендтер әлеуметтік мәртебе мен жіктелуді қамтамасыз етеді. Осылайша, Қытайдағы брендтердің эволюциясы Батыс елдерінен өзгеше, онда өндірушілер брендтерді нарыққа енгізіп, аралық үлесті бөлісуді және соңғы пайданы арттыруға тырысты (218-219 беттер). Жапонияда брендтің ұзақ тарихы бар. Көптеген жапондық компаниялар үшін "мон" немесе мөр - бұл Шығыс Азия брендінің немесе сауда белгісінің бір түрі. Барлық тарихшылар да ежелгі заманда қолданылған ерекше қаптамалар мен таңбаларды қазіргі брендтермен немесе жапсырмалармен салыстыруға болады деп келіспейді. Мысалы, Мур мен Рейд ежелгі контейнерлердегі ерекше пішіндер мен таңбаларды қазіргі түсінігіміз бойынша қазіргі брендтер емес, "протобрендтер" деп атау керек деп мәлімдейді. Протобренд - бұл кем дегенде үш сипаттаманың біріне ие болған бренд: орналасқан жері - өндіріс орны туралы ақпаратты белгі, қолтаңба немесе тіпті шикізаттың физикалық қасиеттері арқылы білдіреді, соның ішінде қаптама материалдары, сақтау, тасымалдау және сұрыптау сияқты негізгі маркетингтік функцияларды орындайды; және сапалық атрибуттар - өндірушінің аты, шығу орны немесе ингредиенттер немесе сапаның басқа да қабылданған көрсеткіштері арқылы білдірілетін өнімнің сапасы туралы ақпарат. Брендтеуді кеңінен таратуға ықпал ететін фактор көбінесе үкіметтік заңдар болды, бұл өндірушілерді ең төменгі сапалық талаптарға сәйкес келуге немесе салмақ пен өлшемдерді стандарттауға мәжбүр етті, бұл өз кезегінде сапа мен әділдікке қатысты қоғамдық алаңдаушылықтың нәтижесі болды. Қымбат металлдарға жабылатын белгілер 4 ғасырдың басында Византияда кеңінен қолданылды. Б.з.д. 350 жылға дейінгі күміс таяқшалардың таңбаланған белгілері сақталған, бұл тұтынушыны қорғаудың ең ерте белгілі нысандарының бірін көрсетеді. Византияның ерте кезеңінен табылған және құжатталған жүзделген күміс заттар, соның ішінде тостағандар, кеселер, табақтар, жүзіктер және құймалар бар. Күміс пен алтынға арналған белгілер 1300 жылы Ұлыбританияда енгізілді. Орта ғасырлық Еуропада брендтеу тауарлар мен қызметтердің кең ауқымына қолданылды. Осы кезеңде Еуропа бойынша пайда болған қолөнершілердің цехтары сапаны және стандарттарды қамтамасыз ету үшін өнімдерді таңбалау жүйелерін кодификациялады және күшейтті. Нан пісірушілер, күмісшілер және алтыншылар осы кезеңде өз өнімдерін таңбалады. 1266 жылға қарай ағылшын нан пісірушілері сатқан әрбір өніміне белгі салуға міндетті болды. Bricui және басқалар 14 ғасырдан бастап Еуропалық ашылулар мен кеңею кезеңінен кейін брендтердің түрлерінің саны гүлденгенін айтады. Кейбір жеке брендтік таңбалар ғасырлар бойы үздіксіз қолданылып келеді. Мысалы, Staffelter Hof бренді 862 жылға дейін созылады және компания бүгін де осы атпен шарап өндіреді. Саудагерлерге, базарлар мен жәрмеңкелерге патшалық жарлық беру Еуропа бойынша Орта ғасырлық кезеңнен бастап қолданылып келді. Өнім сапасы туралы алаңдаушылықтар негізгі қоғамдық мәселе болған кезде...
