Византиялық генерал Георгий Маниак: Өмір және қаһармандық жолы
George Maniakes
Византиялық генерал Георгий Маниак (998-1043) – 11 ғасырдағы әскери қолбасшы, Италия катепаны. Нормандармен Сиракузаны басып алды, "Темір қол" атымен танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Византиялық генерал (шамамен 998–1043)
Byzantine general (c. 998–1043)
Георгий Маниякес (Γεώργιος Μανιάκης, Georgios Maniaces, Maniakis немесе Maniaches; 1043 жылы қайтыс болды) – 11 ғасырдағы Византия империясының көрнекті генералы. 1042 жылы Италияның катепаны болған. Скандинавиялық сагаларда оны Гиргир деп атайды. Ол өте бойлы, денесі күшті, тіпті алып адам болған деседі.
George Maniakes (Γεώργιος Μανιάκης, transliterated as Georgios Maniaces, Maniakis, or Maniaches, ; died 1043) was a prominent general of the Byzantine Empire during the 11th century. He was the catepan of Italy in 1042. He is known as Gyrgir in Scandinavian sagas. He is popularly said to have been extremely tall and well built, almost a giant.
Өмірбаян
Маниякс – Византия империясының грек генералы, оныңмен бірге Уильям де Гоутвилл басқарған норманд жалдамалы әскерлері де болды. Ол Сиракуза әмірін жекпе-жекте жеңіп, «Темір қол» лақап атын алды. Бірақ ол көп ұзамай әскербасы Степанды, оның әйелі сарайдағы ең жоғары лауазымды тұлға – евнух Иоаннның қарындасы болғандықтан, елден қуды. Содан кейін ол ломбард жасағының басшысы Ардуинды жазалап, оларды нормандтар мен викингтермен бірге дезертирлікке мәжбүр етті. Жауап ретінде, Степанның жеңесі, император Михаил IV оны кері шақырды. Арабтар аралды қайта басып алғанымен, Маниякс жасаған табыстар кейін нормандтарды Сицилияны жаулап алуға түрткі берді. Император Маниякс Сицилиядағы жетістіктерін тиісінше бағаламады, ал ол 1042 жылы Италияның катепаны болып тағайындалғанына қарамастан, Константинге қарсы бүлік көтерді. Манияксқа бүлікке итермелеген басты себепкер – Роман Склерус еді. Склерус, Маниякс сияқты, Анатолияның кең аумағына ие болған бай жер иелерінің бірі болды. Олардың жерлері шектес болды және олардың жер дауы кезінде бір-біріне шабуыл жасағаны туралы әңгімелер тарады. Склерус императорға ықпалын әйгілі сүйкімді қарындасы Мария Склеринаға қарыздар еді, ол Константинге көп жағдайда жағымды әсер етті. Билікке ие болған Склерус, оны Константинды Манияксқа қарсы улауға, оның үйін тонауға және тіпті оның әйелін азғыруға пайдаланды – оның отбасының атымен шыққан сүйкімділігін қолданып. Маниякс Апулиядағы империя әскерлеріне басшылық етуді тапсыру туралы Склерустың талабына жауап ретінде, оның көзін, құлағын, мұрынын және аузын нәжіспен жауып, қатыгездікпен азаптап өлтіруге бұйрық берді. Маниякс содан кейін әскерлері (оның ішінде варягтар) тарапынан император деп жарияланып, Константинопольге жорық жасады. 1043 жылы оның әскері Салоника маңында Константинге адал әскерлермен шайқасты, ал бастапқыда сәтті болғанымен, Маниякс өлімге әкелетін жарақат алып қаза тапты (Пселлдің мәліметі бойынша). Константин тірі қалған бүлікшілерді есектерге артқа қарап отырғызып, ипподромда көрсетті. Оның өлімі бүлікшілікті тоқтатты. Сицилияда Манияче қаласы мен Сиракузадағы Кастелло Манияче бекінісі оның құрметіне аталды.
Maniakes was a Greek general of the Byzantine Empire, Also with him were Norman mercenaries under William de Hauteville, who earned his nickname Iron Arm by defeating the Emir of Syracuse in single combat. However, he soon ostracized his admiral, Stephen, whose wife was the sister of John the Eunuch, the highest ranking man at court. He then publicly humiliated Arduin, the leader of the Lombard contingent, causing them to desert along with the Normans and Norsemen. In response, he was recalled by Emperor Michael IV, who was also Stephen's brother in law. Although the Arabs soon recaptured the island, Maniakes' successes there later inspired the Normans to invade Sicily themselves. Maniakes' achievements in Sicily were largely ignored by the emperor, and he revolted against Constantine IX in 1042, despite having been appointed catepan of Italy. The person most responsible for inciting Maniakes to revolt was one Romanus Sclerus. Sclerus, like Maniakes, was one of the immensely wealthy landowners who owned large areas of Anatolia his estates bordered Maniakes', and the two were rumored to have attacked each other in a dispute over land. Sclerus owed his influence with the emperor to his famously charming sister, Maria Skleraina, who had a very positive influence on Constantine in most areas. Finding himself in a position of power, Sclerus used it to poison Constantine against Maniakes ransacking his house and even seducing his wife, using the charm for which his family was famous. Maniakes' response to Sclerus' demand that he surrender command of the Empire's forces in Apulia was to be brutally tortured to death after his eyes, ears, nose, and mouth were sealed with excrement. Maniakes was then proclaimed emperor by his troops (including the Varangians) and marched on Constantinople. In 1043 his army clashed with troops loyal to Constantine near Thessalonica, and although initially successful, Maniakes was killed in the melee after receiving a fatal wound (according to Psellus' account). Constantine's extravagant punishment of the surviving rebels was to parade them in the hippodrome, sitting backwards on donkeys. His death put an end to the rebellion. In Sicily, the town of Maniace and the Syracusan fortress Castello Maniace are named after him.