1. G(ari) F(los) SCO[m]/ SCAURI/ EX OFFI[ci]/NA SCAU/RI Translated as "The flower of garum, made of the mackerel, a product of Scaurus, from the shop of Scaurus"
2. LIQU[minis]/ FLOS Translated as: "The flower of Liquamen"
3. G[ari] F[los] SCOM[bri]/ SCAURI Translated as: "The flower of garum, made of the mackerel, a product of Scaurus"
4. LIQUAMEN/ OPTIMUM/ EX OFFICI[n]/A SCAURI Translated as: "The best liquamen, from the shop of Scaurus"
Scauras' fish sauce was known to be of very high quality across the Mediterranean and its reputation travelled as far away as modern France. Curtis has described this mosaic as "an advertisement and a rare, unequivocal example of a motif inspired by a patron, rather than by the artist". In Pompeii and nearby Herculaneum, archaeological evidence also points to evidence of branding and labelling in relatively common use. Wine jars, for example, were stamped with names, such as "Lassius" and "L. Eumachius;" probably references to the name of the producer. Carbonized loaves of bread, found at Herculaneum, indicate that some bakers stamped their bread with the producer's name and other information including the use, price or intended recipient. These markings demonstrate the public's need for product information in an increasingly complex marketplace. In the East, evidence of branding also dates to an early period. Recent research suggests that Chinese merchants made extensive use of branding, packaging, advertising and retail signage. From as early as 200 BCE, Chinese packaging and branding was used to signal family, place names and product quality, and the use of government imposed product branding was used between 600 and 900 AD. Eckhart and Bengtsson have argued that during the Song Dynasty (960–1127), Chinese society developed a consumerist culture, where a high level of consumption was attainable for a wide variety of ordinary consumers rather than just the elite (p. 212). The rise of a consumer culture led to the commercial investment in carefully managed company image, retail signage, symbolic brands, trademark protection and the brand concepts of baoji, hao, lei, gongpin, piazi and pinpai, which roughly equate with Western concepts of family status, quality grading, and upholding traditional Chinese values (p. 219). Eckhardt and Bengtsson's analysis suggests that brands emerged in China as a result of the social needs and tensions implicit in consumer culture, in which brands provide social status and stratification. Thus, the evolution of brands in China stands in sharp contrast to the West where manufacturers pushed brands onto the market in order to differentiate, increase market share and ultimately profits (pp 218–219). In Japan, branding has a long heritage. For many Japanese businesses, a "mon" or seal is an East Asian form of brand or trademark. Not all historians agree that the distinctive packages and markings used in antiquity can be compared with modern brands or labels. Moore and Reid, for example, have argued that the distinctive shapes and markings in ancient containers should be termed proto brands rather than seen as modern brands according to our modern understanding. A proto brand is one that possesses at least one of three characteristics; place – information about the origin of manufacture expressed by a mark, signature or even by the physical properties of the raw materials including the packaging materials, performs a basic marketing function such as storage, transportation and assortment; and quality attributes information about the product's quality expressed by the name of the manufacturer, place of origin or ingredients or any other generally accepted indicator of quality. The impetus for more widespread branding was often provided by government laws, requiring producers to meet minimum quality specifications or to standardize weights and measures, which in turn, was driven by public concerns about quality and fairness in exchange. The use of hallmarks, applied to precious metal objects, was well in place by the 4th century CE in Byzantium. Evidence of marked silver bars dates to around 350 CE, and represents one of the oldest known forms of consumer protection. Hundreds of silver objects, including chalices, cups, plates, rings and bullion, all bearing hallmarks from the early Byzantine period, have been found and documented. Hallmarks for silver and gold were introduced in Britain in 1300. In Medieval Europe, branding was applied to a broader range of goods and services. Craft guilds, which sprang up across Europe around this time, codified and reinforced, systems of marking products to ensure quality and standards. Bread makers, silversmiths and goldsmiths all marked their wares during this period. By 1266, English bakers were required by law to put a symbol on each product they sold. Bricui et al. have argued that the number of different forms of brands blossomed from the 14th century following the period of European discovery and expansion. Some individual brand marks have been in continuous use for centuries. The brand, Staffelter Hof, for example, dates to 862 or earlier and the company still produces wine under its name today. The granting a royal charter to tradesmen, markets and fairs was practiced across Europe from the early Medieval period. At a time when concerns about product quality were major public issues, a royal endorsement provided the public with a signal that the holder supplied goods worthy of use in the Royal household, and by implication inspired public confidence. In the 15th century, a Royal warrant of appointment replaced the royal charter in England. The Lord Chamberlain of England formally appointed tradespeople as suppliers to the Royal household. The printer, William Caxton, for example, was one of the earliest recipients of a Royal Warrant when he became the King's printer in 1476. By the 18th century, mass market manufacturers such as Josiah Wedgewood and Matthew Boulton, recognized the value of supplying royalty, often at prices well below cost, for the sake of the publicity and kudos it generated. Many manufacturers began actively displaying the royal arms on their premises, packaging and labelling. By 1840, the rules surrounding the display of royal arms were tightened to prevent fraudulent claims. By the early 19th century, the number of Royal Warrants granted rose rapidly when Queen Victoria granted some 2,000 royal warrants during her reign of 64 years. By the eighteenth century, as standards of living improved and an emerging middle class began to demand more luxury goods and services, the retail landscape underwent major changes. Retailers were tending to specialize in specific goods or services and began to exhibit a variety of modern marketing techniques. Stores not only began to brand themselves, but also displayed branded goods, both in the glazed shop windows to attract passers by and display counters to appeal to patrons inside the store. Branding was more widely used in the 19th century, following the industrial revolution, and the development of new professions like marketing, manufacturing and business management formalized the study of brands and branding as a key business activity. The modern discipline of brand management is considered to have been started by a memo at Procter & Gamble by Neil H. McElroy. With the rise of mass media in the early 20th century, companies soon adopted techniques that would allow their advertising messages to stand out; slogans, mascots, and jingles began to appear on radio in the 1920s and early television in the 1930s. Many of the earliest radio drama series were sponsored by soap manufacturers and the genre became known as a soap opera. Before long, radio station owners realized they could increase advertising revenue by selling 'air time' in small time allocations which could be sold to multiple businesses. By the 1930s, these advertising spots, as the packets of time became known, were being sold by the station's geographical sales representatives, ushering in an era of national radio advertising. From the first decades of the 20th century, advertisers began to focus on developing brand personality, brand image and brand identity—concepts. The British advertising agency, W. S. Crawford's Ltd, began to use the concept of 'product personality' and the 'advertising idea' arguing that in order to stimulate sales and create a 'buying habit', advertising had to 'build a definitive association of ideas round the goods'. In the US, advertising agency, J. Walter Thompson company (JWT), was pioneering similar concepts of brand personality and brand image. The notion of a 'brand personality' was developed independently and simultaneously in both the US and Britain. For example, in 1915 JWT acquired the advertising account for Lux soap and recommended that the traditional positioning as a product for woolen garments should be broadened so that consumers would see it as a soap for use on all fine fabrics in the household. To implement, Lux was repositioned with a more up market posture, and began a long association with expensive clothing and high fashion. Cano has argued that the positioning strategy JWT used for Lux exhibited an insightful understanding of the way that consumers mentally construct brand images. JWT recognized that advertising effectively manipulated socially shared symbols. In the case of Lux, the brand disconnected from images of household drudgery, and connected with images of leisure and fashion. By the 1940s, manufacturers began to recognize the way in which consumers were developing relationships with their brands in a social/psychological/anthropological sense. Advertisers began to use motivational research and consumer research to gather insights into consumer purchasing. Strong branded campaigns for Chrysler and Exxon/Esso, using insights drawn research methods from psychology and cultural anthropology, led to some of most enduring campaigns of the 20th century. Esso's "Put a Tiger in Your Tank" campaign was based on a tiger mascot used in Scandinavia at the turn of last century, and first appeared as a global advertising slogan in the 1950s and 60s, and subsequently reappeared in the 1990s. Throughout the late 20th century, brand advertisers began to imbue goods and services with a personality, based on the insight that consumers searched for brands with personalities that matched their own.
Брендтер терминологиясы
Брендтік ассоциациялар – жадта сақталатын және бір-бірімен байланысқан ақпараттық түйіндердің жиынтығы, олар ассоциациялар желісін құрайды және негізгі айнымалымен байланысты. Мысалы, бренд имиджі, брендтік бейне, брендке қатысты көзқарас, брендтік басымдық сияқты айнымалылар брендтің өзімен сәйкестігінің көздерін сипаттайтын желідегі түйіндер болып табылады. Тағы бір мысал келтейік, брендті тану және брендті еске түсіру айнымалылары тұтынушының бренд туралы хабардарлығын немесе бренд туралы білімін сипаттайтын байланысты желі құрайды. Брендке қатысты көзқарас – «сатып алушының қазіргі уақыттағы маңызды қажеттіліктерді қанағаттандыру қабілетіне қатысты брендтің жалпы бағалауы». Брендке сенім – клиенттердің брендтен дұрыс әрекет етуді күтуі. Әртүрлі нарықтардағы тұтынушылардың 81%-ы осыны сатып алу шешімдерінде маңызды фактор деп атады. Бренд танымалдылығы – тұтынушылардың әртүрлі жағдайларда брендті анықтай білу деңгейі. Маркетологтар әдетте бренд танымалдылығының екі түрлі түрін бөліп қарастырады: атап айтқанда, брендті тану және брендті еске алу. Брендті тану – тұтынушылардың компанияның атын көрмей-ақ, оның логотипі, ұраны, түс схемасы немесе басқа визуалды элементтері арқылы брендті қаншалықты оңай анықтай алатыны. Бренд капиталы туралы әдебиетте екі түрлі анықтаманы кездестіруге болады. Біріншіден, есептеу анықтамасы бренд капиталын брендтің қаржылық құнының өлшемі деп қарастырады және бренд нәтижесінде немесе брендтің материалдық емес активінің құны нәтижесінде туындайтын таза қосымша ағымдарды өлшеуге тырысады. Екінші анықтама маркетингтен келген, онда бренд капиталы тұтынушылардың брендке деген байланысының күшін өлшейтін өлшем ретінде қарастырылады; тұтынушының бренд туралы ассоциациялары мен сенімдерінің сипаттамасы. Бренд имиджі – ұйымның көрсетуге тырысатын бейнесі; брендпен байланысты психологиялық мағына немесе мағыналық профиль. Брендке адалдық – тұтынушының брендке қатысты сезімі. Бұл тұтынушылардың белгілі бір брендтен қайта-қайта сатып алуға бейімділігі. Брендтік бейне – «брендтерге қатысты және олар үшін маңызды болатын адамның мінез-құлқының жиынтығы». Өз-бренд сәйкестігі тұтынушылардың өздеріне ұқсас мінез-құлқы бар брендтерді артық көретіні туралы идеяға негізделген; тұтынушылар брендтік бейне өздеріне сәйкес келетін брендтермен күшті байланыс орнатуға бейім. Брендтік басымдық – «тұтынушылардың белгілі бір брендтерге деген бейімділігі, бұл олардың танымдық ақпаратты өңдеуін брендтік ынталандыруларға бағыттайды».
Брендке бағдарлану
Брендке бағдарлану – "ұйымның брендтерді қаншалықты бағалайтыны және оның қызметі брендтік мүмкіндіктерді құруға бағытталғандығының дәрежесі". Бұл брендтермен жұмыс істеудің әдейі, ішкі және сыртқы тәсілі. Мықты брендтерге деген осы қызығушылықтың басты себебі – ғаламданудың қарқынының артуы. Бұл көптеген нарықтарда бәсекелестік күшейіп, шиеленіске ұшырауына әкелді. Өнімнің жоғары сапасы ғана оның табысқа жетуіне жеткіліксіз. Технологиялық дамудың жылдамдығы және нарықтағы имитациялардың тез таралуы өнімнің өмірлік циклын қысқартты. Соның салдарынан өнімге байланысты бәсекелестік артықшылықтары тез арада бәсекеге қабілеттіліктің қажетті шартына айналу қаупі бар. Осы себепті, көбірек компаниялар брендтер сияқты, ұзаққа сақталатын, бәсекеге қабілетті құралдарды іздеуде.
Негіздемесі
Бренд менеджменті өнімдер, компаниялар және олардың тұтынушылары мен мүдделі тараптары арасында эмоционалды байланыс орнатуға бағытталған. Бренд менеджерлері мен маркетинг менеджерлері бренд имиджін басқаруға тырысуы мүмкін. Мысалы, 1990 жылдардағы Cool Britannia.
Әлеуметтік желілер
Әлеуметтік желілер брендтердің маркетингтік тактикасын өзгерткенімен, оның басты мақсаттары – тұтынушыларды тарту және сақтап қалу өзгерісіз қалды. Дегенмен, әлеуметтік желілердің енгізілуімен компаниялар жаңа сынға тап болды. Бұл өзгеріс – тұтынушыларға бренд туралы ақпаратты вирусқа ұқсас платформалар арқылы таратуға мүмкіндік беру, сонымен бірге компанияның негізгі стратегиялық маркетингтік мақсаттарын бақылау арасындағы дұрыс тепе-теңдікті табу болып табылады. Әлеуметтік желілер арқылы ауыздан-ауызға таралатын маркетинг – вирусқа ұқсас маркетингтің бір түрі, ол адамдарды хабарды таратуға ынталандыратын кез келген стратегияны қамтиды, осылайша хабардың таралу аясы мен ықпалының үрделді өсуіне жағдай жасайды. Мұның қарапайым мысалдары – тұтынушының өнім немесе компания туралы пікір білдіруі немесе брендті жақтауы. Бұл маркетингтік тәсіл пайдаланушыларға бренд туралы ақпаратты таратуға мүмкіндік береді, бұл компанияның танылуын арттырады. Осы себепті, брендтер әлеуметтік желілерді коммерциялық үлгіде пайдалануға немесе зерттеуге қызығушылық танытуда.
Брендтің мұрасы
Мұралық брендтер жай ғана көне ұйымдармен байланысты емес; керісінше, олар құндылықтарды белсенді түрде дәріптеп, өздерінің мұраларымен байланысты позиция алады. Брендтер ұйымдарға әртүрлі нарық деңгейлерінде көптеген пайда әкеледі, бұл тұтынушыларға ұсынылған толық тәжірибелік процесті көрсетеді. Егер ерікті ұйымдар өздерінің бренд мұрасын ашып, еріктілердің қатысуын жақсарта алса, онда "ұзақ тарихы, негізгі құндылықтары, жақсы нәтижелері және символдарды қолдануы бар ұйымдар, саналы немесе санасыз, бәсекелестік күшейген сайын табиғи артықшылыққа ие болады". Туризм саласында бренд мұрасы туралы қалыптасқан түсініктер, саяхатшылардың тәжірибесінен шынайылықты сезінуін күшейтеді, осы арқылы саяхатшылардың қанағаттануын арттырады. Тұтыну тауарлары үшін брендтік уәденің үзіліссіздігін жеткізу, брендтің шынайылығын арттыруға мүмкіндік береді. Мұралық брендтердің ерекшелігі – өткен, қазіргі және болашақ уақыт өлшемдерін үйлесімді түрде біріктіру қабілеті.